ตอนที่ 238 การจู่โจมอย่างลับๆ

สมาชิกแก๊งอันธพาลคนนั้นถลึงตาใส่โบสถ์ที่อยู่ไกลออกไปอย่างดุร้าย แล้วตะโกนใส่ฝูงชนว่า: “อย่าไปหลงเชื่อพวกนักบวชนั่น อาหารของพวกมันอย่างมากก็แจกให้ถึงแค่พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้เท่านั้น ถ้าไม่อยากอดตายก็ต้องพึ่งตัวเอง!”

ตามคำสั่งของเจ้านายพวกมัน ซึ่งก็คือสายลับของดยุกแห่งออร์เลอ็อง วันนี้ต้องปลุกระดมคนให้มาร่วมก่อจลาจลได้อย่างน้อย 500 คน ถึงจะได้รับค่าจ้าง

แต่ตอนนี้ รอบตัวพวกมันมีคนมารวมตัวกันแค่ร้อยกว่าคนเท่านั้น ไม่ว่าที่ไหนก็ย่อมมีพวกคิดไม่ซื่อ ต่อให้มีข้าวกิน คนพวกนี้ก็ยังอยากจะไปฉวยโอกาสล้วงปลาในน้ำขุ่นที่บ้านขุนนางอยู่ดี ช่วงหลายวันมานี้พวกมันก็ปล้นชิงทรัพย์สินไปได้ไม่น้อยเลย

จนกระทั่งเวลาห้าโมงเย็น กลุ่มผู้ก่อจลาจลก็ยังรวบรวมคนได้ไม่ถึง 200 คน หัวหน้าแก๊งที่เป็นผู้นำจึงสบถด่าทอพร้อมกับสั่งให้ฝูงชนแยกย้าย แล้วพาลูกน้องกลับที่พักไป

ช่างซ่อมรองเท้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนเห็นดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วกระซิบเสียงเบาว่า: “หัวหน้า พวกมันไปแล้ว”

“นั่งลงก่อน” พรอสเพอร์สวมรองเท้าบูทอย่างใจเย็น รออีกครู่หนึ่ง จึงค่อยส่งสัญญาณให้ “ชาวบ้าน” สิบกว่าคนที่ยืนหรือพิงอยู่รอบๆ “ตามเป้าหมายของตัวเองไปให้ติด”

คนเหล่านั้นพยักหน้าอย่างแนบเนียน แล้วเดินตามหลังเป้าหมายบางคนในกลุ่มผู้ก่อจลาจลไปห่างๆ

ส่วนพรอสเพอร์ก็พาคนไปสองคน สะกดรอยตามพวกสมาชิกแก๊งอันธพาลไปอย่างใกล้ชิดด้วยตัวเอง

ตามพระราชบัญชาขององค์มกุฎราชกุมาร การจลาจลในครั้งนี้ปะทุขึ้นเร็วและลุกลามอย่างรวดเร็วผิดปกติ ย่อมต้องมีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

ภารกิจหลักของสำนักข่าวกรองในตอนนี้ก็คือ การสืบหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังการปลุกระดมให้เกิดการจลาจล มณฑลทางตอนใต้ทั้งหมดล้วนมีคนของสำนักข่าวกรองไปประจำการอยู่แล้ว และมงเปอลีเยที่เกิดความวุ่นวายหนักที่สุด พรอสเพอร์ก็เป็นผู้รับผิดชอบด้วยตัวเอง

สมาชิกแก๊งอันธพาลเหล่านั้นเข้าไปในอาคารสองชั้นหลังหนึ่งทางตะวันตกของเมือง พรอสเพอร์เดินวนรอบบ้านไปหนึ่งรอบ เมื่อเห็นว่าทั้งประตูหน้าและประตูหลังต่างก็มีลูกสมุนเฝ้าอยู่ ในใจก็มั่นใจไปแล้วเจ็ดแปดส่วน

ตีสอง เซบาส หัวหน้าแก๊ง “ซากศพ” ถูกคนใช้ปืนจ่อหัวปลุกให้ตื่นจากภวังค์

“พวก… พวกแกเป็นใคร?” เขามองไปที่พรอสเพอร์ ตะคอกใส่ด้วยความทำเป็นเก่งทั้งที่ในใจหวาดกลัว “กล้ามาแหยมกับแก๊งซากศพ แกจะต้องเสียใจ!”

“แก๊งไฟราตรี” พรอสเพอร์พ่นคำสามคำออกมา คนพวกนี้ยังมีประโยชน์ เขาจึงต้องเล่นละครตบตาเสียหน่อย

“แก๊งจากเมืองอากด์งั้นหรือ?” เซบาสยืดคอขึ้น “ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของพวกแก!”

พรอสเพอร์ยิ้ม: “ได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกแกได้เงินก้อนโตมานี่ พูดตามตรงนะ ธุรกิจนี้ข้าก็อยากทำบ้าง”

แม้เซบาสจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่สุดท้ายภายใต้การข่มขู่ของกระบอกปืน เขาก็ยอมบอกที่อยู่ของ “บุคคลสำคัญ” คนนั้นออกมา นั่นเป็นที่อยู่ที่เขาส่งลูกน้องไปสะกดรอยตาม “บุคคลสำคัญ” คนนั้นอย่างลับๆ จนได้มา

พรอสเพอร์จากไป และกลับมาอีกครั้งก่อนฟ้าสาง ประกาศกับคนของแก๊ง “ซากศพ” ว่า: “ตอนนี้ธุรกิจนี้ตกเป็นของแก๊งไฟราตรีแล้ว บุคคลสำคัญจะติดต่อกับข้าแค่คนเดียว ส่วนพวกแก จะได้เงินคนละ 2 ลีฟร์ต่อวัน จะทำหรือไม่ทำ?”

ในความเป็นจริง เมื่อครู่นี้เขานำกำลังคนของสำนักข่าวกรอง ร่วมมือกับตำรวจลับ บุกไปจับกุมคนสองคนที่โรงแรมตามที่เซบาสบอก และค้นเจอเงินกว่าพันลีฟร์รวมถึงแผนการก่อจลาจลจำนวนหนึ่งในห้องนั้น

แม้ว่าทั้งสองคนจะยังไม่ยอมสารภาพ แต่ก็พอจะฟันธงได้เลยว่า พวกมันนี่แหละที่เป็นคนบงการการจลาจลในมงเปอลีเย

แม้เซบาสจะไม่ค่อยพอใจที่ “ค่าจ้าง” ถูกหั่นครึ่ง แต่นี่ก็ยังถือว่าเป็นรายได้ที่ไม่เลวเลย

ดังนั้น หลังจากที่แก๊ง “ไฟราตรี” สัญญาว่าจะไม่เข้ามายึดถิ่นของแก๊ง “ซากศพ” เขาก็ยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้

พรอสเพอร์จึงสั่งให้เขารวบรวมลูกสมุนในแก๊งทั้งหมดมา เพื่อเตรียมตัวทำการใหญ่

ในเวลาเดียวกันนั้น เหตุการณ์ทำนองนี้ก็เกิดขึ้นในมณฑลต่างๆ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสเช่นกัน

ประสิทธิภาพการทำงานของคริสตจักรถือว่าดีทีเดียว อย่างน้อยก็ดีกว่าระบบข้าราชการของฝรั่งเศส ธัญพืชในห้องใต้ดินถูกเหล่านักบวชขนออกมาทีละกระสอบ ปัญหาขาดแคลนอาหารได้รับการบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว กลุ่มผู้หิวโหยจึงทยอยแยกย้ายกันไป

ส่วนสำนักข่าวกรองก็กระจายกำลังออกปฏิบัติการ

สายลับที่ดยุกแห่งออร์เลอ็องเลี้ยงดูไว้อย่างลับๆ ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหน่วยข่าวกรองระดับชาติ ผู้ที่จัดการชุมนุมก่อจลาจลส่วนใหญ่จึงตกอยู่ในการควบคุมของสำนักข่าวกรอง

…

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส

เมืองสทราซบูร์

จอมพลฟร็องซัว ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นดยุกแห่งบรอยด้วย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองต้นไซเปรสภายใต้แสงแดดเจิดจ้านอกหน้าต่าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์ของทหารว่า: “สรุปก็คือ การจลาจลทางภาคใต้สงบลงแบบนี้เลยงั้นหรือ?”

ชาร์ล-หลุยส์-วิกตอร์ ผู้เป็นลูกชาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า: “โดยรวมก็เป็นเช่นนั้นขอรับ ท่านพ่อ แต่ที่ฟัวซ์ เบอาร์น และที่อื่นๆ ยังคงมีการจลาจลอยู่ ท่านก็รู้ ดินแดนพวกนั้นต่อให้เป็นปีที่อุดมสมบูรณ์ ก็มักจะมีเรื่องวุ่นวายอยู่บ่อยๆ”

ในมณฑลชายแดนทางตอนใต้ของฝรั่งเศส มักจะมีกลุ่มแบ่งแยกดินแดนเคลื่อนไหวอยู่เสมอ นอกจากนี้ ในพื้นที่ทุรกันดารบางแห่ง แม้ปัญหาการขาดแคลนอาหารจะหมดไปแล้ว แต่ผู้คนก็ยังคงละโมบปล้นสะดมเศรษฐีไปทั่วอยู่ดี

จอมพลฟร็องซัวพยักหน้าช้าๆ: “มีใครปฏิบัติตามคำสั่งของราชวงศ์นั่นบ้างไหม?”

หลุยส์-วิกตอร์รู้ดีว่าบิดาหมายถึงคำสั่งเรียกตัวนายทหารกลับ: “เท่าที่ข้าทราบ ยังไม่มีเลยขอรับ ท่านพ่อ มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว หากทิ้งพื้นที่ประจำการไป ก็เท่ากับสูญเสียทุกอย่าง”

จอมพลถอนหายใจ แต่ก็แอบรู้สึกโชคดี โชคดีที่ตนเองแก่เกินไปแล้ว และลูกชายก็ไม่ได้เรื่องนัก จึงไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับแผนการของมาร์ควิสเดอลุกเนอร์กับพรรคพวก

แม้ในฐานะผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย เขาจะกลับมายังเขตประจำการเพื่อแสดงจุดยืนสนับสนุนกลุ่มทหาร แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ข่มขู่ราชวงศ์ จึงยังมีช่องทางให้พลิกแพลงได้

เขามองดูประกายแสงแดดอย่างเหม่อลอย ผ่านไปพักใหญ่จึงส่ายหน้าเบาๆ: “หากยืดเยื้อต่อไป มาร์ควิสเดอลุกเนอร์กับพรรคพวกจะต้องถลำลึกลงไปในปลักโคลนแน่ หรือว่าผลลัพธ์มันถูกกำหนดไว้แล้ว?”

ในที่สุด ประสบการณ์ทางการเมืองหลายสิบปีก็ช่วยให้เขาตัดสินใจได้ เขาเงยหน้าขึ้นบอกลูกชาย: “วิกตอร์ เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไปปารีสกัน”

ฝ่ายหลังตกใจทันที: “ท่านจะทรยศ…”

จอมพลวัยเจ็ดสิบกว่าส่ายหน้า: “ข้าจงรักภักดีต่อองค์กษัตริย์เพียงผู้เดียว ไม่มีการทรยศอะไรทั้งนั้น อ้อ อย่าลืมเขียนจดหมายไปที่พระราชวังแวร์ซายส์ แจ้งการตัดสินใจของเราด้วยล่ะ”

…

24 มกราคม 1789

ตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝรั่งเศส มณฑลฟอเรซ

ที่นี่ตั้งอยู่ติดกับภูมิภาคพรอว็องส์ หากมุ่งหน้าลงใต้ไปอีกไม่ถึง 100 กิโลเมตร ก็จะถึงมงเปอลีเย

โจเซฟในชุดเครื่องแบบทหารม้าตัวใหม่เอี่ยม ควบม้าผ่านเสียงโห่ร้องต้อนรับของเหล่าทหารสองข้างทาง เขาส่งยิ้มและโบกมือตอบรับทหารเป็นระยะ

หลังจากผ่านศึกที่ตูนิส ทักษะการขี่ม้าของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ขาก็เกิดรอยด้านขึ้นมาแล้ว ซึ่งช่วยให้การเดินทัพของเขาสบายขึ้นมาก แม้การขี่ม้าจะค่อนข้างเหนื่อย แต่ก็ยังสบายกว่าการเดินเท้าหลายเท่านัก

ส่วนรถม้านั้น ตลอดเส้นทางนี้เพื่อปกปิดร่องรอยของกองทัพใหญ่ เขาจึงเลือกใช้แต่เส้นทางสายรองที่ห่างไกลผู้คน การนั่งรถม้าก็ไม่ต่างอะไรกับการทรมานก้นตัวเอง

ต้องขอบคุณรางไม้จากปารีสถึงลียงที่ปูเสร็จไปกว่าหนึ่งในสามแล้ว ทำให้ความเร็วในการเดินทัพช่วงแรกของกองพลทหารองครักษ์นั้นเร็วมาก จนทำความเร็วได้ถึง 38 กิโลเมตรต่อวัน

ทว่าเมื่อสิ้นสุดช่วงรางไม้ ความเร็วก็ลดลงมาเหลือไม่ถึง 30 กิโลเมตร แต่ถึงกระนั้นนี่ก็ถือว่าเร็วมากแล้ว

ที่น่าสงสารที่สุดก็คือกองพลมูลินส์ แม้ว่าพวกเขาจะเคยฝึกร่วมกับกองพลทหารองครักษ์ที่ตูนิสมาแล้วช่วงหนึ่ง แต่ความเร็วในการเดินทัพก็ยังคงตามไม่ทันอยู่ดี

เพื่อไม่ให้หลุดขบวน อองเดรต้องคอยจัดระเบียบแถวตลอดทั้งวัน ซึ่งนี่คืออุปสรรคสำคัญที่สุดในการเพิ่มความเร็วการเดินทัพ จนแทบจะตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้ง