ตอนที่ 141 ทุกที่ล้วนซ่อนโอกาสทางธุรกิจ

สองพ่อลูกยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ ว่าแล้วก็ออกเดินทางทันที

เมื่อออกจากโรงปฏิบัติงาน โจเซฟกำลังจะมุ่งหน้าไปยังลานหินอ่อน แต่กลับเห็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 หันหลังเดินไปทางห้องน้ำชา

เขารีบเดินตามไป ถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านพ่อ พวกเราไม่ได้จะไปสนามยิงปืนกันหรือ?”

“ไปสิ” หลุยส์ที่ 16 พยักหน้า “ระหว่างที่พวกเขากำลังเตรียมรถม้า เราก็มีเวลาดื่มชา กินขนมสักหน่อย แล้วก็ถือโอกาสเปลี่ยนชุดด้วยเลย”

โจเซฟเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารถม้าสุดหรูน้ำหนัก 1.5 ตันของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 คันนั้น รวมกับอุปกรณ์การเดินทางต่างๆ ของพระองค์ หากไม่มีเวลาสักสี่สิบนาทีก็คงเตรียมไม่เสร็จแน่

เขารีบดึงพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไว้ “ท่านพ่อที่รัก ครั้งนี้ท่านไปในฐานะปรมาจารย์ด้านปืนเพื่อตรวจสอบผลงานของท่านเอง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับพิธีรีตองพวกนั้นหรอก ไปรถม้าของข้าดีกว่า”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กะพริบตา อืม ปรมาจารย์ด้านปืนงั้นหรือ? ฟังดูน่าสนใจแถมยังมีระดับไม่เบา

พระองค์ยอมทำตามคำแนะนำแต่โดยดี จึงเพียงแค่เปลี่ยนชุดง่ายๆ แล้วเสด็จออกจากพระราชวังแวร์ซายส์ตรงไปขึ้นรถม้าสีเทาดำของลูกชายทันที

ทหารกองรักษาพระองค์เห็นรถม้าที่องค์กษัตริย์ประทับเริ่มออกตัว ต่างก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบตาลีตาเหลือกควบม้าตามไปติดๆ

ขบวนรถออกไปได้ไม่ไกล พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ก็เริ่มบ่น “โจเซฟ รถม้าของเจ้าคันนี้มันโคลงเคลงเกินไปแล้ว… รู้อย่างนี้ข้าควรจะรอให้รถม้าของข้าเตรียมเสร็จก่อนค่อยมา”

โจเซฟถามด้วยความแปลกใจ “รถม้าของท่านไม่โคลงเคลงหรือ?”

“ใช่ โครงด้านล่างของรถข้าติดตั้งสปริงไว้ตั้งสิบกว่าชุด” หลุยส์ที่ 16 ผู้คลั่งไคล้เทคโนโลยี ยังอธิบายโครงสร้างรถม้าของพระองค์คร่าวๆ ให้ฟังอีกด้วย

“สปริงกันสะเทือนหรือ?!” โจเซฟประหลาดใจมาก เขาคิดอยากจะประดิษฐ์ของสิ่งนี้มาตลอด นึกไม่ถึงว่าจะมีคนสร้างมันขึ้นมาแล้ว “รถม้าของท่านใครเป็นคนสร้างหรือ?”

“ก็โรงงานที่สร้างรถม้าให้ราชสำนักนั่นแหละ”

โจเซฟรีบซักไซ้ไล่เลียงรายละเอียด จึงได้รู้ว่ารถม้าที่ติดตั้งสปริงกันสะเทือนนั้นมีมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อนแล้ว

เพียงแต่สปริงในยุคนี้ต้องอาศัยการม้วนด้วยมือทีละนิด กำลังการผลิตจึงต่ำ และยากที่จะรับประกันคุณภาพ สปริงที่ใช้กับรถม้าเส้นหนึ่งขายกันในราคา 30 ลีฟร์ แถมยังพังบ่อย อย่างมากที่สุดใช้ได้สองสามเดือนก็ต้องเปลี่ยนใหม่แล้ว

นี่จึงเป็นสาเหตุให้รถม้าที่ติดตั้งสปริงกันสะเทือนมีราคาพุ่งทะยานเป็นพันลีฟร์อย่างง่ายดาย ส่วนรถม้าสั่งทำพิเศษขององค์กษัตริย์ก็ยิ่งแพงหูฉี่

แน่นอนว่า การที่ผู้คนไม่นิยมใช้รถม้าแบบนี้ นอกจากเรื่องราคาแพงแล้ว การที่มันพังง่ายและดูแลรักษายากก็เป็นเหตุผลสำคัญเช่นกัน

ราคาถึงได้สูงขนาดนี้เชียวหรือ? มุมปากของโจเซฟปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ช่างเป็นโอกาสทางธุรกิจที่ซ่อนอยู่ทุกที่จริงๆ

ปัญหาที่สามารถแก้ได้ง่ายๆ ด้วยการใช้ระบบกันสะเทือนแบบแหนบแผ่น ทำไมถึงต้องดันทุรังใช้สปริงด้วยล่ะ? ดูเหมือนว่าเขาจะพัฒนาธุรกิจรถม้าขึ้นมาได้อีกอย่างแล้ว

ถ้าฉันรู้ว่าของพรรค์นี้มันมีค่าขนาดนี้ ฉันน่าจะสร้างมันออกมาตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ต้องทนเจ็บก้นมาหลายเดือน

แถบชานเมืองทิศใต้ของปารีส

ภายในสนามฝึกของโรงเรียนตำรวจ บรรดาครูฝึกและนักเรียนทุกคนต่างตกอยู่ในความตื่นเต้นดีใจ เพราะองค์กษัตริย์เสด็จมาเยือนอย่างกะทันหัน

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แย้มพระสรวลและพยักหน้าให้นักเรียนอย่างอ่อนโยน ภายใต้การตามเสด็จของผู้บริหารระดับสูงของโรงเรียน ทันใดนั้นพระองค์ก็หันไปกระซิบถามโจเซฟ “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าจะสร้างโรงเรียนทหารใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาได้!”

โจเซฟรีบยิ้มและแก้คำพูดให้ถูกต้อง “อา เป็นโรงเรียนตำรวจ เอาไว้ฝึกตำรวจน่ะครับ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงพยักพเยิดไปยังแถวทหารของกรมแบร์ตีเยที่ตั้งอยู่ไกลๆ “พวกนั้นไม่ใช่ทหารหรอกหรือ?”

โจเซฟก็ไม่ได้ปิดบังผู้เป็นพ่อ “อันที่จริง ข้าฝึกกองทัพไว้กองหนึ่ง เพื่อใช้ทดสอบแนวคิดการปฏิรูปการทหารน่ะ บางครั้งพวกเขาก็มาฝึกที่นี่”

“การปฏิรูปการทหารหรือ?” พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ตรัสกลั้วเสียงหัวเราะ “เหมือนที่มาร์ควิสลูวัวส์เคยทำน่ะหรือ?”

มาร์ควิสลูวัวส์คือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามในยุคพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผู้เคยเป็นผู้นำในการปฏิรูปการทหารในตอนนั้น ทำให้กองทัพฝรั่งเศสมีประสิทธิภาพการรบเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาจกล่าวได้ว่าชื่อเสียงอันเกรียงไกรของสุริยกษัตริย์ ล้วนได้มาจากกองทัพของลูวัวส์นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไม่ได้ทรงคิดจริงๆ ว่ามกุฎราชกุมารวัยเพียงสิบสี่ชันษาจะสามารถทำการปฏิรูปการทหารที่เป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาได้

โจเซฟทำได้เพียงตอบเลี่ยงๆ “อา ก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ”

“ข้าภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆ ลูกรัก!”

ขณะที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กำลังตรัสอยู่ สายพระเนตรก็มองเห็นสนามยิงปืนที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาก็ทอประกายขึ้นมาทันที และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เมื่อพระองค์เสด็จมาถึงด้านหลังกำแพงดินที่กว้างกว่าร้อยเมตร ก็มีครูฝึกนำแผ่นไม้รูปคนสิบกว่าแผ่นไปตั้งไว้ที่ระยะ 40 ก้าวแล้ว

1.5 ก้าวเท่ากับประมาณ 1 เมตร 40 ก้าวจึงตกราวๆ 26 เมตร

ครูฝึกรู้ดีว่าองค์กษัตริย์เป็นผู้ยิงปืน จึงตั้งเป้าไว้ใกล้หน่อย เพื่อป้องกันความเก้อเขินหากพระองค์ยิงไม่โดนเลยสักนัด

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงรับปืนเพอร์คัชชันแคปและถุงกระสุนจากมือคนสนิทด้วยความร้อนพระทัย ทรงหยิบดินปืนมาบรรจุลงไปกระทุ้งให้แน่น จากนั้นก็ใส่ลูกตะกั่ว กระทุ้งให้แน่นอีกครั้ง แล้วดึงกลไกปืน หยิบแก๊ปปืนอันหนึ่งมาติดตั้งที่ช่องจุดระเบิด

ท่าทางทั้งหมดลื่นไหลชำนาญยิ่ง เห็นได้ชัดว่าช่วงที่ผ่านมา พระองค์ทรงฝึกซ้อมท่าบรรจุกระสุนและยิงปืนมานับครั้งไม่ถ้วนเพื่อที่จะสร้างปืนกระบอกนี้

สิ้นเสียง “ปัง” กระสุนปืนพุ่งทะยานออกไป เฉี่ยวโดนบริเวณไหล่ของเป้าไม้เป้าหนึ่ง

ครูฝึกและผู้ติดตามรอบๆ ต่างส่งเสียงชื่นชมกันเกรียวกราว แต่ความสนใจของฟรีย็องต์ ดูบัวส์ และคนอื่นๆ กลับพุ่งเป้าไปที่ปืนไฟหน้าตาประหลาดกระบอกนั้น

โจเซฟเห็นสีหน้าอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรของพวกเขา จึงหันไปยิ้มให้ดูบัวส์ “พันตรีดูบัวส์ ท่านอยากลองประลองความเร็วในการยิงกับฝ่าบาทดูไหม?”

ดูบัวส์รับราชการทหารมาสิบกว่าปี ถือว่าเป็นหนึ่งในคนที่ยิงปืนได้เร็วที่สุดในโรงเรียนตำรวจแล้ว

ดูบัวส์เห็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 มีท่าทีกระตือรือร้นเช่นกัน จึงเอามือทาบอกและพยักหน้า “ตามพระประสงค์พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

เขารับปืนคาบศิลาชาร์เลอวิลล์รุ่นปี 1776 มากระบอกหนึ่ง แล้วนำถุงกระสุนมาแขวนไว้ที่เอว

โจเซฟจึงร้องบอกเสียงดัง “เริ่มได้!”

ทั้งสองคนที่แข่งขันเริ่มลงมือทันที ท่าทางของดูบัวส์เร็วกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งการเทดินปืน ดึงก้านกระทุ้งออกมากระทุ้งให้แน่น และบรรจุกระสุน ในขณะที่เวลานี้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เพิ่งจะบรรจุดินปืนเสร็จเท่านั้น

ดูบัวส์นำหน้าไปไกล ตอนที่เขาหยิบขวดดินปืนขึ้นมาเทลงในช่องจุดระเบิด พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เพิ่งจะกระทุ้งกระสุนเสร็จ

อย่างไรก็ตาม ขณะที่ดูบัวส์ดึงกลไกปืนและยกปืนขึ้นเล็ง เขากลับได้ยินเสียงดึงกลไกปืนขององค์กษัตริย์ที่อยู่ข้างๆ

เขาถึงกับสะดุ้งตกใจในใจ นั่นหมายความว่า องค์กษัตริย์ช้ากว่าเขาไม่ถึงสองวินาทีเลย!

เขาหมั่นฝึกซ้อมบรรจุกระสุนและยิงปืนมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนในโรงเรียนนายร้อย ทำท่าทางชุดนี้ซ้ำๆ มานานกว่าสิบปี หลับตายังทำได้เลย ในขณะที่องค์กษัตริย์แค่หยิบปืนมาใช้เวลาออกล่าสัตว์ แถมยังมีคนรับใช้คอยบรรจุกระสุนให้อีกต่างหาก ทว่าตอนนี้กลับช้ากว่าเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น!

เสียงปืนสองกระบอกดังขึ้นห่างกันเพียงสองวินาที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนในที่นั้นยกเว้นพ่อลูกตระกูลกษัตริย์

ดูบัวส์เอามือทาบอกทำความเคารพพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สายตาจ้องมองปืนเพอร์คัชชันแคปในพระหัตถ์ของอีกฝ่าย “ฝ่าบาท ขอประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท กระหม่อมจะมีเกียรติได้ขอดูปืนกระบอกนี้ของพระองค์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“แน่นอน” หลุยส์ที่ 16 ทรงยื่นปืนให้ พร้อมกับมอบแก๊ปปืนให้เขาอีกหนึ่งอันอย่างใส่ใจ “ต้องใช้อันนี้เป็นตัวจุดระเบิดนะ”

โจเซฟจึงหยิบปืนเพอร์คัชชันแคปอีกกระบอกขึ้นมา และอธิบายวิธีการใช้งานให้ดูบัวส์ฟัง

เมื่อดูบัวส์ได้รู้ว่าปืนกระบอกนี้ตัดขั้นตอนการเทดินปืนจุดระเบิดออกไป ทำให้ลดขั้นตอนการทำงานได้ถึงสามขั้นตอนเมื่อเทียบกับปืนคาบศิลา เขาก็ตื่นเต้นจนหายใจแรงขึ้นมาทันที “ฝ่าบาท กระหม่อมขอลองยิงดูสักครั้งได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”