บทที่ 35

เมื่อฉางหนิงเขย่งเท้าจนมองเห็นคนในภาพชัดเจน นัยน์ตากลมโตก็เปี่ยมไปด้วยความดีใจ นิ้วมือป้อมๆ ชี้ไปที่รูปของตัวเองในภาพ: “มีหนิงหนียงอยู่ในนั้นด้วย! หนิงหนียงชอบภาพนี้!”

ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะทันได้อ้าปาก เซี่ยเจิงก็ถามบัณฑิตหนุ่มว่า: “ภาพของเจ้าขายอย่างไร?”

บัณฑิตหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าชายหนุ่มรูปงามที่ดูน่าเกรงขามผู้นี้กำลังถามราคาภาพวาด จึงรีบตอบว่า: “ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกขอรับ ถือเสียว่าข้าน้อยมอบให้คุณชายและฮูหยิน”

คำพูดของบัณฑิตหนุ่มเมื่อครู่ทำเอาฝานฉางอวี้ถึงกับพูดไม่ออก แต่นางก็รู้สึกว่าภาพวาดนี้สวยดีเหมือนกัน เมื่อเห็นบัณฑิตหนุ่มดึงดันไม่ยอมบอกราคา นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเลือกเนื้อหมูเค็มชิ้นเล็กๆ จากเนื้อสองเส้นที่ตั้งใจจะนำไปมอบให้หวังปู้โถว ยื่นให้บัณฑิตหนุ่มแล้วพูดว่า: “เนื้อหมูเค็มชิ้นนี้ขอมอบให้ท่าน ถือเป็นของขวัญปีใหม่ก็แล้วกัน”

จากนั้นนางก็ทำหน้าขรึม ชี้ไปที่ฉางหนิง: “นี่คือน้องสาวข้า”

การได้รับเนื้อหมูเค็มชิ้นนี้เป็นเรื่องที่เกินคาดหมายของบัณฑิตหนุ่ม คำพูดไพเราะจึงพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย: “เป็นข้าน้อยที่ตาถั่ว มองไม่เห็นเอง เช่นนั้นก็ขอให้ฮูหยินและคุณชายได้ลูกแฝดชายหญิงในปีหน้านะขอรับ ครอบครัวสมบูรณ์พูนสุข ลูกหลานเต็มบ้าน”

ฝานฉางอวี้: “…”

นางตั้งใจจะพูดอะไรกับบัณฑิตหนุ่มอีกสักหน่อย แต่คิดไปคิดมา การไปป่าวประกาศเรื่องแต่งงานหลอกๆ ให้คนไม่รู้จักฟังก็คงไม่จำเป็น

จนกระทั่งเดินถือภาพวาดม้วนนั้นออกมาจากแผงของบัณฑิตหนุ่ม ภายในใจของฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ นางลอบมองเซี่ยเจิงที่เดินถือภาพวาดอยู่ข้างๆ เป็นระยะๆ

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขายังคงเป็นปกติ ความรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจจึงลดลงไปได้บ้าง

พวกเขากลับมายังจุดที่ตั้งแผงขายของเมื่อครู่ เพื่อเก็บข้าวของเตรียมตัวไปซื้อกระดาษและหมึกที่ร้านหนังสือ ชายร่างอ้วนเจ้าของร้านขายของใช้สำหรับปีใหม่ที่อยู่ข้างๆ คงจะเห็นว่าฝานฉางอวี้ขายเนื้อหมูเค็มยี่สิบกว่าชิ้นหมดภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม (2 ชั่วโมง) จึงเกิดความโลภ เดินลากร่างอ้วนฉุตามออกมา: “แม่นาง โปรดรอก่อน”

ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับไป เห็นเถ้าแก่ร่างอ้วนของร้านขายของใช้สำหรับปีใหม่เดินยิ้มแย้มเข้ามาหา ถามว่า: “พรุ่งนี้แม่นางจะมาขายเนื้อหมูเค็มที่นี่อีกหรือไม่?”

พรุ่งนี้ก็คือวันชูเอ้อร์ (วันที่ 2 ของปีใหม่) ฝานฉางอวี้ไม่เพียงแต่ต้องเปิดร้านขายเนื้อของตัวเอง แต่ยังต้องส่งเนื้อพะโล้ให้เหลาอาหารอี้เซียงด้วย เกรงว่าจะไม่มีเวลามาขายเนื้อหมูเค็มที่นี่อีก จึงส่ายหน้าตอบว่า: “หลายวันหลังจากนี้น่าจะไม่มีเวลามาแล้วล่ะจ้ะ”

เถ้าแก่ร่างอ้วนยิ้ม: “เช่นนั้นข้าน้อยขอตกลงทำธุรกิจกับแม่นางสักหน่อยเถิด แม่นางมีเนื้อหมูเค็มที่บ้านมากเท่าไหร่ก็เอามาฝากขายที่ร้านของข้าได้เลย เนื้อหมูเค็มที่ขายได้ จะแบ่งรายได้กันแบบสี่ต่อหก แม่นางได้หกส่วน ข้าน้อยได้สี่ส่วน แม่นางเห็นว่าอย่างไร?”

ฝานฉางอวี้คิดในใจ นี่มันก็เหมือน ‘จับเสือมือเปล่า’ ที่หลงจู๊อวี๋เคยเล่าให้ฟังไม่ใช่หรือ เขาไม่ได้ลงทุนสักแดงเดียว แค่ให้นางขนเนื้อหมูเค็มมาให้ ขายได้เงินเขาก็ได้ส่วนแบ่งไปตั้งครึ่ง

เนื้อหมูเค็มไม่เหมือนเนื้อสด แขวนไว้ในที่ร่มลมโกรก สามารถเก็บไว้ได้นานเป็นปีเป็นเดือนโดยไม่เสีย ราคาขายก็ย่อมแพงกว่าเนื้อสดมาก

ช่วงเทศกาลปีใหม่ ฝานฉางอวี้ตั้งราคาขายอยู่ที่หกสิบห้าอีแปะต่อกิโลกรัม ถึงจะต่อราคากันยังไงก็ไม่ต่ำกว่าหกสิบอีแปะ หรือไม่เกินหกสิบห้าอีแปะ

ตามที่เถ้าแก่ร่างอ้วนเสนอแบ่งรายได้สี่ต่อหก ต่อให้ขายได้ในราคาสูงสุดหกสิบห้าอีแปะต่อกิโลกรัม นางก็จะได้ส่วนแบ่งแค่สามสิบเก้าอีแปะ สู้เอาไปวางขายที่ร้านตัวเองไม่ได้เลย

ฝานฉางอวี้กล่าวว่า: “ข้าไม่ขอแบ่งรายได้หรอก หากท่านตั้งใจจะซื้อจริงๆ เราก็ตกลงราคากันให้ชัดเจน ขายตามน้ำหนักไปเลยดีกว่า”

เถ้าแก่ร่างอ้วนหัวเราะแหะๆ: “แม่นางดูท่าทางแล้วคงไม่สันทัดเรื่องการค้าขายสินะ”

ฝานฉางอวี้กำลังจะอ้าปากเถียง แต่เซี่ยเจิงที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า: “จะแบ่งรายได้ก็ย่อมได้”

ทั้งฝานฉางอวี้และเถ้าแก่ร่างอ้วนหันขวับไปมองเขา ฝานฉางอวี้ทำหน้างง ส่วนเถ้าแก่ร่างอ้วนก็ยิ้มจนตาหยี: “น้องชายท่านนี้ดูท่าทางแล้วช่างรู้เรื่องการค้าขาย วิสัยทัศน์กว้างไกลนัก…”

เขายังพูดไม่ทันจบ เซี่ยเจิงก็ปรายตามองเขาอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า: “แบ่งรายได้สองต่อแปด”

รอยยิ้มของเถ้าแก่ร่างอ้วนแข็งค้างไปทันที: “น้องชายก็เรียกราคาซะโหดเกินไปหน่อยนะ”

ฝานฉางอวี้คำนวณส่วนแบ่งรายได้สองต่อแปดในใจ ว่าตนเองจะได้เงินเท่าไหร่จากการขายเนื้อหมูเค็ม

หากขายในราคาหกสิบห้าอีแปะต่อกิโลกรัม นางจะได้ห้าสิบสองอีแปะ หากขายในราคาหกสิบอีแปะต่อกิโลกรัม นางก็ยังได้สี่สิบแปดอีแปะ

แต่ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำธุรกิจนี้จริงๆ จึงบอกว่า: “จะแบ่งอะไรกันเล่า ขายนับตามน้ำหนักเป็นการซื้อขายครั้งเดียวจบดีกว่า ราคาส่งเนื้อหมูเค็มในตลาดก็อยู่ที่ประมาณห้าสิบอีแปะอยู่แล้ว ข้ายังไม่ได้เงินสักอีแปะก็ให้เอาเนื้อหมูเค็มมาส่งให้ ข้ายังไม่วางใจเลย ไปกันเถอะ ไปซื้อกระดาษกับหมึกที่ร้านหนังสือให้เจ้ากันก่อน เดี๋ยวเรายังต้องรีบไปสวัสดีปีใหม่ที่บ้านหวังปู้โถวอีกนะ”

นางจูงมือฉางหนิงทำท่าจะเดินหนี เถ้าแก่ร่างอ้วนเห็นดังนั้นก็รีบพูดว่า: “แบ่งรายได้สองต่อแปดก็สองต่อแปด”

เขายิ้มอย่างจนใจ: “แม่นางกับน้องชายเล่นบทตำรวจดีตำรวจเลวกันเก่งจริงๆ ข้าก็เห็นว่าเนื้อหมูเค็มของแม่นางวันนี้สีสันสวยงาม รมควันมาอย่างดี ดูเป็นของชั้นยอด ถึงได้อยากตกลงทำธุรกิจนี้ด้วย”

พูดจบก็เชิญทั้งสามคนให้เข้าไปในร้านขายของใช้สำหรับปีใหม่: “เรามาร่างสัญญา (ฉีซู) กันเถอะ วันหลังแม่นางก็เอาเนื้อมาส่งให้ข้าได้เลย”

ฝานฉางอวี้สบตากับเซี่ยเจิง สีหน้ายังคงมึนงง คล้ายไม่คาดคิดว่าการตกลงทำธุรกิจจะสำเร็จลุล่วงได้เช่นนี้

สีหน้าของเซี่ยเจิงยังคงเรียบเฉย เอ่ยกับนางว่า: “ไปเซ็นสัญญาเถอะ”

เถ้าแก่ร่างอ้วนผู้นี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำธุรกิจจับเสือมือเปล่าเช่นนี้ เขาลงมือร่างสัญญาได้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว เมื่อนำมาให้ฝานฉางอวี้ดู ฝานฉางอวี้ก็ยังไม่กล้าประมาทกับของแบบนี้ อ่านพินิจพิจารณาทีละตัวอักษรจนจบ แล้วส่งให้เซี่ยเจิงช่วยดูอีกครั้ง: “เจ้าดูสิว่าเรียบร้อยดีไหม?”

เมื่อเซี่ยเจิงพยักหน้า นางจึงตวัดพู่กันลงนามชื่อของตนเองอย่างมั่นใจ

เถ้าแก่ร่างอ้วนจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าหนึ่งตำลึง แล้วยิ้มแย้มส่งพวกเขาทั้งสามเดินออกจากร้านไป

ขณะเดินอยู่บนถนน ฝานฉางอวี้ยังคงบ่นพึมพำกับเซี่ยเจิง: “พรุ่งนี้เช้าต้องไปเปิดร้านขายเนื้อหมู แล้วยังต้องไปส่งเนื้อพะโล้ที่เหลาอาหารอี้เซียงอีก เนื้อหมูเค็มพวกนี้ สงสัยต้องรอให้ถึงตอนบ่ายค่อยมาส่งแล้วล่ะ”

เซี่ยเจิงพูดว่า: “หากเจ้างานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ข้าจ้างรถม้าเอามาส่งให้ก็ได้”

ฝานฉางอวี้รู้สึกเกรงใจ จึงพูดว่า: “งั้นข้าจ่ายค่าแรงให้เจ้าด้วยดีไหม?”

เซี่ยเจิงปรายตามองนางแวบหนึ่ง ฝานฉางอวี้รู้สึกได้ว่าสัญชาตญาณของนางไม่ผิด เขาเหมือนจะอารมณ์บูดอีกแล้ว

ฉางหนิงเป็นเด็กร่าเริง กระโดดโลดเต้นเดินนำอยู่ข้างหน้า พอเห็นของเล่นอะไรก็ไม่กล้าขอฝานฉางอวี้ซื้อ ได้แต่มองหน้าเซี่ยเจิงตาละห้อย

เซี่ยเจิงซื้อของเล่นกระจุกกระจิกให้นางหลายอย่าง ฉางหนิงหอบของเล่นกองโตไว้ในอ้อมกอด สองมือป้อมๆ แทบจะโอบไว้ไม่มิด

ฝานฉางอวี้ขู่เด็กน้อยว่า: “หนิงหนียง ถ้าเจ้าเห็นอะไรก็อยากจะซื้อไปหมด คราวหน้าข้าไม่พาเจ้ามาเดินตลาดที่ตัวอำเภอแล้วนะ”

ฉางหนิงก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ยอมรับคำดุแต่โดยดี

เสียงใสๆ และเย็นชาของบุรุษดังมาจากด้านข้าง: “ข้าเป็นคนอยากซื้อให้นางเอง”

ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าคนผู้นี้เหมือนกำลังเอาชนะนางอยู่ จึงเม้มริมฝีปากพูดว่า: “เด็กๆ ยังไม่รู้ความ จะตามใจไปเสียทุกเรื่องได้อย่างไร ของเล่นเกลื่อนถนนนางก็ชอบไปหมด จะซื้อกลับไปให้หมดเลยหรือไง? บางเรื่องก็ต้องสั่งสอนบ้าง นางจะได้เข้าใจ”

เซี่ยเจิงไม่พูดอะไรอีก ขณะที่ทั้งสามคนเดินต่อไป แม้แต่ฉางหนิงก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศมาคุระหว่างฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิง

นางมองทั้งสองคนสลับกันไปมา แล้วก้มมองกองของเล่นในอ้อมกอด จู่ๆ ก็หยุดเดิน หันกลับไปยัดของเล่นทั้งหมดใส่มือเซี่ยเจิง สองมือป้อมๆ กำชายเสื้อของตัวเองแน่น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: “หนิงหนียงไม่เอาแล้ว พี่เขยเอาไปคืนเถอะ”

ฝานฉางอวี้เห็นว่านัยน์ตากลมโตดั่งเมล็ดองุ่นของนางมีน้ำตาคลอเบ้า ก็ถอนหายใจ ย่อตัวลงลูบผมของนางแล้วพูดว่า: “ซื้อมาแล้วก็ช่างมันเถอะ แต่วันหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ รู้ไหม?”

ฉางหนิงพยักหน้าทั้งน้ำตาคลอเบ้า ยื่นสองมือป้อมๆ ออกมาขอให้ฝานฉางอวี้อุ้ม

ฝานฉางอวี้ดึงเด็กน้อยเข้ามากอดแล้วตบหลังเบาๆ น้ำเสียงแฝงความรักใคร่และจนใจ: “ร้องไห้ทำไม ข้ายังไม่ได้ดุเจ้าเลยนะ”

ฉางหนิงพูดเสียงอู้อี้ในลำคอ: “พี่หญิงอย่าโกรธพี่เขยเลยนะ หนิงหนียงรู้ตัวว่าผิดแล้ว”

ฝานฉางอวี้มองดูเซี่ยเจิงที่ยืนถือของเล่นกองโตอยู่ด้านข้าง น้ำเสียงก็ยิ่งอ่อนโยนลง: “ข้าไม่ได้โกรธเขาสักหน่อย”

ฉางหนิงบอก: “ก็ท่านไม่ยอมคุยกับพี่เขยเลย”

ฝานฉางอวี้ขำ: “ข้าไปไม่คุยกับเขาตอนไหนกัน”

น้ำตาหยดโตเริ่มร่วงหล่นจากดวงตากลมโตของฉางหนิง: “ท่านไม่คุยกับพี่เขยจริงๆ นะ”

ฝานฉางอวี้คิดในใจว่า ปกตินางก็ไม่ได้คุยกับเหยียนเจิ้งบ่อยอยู่แล้ว แต่เห็นน้องสาวทำท่าเหมือนจะร้องไห้โฮออกมา จึงต้องยอมปลอบใจ: “เมื่อกี้เราก็คุยกันอยู่นี่นา แค่ตอนนี้ไม่ได้พูดอะไรแล้วเฉยๆ”

น้ำตาหยดโตหยดแหมะลงบนพื้นจากดวงตากลมโตของฉางหนิง: “พี่หญิงกำลังโกรธอยู่ชัดๆ”

ฝานฉางอวี้ยกธงขาว ถามว่า: “ต้องทำยังไงเจ้าถึงจะเชื่อว่าข้าไม่ได้โกรธล่ะ?”

ฉางหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: “จับมือกัน จับมือกันแปลว่าดีกันแล้ว!”

ฝานฉางอวี้เงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วพูดว่า: “ข้าคุยกับเขาไปตลอดทางเลยได้ไหม?”

ฉางหนิงยังคงยืนกรานตามแบบฉบับของเด็กๆ: “จับมือกันถึงจะแปลว่าดีกัน”

ฝานฉางอวี้สบตากับเซี่ยเจิง สีหน้าของเซี่ยเจิงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่นางกลับรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

นางหลอกเด็กน้อยว่า: “เจ้าดูสิ พี่เขยของเจ้าถือของอยู่ตั้งเยอะแยะ ข้าก็หิ้วของอยู่เหมือนกัน ถ้าใช้มือเดียวถือของ มันจะหนักมากนะ”

ฉางหนิงถึงได้ยอมเลิกรา แต่ตอนที่เดินนำหน้าไป ก็ยังหันกลับมามองพวกเขาทั้งสองคนเป็นระยะๆ

ฝานฉางอวี้กลัวว่าฉางหนิงจะเรียกร้องอะไรแปลกๆ อีก จึงชวนเซี่ยเจิงคุย: “เด็กๆ ก็ดื้อแบบนี้แหละ เจ้าอย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

เซี่ยเจิงตอบ: “ข้าไม่ได้รู้สึกว่านางดื้อหรอก ผ่านพ้นปีใหม่ไปข้าก็คงต้องไปแล้ว เลยคิดอยากจะซื้อของเล่นให้นางเยอะๆ หน่อย”

ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า การที่เขาซื้อของให้ฉางหนิงมากมายขนาดนี้ จะมีเหตุผลเช่นนี้ซ่อนอยู่

เมื่อได้ยินเขาพูดว่าจะไปแล้ว ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา กล่าวว่า: “ขอโทษนะ เมื่อครู่ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป”

เซี่ยเจิงหันหน้ามามองนาง: “จะขอโทษทำไม?”

ฝานฉางอวี้ตอบ: “ข้าเข้าใจเจ้าผิด แล้วยังพูดจารุนแรงกับเจ้า ก็ต้องขอโทษสิ”

นางเม้มริมฝีปาก แล้วถามต่อ: “จะรีบไปขนาดนั้นเลยหรือ? ไม่รอให้แผลหายดีกว่านี้ค่อยเดินทางหรือ?”

เซี่ยเจิงกำลังจะตอบ จู่ๆ กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็ควบม้าพุ่งตรงมาทางนี้อย่างไม่คิดชีวิต ชนแผงลอยของพ่อค้าแม่ค้าเร่และคนเดินถนนล้มระเนระนาด

เมื่อม้าศึกเหล่านั้นพุ่งเข้ามาใกล้ ฝานฉางอวี้ก็ตอบสนองตามสัญชาตญาณด้วยการย่อตัวลงกอดฉางหนิงไว้ ส่วนเซี่ยเจิงก็ยกเสื้อคลุมของตัวเองขึ้นบังโคลนที่สาดกระเซ็นมาจากกีบเท้าม้าให้พวกนาง

รอจนกองทหารม้าเหล่านั้นควบผ่านไป คนที่ถูกชนและคนที่ถูกโคลนสาดกระเซ็นใส่บนถนนต่างก็ด่าทอด้วยความโกรธแค้น

ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นก็เห็นเสื้อคลุมของเซี่ยเจิงเลอะโคลนไปกว่าครึ่ง จึงขมวดคิ้วถามว่า: “บาดเจ็บตรงไหนไหม?”

เซี่ยเจิงส่ายหน้า แต่สายตายังคงจ้องมองตามหลังกองทหารม้าที่จากไป นัยน์ตาซ่อนความเย็นชาที่มืดมิดไว้

พ่อค้าเร่คนหนึ่งที่แผงลอยถูกชนล้ม ถ่มน้ำลายอย่างแรงไปทางทิศนั้นแล้วด่าว่า: “ไอ้พวกขุนนางชั่ว ปีใหม่แท้ๆ ยังไม่รู้จักหยุดสร้างความเดือดร้อน!”

ฝานฉางอวี้ถามว่า: “ทำไมอำเภอชิงผิงถึงมีทหารมาอีกแล้วล่ะ มาปราบโจรภูเขาหรือ?”

พ่อค้าเร่ผู้นั้นตอบ: “ปราบโจรบ้าอะไร นี่มันพวกยมบาลมาทวงหนี้ มาแย่งเสบียงต่างหาก! เรื่องที่ไท่โจวพวกเจ้ายังไม่รู้ข่าวหรือ? ทหารแนวหน้าทำศึกขาดแคลนเสบียง กองทัพเกณฑ์เสบียงไม่ได้ ก็เลยมาแย่งเอาจากชาวบ้าน ใครไม่ให้ก็ตีจนตาย”

ชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ข้างๆ พูดเสริม: “ดูจากท่าทางแบบนี้ อีกไม่นานคงจะมีการเกณฑ์ทหารแน่ๆ”