ตอนที่ 171 ไล่ล่า “ปลาตัวใหญ่”

ไม่รู้ทำไม ตอนที่โจเซฟได้ยินตัวเลข “สิบล้านลีฟร์” ในใจกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึก “สบายใจ” อย่างบอกไม่ถูกแล่นปราดขึ้นมาถึงบนหัวเสียอย่างนั้น

เขาขยับตัวเข้าไปใกล้คาโลน แล้วเอ่ยถามด้วยความคาดหวังอย่างยิ่งว่า:

“ที่ท่านพูดมานี่ คือจำนวนเงินที่เนกเกร์กอบโกยไปได้เอง หรือว่าเป็นยอดรวมของเงินทุนที่มีปัญหาทั้งหมดกันแน่?”

“เป็นผลกำไรที่เนกเกร์ได้รับจากธุรกรรมเหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ในบรรดาเงินกู้ของรัฐบาลที่ผ่านมือเขาในตอนนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่ากว่าครึ่งหนึ่งจะมีการดำเนินงานที่ผิดปกติ”

โจเซฟรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมาทันที ถึงขั้นแว่วเสียงเทวดาตัวน้อยกำลังร้องเพลงประสานเสียงอย่างร่าเริงอยู่ข้างหูเลยทีเดียว

ต้องเข้าใจนะว่า ในช่วงที่เนกเกร์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการคลัง ยอดเงินกู้ที่ฝรั่งเศสกู้ยืมจากธนาคารนั้นเพิ่มขึ้นเกือบ 1 พันล้านลีฟร์

หากสิ่งที่คาโลนพูดเป็นความจริง ประเมินขั้นต่ำสุด ก็แปลว่ามีเงินกู้ถึง 500 ล้านลีฟร์ที่อาจมีการดำเนินการที่ผิดกฎหมาย

หัวใจของโจเซฟเต้นโครมคราม ขอเพียงแค่จับหลักฐานการทำผิดกฎหมายเหล่านี้ได้ ก็จะสามารถนำเงินกู้จำนวน 500 ล้านลีฟร์นี้มาตรวจสอบใหม่ได้ทั้งหมด!

และโดยปกติแล้ว ในระหว่างที่มีการตรวจสอบเงินกู้ใหม่ จะต้องมีการระงับการจ่ายดอกเบี้ยชั่วคราว!!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความเป็นไปได้ที่จะได้ทำสัญญาเงินกู้กันใหม่!!!

และที่มากไปกว่านั้น สำหรับเงินกู้ที่มีปัญหาขั้นร้ายแรง ก็สามารถจัดการขั้นเด็ดขาดได้เลย…

โจเซฟหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง เพื่อหยุดยั้งไม่ให้ตัวเองคิดเตลิดไปไกลกว่านี้ ภาพอนาคตที่วาดไว้นั้นมันช่างหอมหวานเกินไป จนง่ายต่อการลุ่มหลง

เขาจ้องมองคาโลนเขม็ง แววตาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน:

“ท่านมั่นใจแค่ไหน ว่าเงินกู้เหล่านั้นมีปัญหา?”

คาโลนถูกเขาจ้องจนรู้สึกขนลุกซู่ จึงตอบไปตามสัญชาตญาณว่า:

“จากประสบการณ์การทุจ… อะแฮ่ม จากประสบการณ์ด้านการคลังหลายปีของกระหม่อม มีความเป็นไปได้เกิน 90% ที่จะมีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ยังหาหลักฐานไม่พบ…”

“ดีมาก!” โจเซฟลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ตบบ่าเขาอย่างแรง “ครั้งนี้ท่านได้สร้างผลงานอันยอดเยี่ยมจริงๆ”

ทันใดนั้น โจเซฟก็สั่งการเขาว่า:

“นับจากนี้เป็นต้นไป ท่านจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของทหารองครักษ์ของเราตลอดเวลา ห้ามติดต่อกับคนนอกเด็ดขาด”

“หา?” คาโลนตกใจสุดขีด “นี่พระองค์ จะกักบริเวณกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“โอ้ เปล่าหรอก นี่เป็นเพียงการชั่วคราวเท่านั้น รอจนกว่าจะจัดการเรื่องของเนกเกร์เสร็จสิ้น เราจะไปต้อนรับท่านที่ปารีสด้วยตัวเองเลย”

โจเซฟพูดพลางหยิบกระดาษและปากกาบนโต๊ะข้างๆ มาเขียนจดหมายสั้นๆ อย่างรวดเร็ว ปิดผนึกด้วยครั่ง ประทับตราส่วนตัวของเขาลงไป แล้วหันหลังเดินออกจากห้อง

เขาส่งจดหมายให้ครอส หัวหน้าทหารองครักษ์ พร้อมสั่งการว่า:

“โปรดส่งคนนำจดหมายนี้กลับไปปารีสให้เร็วที่สุด สั่งให้กรมตำรวจเข้าจับกุมตัวเนกเกร์ทันที ใช่ ฌัก เนกเกร์ อดีตเสนาบดีคลังคนก่อนนู้นแหละ ก่อนที่เราจะกลับไป ห้ามให้ใครเข้าใกล้เนกเกร์และครอบครัวของเขาเด็ดขาด

“ส่งจดหมายฉบับนี้ให้อาร์คบิชอปบรีแยน เขาจะเป็นผู้ประสานงานเรื่องนี้เอง”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น โจเซฟก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ เขาจึงบิดขี้เกียจ แล้วหันไปยิ้มให้เอม็อง:

“นานๆ จะได้มาลอแรนสักที เราไปดูที่เมืองนองซีกันเถอะ”

…

ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองตูล ห่างจากป้อมปราการรูปดาวที่สร้างโดยจอมพลโวบ็องเพียงสองลี้ ณ เหมืองถ่านหินแบบเปิดดิลูริ

เคลมองตีนทำหน้าบึ้งตึงยืนอยู่ริมขอบเหมืองขนาดมหึมา มองดูคนงานเหมืองที่กำลังแกว่งจอบขุดถ่านหินอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเลื่อนลอย

เมื่อเช้านี้เอง มกุฎราชกุมารได้สั่งให้ทหารองครักษ์คุ้มกันเธอมาเที่ยวชมที่นี่ ก่อนไปเขายังอุตส่าห์ใจดีอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับเหมืองถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดในตูลแห่งนี้ให้เธอฟังอย่างละเอียด พร้อมกับอวยพรให้เธอเที่ยวให้สนุก

บริเวณรอบเหมืองที่ไม่มีต้นไม้บดบัง มีลมพัดมาเบาๆ อยู่ตลอดเวลา หอบเอาฝุ่นผงถ่านหินปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า

สาวน้อยโลลิปัดมือของสาวใช้โรซาเลียที่กำลังจะเช็ดแก้มให้เธอออกอย่างหงุดหงิด พลางบ่นอย่างท้อแท้ว่า:

“ไม่ต้องเช็ดแล้ว มีแต่ฝุ่นถ่านหินเต็มไปหมด เช็ดให้ตายก็ไม่สะอาดหรอก…”

สาวใช้เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “คุณหนูคะ หรือว่าเราจะกลับกันดีคะ?”

“ไม่ได้” สาวน้อยโลลิทำแก้มป่อง “เผื่อท่านพี่ถามว่าฉันไปดูอะไรมาบ้าง แล้วฉันตอบไม่ได้จะทำยังไงล่ะ?”

“งั้น ดิฉันพาคุณหนูเดินดูรอบๆ ดีไหมคะ?”

“อืม” สาวน้อยโลลิพยักหน้า เดินไปตามทางลาดเกลียวที่อัดแน่นไปด้วยเศษถ่านหินริมขอบเหมือง มุ่งหน้าลงไปก้นเหมืองโดยมีเหล่าทหารองครักษ์ล้อมหน้าล้อมหลัง

คนงานเหมืองหลายคนแบกตะกร้าถ่านหินเดินสวนทางมา เมื่อพวกเขามองเห็นชุดกระโปรงยาวอันหรูหราของเคลมองตีน รวมถึงทหารองครักษ์ท่าทางขึงขังที่เดินนำหน้าและตามหลัง ก็ตกใจกลัวจนต้องรีบเบี่ยงตัวก้มหน้า หลบฉากไปอยู่ริมทางเพื่อเปิดทางให้

สาวน้อยโลลิเดินผ่านหน้าคนงานเหมืองไปโดยมีสาวใช้คอยประคอง ทว่าจู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าพื้นใต้เท้าทรุดยวบลง

คนงานเหมืองคนหนึ่งเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่พื้นดิน ก็ตะโกนขึ้นมาทันที “ระวัง!” เขารีบทิ้งตะกร้าถ่านหิน พุ่งตัวเข้าไปผลักเธอและสาวใช้ให้พ้นทางอย่างแรง

วินาทีต่อมา พื้นเศษถ่านหินตรงตำแหน่งที่เคลมองตีนเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ ก็ปริแตกและร่วงหล่นลงไปดัง “ครืน”

“วิ่งเร็ว!” ทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังเคลมองตีนตาไว รีบคว้าตัวเธอหนีบไว้ใต้แขน แล้ววิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทางลาดเกลียวตรงกลางก็แหว่งหายไปเป็นช่องขนาดใหญ่ เคลมองตีนกับพวกคนงานเหมืองยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของรอยแหว่ง ส่วนทหารองครักษ์คนอื่นๆ ยืนอยู่อีกฝั่ง ทั้งสองฝ่ายต่างเบิกตากว้างมองหน้ากันด้วยความหวาดเสียว

“แง” สาวน้อยโลลิเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องกลัว จึงปล่อยโฮออกมา

ไม่นานนัก ที่ปากเหมืองด้านบน เจ้าของเหมืองก็ลุกลี้ลุกลนพาคนวิ่งหน้าตั้งลงมา เอ่ยขอโทษเคลมองตีนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้:

“คุณหนูผู้สูงศักดิ์ กระผมต้องกราบขออภัยอย่างยิ่งขอรับ! พระเจ้าเป็นพยานได้ ที่นี่ไม่เคยถล่มมาเป็นสิบปีแล้ว ไม่รู้ทำไม… โอ้ พระเจ้า! นี่ท่านบาดเจ็บหรือขอรับ? ทะ… ทำยังไงดีล่ะเนี่ย…”

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก” สาวน้อยโลลิสะอื้นพลางก้มมองน่องของตัวเอง มีแผลขนาดไม่ใหญ่นัก เลือดก็หยุดไหลเกือบหมดแล้ว

เธอหันไปมองคนงานเหมืองกลุ่มนั้นที่อยู่ไม่ไกล พวกเขามีรอยถลอกปอกเปิกตามร่างกายกันคนละนิดคนละหน่อย บวกรวมกับเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและคราบถ่านหินดำปี๋ที่เลอะเทอะไปทั้งตัว ทำให้ดูน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

เคลมองตีนเดินกะเผลกๆ เข้าไปหา ในใจรู้สึกเพียงว่าความโชคร้ายของตัวเองทำให้พวกเขาต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วย เธอรู้สึกผิดจึงล้วงเอาลูกอมกำใหญ่ออกมา แจกจ่ายให้กับคนงานเหมืองที่ได้รับบาดเจ็บ:

“พวกคุณเป็นอะไรมากไหมคะ? ฉันให้ลูกอม กินแล้วจะได้ไม่เจ็บนะ”

พวกคนงานเหมืองรู้สึกเหมือนได้รับความกรุณาอย่างล้นพ้น รีบลุกขึ้นยืนรับลูกอมมา แต่กลับเอาแต่ก้มหน้า ไม่รู้จะเอ่ยคำขอบคุณอย่างไรดี

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงมีคนงานใจกล้าคนหนึ่งพูดตะกุกตะกักขึ้นมาว่า:

“ขะ… ขอพระเจ้าคุ้มครองท่าน คุณหนูผู้ใจดี”

ในยุคนี้ น้ำตาลถือเป็นของราคาแพงมาก คนพวกนี้เกิดมาจนป่านนี้ยังแทบไม่เคยกินน้ำตาลเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกอมชั้นเลิศแบบนี้ บางคนแอบคิดไว้ในใจแล้วว่าจะเก็บลูกอมพวกนี้ไว้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสให้ลูกๆ ที่บ้าน รับรองว่ามันจะเป็นความทรงจำอันแสนหวานที่พวกเขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่นอน

โรซาเลีย สาวใช้ที่เดินตามหลังคุณหนูของตนมา ก็ได้แจกเหรียญเงินให้กับคนงานเหมืองที่ได้รับบาดเจ็บอีกคนละหลายเหรียญ

เจ้าของเหมืองมองตามแผ่นหลังของเคลมองตีนที่เดินจากไป ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เดิมทีเขาคิดว่าคงต้องจ่ายค่าทำขวัญก้อนโตเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่เอาความเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาหันไปมองเหรียญเงินในมือของพวกคนงานเหมือง จู่ๆ ก็ทำหน้าขึงขังแล้วตวาดว่า:

“เพราะพวกแกไอ้พวกไร้น้ำยา! ทำเอาฉันเกือบจะล่วงเกินคุณหนูผู้สูงศักดิ์ท่านนั้นไปแล้ว เอาเงินพวกนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

…

ปารีส

เขตลูฟร์ ณ คฤหาสน์สามชั้นที่ล้อมรอบด้วยสวนอันกว้างขวาง กำแพงด้านนอกประดับประดาด้วยงานแกะสลักหินอย่างวิจิตรบรรจง และมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ออกแบบมาอย่างมีศิลปะ

ชายสวมเสื้อคลุมสีเทาอมฟ้า จมูกงุ้ม คางยื่น พยายามข่มความโกรธเอาไว้ พลางใช้เล็งนิ้วชี้ไปที่หน้าของเอริช:

“ไอ้โง่เอ๊ย! ฉันสั่งให้แกไปเฝ้าดูคาโลน แล้วแกไปฆ่าตำรวจสองคนนั้นทำไม? แถมอีกคนก็ดันหนีรอดไปได้อีก!”

“ขอประทานอภัยอย่างยิ่งครับ คุณเนกเกร์!” เอริชเหลือบมองเขาอย่างหวาดหวั่น ก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ตามที่เฟร็ดบอก ตำรวจที่ชื่อมาราตคนนั้นงัดเอาหลักฐานที่บอกว่าการจัดการเงินกู้ของคุณมีปัญหาออกมา แล้วก็ขอให้คาโลนส่งหลักฐานให้เขาเพิ่มอีก

“คุณเคยสั่งไว้ว่า ห้ามปล่อยให้ข่าวสารใดๆ เกี่ยวกับคุณหลุดรอดออกไปจากเมืองตูลเด็ดขาด ผมก็เลย… ก็เลยต้องกำจัดตำรวจสองคนนั้นทิ้งครับ”

ในสายตาของคนนอก สำนักงานสืบสวนความยุติธรรมเป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงกับกรมตำรวจ ดังนั้นมาราตกับพวกก็ต้องเป็นตำรวจอย่างแน่นอน

เนกเกร์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป รีบถามด้วยความร้อนรนว่า “แล้วคาโลนได้พูดอะไรกับสองคนนั้นไปบ้างไหม?”

“เรื่องนี้ ไม่ค่อยแน่ใจครับ ตอนหลังเฟร็ดถูกคาโลนกันให้ออกไปเสียก่อน”

เนกเกร์ขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเองอยู่สองสามประโยค จู่ๆ ก็ถลึงตาใส่ลูกน้องแล้วตวาดว่า:

“ไอ้โง่! สิ่งที่แกควรทำตอนนี้คือไปฆ่าไอ้ตำรวจคนนั้นทิ้งซะ ไม่ใช่ถ่อมาถึงปารีสเพื่อมาพูดจาไร้สาระกับฉัน!”

“ฟังผมก่อนสิครับ” เอริชรีบอธิบาย “ตำรวจคนนั้นถูกคนคุ้มกันไว้เยอะมาก หาจังหวะลงมือได้ยากมากเลยครับ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่กี่วันต่อมา ที่บ้านของคาโลนก็มีคนแห่กันไปอีกเพียบเลย…”

เนกเกร์เริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที “คนพวกไหน?”

“เฟร็ดบอกว่า คนพวกนั้นวางกำลังคุ้มกันแน่นหนามาก ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด อ้อ มีทหารองครักษ์ตั้งเป็นร้อยคน บนเครื่องแบบของพวกเขาเหมือนจะมีตราสัญลักษณ์ดอกลิลลี่ของราชวงศ์ด้วยนะครับ”

“ราชวงศ์?”

เอริชพยักหน้า แล้วพูดต่อ “เฟร็ดเหมือนจะเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งด้วย อายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี ท่าทางฐานะคงจะไม่ธรรมดาแน่ๆ…”

ม่านตาของเนกเกร์หดเล็กลงจนเหลือเท่ารูเข็มทันที เด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปีที่สามารถมีทหารองครักษ์ของราชวงศ์ติดตามเป็นร้อยคนได้ ในฝรั่งเศสมีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น มกุฎราชกุมารองค์ปัจจุบัน!

เขาเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความร้อนใจ พยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัว

เริ่มจากตำรวจไปหาคาโลน แล้วพูดถึงเรื่องเงินกู้ของตนที่มีปัญหา จากนั้นเอริชก็ไปฆ่าตำรวจตายไปคนหนึ่ง ส่วนอีกคนก็ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาทันที หลังจากนั้นราชวงศ์ก็ยังเข้ามาแทรกแซงอีก…

ถ้าเอาเรื่องราวมาผูกโยงกัน ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าราชวงศ์จะรู้เรื่องราวที่ตนทำกับธนาคารแล้ว

สถานการณ์แบบนี้คงจะร้ายแรงแล้วล่ะ!

เนกเกร์รีบไปหยิบถุงเหรียญทองออกมาจากตู้เซฟ ส่งให้เอริช พร้อมตวาดเสียงกร้าว:

“กลับไปที่ตูล พาคนของแกไปหาที่ซ่อนตัวซะ!”

เอริชเดาะถุงเงินดูน้ำหนัก แล้วพูดด้วยความดีใจว่า:

“ได้ครับ คุณเนกเกร์ แต่คนของผมตายไปหมดตั้งแต่วันนั้นแล้ว เพราะงั้นผมไปซ่อนตัวคนเดียวก็พอครับ”

จากนั้น เขาก็โค้งคำนับ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี

เหลือแกคนเดียวแล้วงั้นสิ? ในแววตาของเนกเกร์ฉายประกายอำมหิต เขาดึงกระดิ่งเรียกตัวท่อบ้านเข้ามา แล้วทำท่าปาดคอตามหลังเอริชไปด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

พ่อบ้านพยักหน้ารับคำแล้วเดินออกไป เพียงไม่กี่นาทีต่อมาก็เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง:

“คุณเนกเกร์ จัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“ดีมาก” เนกเกร์สั่งการต่อ “ให้มาดามกับลูกๆ เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราอาจจะมีปัญหาแล้ว ต้องไปที่ ‘คฤหาสน์ชนบท’ สักหน่อย”

“เข้าใจแล้วครับ คุณเนกเกร์”

เมื่อพ่อบ้านออกไป เนกเกร์ก็เรียกคนสนิทของตนเข้ามาอีกคน แล้วกระซิบสั่งการบางอย่าง

ก่อนตะวันตกดิน คนสนิทคนนั้นก็กลับมา รายงานต่อเนกเกร์ว่า:

“คุณเนกเกร์ เป็นไปตามที่คุณคาดการณ์ไว้เลยครับ เมื่อไม่กี่วันก่อนมีตำรวจลับจำนวนมากถูกส่งตัวไปที่ตูล นอกจากนี้ผมยังสืบข่าวจากพระราชวังแวร์ซายส์มาได้ด้วยว่า ก่อนหน้านี้พระราชาทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารอภัยโทษให้คาโลนแล้วครับ”

เนกเกร์เป็นเสนาบดีคลังมานานหลายปี ทั้งยังร่ำรวยมหาศาล เขาจึงมีช่องทางหาข่าวในหมู่ขุนนางฝรั่งเศสมากมาย

“ตำรวจลับ? อภัยโทษคาโลน?”

คราวนี้เนกเกร์มั่นใจเต็มที่แล้วว่าราชวงศ์กำลังจะเล่นงานตน แม้ว่าคาโลนอาจจะไม่ให้ความร่วมมือกับราชวงศ์ แต่เขาก็ไม่สามารถเสี่ยงได้

ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องที่เขาทำมันใหญ่หลวงเกินไป…

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว หยิบกระเป๋าหนังที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วเรียกพ่อบ้านเข้ามา:

“ออกเดินทางทันที ไปที่ ‘คฤหาสน์ชนบท'”

“ครับ คุณเนกเกร์”

ไม่นานนัก รถม้าที่ไม่เตะตาหลายคันก็แล่นออกจากบ้านของเนกเกร์ สายลับที่ฟูเชร์แฝงตัวไว้ที่นี่ก็รีบขับรถม้าสะกดรอยตามไปทันที โจเซฟจะไม่มีคนคอยจับตาดูเนกเกร์ได้อย่างไร?

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในบ้านพักธรรมดาๆ หลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากบ้านของเนกเกร์ออกไปหลายร้อยเมตร แผ่นกระดานบนพื้นก็ถูกเปิดออก ครอบครัวเนกเกร์รวมถึงพ่อบ้านต่างก็ทยอยมุดขึ้นมาจากช่องนั้น ที่แท้ที่นี่ก็มีอุโมงค์ลับที่ขุดทะลุไปถึงคฤหาสน์ของเขาเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว

เนกเกร์กับพวกขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ด้านนอก แล้วแล่นหายไปในความมืดมิดยามค่ำคืน

ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว ตำรวจเกือบร้อยนายภายใต้การนำของเบซองวาลก็เข้าปิดล้อมคฤหาสน์ของเนกเกร์ โดยมีตำรวจลับและเจ้าหน้าที่จากหน่วยข่าวกรองตำรวจจำนวนมากคอยให้ความช่วยเหลืออยู่รอบนอก

ทว่า พวกเขากลับค้นพบเพียงคนรับใช้สามสิบกว่าคนเท่านั้น ไร้ซึ่งวี่แววของครอบครัวเนกเกร์ รวมถึงสายลับจากหน่วยข่าวกรองตำรวจที่แฝงตัวอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ถึงเพิ่งจะรู้ตัวในตอนนั้นเองว่าเนกเกร์หายตัวไปเสียแล้ว

…

ณ บ้านพักของเคานต์ไอแซก ประธานสมาคมธนาคารฝรั่งเศส กำลังมีการจัดงานเต้นรำอยู่พอดี

ชายวัยกลางคนท่าทางทะมัดทะแมงคนหนึ่งเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในโถงจัดงาน ตามหาตัวเคานต์ไอแซกจนพบ แล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา

ฝ่ายหลังสีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา หันไปถามว่า:

“ข่าวเชื่อถือได้ไหม?”

ชายวัยกลางคนพยักหน้า “หนังสือพิมพ์ทุกฉบับกำลังเร่งเขียนข่าว ‘บ้านเนกเกร์ถูกตำรวจปิดล้อม’ อยู่ครับ แต่ข่าวที่ผมได้มาจากทางตำรวจลับก็คือ พวกเขาหาตัวเนกเกร์ไม่พบ”

ไอแซกรีบกวาดตามองหาคนหลายคนท่ามกลางฝูงชนในงานเต้นรำ แล้วพาพวกเขาขึ้นไปบนชั้นสองด้วยกัน

“ท่านหมายความว่า เนกเกร์อาจจะถูกตำรวจหมายหัวแล้วงั้นหรือ?”

ไอแซกส่ายหน้า:

“ถ้าเป็นแค่ตำรวจธรรมดา คงไม่ถึงกับทำให้เนกเกร์ต้องหนีหัวซุกหัวซุนหรอก มีความเป็นไปได้สูงว่าราชวงศ์จะเป็นคนลงมือ”

ชายชรารูปร่างผอมแห้ง ผิวพรรณแดงก่ำอีกคนหนึ่งขมวดคิ้วพูดว่า:

“คราวนี้ทำไมราชวงศ์ถึงได้ลงมือเร็วนักล่ะ? ไม่มีลมหลุดรอดออกมาให้ได้ยินเลยสักนิด”

“เรื่องนั้นยังไม่ชัดเจน” ไอแซกพูดเสียงเครียด “แต่เชื่อว่าทุกคนคงรู้ดีว่าเนกเกร์นั้น ‘อันตราย’ แค่ไหน”

เขากวาดสายตามองคนในห้อง “ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราแทบทุกบ้านก็ล้วนแต่เคยมีธุรกรรมร่วมกับเขาทั้งนั้น”

ชายร่างท้วมที่ทาแป้งบนใบหน้าหนาเตอะ ขอบตาดำคล้ำ กัดฟันพูดว่า:

“ก่อนหน้านี้ ฉันบอกให้ไล่ไอ้หมอนั่นกลับอังกฤษไปให้พ้นๆ พวกนายก็ยังจะดันให้มันเข้าไปเป็นเสนาบดีคลังในพระราชวังแวร์ซายส์อีก! ทีนี้เป็นไงล่ะ ทุกคนต้องมาเดือดร้อนเพราะมันกันหมด!”

“ใจเย็นๆ ก่อน เคานต์เคปเฟล” ชายชรารูปร่างผอมแห้งยกมือขึ้นทำท่ากดลง “มาพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร? สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ห้ามปล่อยให้ราชวงศ์หาตัวเนกเกร์เจอก่อนเป็นอันขาด”

“มาร์ควิสลูโดพูดถูก” ไอแซกพยักหน้า “พวกเราคุ้นเคยกับเนกเกร์มากกว่าราชวงศ์ ย่อมต้องหาตัวเขาเจอได้เร็วกว่าแน่นอน จากนั้นก็หาทางส่งเขาไปอังกฤษ หรือไม่ก็…”

เขาหรี่ตาลง ใช้มือปาดที่คอเป็นเชิงสัญลักษณ์