ตอนที่ 59 นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย

เสิ่นเมิ่งฝากเด็กๆ ไว้กับเสิ่นโส่วเถียน ส่วนตัวเองก็ไปจ่ายค่าเทอมที่ห้องพักครู รับหนังสือใหม่มา ทุกอย่างก็ถือว่าราบรื่นดี เธอแค่บอกชื่อไป เรื่องอื่นๆ ครูก็จัดการให้หมด เธอก็เลยได้สัมผัสถึงข้อดีของการใช้เส้นสายไปในตัว

ลู่หมิงหยางไม่เคยมาโรงเรียนมาก่อน ปกติเขาก็มักจะพาน้องๆ ไปทำนาหาแต้มแรงงาน คนที่คุ้นเคยที่สุดก็มีแค่ต้าชิ่งกับเอ้อชิ่ง พอตอนนี้มาเจอเด็กคนอื่นๆ เยอะแยะ ในใจก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ ไม่รู้จะทำตัวเข้ากับเพื่อนคนอื่นๆ ยังไง ก็เลยได้แต่ยืนทำหน้าตึงอยู่หน้าประตู

ตอนที่เสิ่นเมิ่งเดินมา ก็เห็นลูกชายคนโตยืนทำตัวเรียบร้อยอยู่หน้าห้องเรียน ส่วนลูกชายคนรองก็กำลังคุยจ้อกับเด็กผู้หญิงตั้งหลายคน ท่าทางดูกระดี๊กระด๊าซะไม่มี

“แม่” ลู่หมิงฟางเห็นเสิ่นเมิ่งออกมาจากห้องพักครู ก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“อ้อ หมิงหยางรีบมาสิ ลูกกับหมิงเลี่ยง หมิงฟางสมัครเรียนเรียบร้อยแล้วนะ นี่หนังสือเรียนของพวกลูก ต่อไปนี้พวกหนูก็เป็นนักเรียนชั้นป.1 แล้วนะ หมิงฟาง แม่มีเรื่องจะกำชับหนูหน่อยนะ ถ้าอยู่ที่โรงเรียนมีใครมารังแกหนู ก็ไปฟ้องพี่ชายสองคนนะ อย่าเก็บเงียบไว้คนเดียว แล้วแม่ก็มีภารกิจจะมอบหมายให้หนูด้วย คอยจับตาดูพี่ชายสองคนให้ดีล่ะ ใครแอบหนีเรียน ขี้เกียจไม่ยอมตั้งใจเรียน ก็มาฟ้องแม่ได้เลยนะ ค่าเทอมแพงนะลูก ต้องตั้งใจเรียนรู้ไหม”

ลู่หมิงฟางยืดหลังตรง พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“แม่ หนูจะจับตาดูพวกพี่เขาอย่างดีเลยล่ะจ้ะ ถ้าใครไม่ตั้งใจเรียน กลับบ้านไปหนูจะไปฟ้องแม่ หนูสู้คนเป็นนะ ไม่ยอมให้ใครมารังแกได้หรอก”

“เด็กดี หมิงหยาง หมิงเลี่ยง แม่จะบอกพวกหนูนะ อยู่ที่โรงเรียนก็ดูแลปกป้องน้องให้ดีๆ นะ เราไม่ไปหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่ต้องกลัวใคร ถ้าโดนรังแกแล้วแก้ปัญหาไม่ได้ ก็กลับมาฟ้องแม่ เดี๋ยวแม่จะจัดการให้ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เอาล่ะ แม่ต้องกลับไปช่วยคุณลุงเก็บฟางในที่ดินส่วนตัวแล้ว พวกลูกจำทางกลับบ้านได้ไหม?”

“จำได้ครับ ต้าชิ่งบอกว่าแม่เขาจะมาสมัครเรียนให้เอ้อชิ่งด้วยนะ แต่ตอนนี้ยังไม่มาเลย แล้วก็มีเด็กในหมู่บ้านเรามาเรียนตั้งหลายคนด้วย เลิกเรียนแล้วเดี๋ยวเรากลับพร้อมกัน แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

เสิ่นเมิ่งยืดตัวขึ้น หันไปมองรอบๆ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหวังเหลียนฮวา เธอขมวดคิ้ว

“สงสัยคงจะมาสายหน่อย พวกลูกเข้าไปในห้องเรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่กับลุงจะกลับกันแล้ว ตอนเย็นแม่จะทำของอร่อยๆ ให้กินนะ”

ลู่หมิงหยางโบกมือให้เสิ่นเมิ่ง “แม่วางใจได้เลยครับ!”

เมื่อมองดูพวกเด็กๆ เดินเข้าไปนั่งในห้องเรียนอย่างเป็นระเบียบ แล้วหันมายิ้มแฉ่งให้เธอ เสิ่นเมิ่งถึงได้วางใจพาหมิงข่ายกลับบ้าน

เสิ่นเมิ่งพาลู่หมิงข่ายกลับมาถึงบ้านก่อน ปล่อยให้เด็กเล่นอยู่ในลานบ้าน ส่วนเธอก็ไปดูว่าในกระติกน้ำร้อนบนโต๊ะใหญ่ยังมีน้ำร้อนเหลืออยู่ไหม พอเห็นว่าพร่องไป เธอก็เติมน้ำร้อนเพิ่มเข้าไปอีก

แล้วก็เอาตีนหมูกับเนื้อที่เก็บไว้ในมิติออกมา ทำทีเป็นเอาไปแช่ไว้ในโอ่งน้ำ

เธอชะโงกหน้าไปดูแผ่นหลังเล็กๆ ที่ดูหงอยเหงา “เสี่ยวข่ายเป็นอะไรไปลูก?”

ลู่หมิงข่ายทำปากยื่น หันมามองเธอแวบหนึ่ง

“เสี่ยวข่ายเสียใจจังเลย แม่ เสี่ยวข่ายปวดตรงนี้จัง” เด็กน้อยเอามือกุมหน้าอกตัวเอง วิ่งเตาะแตะเข้ามาหาเธอ ท่าทางน่ารักน่าชังทำเอาเสิ่นเมิ่งใจอ่อนยวบ

“โอ๊ยยย เด็กดีของแม่ ปวดตรงนี้เหรอลูก!”

เสิ่นเมิ่งรู้ดีว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพี่ๆ ของเขาไปโรงเรียนกันหมด เขาก็เลยปรับตัวไม่ทัน

“ไม่เป็นไรนะลูก แม่อยู่ตรงนี้นี่ไงล่ะ เดี๋ยวพอคุณลุงมา เราก็ไปดูที่ดินส่วนตัวกันนะ พอเก็บฟางเสร็จแล้ว เสี่ยวข่ายอยากกินผักอะไรล่ะ เราจะได้ปลูกกันเยอะๆ ดีไหม อ้อ จริงสิ แม่พาหนูไปหาเสี่ยวกังดีกว่า หนูไปเล่นเป็นเพื่อนกับน้องนะ แล้วก็ช่วยแม่ดูแลอาสะใภ้สามด้วย ตกลงไหม?”

เด็กน้อยทำท่าเหมือนได้รับมอบหมายภารกิจอันยิ่งใหญ่ ใบหน้าเล็กๆ ดูจริงจังขึ้นมาทันที พยักหน้าหงึกๆ อย่างแข็งขัน

“ดีมากจ้ะ งั้นเดี๋ยวแม่ไปส่งที่บ้านอาสะใภ้สามนะ แม่จะเอาขนมไข่ไปให้หนูสองชิ้น เดี๋ยวหนูแบ่งให้น้องชิ้นนึงด้วยนะ ตกลงไหม?”

“ตกลงครับ”

เสียงเล็กๆ ไร้เดียงสาดังหนักแน่น ฟังแล้วทำเอาเสิ่นเมิ่งรู้สึกอบอุ่นในใจ เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงจนมีเนื้อมีหนัง นุ่มนิ่มไปทั้งตัว เสิ่นเมิ่งทนความน่ารักไม่ไหว ต้องหอมแก้มไปหลายฟอดใหญ่ดัง “ฟอดๆ”

เซี่ยจิ้งห่าวกำลังเย็บผ้าอยู่บนเตียงเตา พอมองดูเสี่ยวกังที่นอนซึมอยู่บนผ้าห่มก็รู้สึกขำ เมื่อคืนเสี่ยวกังยังบ่นอยากกินซุปตีนหมูของป้าสะใภ้ใหญ่อยู่เลย พอถามแม่ถึงได้รู้ว่าป้าสะใภ้ใหญ่ไปเยี่ยมญาติ เด็กน้อยละเมอถึงซุปตีนหมูแม้แต่ในความฝัน

“เอาล่ะๆ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้จะกลับมา ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก!”

“แม่ หิวข้าวแล้ว ซุปตีนหมู หอมๆ”

เซี่ยจิ้งห่าวหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้าพลางพูดว่า “ไอ้เด็กโง่ แกนี่นะ ช่วงนี้กินของอร่อยๆ จากป้าสะใภ้ใหญ่จนปากสูงไปแล้ว ตอนนี้ก็เอาแต่คิดถึงของกินอร่อยๆ ตลอดเลย”

“จิ้งห่าว จิ้งห่าวอยู่ไหมจ๊ะ?”

เซี่ยจิ้งห่าวยังไม่ทันได้ขยับตัว เสี่ยวกังก็รีบกระโดดลุกขึ้นมาจากเตียงเตา ยืนกระโดดเหยงๆ อยู่บนเตียง

“ป้าสะใภ้ใหญ่มาแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่มาแล้ว แหะๆๆ ป้าสะใภ้ใหญ่มาแล้ว”

“เป็นอะไรไปเนี่ย คิดถึงป้าสะใภ้ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ เสี่ยวกัง?”

ตอนที่เสิ่นเมิ่งอุ้มลู่หมิงข่ายเดินเข้ามา ก็รู้สึกได้เลยว่าเสี่ยวกังยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่

“พี่สะใภ้ใหญ่กลับมาแล้ว เด็กคนนี้น่ะ บ่นอยากกินของอร่อยๆ ฝีมือพี่อยู่ตลอดเลย เมื่อวานยังอ้อนให้ฉันพาไปที่บ้านพี่ พอเห็นประตูล็อก เขาก็เบ้ปากเลย”

เสิ่นเมิ่งถอดรองเท้าให้ลู่หมิงข่าย แล้วก็อุ้มเสี่ยวกังมากอดไว้ในอ้อมอก โยนขึ้นโยนลงเบาๆ

“ตอนเย็นเดี๋ยวป้าสะใภ้ใหญ่จะทำของอร่อยๆ ให้กินนะ พี่ชายของหนูเอาขนมไข่มาฝากด้วย เสี่ยวกังกินก่อนนะ จิ้งห่าว พี่ใหญ่ฉันมาแล้วล่ะ เดี๋ยวต้องไปเก็บฟางในที่ดินส่วนตัว ฝากเสี่ยวข่ายไว้ที่นี่ก่อนนะ ตอนเที่ยงพอทำกับข้าวเสร็จ ฉันจะมารับนะจ๊ะ!”

“ได้จ้ะ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เก็บฟางเสร็จแล้วจะให้พี่ใหญ่ขนไปที่หมู่บ้านสกุลเสิ่นเหรอจ๊ะ?”

เสิ่นเมิ่งกอดเสี่ยวกัง หอมหน้าผากไปทีหนึ่ง แล้วหันไปพยักหน้าให้เซี่ยจิ้งห่าว

“พี่สะใภ้ใหญ่ งั้นพี่ก็รีบไปเถอะ ฉันได้ยินแม่กับพี่รองปรึกษากัน ว่าจะขนฟางกลับมาที่บ้าน บอกว่าเมื่อก่อนพวกเขาเป็นคนปลูก เสบียงก็ควรจะเป็นของพวกเขา พี่รีบไปเก็บแต่เช้าเลย วันนี้เก็บเสร็จก็รีบขนไปเลย ยังไงพวกเขาก็ไปทำงานกันหมดแล้ว”

เสิ่นเมิ่งเบ้ปาก หน้าตาก็ขี้เหร่ ยังจะมาฝันหวานอีก

“งั้นฉันไปก่อนนะ เธอท้องอยู่ พักสายตาบ้างนะ อย่ามัวแต่เย็บผ้าเดี๋ยวจะเสียสายตา”

“จ้ะ!”

ตอนที่เสิ่นเมิ่งกลับมาถึงบ้าน เสิ่นโส่วเถียนก็รออยู่หน้าบ้านแล้ว สองคนไม่ได้เข้าบ้าน แต่ตรงไปที่ที่ดินส่วนตัวเลย ที่ดินห้าเฟินถือว่ากว้างพอสมควร ลำพังแค่สองคน ถ้าจะให้เก็บฟางให้เสร็จภายในวันเดียวคงไม่มีทางเสร็จแน่ๆ

“พี่ใหญ่ พี่เก็บไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปหาคนมาช่วยสักสองคน จะได้รีบทำให้เสร็จ”

“ไม่ต้องหรอก พี่ทำคนเดียวได้ ขืนไปให้คนอื่นมาช่วย ก็ต้องติดหนี้บุญคุณเขา เดี๋ยวก็ต้องมาตามใช้หนี้อีก”

ฟางเยอะขนาดนี้ สองคนคงต้องเก็บกันจนถึงพรุ่งนี้แน่ๆ แต่เธออยากจะให้เสร็จภายในเช้านี้เลย ตอนเที่ยงก็จะได้ขนไปเลย ถึงเวลานั้นก็ปล่อยให้ลู่เจียเหออกแตกตายไปเลยดีกว่า

เธอรู้มาตั้งนานแล้วว่าไอ้หมาบ้านี่ชอบมาหาเรื่องเธออยู่เรื่อย

ช่างบังเอิญจริงๆ เสิ่นเมิ่งเพิ่งเดินออกมาที่ถนนใหญ่ ก็เห็นลุงไกว่กำลังบังคับเกวียนวัวผ่านมาพอดี เธอเลยลองถามดู ตาเฒ่าบอกว่าวันนี้ไม่ได้ไปทำงาน เพิ่งจะไปส่งคนมา ตอนเช้าก็เลยว่างพอดี

นี่มันเหมือนมีคนเอาหมอนมาให้ตอนที่กำลังง่วงพอดีเลย เสิ่นเมิ่งรีบเชิญแกให้ไปที่ที่ดินส่วนตัวของเธอทันที ในขณะที่กำลังจะไปหาคนที่สอง ก็บังเอิญมาเจอหวังเหลียนฮวาที่เพิ่งกลับจากการไปสมัครเรียนให้เอ้อชิ่งพอดี

นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว เสิ่นเมิ่งรีบวิ่งเข้าไปเชิญคนมาช่วยอย่างดีใจ นี่แหละคือเส้นสายของเธอล่ะ!