ตอนที่ 181 “ปั่นหัว” พรรคฌากอแบ็ง

วันรุ่งขึ้น

ปารีส ชั้นสองของสำนักงานอุตสาหกรรมและการผังเมือง

“ดังนั้น ที่พวกคุณจากไปอย่างกะทันหันเมื่อคืนนี้ ก็เป็นเพราะต้องการลาออกงั้นหรือ?” โจเซฟมองทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเผยรอยยิ้ม “พอรู้ว่าแผลของพวกคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันก็วางใจแล้ว”

“ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” มาราตใช้ไม้เท้าพยุงตัวค้อมคำนับเล็กน้อย “และขอบพระทัยสำหรับความไว้วางใจของพระองค์ ทว่า พวกเราก็ยังคงตัดสินใจที่จะออกจากสำนักงานสืบสวนพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “พอจะบอกเหตุผลได้ไหม?”

ดองตงชิงตอบขึ้นมาก่อน “พวกเราไม่อยากเกลือกกลั้วกับพวกขุนนางโสโครกเหล่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

เดอมูแล็งพูดเสริม “และ… และก็ไม่อยากทำงานให้ราชวงศ์อีกต่อไปแล้วด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟได้ยินดังนั้นก็ทั้งรู้สึกขำและอ่อนใจ คนอื่นมีแต่ลาออกเพราะไม่ได้เลื่อนขั้นหรือขึ้นเงินเดือน แต่พวกนี้เพิ่งจะได้เลื่อนขั้นแท้ๆ กลับมาขอลาออกเสียอย่างนั้น

อืม แต่นี่แหละคือสไตล์ของพรรคฌากอแบ็งขนานแท้เลย…

“ฉันชักจะสงสัยแล้วสิ ว่าพวกคุณต้องการอะไรกันแน่?”

มาราตตอบอย่างหนักแน่น “พวกเราต้องการที่จะซื่อสัตย์ต่อประชาชนชาวฝรั่งเศสไปตลอดกาลพ่ะย่ะค่ะ!”

โจเซฟแอบคิดในใจว่า ครั้งนี้คงต้องจัดการกับพวกหัวรุนแรงเหล่านี้ให้เด็ดขาดไปเลย ไม่อย่างนั้นวันหลังก็คงมาขอลาออกกันอีกเรื่อยๆ เป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาคือผู้นำทางความคิดของกลุ่มเสรีนิยม หากสามารถโน้มน้าวพวกเขาได้ ก็จะช่วยลดความเกลียดชังที่กลุ่มเสรีนิยมหัวรุนแรงมีต่อราชวงศ์ลงได้อย่างมหาศาล

เขานึกทบทวนถึงวาทศิลป์ “ตรรกะวิบัติ” ที่เคยอ่านเจอตามเว็บบอร์ดในโลกก่อน พลางคิดในใจว่า เอามาใช้รับมือกับทฤษฎีในศตวรรษที่ 18 พวกนี้น่าจะพอเอาอยู่แหละมั้ง…

“ซื่อสัตย์ต่อประชาชน” เขาพยักหน้าช้าๆ “นั่นก็หมายความว่า ต้องการให้ประชาชนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นใช่ไหม?”

มาราตครุ่นคิดดู ตามหลักตรรกะแล้วก็ดูจะไม่มีอะไรผิด “เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

“ดังนั้น เพื่อเป้าหมายนี้ พวกคุณถึงได้ขอลาออก?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ…”

“พวกคุณเคยคิดบ้างไหม ว่าหลังจากพวกคุณจากไปแล้ว ใครจะมาคอยตรวจสอบขุนนางกังฉินอย่างเนกเกร์อีกล่ะ? ขุนนางกังฉินอีกกลุ่มหนึ่งงั้นหรือ? พวกคุณคิดว่าการทำแบบนี้จะช่วยให้ประชาชนชาวฝรั่งเศสมีชีวิตที่ดีขึ้นได้หรือ?”

มาราตและคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งไปทันที

โจเซฟรีบโจมตี “แก่นแท้” ทางความคิดของพวกเขาต่อทันที “ฉันคิดว่า การที่พวกคุณเกลียดชังราชวงศ์นั้นเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลเอามากๆ”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ!” ดองตงซึ่งอายุน้อยที่สุดและกล้าหาญที่สุด รีบแย้งเสียงดัง “เป็นเพราะราชวงศ์เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความสำราญ ไม่สนใจความทุกข์ยากของประชาชน เอาแต่ปกป้องผลประโยชน์ของพวกขุนนาง ประชาชนถึงได้ถูกกดขี่ข่มเหงต่างหากพ่ะย่ะค่ะ!”

“อย่างนั้นหรือ?” โจเซฟถามกลับอย่างราบเรียบ “ถ้าไม่มีราชวงศ์แล้ว ประชาชนจะมีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างแน่นอนงั้นหรือ?”

มาราตและพวกซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากรุสโซ แทบจะท่องวาทะของรุสโซออกมาโดยไม่ลังเล “สิทธิมนุษยชนตามธรรมชาติ มนุษย์เกิดมาพร้อมความเสรี ไม่มีใครสามารถจำกัดอิสรภาพของผู้อื่นได้ แม้แต่กษัตริย์ก็…”

โจเซฟขัดจังหวะเขา “ขอถามหน่อยคุณมาราต หากมนุษย์เกิดมาพร้อมความเสรี แล้วกฎเกณฑ์ที่คนรุ่นก่อนตั้งไว้ จะสามารถนำมาบังคับใช้กับคนรุ่นหลังได้หรือไม่?”

มาราตกำลังจะตอบว่า “ไม่ได้” แต่ก็ต้องชะงักไปทันที ไม่สิ ถ้าไม่ได้ งั้นคนที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการลงมติสร้างกฎเกณฑ์ทางสังคม ก็สามารถทำอะไรตามใจชอบได้เลยน่ะสิ?

แต่ถ้าตอบว่า “ได้” แบบนั้นคนรุ่นหลังก็ไม่มีอิสระแล้วสิ?

โจเซฟยิ้ม “เห็นไหมล่ะ ทฤษฎีที่ว่ามนุษย์เกิดมาพร้อมความเสรีนั้นมันไม่เป็นความจริงตั้งแต่แรกแล้ว พวกเราทุกคน รวมถึงกษัตริย์ ล้วนแต่ไม่มีอิสระอย่างแท้จริงทั้งนั้น”

ดองตงรีบช่วยพูดเสริม “รุสโซเคยกล่าวไว้ว่า พวกเราจำเป็นต้องสร้างสัญญาประชาคมที่สมเหตุสมผลขึ้นมา จากนั้นทุกคนก็ต้องปฏิบัติตามสัญญาข้อนี้!”

โจเซฟถามกลับทันที “แล้ว ‘สัญญาที่สมเหตุสมผล’ ที่คุณพูดถึง มันคืออะไรกันล่ะ?”

คำถามนี้ต่อให้เป็นถึงศตวรรษที่ 19 ก็ยังไม่มีนักปราชญ์คนไหนตอบได้ ไม่สิ แม้แต่ในศตวรรษที่ 21 ผู้คนก็ยังคงพยายามทดลองค้นหาคำตอบกันอยู่เลย ส่วนมาราตและพวกที่มีเพียงทฤษฎีพื้นฐานที่ตื้นเขินที่สุดของรุสโซ ย่อมต้องถูกปั่นหัวจนมึนงงอย่างแน่นอน

“คือ…”

เดอมูแล็งรีบตอบ “คือ… คือรัฐสภาไงพ่ะย่ะค่ะ ปะ… ประชาชนมอบอำนาจให้กับรัฐสภา และรัฐสภาก็เป็นผู้… ผู้กำหนดกฎเกณฑ์พ่ะย่ะค่ะ!”

“รัฐสภาหรือ?” โจเซฟยิ้ม “หลังจากที่รัฐสภาได้รับอำนาจมาแล้ว พวกเขาจะคิดถึงผลประโยชน์ของประชาชนอย่างแน่นอนงั้นหรือ?”

“ระ… เรื่องนี้ยังมีอะไรให้ต้องสงสัยอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่เลย พวกเขาจะคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้นแหละ” โจเซฟส่ายหน้า “พวกคุณลองดูอเมริกาสิ รัฐสภาของพวกเขาออกนโยบายซื้อขายที่ดินแบบไหนออกมา? การซื้อแต่ละครั้งต้องซื้อขั้นต่ำ 60 เอเคอร์ ซื้อน้อยกว่านี้ไม่ขาย คนจนงั้นหรือ? ขอโทษด้วยนะ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ซื้อที่ดินหรอก

“หรือลองดูเพื่อนบ้านของเราอย่างสวิตเซอร์แลนด์ กฎเกณฑ์ของสภาระดับรัฐล้วนถูกสร้างขึ้นเพื่อรับใช้พวกขุนศึกและพ่อค้าผู้มั่งคั่ง เพื่อให้พวกเขาควบคุมเมืองได้ง่ายขึ้น จะได้ขูดรีดเงินทุกแดงในกระเป๋าของประชาชนไปจนหมด

“ฉันกล้าพูดเลยว่า ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในฝรั่งเศส ประชาชนคงจะไปรวมตัวประท้วงกันที่หน้าพระราชวังแวร์ซายส์นานแล้ว กษัตริย์คงถูกด่าทอสาปแช่งเป็นพันๆ ครั้ง และสุดท้ายก็ต้องให้คนไปแก้ไขนโยบายเหล่านั้นอยู่ดี”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ นั่นมันก็แค่เหตุการณ์บังเอิญเท่านั้น…”

“อย่างนั้นหรือ? แค่สภาคองเกรสของอเมริกาก็ได้ สมาชิกสภาของพวกเขาออกนโยบายอันโหดร้ายออกมา ผ่านไปสองปีก็กลับไปเสวยสุขที่บ้าน ทิ้งปัญหาไว้ให้สภาชุดต่อไปแก้ไข แน่นอนว่าสมาชิกสภาชุดต่อไปก็ยังคงทำแบบเดิม พวกเขาไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอะไรเลย เพราะรัฐสภาก็เป็นแค่เครื่องมือของพวกเขาเท่านั้น มีเพียงกษัตริย์เท่านั้นที่ห่วงใยประเทศชาตินี้อย่างแท้จริง เพราะพระองค์ไม่มีคำว่า ‘สมัยหน้า’ ให้ปัดความรับผิดชอบ”

มาราตและคนอื่นๆ ต่างพากันส่ายหน้าอย่างลังเล “ไม่ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ที่พระองค์ตรัสมาจะต้องมีตรงไหนที่ไม่ถูกต้องแน่ๆ!”

โจเซฟกล่าวต่อ “โครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรมของมนุษยชาติ มักจะเป็นโครงสร้างแห่งการกดขี่มาโดยตลอด นี่คือความเป็นจริงที่หยั่งรากลึกและพบเห็นได้ทั่วไป กษัตริย์ก็เป็นเพียงสัญลักษณ์และต้นแบบของปรากฏการณ์นี้เท่านั้น รัฐสภาเองก็เช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงกลุ่มไหนก็เหมือนกันหมด

“มรดกตกทอดจากอดีตที่เราได้รับมา อาจจะคับแคบและล้าสมัย จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง แต่มรดกจากอดีตเหล่านั้นก็นำมาซึ่งผลประโยชน์อันมหาศาลเช่นกัน ทุกคำพูด ทุกความคิดของเรา ล้วนเป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนมอบให้ รากฐานที่ค้ำจุนชีวิตของเราก็มาจากคนรุ่นก่อน ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยี ความมั่งคั่ง หรือโอกาสต่างๆ ดังนั้น การมองว่าโครงสร้างทางสังคมเป็นการกดขี่เพียงอย่างเดียวนั้น จึงเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล ไม่ใช่ว่าพอเราเจอปัญหา ก็จะปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างที่คนรุ่นก่อนสร้างมาไปเสียหมด

“ราชวงศ์กับประชาชน ไม่ใช่ศัตรูกัน พวกเขาสามารถจับมือและก้าวเดินไปพร้อมกัน เพื่อเป้าหมายร่วมกัน นั่นคือประเทศฝรั่งเศส

“ถูกต้อง ฝรั่งเศสยังมีปัญหาอีกมากมาย เช่น อภิสิทธิ์ที่ไม่สมเหตุสมผลของพวกขุนนาง หรือการที่คนรวยขูดรีดคนจน เป็นต้น พวกเรากำลังพยายามแก้ไขปัญหาเหล่านี้อยู่ แต่ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากกษัตริย์

“พวกคุณคิดว่า ถ้าไม่มีกษัตริย์แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นงั้นหรือ? ไม่เลย มันจะยิ่งแย่ลงไปอีก พวกขุนนางและคนรวยก็จะแค่เปลี่ยนสถานะ แล้วก็เดินหน้าตักตวงความสุขและกดขี่ข่มเหงประชาชนต่อไป

“ก่อนหน้านี้พวกคุณถือว่าทำงานให้ราชวงศ์ แต่พวกคุณลองดูสิ ประชาชนชาวปารีสต่างก็พากันส่งเสียงโห่ร้องยินดีให้กับพวกคุณ สิ่งนี้มันไม่ดีกว่าการที่คุณเอาแต่พูดเป็นหมื่นๆ ครั้งว่า ‘ฉันจะซื่อสัตย์ต่อประชาชน’ หรอกหรือ? มันช่วยเหลือพวกเขาได้มากกว่าไม่ใช่หรือ?”

โจเซฟเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวปิดท้าย “พูดตามตรงนะ อันที่จริง ฉันกำลังดำเนินการตามมาตรการปฏิรูปของกษัตริย์มาโดยตลอด

“ตัวอย่างเช่น สำนักงานสืบสวนความยุติธรรม ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น พวกคุณก็เห็นแล้วว่า ในช่วงที่ผ่านมายังมีการปฏิรูปตำรวจ การปฏิรูปภาษี การปฏิรูปการเงิน และอื่นๆ อีกมากมาย หลังจากนี้ก็จะมีมาตรการอื่นๆ ตามมาอีก จนกว่าปัญหาต่างๆ ของฝรั่งเศสจะหมดไป

“พวกคุณไม่อยากมาร่วมกันสร้างกระบวนการอันยิ่งใหญ่นี้ให้สำเร็จไปพร้อมกับฉันหรือ?”

ภายในห้องเงียบกริบไปพักใหญ่ จู่ๆ มาราตก็ดึงใบลาออกบนโต๊ะกลับมา ถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วค้อมคำนับ กล่าวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมหวังว่า จะได้เห็นประเทศฝรั่งเศสที่ดีขึ้นและมีความสมเหตุสมผลมากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

…

เมื่อเข้าสู่เดือนพฤษภาคม อากาศก็ยิ่งทวีความร้อนอบอ้าวมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคมของปีก่อนๆ

ฝนตกครั้งล่าสุดก็เมื่อสามเดือนที่แล้ว พุ่มไม้ใบหญ้าถูกแสงแดดแผดเผาจนแห้งเหลือง พื้นดินแตกระแหงเป็นวงกว้าง ราวกับริมฝีปากที่แห้งผาก กำลังแหงนมองท้องฟ้า เฝ้ารอคอยหยาดฝนให้ตกลงมาอีกครั้ง

ทว่า ภายในไร่องุ่นของสังฆมณฑลลาราชที่อยู่ทางตะวันออกของบอร์กโดซ์ กลับเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและสีเขียวขจี

แม้บนท้องฟ้าจะมีแสงแดดแผดเผาดุจไฟ แต่ในร่องดินใต้เถาองุ่นกลับมีกระแสน้ำเล็กๆ ไหลผ่าน

ห่างจากทิศตะวันตกของไร่องุ่นไปราวสามร้อยก้าว มีเครื่องจักรไอน้ำสีทองแดงเก่าๆ เครื่องหนึ่ง กำลังทำงานส่งเสียง “กึกกัก” เป็นจังหวะ สูบน้ำจากแม่น้ำสาขาของแม่น้ำการอน (Garonne) ส่งเข้าสู่คลองชลประทานอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นกระแสน้ำก็ไหลไปตามคลองที่ขุดเตรียมไว้ กระจายไปทั่วไร่องุ่นขนาดกว่า 350 ไร่ ช่วยปกป้ององุ่นที่นี่จากการถูกภัยแล้งทำลายล้าง

เครื่องสูบน้ำที่สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงนี้ ก็คือเครื่องจักรไอน้ำรุ่นผลิตจำนวนมากขนาด 15 แรงม้า ที่ผลิตโดยบริษัทเครื่องจักรไอน้ำสหฝรั่งเศสนั่นเอง

และบริเวณใกล้ๆ กับพื้นที่เพาะปลูกทางตอนใต้ของสังฆมณฑล ก็มีเครื่องจักรไอน้ำรุ่นเดียวกันอีกเครื่องหนึ่งกำลังทำงานอย่างสุดกำลัง เพื่อให้มั่นใจว่าพืชผลของหมู่บ้านจะสามารถผ่านพ้นฤดูร้อนอันแห้งแล้งนี้ไปได้

ข้างเครื่องจักรไอน้ำมีเพิงหญ้าสร้างขึ้นมา ในขณะนี้มีชาวนาสองคนถอดเสื้อท่อนบน นั่งหรี่ตาหลบแดดอยู่ใต้เพิง

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีเทาก็นำกลุ่มช่างไม้เดินเข้ามา พอเห็นแต่ไกลก็ตะโกนเสียงดัง “อองเดร ออโรล พวกแกแอบอู้งานอีกแล้วรึ?!”

ชาวนาทั้งสองรีบคว้าเสื้อเชิ้ตมาคลุมตัวแล้วกระโดดลุกขึ้นทันที “ปะ… เปล่าครับ คุณดิทรี พวกเราคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเลยนะครับ…”

ดิทรีเหลือบมองเครื่องจักรไอน้ำที่อยู่ข้างๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “พวกแกรู้ไหมว่าไอ้เครื่องนี้มันแพงแค่ไหน? ตั้ง 13,000 ลีฟร์เชียวนะ! ถ้าไม่มีมัน พืชผลทั้งสังฆมณฑลของเราคงถูกแดดเผาจนแห้งตายไปหมดแล้ว

“ถ้าเกิดมันพังขึ้นมาเพราะขาดน้ำหรือขาดถ่านหินล่ะก็ ฉันสาบานเลยนะ ฉันจะจับพวกแกไปแขวนคอที่หอระฆังของสังฆมณฑลแน่!”

“คะ… คุณอย่าเพิ่งโกรธสิครับ พวกเราสัญญาว่าจะไม่สัปหงกอีกแล้วครับ” อองเดรพูดพลางคว้าจั่วขึ้นมาตักถ่านหินจนเต็ม ออโรลก็รีบให้ความร่วมมือเปิดฝาหม้อต้มของเครื่องจักรไอน้ำ เพื่อให้เขาใส่ถ่านหินเข้าไปทันที

“คุณดูสิ แบบนี้ก็เรียบร้อยแล้ว” ออโรลเหลือบมองระดับน้ำในหม้อต้มอีกครั้ง ก่อนจะหันไปยิ้มประจบผู้บริหารสังฆมณฑล

ดิทรีถลึงตาใส่ทั้งสองคนอย่างดุดัน ในใจกำลังคิดว่าน่าจะเพิ่มคนคุมงานอีกสักคน

เมื่อเดือนก่อน ตอนที่เขามองดูพื้นที่เพาะปลูกที่แห้งผากของหมู่บ้าน ในใจของเขาก็แทบจะสิ้นหวังไปแล้ว

แม้ชาวบ้านจะพยายามขับรถม้าบรรทุกน้ำมาสาดรดพืชผล แต่ปริมาณน้ำเพียงน้อยนิดนั้นก็แทบจะไม่ช่วยอะไรเลย หากฝนยังไม่ตกภายในห้าวัน มันฝรั่งที่หมู่บ้านปลูกไว้ก็คงจะตายหมด และหลังจากนั้นก็จะเป็นคิวของข้าวสาลี…

ทว่า ในช่วงเวลานั้นเอง เครื่องสูบน้ำที่พวกเขาสั่งซื้อไว้ก็ถูกส่งมาถึง มันถูกซื้อมาด้วยเงินกู้จากธนาคารเพื่อการเกษตรที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในสังฆมณฑล

ช่างเทคนิคหลายคนที่เดินทางมาจากเมืองนองซีใช้เวลาเพียงสองวัน ก็สามารถติดตั้งเครื่องสูบน้ำจนเสร็จสมบูรณ์ จากนั้นก็เติมถ่านหิน และจุดไฟ

จากนั้น น้ำจากแม่น้ำการอนก็ถูกสูบขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ปริมาณน้ำมากกว่าม้า 100 ตัวขนส่งรวมกันเสียอีก ใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถช่วยชีวิตพืชผลทั้งหมดในหมู่บ้านไว้ได้

ดิทรี ผู้บริหารสังฆมณฑลปาดเหงื่อ เรียกให้อองเดรและออโรลมาช่วยช่างไม้ขนไม้ลงจากรถม้า

อองเดรมองดูแผ่นไม้ที่สูงกว่าตัวคนเหล่านั้น แล้วฉีกยิ้มถามว่า “คุณดิทรี นี่คุณเห็นว่าพวกเราเหนื่อยเกินไป ก็เลยจะสร้างกระท่อมไม้ให้พวกเราพักผ่อนงั้นหรือครับ?”

ดิทรีเตะก้นเขาไปทีหนึ่งด้วยความโมโห “ไอ้คนขี้เกียจ วันๆ คิดแต่จะพักผ่อน!

“นี่มันเอาไว้สร้างเพิงกันแดดให้เครื่องสูบน้ำต่างหากโว้ย”

“เพิงกันแดด? เอาไว้กันอะไรหรือครับ?”

“ไม่รู้โว้ย” ดิทรีสั่งให้ช่างไม้รื้อเพิงหญ้าบนเครื่องจักรไอน้ำออก พลางตอบส่งๆ “เป็นคำสั่งของท่านผู้ว่าการมณฑล เครื่องจักรไอน้ำ กังหันน้ำ กังหันลม หรืออะไรพวกนี้ทั้งหมด ต้องใช้ไม้ทำเพิงบังแดดเอาไว้ แถมยังต้องทำให้แข็งแรงด้วย”

เขายกมือขึ้นบังแดด ทอดสายตามองทุ่งข้าวสาลีอันกว้างใหญ่ “ขอพระผู้เป็นเจ้าคุ้มครอง ขอให้พวกเราผ่านพ้นฤดูแล้งปีนี้ไปได้อย่างราบรื่นเถอะ”

…

ทางตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส ชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งเดินออกมาจากซ่องโสเภณีหรูหรา เขาโบกมือปัดชายหนุ่มผิวคล้ำร่างผอมที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ พลางพูดเสียงห้าวว่า “ส่งไวเคานต์โดนิกกลับไปเถอะ พอเขาสร่างเมาแล้วก็ฝากบอกเขาด้วยว่า รอให้งานนี้เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงเขามาสนุกที่นี่อีก”

“ครับ คุณอีมาโนล ขอบคุณสำหรับการต้อนรับครับ”

เมื่อชายหนุ่มคนนั้นหันหลังเดินจากไป ความมึนเมาในแววตาของอีมาโนลก็หายวับไปทันที เขารีบก้าวเดินไปที่รถม้าของตัวเองซึ่งจอดอยู่อีกด้านของซ่อง แล้วสั่งคนขับรถเสียงเครียด “เร็วเข้า ไปที่บ้านของท่านมาร์ควิส”

รถม้าพุ่งทะยานไปข้างหน้า ในใจของอีมาโนลเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อครู่นี้เอง เขาเพิ่งจะได้ยินข่าวที่ทำให้เขาร่ำรวยมหาศาลได้จากปากของไวเคานต์โดนิกที่กำลังเมามาย เป็นข่าวเกี่ยวกับคนที่เจ้านายของเขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำ

ทว่า เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า มีรถม้าคันหนึ่งกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่ห่างๆ จนกระทั่งเขาเข้าไปในคฤหาสน์ของมาร์ควิสลูโด รถม้าคันนั้นถึงได้กลับรถจากไป และคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้นก็คือไวเคานต์โดนิกที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังเมาหัวราน้ำอยู่นั่นเอง นอกจากนี้เขายังมีอีกหนึ่งสถานะ นั่นก็คือหัวหน้าทีมปฏิบัติการที่สี่ของหน่วยข่าวกรองตำรวจ

มาร์ควิสลูโดล็อกประตูห้องทำงาน ก่อนจะหันมามองอีมาโนล แล้วถามเสียงต่ำ “ข่าวเชื่อถือได้ไหม?!”

ฝ่ายหลังพยักหน้ารัวๆ “พี่เขยของไวเคานต์โดนิกเป็นนายทหารในคุกบาสตีย์ครับ เขาเมาก็เลยหลุดปากพูดออกมา”

ในแววตาของมาร์ควิสลูโดมีประกายความเย็นชาพาดผ่าน เขาทวนคำ “ออกจากปารีสตอนสี่ทุ่มในอีกสี่วันข้างหน้างั้นรึ?”

“ใช่ครับ ท่านมาร์ควิส”

“ดีมาก แกทำได้ดีมาก!”

เมื่ออีมาโนลออกไปแล้ว มาร์ควิสลูโดก็รีบสั่งให้พ่อบ้านไปเชิญแกนนำหลายคนของสมาคมธนาคารมาที่บ้านทันที

และภายในห้องทำงานของเขา มาร์ควิสลูโดก็กัดฟันพูดกับพวกเขาว่า:

“เนกเกร์จะแอบออกจากปารีสในอีกสี่วันข้างหน้า อาจจะมีตำรวจลับคอยคุ้มกัน แต่นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เราจะได้จัดการกับมัน!”

เคานต์เคปเฟลตาขวางขึ้นมาทันที กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า “ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ฉันก็จะต้องเอามันไปลงนรกให้ได้!”

ในขณะที่พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันว่าจะลงมืออย่างไร จู่ๆ พ่อบ้านของลูโดก็เคาะประตูอยู่หน้าห้อง “นายท่าน มกุฎราชกุมารทรงส่งคนมา บอกให้ท่านไปที่สำนักงานอุตสาหกรรมและการผังเมืองสักหน่อยครับ”

ลูโดใจหายวาบ หรือว่าเรื่องที่ตัวเองรู้เบาะแสของเนกเกร์จะรั่วไหลออกไปแล้ว?

เขาจำใจต้องเดินออกไป ไม่นานนัก ก็ได้พบกับมกุฎราชกุมารที่ชั้นสองของสำนักงานอุตสาหกรรมและการผังเมือง

โจเซฟรอให้เขาทำความเคารพเสร็จ ก็ส่งยิ้มให้เขานั่งลง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วถามว่า “ฉันเห็นจากบัญชีธนาคารของท่าน ว่าท่านได้ลงทุนไปถึง 2 ล้านลีฟร์ในอุตสาหกรรมเครื่องทอผ้าอัตโนมัติของอังกฤษงั้นหรือ?”