ตอนที่ 152 ปัญหาการสืบทอดตระกูล

ในงานเต้นรำต้อนรับค่ำคืนนั้น เคลมองตีนก็ยังคงแสดงความเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศอย่างเต็มที่ นางหยอกล้อและเล่นมุกกับบรรดาขุนนางแห่งพระราชวังแวร์ซายส์ จนกลายเป็นจุดสนใจของงานไปอย่างรวดเร็ว

พระราชินีมารีทอดพระเนตรหลานสาวด้วยความพอพระทัย พยักพระพักตร์หงึกหงัก ในใจคิดว่า ถ้าได้มาเป็นลูกสะใภ้ก็คงจะดีไม่น้อย

ส่วนคุณหนูชนชั้นสูงแห่งพระราชวังแวร์ซายส์ที่กล้าเข้าใกล้มกุฎราชกุมาร ต่างก็ถูกลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของเขาใช้สายตา “ดุดัน” ไล่ตะเพิดไปจนหมด ทำให้โจเซฟได้มีค่ำคืนงานเต้นรำที่แสนจะผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก

ดึกดื่นค่อนคืน โจเซฟและพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เดินเคียงคู่กันออกมาจากงานเต้นรำ

สองพ่อลูกคุยกันเรื่องการฝึกอบรมช่างทำปืนเพอร์คัชชันแคปอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ องค์กษัตริย์ก็ทรงส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามถอยห่างออกไป แล้วดึงตัวลูกชายเข้ามาใกล้ ตรัสเสียงกระซิบว่า

“แกรนด์ดัชเชสเคลมองตีนนี่แข็งแรงร่าเริงดีนะ แต่เจ้าหญิงมาเรียดูเหมือนจะฉลาดกว่าหน่อย พูดตามตรง พวกนางทั้งสองคนก็ดีมากเลยทีเดียว”

“อืม ก็ดีจริงๆ นั่นแหละท่านพ่อ”

“แล้วเจ้าคิดยังไงล่ะ?”

โจเซฟหันไปมองด้วยความสงสัย “คิดยังไงเรื่องอะไรหรือ?”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เผยรอยยิ้มอย่างคนอาบน้ำร้อนมาก่อน ทรงตบไหล่ลูกชายเบาๆ

“บอกพ่อมาตามตรงเถอะ เจ้าชอบคนไหนในสองคนนี้กันแน่? อา ไม่ต้องสนใจความคิดของแม่เจ้าหรอก การได้แต่งงานกับคนที่เจ้าชอบนั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

“แต่งงาน?!” โจเซฟถึงกับตาสว่างวาบ ให้ตายสิ! ที่แท้ผู้หญิงสองคนนี้ก็พุ่งเป้ามาที่เรื่องแต่งงานหรอกหรือเนี่ย?!

จะโทษว่าเขาความรู้สึกช้าก็ไม่ได้ ในจิตใต้สำนึกของเขา เขาไม่เคยเอาเด็กผู้หญิงอายุน้อยขนาดนี้ไปเชื่อมโยงกับคำว่าคู่หมั้นเลย จึงมองข้ามปัญหาที่ชัดเจนเสียขนาดนี้ไป

โจเซฟรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะมาเรียยังพอว่า ถึงอายุจะน้อยไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังมีหน้าอก… อะแฮ่ม มีความเป็นผู้หญิงอยู่บ้าง

แต่เคลมองตีนนี่สิ เห็นได้ชัดว่ายังไม่แตกเนื้อสาวด้วยซ้ำ เป็นแค่เด็กน้อยชัดๆ! นี่มันอาชญากรรมชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของเขาอีก รู้จักอันตรายของการแต่งงานในสายเลือดใกล้ชิดบ้างไหมเนี่ย? ฉันไม่อยากให้กำเนิดเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาออกมาเป็นพรวนหรอกนะ…

โจเซฟครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบเสียงเบาว่า “ท่านพ่อที่รัก ถ้าข้าไม่ชอบทั้งสองคนเลยล่ะ?”

“หา?” พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ขมวดพระขนง “โจเซฟลูกรัก เท่าที่พ่อรู้ รอบตัวเจ้าก็ดูเหมือนจะมีแค่หมอหญิงคนนั้นคนเดียวนะ แถมเจ้าก็น่าจะยังไม่ได้ทำเรื่อง… เอ้อ… เรื่องนั้นกับนางใช่ไหม?

“เจ้าต้องบอกพ่อมาตามตรงนะ ว่าตรงนั้นของเจ้ามัน…?”

พระองค์ทอดพระเนตรไปยังเป้ากางเกงของลูกชาย แล้วตรัสถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า “มันตึงแน่นเกินไป หรือถึงขั้นรู้สึกเจ็บหรือเปล่า? ถ้ามีอาการแบบนั้น เชื่อพ่อเถอะ แค่ให้หมอผ่าตัดนิดเดียวก็หายแล้ว อย่าปล่อยให้ยืดเยื้อเหมือนพ่อสมัยก่อนเลย…”

โจเซฟชะงักไปเล็กน้อย ถึงเพิ่งจะเข้าใจว่าสิ่งที่พ่อพูดถึงคือปัญหาหนังหุ้มปลายยาวเกินไปเพราะเมื่อก่อนกษัตริย์ก็เคยมีปัญหานี้ ทำให้ชีวิตหลังแต่งงานไม่ค่อยราบรื่น นี่พ่อกำลังเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐาน แล้วสงสัยว่าเขาก็มีปัญหานี้เหมือนกันงั้นสิ?

โจเซฟรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ๆ ขอบคุณที่เป็นห่วง ข้าปกติดีทุกอย่าง”

นึกไม่ถึงว่าสีหน้าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จะยิ่งเคร่งเครียดขึ้นไปอีก

“โจเซฟ ต่อให้คนที่เจ้าชอบคือ… คือผู้ชาย เจ้าก็ยังต้องทำหน้าที่ของมกุฎราชกุมารให้สมบูรณ์นะ…”

“ท่านอย่าคิดลึกสิ!” โจเซฟแทบจะประสาทกิน ไม่ใช่สิ เขาเพิ่งจะอายุแค่ 14 เองนะ การที่ยังไม่มีชู้รักมันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง? ทำไมพ่อถึงได้จินตนาการไปไกลขนาดนี้เนี่ย?

อ้อ จริงสิ เขาแอบขมวดคิ้ว ขุนนางในยุคนี้ พออายุ 14 ก็เริ่มมีความรักกันแล้วจริงๆ… นี่เขาต้องหาชู้รักมาสักคน เพื่อพิสูจน์ว่าร่างกายและรสนิยมของตัวเองไม่มีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย?

เขาจำต้องอธิบายกับกษัตริย์อย่างจริงจังว่า “ท่านพ่อ ข้าแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ส่วนเจ้าหญิงทั้งสององค์… ตอนนี้พลังงานทั้งหมดของข้าทุ่มเทให้กับการทำให้ฝรั่งเศสแข็งแกร่งขึ้น เรื่องอื่น ไว้รอดูอีกสักสองสามปีแล้วกันนะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 รีบตรัสอย่างจริงจังว่า “ลูกเอ๋ย พ่อรู้ว่าเจ้าเป็นคนมีความทะเยอทะยาน และในอนาคตเจ้าจะต้องเป็นกษัตริย์ที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ แต่เจ้าก็สามารถควบคู่เรื่องผู้หญิงไปด้วยได้นี่นา…”

สองพ่อลูกเดินไปคุยไป ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนที่คืบคลานเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

โจเซฟถูกพ่อจับมานั่งยัดเยียด “ความเชื่อ” เรื่องการสืบสกุลจนปวดหัวไปหมด กำลังคิดหาวิธีปลีกตัว จู่ๆ ก็เห็นเงาสีขาว “ฟึ่บ” วิ่งผ่านข้างกายเขาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายวับไปที่สุดทางเดิน

“ระวัง!” กองทหารสวิสที่รับผิดชอบการคุ้มกันรีบตั้งวงล้อมปกป้องกษัตริย์และมกุฎราชกุมารไว้ตรงกลางทันที

จากนั้นก็มีร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งพาสาวใช้รีบวิ่งตามมา เอ่ยถามด้วยภาษาฝรั่งเศสแปร่งๆ ว่า “พวกท่านเห็นคุณชายหนวดไหม?”

“เคลมองตีน?” โจเซฟแปลกใจมาก “คุณชาย… แมวของท่านเป็นอะไรไป?”

“มันวิ่งหนีไปแล้ว!” สาวน้อยโลลิร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ “ปกติมันเชื่อฟังมากเลยนะ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร จู่ๆ ก็ดิ้นรนจะวิ่งออกมาให้ได้ ข้าก็เลยห้ามไว้ไม่อยู่…”

โจเซฟนึกถึงเงาสีขาวเมื่อครู่นี้ได้ จึงรีบชี้ไปที่ระเบียงทางเดินด้านหลัง “น่าจะวิ่งไปทางโน้นนะ”

“ขอบคุณมากท่านพี่” เคลมองตีนกวักมือเรียกสาวใช้สองคนที่อยู่ด้านหลัง “เรารีบตามไปเร็วเข้า!”

โจเซฟรีบดึงตัวนางไว้ “ท่านไม่เคยมาพระราชวังแวร์ซายส์ ขืนวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้เดี๋ยวก็หลงทางหรอก”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?” เด็กสาวร้อนใจจนแทบร้องไห้

โจเซฟส่งสัญญาณให้เคลอโซด “รบกวนท่านพาคนไปช่วยหาแมวทีนะ”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

อีกด้านหนึ่ง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ก็สั่งให้ทหารสวิสไปช่วยหาแมวด้วยเช่นกัน ชั่วพริบตาเดียว ทหารองครักษ์นับสิบคนก็วางปืนยาวและดาบลง เปลี่ยนมาเป็นนักล่าแมวแบบตัวเบาหวิวแทน

โจเซฟเองก็อยากใช้โอกาสนี้หนีจากการเทศนาเรื่องสืบสกุลของพ่อ จึงชักชวนเคลมองตีนให้ออกตามหาแมวด้วยกัน

ไม่นานนัก ทั่วทั้งพระราชวังแวร์ซายส์ก็เกิดความวุ่นวายขึ้น

เมื่อเหล่าทหารองครักษ์เคาะเปิดประตูแต่ละบาน มักจะพบกับชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังรีบสวมเสื้อผ้าด้วยความตื่นตระหนกตกใจ อืม ไม่ใช่ในกรณีที่เป็นสามีภรรยากันหรอกนะ

แน่นอนว่า เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติมากในฝรั่งเศสยุคนั้น หากใครไม่มีชู้รักสักสองสามคน ก็แสดงว่าคนๆ นั้นไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย

ทางฝั่งของโจเซฟ เคลมองตีนมีประสิทธิภาพมากกว่านั้นมาก นางเคาะประตูไปเรื่อยๆ พอมีคนเปิดก็กล่าวขอโทษด้วยท่าทางน่าสงสาร แล้วก็เข้าไปหาแมว และด้วยความที่งานเต้นรำวันนี้ นางได้ไปทำความรู้จักกับขุนนางส่วนใหญ่จนคุ้นหน้าคุ้นตากันแล้ว แถมยังปากหวานอีกต่างหาก จึงไม่มีใครโกรธนางเลยสักคนเดียวที่ถูกขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

จนกระทั่งนางไปเคาะประตูห้องหนึ่งบนชั้นสองของตำหนักทิศใต้ ก็มีเสียงผู้ชายตะคอกออกมาอย่างไม่พอใจว่า “ไม่ดูเวลาบ้างหรือไงว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว?! มีอะไร?!”

โจเซฟกะพริบตา เสียงนี้คุ้นหูจังแฮะ เหมือนจะเป็น… รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย มอโนหรือเปล่านะ?

สาวน้อยโลลิอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าชังว่า “ขออภัยจริงๆ ที่มารบกวนท่าน แต่แมวสุดที่รักของข้าวิ่งหายไป ข้าหวังว่าจะขอเข้าไปหาในห้องท่านสักหน่อย ขอพระเจ้าคุ้มครองท่านนะ สุภาพบุรุษใจดี”

“ที่นี่ไม่มีแมว!”

“มันซ่อนตัวเก่งมากเลยนะ ช่องระบายอากาศบนประตูห้องท่านมันก็มุดเข้าไปได้ ขอล่ะนะ! ข้าขอหาแป๊บเดียว นาทีเดียวก็พอ”

ในห้องเงียบกริบ

แต่สาวน้อยโลลิก็มีความอดทนสูงมาก นางเอาแต่อ้อนวอนไม่หยุด และเคาะประตูเป็นระยะๆ

ในที่สุด คนข้างในก็ทนไม่ไหว เหมือนจะมีเสียงผู้ชายผู้หญิงเถียงกันเบาๆ จากนั้นประตูเปิดออก สตรีสูงศักดิ์ผมเผ้าหลุดลุ่ย สวมเสื้อผ้าลวกๆ ก้มหน้าเดินเร็วๆ ออกมา แล้วเลี้ยวหายไปที่บันได

โจเซฟถึงกับอึ้งไป นั่นมันภรรยาของมาร์ควิสแซงต์-พรีสต์ไม่ใช่หรือ?

“ขอบคุณมาก!” แต่เคลมองตีนกลับไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ขนาดไหน นางวิ่งร่าเริงเข้าไปในห้อง แล้วสั่งให้สาวใช้ช่วยกันหาแมว

ส่วนโจเซฟก็สบตากับมอโนที่นั่งอยู่บนเตียง แล้วส่งยิ้มอย่างรู้กันให้