บทที่ 18 อันธพาลตัวจริง

พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว น้ำแข็งที่เกาะอยู่ใต้ชายคากำลังละลายหยดลงมาเป็นหยดน้ำ

ชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงเจ็ดแปดคน เดินแหวกทางฝูงชนและพ่อค้าแม่ค้าเร่ มุ่งหน้ามาที่ร้านของฝานฉางอวี้อย่างเอาเรื่อง คนนำหน้าเป็นชายหน้าเหลี่ยม ไว้หนวดสั้น หน้าตาดุดัน แต่เวลาเดิน ขาข้างหนึ่งเดินกะเผลกๆ

เขาคือลูกพี่จิน หัวหน้าแก๊งทวงหนี้ของบ่อนพนันที่เคยไปก่อกวนที่บ้านของฝานฉางอวี้นั่นเอง

“ข้าล่ะอยากจะเห็นหน้ามันนัก ไอ้อีหน้าไหนที่บังอาจมาเปิดร้านค้าขายบนถนนเส้นนี้ แล้วไม่ยอมจ่ายเงินค่าคุ้มครองให้ข้า…”

พอเห็นฝานฉางอวี้ยืนกอดอกอยู่หน้าร้าน คำพูดครึ่งหลังของลูกพี่จินก็หายวับไปกับตา ลูกน้องหลายคนที่เดินตามมาและเคยโดนฝานฉางอวี้ซ้อมมาก่อน ก็หน้าถอดสีไปตามๆ กัน

ขาข้างที่ไม่เป๋ก็เริ่มรู้สึกปวดแปลบๆ ขึ้นมาทันที

สองผัวเมียนี่ลงมือโหดเหี้ยมพอกันเลย วันนี้ขาอีกข้างจะโดนตีจนหักอยู่ตรงนี้อีกหรือเปล่าเนี่ย?

พวกลูกน้องเผลอลากขาเป๋ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

คนขายเนื้อที่อยู่ร้านใกล้ๆ เห็นพวกมันมากันเยอะ แถมฝานฉางอวี้ก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงแทน มีแต่คนขายเนื้อกัวฝั่งตรงข้ามที่ยังคงทำหน้าสะใจ

ใบหน้าของลูกพี่จินฝืนยิ้มประจบประแจงออกมาอย่างยากลำบาก: “แม่นาง… แม่นางฝานคนโต? ร้านนี้ท่านเป็นคนเปิดหรือเนี่ย?”

คนที่มุงดูอยู่เห็นภาพนี้ก็แอบงง

เหตุการณ์นี้… มันดูแปลกๆ นะ?

ฝานฉางอวี้หยิบไม้พลองที่อยู่หลังประตูขึ้นมาทันที พวกนักเลงก็หน้าถอดสีด้วยความกลัว ถอยกรูดไปด้านหลังพร้อมกัน

ลูกพี่จินที่เป็นหัวหน้ายิ่งรีบโบกมือเป็นพัลวัน: “เข้าใจผิด! แม่นางฝาน นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว! ถ้าพวกเรารู้ว่าร้านนี้เป็นของท่าน พวกเราจะกล้าล่วงเกินได้ยังไงกัน?”

คนขายเนื้อกัวฝั่งตรงข้ามเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา เหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าพวกนักเลงกลุ่มนี้จะกลัวฝานฉางอวี้ขนาดนี้

ฝานฉางอวี้มองลูกพี่จินด้วยสายตาเย็นชา เอาไม้พลองในมือชี้ไปที่เตาอิฐหน้าหน้าร้านที่พังยับเยิน “พวกแกทุบใช่ไหม?”

อากาศหนาวเหน็บขนาดนี้ แต่ลูกพี่จินกลับเหงื่อแตกพลั่ก เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อลวกๆ รีบตอบว่า: “พวกเราก็แค่รับจ้างเขามาทำงานให้เขา พวกเราจะก่อเตาให้ท่านใหม่! ก่อให้ใหม่เดี๋ยวนี้เลย!”

พูดจบก็รีบส่งซิกให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง พวกลูกน้องพอเห็นไม้พลองในมือฝานฉางอวี้ก็กลัวจนตัวสั่น ไม่อยากจะโดนตีจนอ้วกแตกอ้วกแตนอีก รีบเข้าไปก่อเตาให้ใหม่อย่างตัวสั่นงันงก

ฝานฉางอวี้แอบตกใจนิดหน่อย เดิมทีนางคิดว่าพวกนี้ตั้งใจมาเก็บค่าคุ้มครองจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่านั้น

นางถามลูกพี่จินตรงๆ เลยว่า: “ใครเป็นคนจ้างให้พวกแกลงมาป่วนร้านข้า?”

“แม่นางฝาน เรื่องนี้…” ลูกพี่จินทำหน้าลำบากใจ พวกเขารับเงินมาทำงานให้คนอื่น ก็ต้องรักษาความลับของลูกค้าสิ

ฝานฉางอวี้ตวัดไม้พลองในมือ พุ่งตรงไปที่คอหอยของลูกพี่จินทันที ลูกพี่จินยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นปลายไม้พลองจ่ออยู่ที่จุดตายของตัวเองแล้ว เหงื่อเย็นแตกพลั่กหยดลงมาเป็นเม็ดๆ กฎเกณฑ์ในวงการอะไรตอนนี้ช่างมันไปก่อนแล้ว ตอบตะกุกตะกักไปว่า: “เป็น… เป็นหลงจู๊ของร้านพะโล้ตระกูลหวัง (王记卤味) ที่อยู่ถนนใหญ่ขอรับ”

ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่รู้จักหลงจู๊ของร้านตระกูลหวังเลย ร้านก็อยู่ห่างกันตั้งหลายช่วงถนน ต่างคนต่างขายไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย กิจการเนื้อพะโล้ของนางก็เพิ่งจะเริ่มทำได้ไม่กี่วัน ไม่น่าจะทำให้เขาต้องมาทำเรื่องขนาดนี้

นางตวาดเสียงดัง: “พูดจาเหลวไหล ข้ากับหลงจู๊ร้านตระกูลหวังไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน เขาจะจ้างพวกแกมาพังร้านข้าทำไม?”

ลูกพี่จินรีบตอบ: “ข้าพูดความจริงทุกอย่างเลยขอรับ เมื่อวานลูกจ้างของร้านตระกูลหวังเป็นคนเอาเงินมาจ้างพวกเราด้วยตัวเองเลย”

ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก พอเห็นพวกลูกน้องเอาดินเหนียวมาเรียงอิฐก่อเตาให้ใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว คนที่มามุงดูก็เริ่มเยอะขึ้น คิดว่ายังไงก็ต้องค้าขายต่อ ไม่อยากให้เสียเวลาทำมาหากิน ก็เลยลดไม้พลองลง

ลูกพี่จินยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ก็ถูกฝานฉางอวี้เรียกใช้งานต่อ: “แก ไปจุดไฟ เอาไฟลนให้เตามันแห้งก่อน ส่วนพวกแก ไปตักน้ำที่บ่อตรงหัวมุมถนนมาให้ข้าสักหลายๆ ถัง”

นางตั้งใจจะทำเนื้อพะโล้สดๆ หน้าร้าน ในร้านก็ต้องมีน้ำเตรียมไว้ แต่เมื่อเช้ามัวแต่จัดการเรื่องเตาที่โดนทุบ เลยยังไม่ได้ไปตักน้ำเลย

กว่าจะเสียเวลาไปก็ครึ่งค่อนวันแล้ว ถ้าขืนต้องมาทำอะไรเองทีละอย่างคงไม่ทันการ สู้ใช้งานพวกใช้แรงงานชั้นดีที่มาทำให้เสียเวลาพวกนี้ไปเลยดีกว่า

พวกนักเลงก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันที่ต้องมาถูกคนใช้งานแบบนี้ ยืนอึ้งกันไปหมด แต่พอถูกฝานฉางอวี้ปรายตามอง ก็ไม่มีใครกล้าอิดออด รีบคว้าถังน้ำไปตักน้ำทันที

พอพวกนักเลงเดินไป คนเดินถนนที่มุงดูอยู่รอบๆ ร้านครอบครัวฝานก็คิดว่าเรื่องราวจบลงแล้ว จึงสลายตัวแยกย้ายกันไป

มีแต่เพื่อนบ้านร้านข้างเคียงที่เห็นฝานฉางอวี้ใช้งานพวกนักเลงหัวไม้พวกนี้อย่างกับเป็นคนรับใช้ แทบจะอ้าปากค้าง มองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาราวกับกำลังมองตัวประหลาด

ฝานฉางอวี้ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด นางเห็นลูกพี่จินยืนเกะกะอยู่หน้าร้าน ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาซื้อเนื้อ ก็เลยไล่ให้ไปยืนหลบมุม: “แกไปยืนตรงนู้น อย่ามาเกะกะขวางทางทำมาหากินของข้า เดี๋ยวพอข้าขายเนื้อวันนี้หมด แกต้องไปกับข้าที่ร้านตระกูลหวัง ข้าจะไปทวงความยุติธรรม ถ้าแกกล้าแต่งเรื่องมาหลอกข้าล่ะก็…”

นางกวาดสายตามองไปที่ขาอีกข้างของลูกพี่จิน: “ข้าจะตีขาอีกข้างของแกให้หักเหมือนกัน!”

ลูกพี่จินนึกถึงสายตาอำมหิตของชายคนนั้น และไม้ค้ำที่ฟาดลงมาที่ขาอย่างโหดเหี้ยม แผลที่ขาก็ยังไม่หายดี ก็รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาถึงกระดูก หน้าซีดเผือด รีบส่ายหัว: “ข้า จินเหลาสาน จะกล้าหลอกใครก็ไม่กล้าหลอกแม่นางฝานคนโตหรอกขอรับ!”

ฝานฉางอวี้เห็นเขากลัวขนาดนั้น ถึงหน้าจะยังดุ แต่ในใจก็แอบคิด หมอนั่นไปตีคนพวกนี้หนักขนาดไหนกันเนี่ย? นางแค่ขู่ว่าจะตีขาอีกข้างให้หัก ก็ทำเอาคนพวกนี้กลัวจนหัวหดแล้ว

พวกลูกน้องตักน้ำกลับมาอย่างรวดเร็ว ฝานฉางอวี้กลัวพวกมันจะแอบใส่อะไรลงไปในน้ำ เลยยื่นกระบวยให้ ให้พวกมันตักน้ำในถังของตัวเองกินคนละอึก ถึงจะวางใจเอาน้ำพวกนั้นไปล้างเนื้อหมูที่จะพะโล้

ส่วนน้ำที่จะใช้ต้ม นางใช้น้ำที่เหลือในโอ่งของร้านตั้งแต่เมื่อวาน

พอกระทะใบใหญ่ตั้งเตา กลิ่นพะโล้ก็ลอยคลุ้งไปทั่วถนนอีกครั้ง

คนที่มาต่อคิวซื้อเนื้อพะโล้ที่ร้านฝานฉางอวี้เมื่อวานแล้วไม่ได้ซื้อ วันนี้อุตส่าห์มารอแต่เช้า ในที่สุดก็ได้ซื้อสมใจ

แต่คนส่วนใหญ่พอเห็นจินเหลาสานกับพวกพ้องหน้าตาเอาเรื่อง นั่งยองๆ อยู่ข้างร้านฝานฉางอวี้ ก็ไม่กล้าเข้ามาซื้อของ

ถึงพวกมันจะทำหน้าอมทุกข์ แต่ด้วยความที่หน้าตามีแต่รอยแผลเป็น ดูยังไงก็เหมือนพวกอันธพาลอยู่ดี

ฝานฉางอวี้ก็สังเกตเห็นเรื่องนี้เหมือนกัน เพื่อไม่ให้พวกมันเป็นตัวถ่วงธุรกิจ พอเนื้อพะโล้กระทะแรกขายใกล้หมด นางก็ไปซื้อหัวหมูอีกหกหัวกับเครื่องในอีกสามถังจากร้านขายเนื้อข้างๆ แจกหัวหมูให้พวกมันคนละหัว สั่งให้ดึงขนหมูออกให้เกลี้ยง แล้วให้คนที่เหลือมาล้างเครื่องในหมูให้สะอาดต่อหน้านางเลย

พอพวกมันก้มหน้าก้มตาทำงาน คนที่มาซื้อเนื้อก็จะไม่ทันสังเกตเห็นหน้าตาดุดันของพวกมัน

ฝานฉางอวี้ทั้งสับเนื้อหั่นเนื้อพะโล้ให้ลูกค้า ทั้งทำตัวเป็นผู้คุมงาน ถ้าเห็นใครอู้งานหรือล้างไม่สะอาด นางก็เอาไม้พลองจิ้มทันที: “หัวหมูตรงนี้ยังมีขนอยู่เลย! ลำไส้ใหญ่เอาขี้เถ้ามาขยำให้ทั่ว ล้างให้สะอาดแล้วเอาฟางข้าวขัดตั้งแต่หัวจรดหางด้วย!”

ดุยิ่งกว่าอันธพาลซะอีก

พวกนักเลงสั่นงันงก แอบเสียใจในใจว่าทำไมดวงซวยถึงต้องมาเจอกับแม่เจ้าประคุณคนนี้อีกแล้ว

ฝานฉางอวี้ทำเหมือนมีตาทิพย์อ่านใจคนได้ ตวาดหน้าขรึมว่า: “ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ ไม่งั้นกฎหมายบ้านเมืองจะเอาไว้ทำไม?”

กลุ่มนักเลงตัวหดเป็นนกกระทา พยักหน้ารับคำอย่างเอาเป็นเอาตาย

ฝานฉางอวี้เห็นว่าพวกเขายอมรับผิดแต่โดยดี พอตอนว่างๆ ก็เลยถามขึ้นว่า: “พวกเจ้าไม่ได้ทำงานในบ่อนพนันแล้วหรือ? ถึงได้โผล่ไปทุกที่แบบนี้?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ พวกนักเลงก็ทำหน้าแหยๆ

จินเหลาสานพูดเสียงอ่อยว่า: “พวกข้าไม่ได้ทำงานในบ่อนแล้ว”

ฝานฉางอวี้อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไม

ลูกน้องคนหนึ่งกอดหัวหมูตอบเสียงอู้อี้: “พวกเราตามพี่สามไปเป็นนักเลงทวงหนี้ที่บ่อนพนัน ก็เพื่อหาข้าวกินไปวันๆ คราวนี้ทวงหนี้ไม่ได้ตั้งนาน ถ้าจะไปตัดมือฝานต้าไปให้เจ้านายดู บ่อนพนันก็ไม่ยอมหรอก อีกอย่างพวกเราทวงหนี้มาตั้งหลายปี ก็ไม่เคยทำใครแขนขาขาดจริงๆ สักที สุดท้ายพอโดนตีขาหัก… ก็เลยโดนบ่อนไล่ออกมา…”

ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว: “แล้วพวกเจ้าไม่ได้ตระเวนเก็บค่าคุ้มครองไปทั่วถนนหรอกหรือ?”

จินเหลาสานถอนหายใจ: “เฮ้อ ค่าคุ้มครองนี่เก็บมาก็ไม่ได้เข้ากระเป๋าพวกข้าหรอก พวกเราก็แค่รับจ้างไปเก็บให้คนอื่นเท่านั้นแหละ”

เห็นฝานฉางอวี้ทำหน้างงๆ เขาก็เลยอธิบายตรงๆ: “การที่พวกเราจะไปรีดไถเงินแม่ค้าพ่อค้าได้อย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ก็ต้องมีทางการช่วยปิดหูปิดตาให้ มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่เบื้องบน ถึงเวลาเกิดเรื่องจะได้มีคนเคลียร์ให้ เงินที่เก็บมาได้ ส่วนใหญ่ก็ต้องเอาไปประเคนพวกใต้เท้าขุนนางเหล่านั้นนั่นแหละ”

ฝานฉางอวี้หน้าตึงไปพักใหญ่ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

จินเหลาสานรีบพูดเสริม: “แต่ถนนเส้นนี้เมื่อก่อนไม่มีการเก็บค่าคุ้มครองหรอกนะ ไม่งั้นถ้าข้ารู้ว่าเป็นร้านของแม่นางฝาน พวกข้าจะกล้ามาได้ยังไง…”

ในใจฝานฉางอวี้เหมือนมีหมอกควันปกคลุม จู่ๆ นางก็ถามขึ้นว่า: “ถนนเส้นนี้เริ่มเก็บค่าคุ้มครองตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จินเหลาสานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ: “เพิ่งเริ่มเดือนที่แล้ว”

คิ้วของฝานฉางอวี้ขมวดแน่นขึ้นไปอีก พ่อแม่ของนางก็เพิ่งจะโดนโจรภูเขาฆ่าตายเมื่อเดือนที่แล้วเหมือนกัน สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ?

แต่คิดไปคิดมานางก็ส่ายหัวปฏิเสธ พ่อของนางเดินทางท่องยุทธภพมาหลายปี มีวรยุทธ์เก่งกาจ ไม่น่าจะมาโดนเพ่งเล็งจนตายตอนที่ใช้ชีวิตอยู่ในตำบลหลินอันมาเป็นสิบปีหรอก

ฝานฉางอวี้ดึงสติกลับมา ทำหน้าดุใส่พวกของจินเหลาสาน: “เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ งานการดีๆ ไม่ทำ ไปทำเรื่องพรรค์นี้เป็นพวกอันธพาล!”

“พวกข้าจะปรับปรุงตัว! จะปรับปรุงตัว! ต่อไปจะตั้งใจเป็นคนดี!”

พวกลูกน้องพอเห็นนางโกรธ ก็ตัวสั่นงันงกหดคอเป็นนกกระทาทันที

ฝานฉางอวี้ถึงได้ยอมระงับความโกรธลง วันนี้มีคนมาช่วยทำงานหนักงานหยาบให้แล้ว นางก็เลยสบายไปเปลาะหนึ่ง

ชื่อเสียงของเนื้อพะโล้ตระกูลฝานโด่งดังไปทั่ว ธุรกิจในร้านวันนี้ก็ดีกว่าเมื่อวานเสียอีก ยังไม่ทันจะเที่ยง เนื้อพะโล้ที่ทำมาจากบ้านกับที่เพิ่งพะโล้เสร็จใหม่ๆ วันนี้ก็ขายหมดเกลี้ยง ไข่พะโล้ที่เหลืออยู่ในร้านก็หมด นางต้องใช้ให้ลูกน้องคนหนึ่งไปซื้อไข่ไก่มาเพิ่มอีกตะกร้า ก็ขายไปได้กว่าครึ่งแล้ว

ไข่พะโล้สองฟองราคาแค่สามอีแปะ ราคานี้ยั่วใจสุดๆ

ฝานฉางอวี้คิดคำนวณรายได้วันนี้คร่าวๆ ได้ตั้งสี่ตำลึงกว่า!

คนขายเนื้อร้านข้างๆ ก็แอบอิจฉาธุรกิจของนาง แต่พอเห็นพวกของจินเหลาสานคอยพยักหน้าหงึกหงักเชื่อฟังนาง ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเลย

ฝานฉางอวี้ได้เงินเป็นกอบเป็นกำก็อารมณ์ดีสุดๆ พอมองพวกของจินเหลาสานก็รู้สึกว่าดู顺眼 (ดูเจริญหูเจริญตา) ขึ้นเยอะ เพราะพวกเขาช่วยทำงานมาครึ่งค่อนวัน แถมยังสำนึกผิดอย่างจริงจัง นางก็เลยแจกไข่พะโล้ให้คนละฟอง

พวกลูกน้องที่โดนจิกหัวใช้มาทั้งเช้า แต่ละคนสภาพเหมือนผักกาดหงอยๆ จู่ๆ ก็ได้ไข่พะโล้ร้อนๆ คนละฟอง ก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ฝานฉางอวี้ยังคงทำหน้าดุใส่พวกเขา: “กินเสร็จแล้วก็รีบตามข้าไปที่ร้านตระกูลหวัง เพื่อไปเคลียร์เรื่องให้จบ!”

พวกลูกน้องที่ได้กลิ่นเนื้อพะโล้มาทั้งเช้า ท้องไส้ก็ปั่นป่วนไปหมดแล้ว ตอนนี้แทบอยากจะกลืนเปลือกไข่ลงไปด้วยซ้ำ

พอกินเสร็จก็ยังทำหน้าเสียดาย ถามอย่างระมัดระวังว่า:

“แม่นาง… แม่นางฝาน วันหลังพวกเรามารับจ้างทำงานที่ร้านท่านได้ไหมขอรับ?”

ฝานฉางอวี้หน้าบึ้งคิดในใจ จะบ้าหรือไง ตัวโตๆ กินจุๆ กันแบบนี้ ขืนรับมาทำงานที่ร้านหมด มีหวังนางได้ล้มละลายพอดี!

นางปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย: “ไม่ได้”

พวกลูกน้องก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เดินคอตกตามหลังนางไปที่ร้านตระกูลหวัง แต่ด้วยความที่หน้าตาแต่ละคนดูโหดเหี้ยม ก็เลยไม่เห็นความเศร้าสร้อยนั้นเลย

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเห็นพวกเขาก็ต่างพากันหลีกทางให้ ท่าทางแบบนี้ ใครเห็นก็คิดว่าเป็นนางมารร้ายคุมถิ่นพาลูกน้องไปหาเรื่องคนอื่นแน่ๆ

________________________________________

ในร้านอาหารริมถนน ชายในชุดผ้าไหมชั้นดีลุกขึ้นรินชาให้กับคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยตัวเอง ท่ามกลางควันสีขาวที่ลอยกรุ่น ลวดลายบนแขนเสื้อกว้างของเขาก็ดูเลือนราง:

“สถานการณ์ในฮุยโจวยังไม่นิ่ง ท่านโหวมากบดานอยู่ที่นี่ คนสนิทของท่านก็ไม่สะดวกจะมา แต่จ้าวผู้นี้เป็นคนทำมาค้าขาย สายสืบของตระกูลเว่ยสืบมาไม่ถึงตัวข้าหรอก ขอเพียงท่านโหวไว้ใจข้า ข้ายินดีถวายหัวรับใช้ท่านโหวขอรับ”

หน้าต่างถูกเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามมีใบหน้าด้านข้างงดงามราวกับหยกสลัก คิ้วตาเรียวยาว นิ้วมือเรียวยาวที่มีรอยแผลตกสะเก็ดเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ท่าทางดูเฉื่อยชา แต่กลับแฝงด้วยความน่าเกรงขามจนคนอื่นแทบหายใจไม่ออก

ดวงตาหงส์หรี่ลงครึ่งหนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังชื่นชมความงามของหิมะตกริมถนน

ชายในชุดผ้าไหมเห็นเขาเงียบไปนาน จึงมองตามสายตาเขาออกไปนอกหน้าต่าง ถึงได้เห็นว่าเขาไม่ได้มองหิมะ แต่มองหญิงสาวที่เดินนำหน้านักเลงเป็นสิบคนอยู่บนถนนต่างหาก

ชายในชุดผ้าไหมเหลือบมองเซี่ยเจิง แววตาไหวระริก ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยว่า: “นั่นคือฮูหยินคนใหม่ของท่านโหวใช่ไหมขอรับ?”