ตอนที่ 319 สตรีผู้หยิ่งยโส

บารอนทูกุตถึงกับร้องออกมาอย่างไม่เชื่อหูทันที: “ฝ่าบาท ประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท พระองค์ไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

โจเซฟจับแขนทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น ทูกุตเป็นคนตัวไม่สูง โจเซฟที่สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรก็เตี้ยกว่าเขาเพียงนิดเดียว ก่อนจะตรัสอย่างจริงจังว่า:

“ข้าเชื่อว่า พระราชินีก็จะทรงเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้าอย่างแน่นอน ฝรั่งเศสและออสเตรียเป็นมิตรที่ใกล้ชิดกันที่สุด ย่อมต้องทุ่มเทอย่างสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันให้ผ่านพ้นวิกฤตไปให้ได้!”

ในดวงตาของรัฐมนตรีต่างประเทศออสเตรียเปล่งประกายขึ้นมา พยักหน้าด้วยความตื่นเต้น: “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ตรัสได้ถูกต้องที่สุด! ฝรั่งเศสและออสเตรียจะเป็นพันธมิตรที่เหนียวแน่นที่สุดตลอดไป!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นกระหม่อมจะรีบเดินทางไปยังพระราชวังแวร์ซายส์คืนนี้เลย เพื่อกราบทูลขอให้พระองค์ทรงส่งกองทัพไปช่วยเหลือลักเซมเบิร์กพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อโจเซฟเห็นเขากำลังจะลุกขึ้น ก็รีบรั้งเขาไว้: “พวกเราต้องรีบสกัดกั้นการโจมตีของบลึคเชอร์ให้เร็วที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้ลักเซมเบิร์กต้องแตกพ่าย แต่หากท่านเดินทางไปปารีสแล้วกลับมา ก็จะต้องใช้เวลามากเกินไป”

“ถ้าเช่นนั้น พระองค์หมายความว่าอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

โจเซฟทำทีเป็นครุ่นคิด: “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ท่านรีบเดินทางกลับไปเวียนนา เพื่อทูลขอให้องค์จักรพรรดิทรงออกพระราชกฤษฎีกา ให้กองทัพและเจ้าหน้าที่ออสเตรียในลักเซมเบิร์กให้ความร่วมมือกับข้าในการสกัดกั้นพวกปรัสเซียอย่างเต็มที่ ในขณะเดียวกัน ก็นำกองทัพที่เตรียมจะส่งไปเสริมกำลังที่เซาท์เนเธอร์แลนด์กลับมา เพื่อเดินหน้าบุกไซลีเซียอย่างเต็มกำลังต่อไป

“ส่วนทางด้านพระราชวังแวร์ซายส์นั้น ท่านเพียงแค่ส่งผู้ช่วยไปถวายพระราชสาส์นแด่พระราชินีก็พอแล้ว”

บารอนทูกุตอยากจะพยักหน้าตกลง แต่ก็ลังเล: “การส่งเพียงผู้ช่วยไปเข้าเฝ้าพระราชินี มันจะไม่ดูเสียมารยาทเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“กิจการบ้านเมืองต้องมาก่อน!” โจเซฟตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “โปรดวางใจเถิด พระราชินีจะต้องทรงเข้าใจท่านอย่างแน่นอน อีกอย่าง ข้าสามารถส่งคนไปปารีสเป็นเพื่อนผู้ช่วยของท่าน เพื่อช่วยอธิบายเรื่องนี้กับพระองค์แทนท่านได้”

“ขอขอบพระทัยพระองค์มากจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!” ทูกุตโค้งตัวทำความเคารพโจเซฟอย่างสุดซึ้งในทันที “ออสเตรียจะจดจำบุญคุณของพระองค์ไว้ตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ!”

เวียนนา

พระราชวังเชินบรุนน์

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงวางจดหมายลับของทูกุตรลง ในเวลานี้รัฐมนตรีต่างประเทศของพระองค์เพิ่งจะเดินทางถึงบาวาเรีย จดหมายฉบับนี้ถูกม้าเร็วนำมาส่งภายในเวลาสามวัน บนพระพักตร์ที่ซีดเซียว ในที่สุดก็ปรากฏรอยแย้มสรวลจางๆ พระองค์ตรัสกับเลโอโปลด์ที่ 2 ว่า:

“น้องสาวของเราตกลงที่จะไปสกัดกั้นบลึคเชอร์แล้ว แบบนี้เราก็สามารถรักษากองกำลังที่ได้เปรียบทางฝั่งไซลีเซียไว้ได้ต่อไป อ้อ ไปบอกนายพลเรโอด้วย ให้เขายอมรับการบัญชาการของกองทัพฝรั่งเศสซะ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงพยักหน้ารับ แต่ก็ตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฝ่าบาท การปล่อยให้กองทัพฝรั่งเศสจำนวนมากเข้าไปในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ มันจะก่อให้เกิดปัญหาอะไรตามมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เขตวาลลูนในเซาท์เนเธอร์แลนด์ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาฝรั่งเศส และมีความสนิทสนมกับฝรั่งเศสมาก ออสเตรียพยายามระแวดระวังไม่ให้ฝรั่งเศสเข้ามายุ่งเกี่ยวกับที่นั่นมาโดยตลอด

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงถอนหายใจอย่างอ่อนแรง: “นายพลวิร์มเซอร์ไม่ได้จัดเตรียมการป้องกันที่ลักเซมเบิร์กให้ดี ก็รีบร้อนเดินทางไปไซลีเซีย เลยเปิดโอกาสให้พวกปรัสเซียลอบเข้ามาได้…

“ตอนนี้เรายังมีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพากองทัพฝรั่งเศสอยู่อีกหรือ? หรือว่าจะให้ทิ้งสมรภูมิไซลีเซียไปเสีย?”

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงได้ยินดังนั้น ก็ทรงก้มพระเศียรลง

ออสเตรียต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้ในสงครามไซลีเซียมาถึงสามครั้งแล้ว ประชาชนย่อมไม่สามารถยอมรับความพ่ายแพ้เป็นครั้งที่สี่ได้อย่างแน่นอน

และในขณะนี้ ก็เป็นช่วงที่พระเชษฐาของพระองค์กำลังถูกต่อต้านอย่างหนักจากกลุ่มขุนนางเนื่องจากการผลักดันการปฏิรูปอย่างรุนแรง หากแนวหน้าต้องพ่ายแพ้อีก ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ความวุ่นวายครั้งใหญ่จะปะทุขึ้นภายในประเทศ

“น้องไม่ต้องกังวลไปหรอก” จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงโบกพระหัตถ์ “กองทัพปรัสเซียและกองกำลังกบฏในเซาท์เนเธอร์แลนด์รวมกันแล้วก็มีมากกว่าสามหมื่นคน กองทัพฝรั่งเศสแค่สองหมื่นนายจะป้องกันลักเซมเบิร์กไว้ได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว คงไม่มีทางบุกเข้าไปในเซาท์เนเธอร์แลนด์ได้หรอก

“และขอเพียงพวกเรารีบจัดการศึกในไซลีเซียให้จบลงโดยเร็ว พวกปรัสเซียก็จะยอมถอยทัพออกจากเซาท์เนเธอร์แลนด์ไปเองนั่นแหละ”

แม้เลโอโปลด์ที่ 2 จะทรงเห็นด้วยกับคำพูดของพระเชษฐา แต่ก็ยังคงตรัสอย่างไม่ค่อยเต็มพระทัยนักว่า: “แล้วลักเซมเบิร์กล่ะพ่ะย่ะค่ะ…”

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงหมดเรี่ยวแรง และล้มตัวลงนอน: “ก็ถือเสียว่าเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ก็แล้วกัน ยกยกลักเซมเบิร์กให้ฝรั่งเศสก็ถือว่ายังพอรับได้”

ถึงอย่างไร ขอเพียงสามารถยึดครองไซลีเซียอันมั่งคั่งมาได้ ทุกอย่างก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

อีกทั้ง หากปราศจากความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส ออสเตรียก็อาจจะต้องสูญเสียทั้งเซาท์เนเธอร์แลนด์และลักเซมเบิร์กไปพร้อมๆ กัน การใช้ลักเซมเบิร์กที่แคบๆ ไปแลกกับเซาท์เนเธอร์แลนด์ที่ใหญ่กว่าถึงสิบกว่าเท่า ก็ไม่ถือว่าขาดทุนนัก

เลโอโปลด์ที่ 2 เสด็จออกจากห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิ ในพระทัยก็ทรงครุ่นคิดหาวิธีที่จะเกณฑ์ทหารไปเสริมกำลังที่ไซลีเซียให้ได้มากขึ้น จนกระทั่งเสด็จกลับมาถึงห้องของพระองค์เองอย่างไม่รู้ตัว

ทันทีที่พระองค์เสด็จเข้าไปในห้อง ก็ได้ยินเสียงของพระชายาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด: “นางทำแบบนี้ได้อย่างไร?! นี่มันเป็นการดูถูกข้าชัดๆ และยังเป็นการลบหลู่ออสเตรียด้วย!” จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเครื่องลายครามแตกกระจายลงบนพื้น

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงขมวดพระขนง ทอดพระเนตรไปยังทหารรักษาพระองค์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ฝ่ายหลังรีบก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว และพูดพึมพำเบาๆ ว่า: “ฝ่าบาท พระนางเสด็จไปที่ห้องหนังสือของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ…”

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที รีบผลักประตูเข้าไป ตรงดิ่งไปยังห้องหนังสือ ก็พบว่าเหล่านางกำนัลและคนรับใช้ต่างพากันยืนตัวสั่นอยู่ตรงมุมห้อง ในขณะที่เครื่องลายครามโบราณหลายชิ้นที่เคยวางอยู่บนโต๊ะ ล้วนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่บนพื้น บนโต๊ะอันกว้างขวางเหลือเพียงจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่

จดหมายฉบับนั้นคือจดหมายที่มารี อองตัวแนตต์ เขียนถึงองค์จักรพรรดิ แต่กลับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานของมกุฎราชกุมารฝรั่งเศสเลยแม้แต่น้อย

และเนื่องจากองค์จักรพรรดิทรงมีพระพลานามัยไม่สู้ดี จึงทรงมอบหมายให้พระองค์เป็นผู้จัดการเรื่องนี้ แต่หลังจากนั้นสงครามก็ปะทุขึ้น พระองค์จึงยังไม่ทันได้จัดการเรื่องนี้

ไม่คิดเลยว่าจะถูกลูโดวิกาค้นเจอโดยบังเอิญ

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงกระแอมเบาๆ ก้าวเข้าไปเก็บจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา จากนั้นก็กุมมือของพระชายาไว้ และตรัสปลอบประโลมว่า: “ที่รัก เคลมองตีนยังเด็กเกินกว่าจะมีทายาทได้ การที่น้องสาวของข้าจะมีความกังวลก็เป็นเรื่องปกติ องค์จักรพรรดิทรงตัดสินพระทัยแล้วว่าจะไม่รื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาอีก”

“ทำไมถึงไม่รื้อฟื้น?! ก่อนหน้านี้ท่านกับพี่ชายของท่านไม่ได้บอกหรือว่าเรื่องนี้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน?” ลูโดวิกาดึงมือกลับอย่างแรง กัดฟันพูด “ข้าได้บอกกับบรรดาสุภาพสตรีสูงศักดิ์และผู้มีชื่อเสียงเกือบทั้งหมดไปแล้ว ว่าเคลมองตีนจะได้เป็นพระชายาของมกุฎราชกุมารฝรั่งเศส แถมยังได้รับคำอวยพรจากผู้คนมากมายเลยนะ…”

“แต่ตอนนี้ ท่านกลับมาบอกข้าว่าให้ลืมเรื่องนี้ไปเสียเนี่ยนะ?!” นางชี้หน้าด่าสามีอย่างเกรี้ยวกราด “ท่านมันไร้น้ำยา! ท่านเป็นสามีและพ่อแบบไหนกัน? ผู้หญิงคนนั้นกล้ามาดูถูกพวกเราถึงขนาดนี้ ท่านยังไม่กล้าไปทวงความยุติธรรมให้พวกเราอีก!”

“มารี อองตัวแนตต์!” นางแผดเสียงร้องอย่างสุดเสียง “สักวันหนึ่ง ข้าจะเอาคืนสำหรับความอัปยศครั้งนี้เป็นสิบเป็นร้อยเท่าให้ได้!”

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงเก็บจดหมายใส่กระเป๋าเสื้อ และส่ายพระเศียร: “อย่าทำแบบนี้เลย ลูโดวิกา นางเป็นน้องสาวแท้ๆ ของข้านะ อีกอย่าง ในความเป็นจริง ทางพระราชวังแวร์ซายส์ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องการหมั้นหมายเลยสักคำ เป็นเจ้าเองต่างหากที่ไปปล่อยข่าวลือพวกนั้น…

“เฮ้อ ช่างมันเถอะ ลืมเรื่องนี้ไปเสียเถอะ เราจะเลือกคู่ครองที่ดีให้กับเคลมองตีนใหม่ องค์จักรพรรดิจะต้องประทานสินสอดให้อย่างงามแน่นอน และจะทำให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอด”

“ไม่ ข้าจะลืมได้ยังไง! ท่านห่วงใยความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง แล้วนางล่ะ เคยห่วงใยบ้างไหม?” ลูโดวิกาหายใจหอบถี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ข้าจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รู้ ว่านางทำเรื่องโง่เขลาลงไปแล้ว!”

เลโอโปลด์ที่ 2 ทรงส่ายพระเศียรด้วยความอ่อนพระทัย ตรัสสั่งให้คนรับใช้ดูแลพระชายาให้ดี ส่วนพระองค์ก็หันหลังเสด็จไปที่ห้องประชุม ออสเตรียยังมีเรื่องราวอีกมากมายรอให้พระองค์ไปจัดการ จะมามัวเสียเวลากับเรื่องในครอบครัวได้อย่างไร

…

ฝรั่งเศส, แวร์เดิง.

ในขณะเดียวกับที่รัฐมนตรีต่างประเทศออสเตรียเดินทางกลับไป โจเซฟก็สั่งให้กองพลทหารองครักษ์รักษาพระองค์เตรียมมุ่งหน้าสู่ลักเซมเบิร์กทันที

เขารู้ดีว่า จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพึ่งพาฝรั่งเศสในการรับมือกับบลึคเชอร์