บทที่ 25

ยามค่ำคืนอันมืดมิด ลมเหนือพัดบานหน้าต่างเก่าๆ จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

อากาศแบบนี้ มักจะทำให้คนรู้สึกอยากมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ้าห่มที่เพิ่งจะมีคนนอนจนอุ่นกำลังดี และกำลังแผ่ไออุ่นยั่วยวนใจ

ฝานฉางอวี้กอดแขน พิงเสาเตียงหลับตาพักผ่อน แต่หูก็ยังคอยเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวจากชั้นล่างตลอดเวลา

รอให้ท่านป้าจ้าวและช่างไม้จ้าวหลับเมื่อไหร่ นางจะรีบกลับบ้านไปหยิบโฉนดที่ดิน แล้วก็หอบผ้าห่มมาปูนอนบนพื้น

ตั้งแต่ฝานต้าเกิดเรื่องเมื่อวาน นางก็แทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน ร่างกายเหนื่อยล้าเต็มที แต่จิตใจก็ยังตึงเครียด ไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่วินาทีเดียว

คนที่อยู่ข้างๆ หายใจแผ่วเบามาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขากินลูกอมเปลือกส้มเข้าไปหรือเปล่า ฝานฉางอวี้ถึงได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเปลือกส้มลอยมาจากตัวเขา

นางเผลอนึกไปถึงตอนที่อยู่ในป่าสน ตอนที่เขาจับมือนางสอนวิธีออกกระบวนท่าและลมหายใจที่รดลงมาตอนที่เขาพูดกระซิบข้างหู

หูของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แต่โชคดีที่ในความมืดมองไม่เห็นอะไร

ฝานฉางอวี้อยากจะขยี้หู แต่ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้น คนข้างๆ ก็ลุกขึ้นนั่งเงียบๆ นิ้วยาวที่สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นๆ แตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของนาง เส้นผมยาวของเขาตกลงมาปรกหลังมือนาง ทำให้รู้สึกคันยิบๆ และเย็นวาบ

เขาเข้ามาใกล้มาก กลิ่นเปลือกส้มยิ่งชัดเจนขึ้น

ฝานฉางอวี้ตอนแรกตกใจ แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเหมือนแมวเดินบนกระเบื้องหลังคา นางก็หูผึ่งทันที

เซี่ยเจิงเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ดึงนิ้วชี้ที่แตะริมฝีปากนางออก

ความรู้สึกตอนที่ปลายนิ้วสัมผัสริมฝีปากนาง มันช่างนุ่มนวล อบอุ่น และบอบบางราวกับกลีบดอกไม้ที่เปียกชุ่มด้วยน้ำค้างยามเช้า

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ถูนิ้วที่สัมผัสผิวนางซึ่งตอนนี้รู้สึกร้อนและชา เพื่อระงับความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

เสียงฝีเท้าบนหลังคานั้นทั้งแผ่วเบาและสะเปะสะปะ ดูเหมือนจะมากันหลายคน สักพักเสียงเหล่านั้นก็หยุดลงไม่ไกลนัก ฟังจากระยะทาง น่าจะเป็นบนหลังคาบ้านตระกูลฝาน

ส่วนอีกส่วนหนึ่งก็เดินต่อมาจนถึงหลังคาบ้านตระกูลจ้าว จากนั้นก็มีเสียงขยับกระเบื้องหลังคาเบาๆ ตามมาด้วยท่อไม้ไผ่ขนาดเล็กสอดเข้ามาทางช่องกระเบื้อง แล้วเป่าควันสีขาวเข้ามา

ทั้งสองคนดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดจมูกและปาก สบตากันในความมืดที่มีเพียงแสงสลัวจากหน้าต่าง

หน้าต่างเก่าๆ มีเสียงดังกุกกัก เงาดำร่างหนึ่งลอบเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง

ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงยืนอยู่คนละฝั่งของม่านเตียง ตอนแรกยังแอบส่งสัญญาณมือหากันว่าจะจัดการกับเงาดำนั่นอย่างไรดีตอนที่มันเข้ามาใกล้เตียง แต่หลังจากที่มีคนลอบเข้ามาทางหน้าต่างอย่างต่อเนื่องถึงเจ็ดแปดคน ทั้งสองก็เลิกคิดเรื่องแผนการทันที

ห้องนี้แคบมาก อีกเดี๋ยวพวกนั้นต้องเจอพวกเขาแน่ๆ

ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแน่น ล้วงมีดเลาะกระดูกที่ซ่อนไว้กับตัวออกมาอย่างเงียบเชียบ

ชายชุดดำคนหนึ่งถือดาบฟันลงไปที่เตียงอย่างโหดเหี้ยม ความรู้สึกทื่อๆ ตอนที่ดาบฟันลงบนผ้าห่มทำให้เขาหน้าเปลี่ยนสีทันที: “มีกับดัก!”

ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบที่เอว ร่างหนึ่งพุ่งพรวดผ่านด้านข้างเตียงไป พุ่งชนหน้าต่างเสียงดัง “ปัง”

ชายชุดดำที่กำลังรูดเชือกลงมาจากหลังคาแต่ยังไม่ทันเข้าห้อง ก็ถูกร่างที่พุ่งทะลุหน้าต่างออกมาชนกระเด็นไปพร้อมกัน ตกลงไปเป็นเบาะรองรับกระแทกพื้นลานบ้าน จนอิฐสีเขียวแตกไปหลายก้อน

คนนั้นรีบลุกขึ้นมา ปรากฏว่าเป็นผู้หญิง

นางฉวยโอกาสที่ชายชุดดำยังมึนงงอยู่ ตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ ชายชุดดำสลบเหมือดไปทันที ส่วนหญิงสาวก็คว้าดาบของชายชุดดำแล้วสับเท้าวิ่งหนีออกจากลานบ้านไป

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ชายชุดดำในห้องมองตามจนอึ้งไปเลย พอตั้งสติได้ก็รีบตะโกน: “ตามไป!”

กลุ่มคนกระโดดหน้าต่างตามไปราวกับเกี๊ยวต้ม

เซี่ยเจิงที่ซ่อนตัวอยู่อีกฝั่งของเตียง ไม่คิดเลยว่าฝานฉางอวี้จะยอมเอาตัวเข้าเสี่ยงเพียงลำพัง แล้วก็เข้าใจทันทีว่านางทำไปเพื่อปกป้องเขา ลุงป้าจ้าว และน้องสาวที่อยู่ชั้นล่าง โดยจงใจล่อพวกชายชุดดำไป ใจของเขาหนักอึ้งขึ้นมาทันที

ในขณะที่ชายชุดดำกลุ่มสุดท้ายกำลังจะกระโดดหน้าต่าง เขาก็ดีดลูกอมเปลือกส้มใสๆ เม็ดหนึ่งออกไปจากปลายนิ้ว

ชายชุดดำที่เพิ่งกระโดดออกไปถูกกระแทกเข้าที่ข้อพับเข่า เสียหลักกลางอากาศตกลงไปทันที

คนที่เหลือได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลัง ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าในห้องยังมีอีกคน พวกเขาเป็นถึงยอดฝีมือของเหล่านักฆ่า เข้ามาในห้องตั้งนานยังไม่รู้ตัวเลยว่ามีเขาอยู่ วิชาการกลั้นหายใจของคนผู้นี้ต้องล้ำเลิศขนาดไหนกัน?

ชั่วขณะนั้นก็ไม่มีใครกล้าประมาท หันกลับมาเงื้อดาบฟันใส่เขาทันที

ลูกอมเปลือกส้มอีกหลายเม็ดถูกดีดออกจากปลายนิ้วของเซี่ยเจิง พุ่งเข้าสกัดจุดตามข้อศอก ข้อพับเข่า และเอวของคนเหล่านั้น ทำให้จังหวะของพวกเขาช้าไปหนึ่งก้าว เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว ก็เพียงพอแล้วที่เขาจะแย่งดาบและปลิดชีพพวกมัน

จัดการชายชุดดำไปสองคน ดาบที่แย่งมาได้ก็พาดอยู่ที่คอของชายชุดดำที่บาดเจ็บ

ชายชุดดำคนนั้นกำลังกุมเอวตัวเอง มือเต็มไปด้วยเลือด

อาวุธที่ฟันเอวเขาเมื่อครู่ ทั้งแหลมและยาว ไม่ใช่มีดสั้น ไม่รู้ว่าเป็นอาวุธชนิดใด ตอนนี้ถูกดาบจ่อคอหอยอยู่ จึงไม่กล้าขยับตัว

เซี่ยเจิงกำลังจะทุบชายคนนี้ให้สลบ เพื่อเก็บไว้เป็นพยานและจะออกไปช่วยฝานฉางอวี้

แต่แล้วที่ถนนใหญ่หน้าตรอกก็มีแสงไฟสว่างไสว เสียงกีบเท้าม้าแหวกความเงียบงันของยามราตรี เสียงชุดเกราะกระทบกันและเสียงฝีเท้าของทหารราบที่วิ่งเข้ามา ผสมผสานกันจนกลายเป็นตาข่ายดักจับ เสียง “ฟุ่บๆ” ของลูกธนูดังจนชวนให้ขนลุก

พวกชายชุดดำที่ไล่ตามฝานฉางอวี้ไปถูกลูกธนูยิงพรุนเป็นรังผึ้ง

เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

อำเภอชิงผิงไม่มีค่ายทหารประจำการ ทหารพวกนี้โผล่มาที่ตำบลเล็กๆ ในเขตอำเภอชิงผิงเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ปลอดภัยแล้ว เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะตามออกไป ใช้มือบีบกรามของชายชุดดำ บังคับให้คายถุงพิษที่ซ่อนอยู่ในปากออกมา กดดาบลงแล้วถามเสียงเย็น: “เว่ยเหยียนส่งพวกเจ้ามาหาอะไร?”

เมื่อชายชุดดำเห็นว่าเขารู้ที่ซ่อนถุงพิษของนักฆ่าเป็นอย่างดี จึงพยายามจับน้ำเสียงของเขา แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ: “ท่านโหว?”

คมดาบกดลึกลงไปอีก แสงไฟจากหน้าต่างที่พังเสียหายสาดส่องเข้ามา สะท้อนกับใบมีดตกกระทบบนใบหน้าของเซี่ยเจิง เกิดเป็นแสงสว่างวาบท่ามกลางความมืดมิดและเหนอะหนะ มุมปากที่ตกลงมาเล็กน้อยนั้น ทั้งเย็นชาและหงุดหงิด: “ตอบมา”

ลมหนาวพัดหิมะปลิวเข้ามาเกาะที่คอของชายชุดดำ แต่สิ่งที่เย็นยะเยือกกว่าหิมะ ก็คือคมดาบที่บาดผิวหนังบางๆ ที่คอของเขาไปแล้ว

ความกลัวและแรงกดดันถาโถมเข้ามาดั่งคลื่น ชายชุดดำกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้ววิงวอน: “ท่านโหวก็รู้ดีถึงวิธีการของท่านอัครมหาเสนาบดี เหตุใดจึงต้องทรมานผู้น้อยด้วย…”

วินาทีถัดมา ดาบเล่มนั้นก็แทงลึกลงไปในแผลที่เอวของเขาอีกครั้ง ชายชุดดำร้องครางด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายม้วนงอเข้าหากัน

เซี่ยเจิงหลุบตาลง นิ้วมือที่ซีดเซียวและมีสะเก็ดแผลหมุนด้ามดาบ แทบจะคว้านเนื้อที่ท้องของชายคนนั้นออกมาเป็นก้อน น้ำเสียงของเขาเฉื่อยชาและเย็นชา: “ปากของสายลับในกองทัพยังแข็งกว่าเจ้าอีก จางซู่ รองเสนาบดีกรมอาญา เคยไปดูการสอบสวนในกองทัพครั้งหนึ่ง พอออกจากค่ายก็แทบจะอาเจียนเอาน้ำดีออกมา พอกลับไปก็ล้มป่วยหนัก เจ้าอยากลองลิ้มรสการทรมานในกองทัพดูไหม?”

จางซู่ รองเสนาบดีกรมอาญา ขึ้นชื่อเรื่องการทรมานอย่างโหดเหี้ยม เป็นที่เลื่องลือไปทั่วราชสำนัก ว่ากันว่าใครที่ตกไปอยู่ในมือของเขา ไม่ตายก็แทบจะลอกคราบ คนทั่วไปต่างเรียกเขาว่า “พญายมเดินดิน”

ชายชุดดำทนไม่ไหวต้องส่งเสียงร้องโอดโอย เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ประสาทสัมผัสทั้งหมดไปรวมอยู่ที่กองเลือดและเนื้อที่ถูกคว้านบริเวณหน้าท้อง สิ่งที่ทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่มไม่รู้ว่าเป็นเลือดหรือเหงื่อ เขาไม่ร้องขอชีวิตแล้ว ขอเพียงให้ตายอย่างสงบก็พอ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพูดออกไป: “จดหมาย… ท่านอัครมหาเสนาบดีให้พวกเรามาหาจดหมายฉบับหนึ่ง…”

แววตาของเซี่ยเจิงหรี่ลง: “จดหมายอะไร?”

ชายชุดดำทำได้เพียงส่ายหน้า ร่างกายอ่อนระทวยลงกับพื้น ร้องขอความเมตตา: “ผู้น้อยไม่ทราบจริงๆ แล้วขอรับ…”

คมดาบตวัดผ่านลำคอ เลือดของชายชุดดำไหลนองเต็มพื้น

จดหมาย?

เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว ในบ้านของสตรีนางนั้นมีจดหมายอะไรที่ทำให้เว่ยเหยียนหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้?

เขาหันไปมองนอกหน้าต่างซึ่งมีคบเพลิงสว่างไสว หญิงสาวนางนั้นยืนอยู่ริมถนน ดูเหมือนกำลังอธิบายสถานการณ์ให้ทหารฟัง สองสามีภรรยาชราคงจะเห็นว่าปลอดภัยแล้ว แต่ก็ยังเป็นห่วงฝานฉางอวี้ จึงพาเด็กน้อยออกไปยืนดูอยู่ที่หน้าประตูบ้าน

ทหารกำลังลากศพชายชุดดำ คนที่ยังไม่ตายสนิทก็กัดถุงพิษฆ่าตัวตายไปอย่างรวดเร็ว

แม่ทัพบนหลังม้าตะโกนสั่งการ: “หาคนเป็นกลับไปให้ได้สักคน!”

สายตาของเซี่ยเจิงตอนแรกเพียงแค่ปรายมองคนผู้นี้ แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ดวงตาหงส์ก็หรี่ลง

เจิ้งเหวินฉาง?

เขาเป็นขุนพลคนโปรดของเฮ่อจิ้งหยวน ผู้ว่าการรัฐจี้โจว และเฮ่อจิ้งหยวนก็เป็นคนของตระกูลเว่ย

เรื่องคืนนี้เป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าเฮ่อจิ้งหยวนก็กำลังตามหาจดหมายฉบับนั้นเพื่อช่วยเว่ยเหยียน จึงจงใจจัดฉากแบบนี้ขึ้นมาเพื่อชิงตัดหน้า?

แต่ดูจากท่าทีของพวกชายชุดดำ ก็เห็นได้ชัดว่ายังหาของไม่เจอ ทหารจากจี้โจวโผล่มาได้จังหวะพอดี ช่างน่าสงสัยเสียจริง…

เซี่ยเจิงเริ่มรู้สึกว่า เบื้องหลังของครอบครัวคนขายหมูธรรมดาๆ ในตำบลหลินอันนี้ อาจจะซ่อนอะไรไว้มากกว่าที่เขาคิด –

แม่ทัพบนหลังม้ากำลังสั่งให้ลูกน้องรีบจัดการนำศพชายชุดดำทั้งหมดกลับไป จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นยะเยือกที่จ้องมองมา เหมือนถูกหมาป่าจ้องมองท่ามกลางทุ่งหิมะในคืนอันหนาวเหน็บ แผ่นหลังของเขาก็เกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เจิ้งเหวินฉางกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นสายตาที่ทำให้เขาเสียวสันหลังวาบนั้นอีกแล้ว เขาสังเกตเห็นว่าหน้าต่างห้องใต้หลังคาของบ้านตระกูลจ้าวเปิดอ้าอยู่ จึงถามว่า: “บนห้องใต้หลังคามีคนอยู่ด้วยหรือ?”

เพื่อปกป้องสองสามีภรรยาตระกูลจ้าวและน้องสาว ฝานฉางอวี้จึงกระโดดหน้าต่างล่อชายชุดดำออกไปกว่าครึ่ง ตอนแรกนางกะจะเอาชีวิตเข้าแลก ไม่คิดเลยว่าจู่ๆ ก็มีกองทหารโผล่มาที่ถนนใหญ่ บอกว่าได้รับรายงานเรื่องโจรภูเขาจากนายอำเภอชิงผิงเมื่อวาน ผู้ว่าการรัฐจึงส่งทหารมาปราบปราม และทหารสอดแนมก็สังเกตเห็นความผิดปกติในตอนกลางคืน จึงส่งกองทหารมาตรวจสอบ ทำให้ช่วยนางไว้ได้ทัน

ตอนนี้พอทหารถามขึ้นมา นางนึกถึงเหยียนเจิ้งที่บาดเจ็บอยู่ ไม่รู้ว่าพวกชายชุดดำจะเจอเขาหรือเปล่า จึงรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องใต้หลังคา: “สามีข้าบาดเจ็บหนัก ยังอยู่บนห้องเจ้าค่ะ”

เจิ้งเหวินฉางไม่ได้สั่งให้ทหารคนอื่นตามไป แต่กลับลงจากม้าด้วยตัวเอง มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบที่เอว แล้วเดินตามขึ้นไปบนห้องใต้หลังคา: “ข้าจะไปดูด้วย”

เมื่อฝานฉางอวี้ถือคบเพลิงวิ่งเข้าไปในห้องใต้หลังคา ก็เห็นศพชายชุดดำนอนระเกะระกะอยู่เต็มห้อง เซี่ยเจิงก็นอนจมกองเลือดอยู่เช่นกัน เสื้อผ้าของเขาถูกฟันขาดเป็นริ้วๆ ใบหน้าซีกหนึ่งที่หงายขึ้นมาเต็มไปด้วยเลือด จนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นใคร

ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าในห้องจะยังมีชายชุดดำเหลืออยู่อีกมากขนาดนี้ เมื่อเห็นเซี่ยเจิงเลือดอาบไปทั้งตัว ก็กลัวว่าเขาจะตาย หัวใจบีบรัด รีบพุ่งเข้าไปดูอาการ: “เหยียนเจิ้ง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ด้วยความตื่นตระหนก นางเอื้อมมือไปอังจมูกเขา เมื่อพบว่าเขายังหายใจอยู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ตะโกนออกไปข้างนอก: “ท่านลุงจ้าว มาดูอาการเหยียนเจิ้งให้หน่อยเจ้าค่ะ!”

เจิ้งเหวินฉางพาพลทหารสองนายเดินเข้ามาในห้องใต้หลังคา กวาดสายตามองศพในห้อง สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าที่เปื้อนเลือดครึ่งหนึ่งของเซี่ยเจิง คล้ายกับพยายามจะจดจำใบหน้านั้น ขมวดคิ้วถามว่า: “คนพวกนี้สามีเจ้าเป็นคนฆ่าทั้งหมดเลยหรือ?”