ตอนที่ 50 ต่างก็จ้องมองกระเป๋าเงินของนางกันเป็นตาเดียว
แปลโดย เนสยังลุงไกว่บังคับเกวียนวัวมาส่งทุกคนจนถึงหน้าประตูบ้าน วันนี้แกได้กินซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตของเสิ่นเมิ่งไปตั้งสองลูก ตอนนี้เลยมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ไม่เพียงแต่จะช่วยอุ้มเด็กๆ ลงจากเกวียนทีละคนเท่านั้น แต่ยังช่วยยกของที่ซื้อมาไปส่งให้ถึงในห้องโถงอีกด้วย
“สะใภ้เจิ้นผิง งั้นลุงกลับก่อนนะ หึๆ คราวหน้าถ้าจะไปตัวอำเภออีก ก็เรียกใช้ลุงได้เลยนะ!”
เสิ่นเมิ่งรีบล้วงมือเข้าไปในถุง หยิบลูกอมมากำใหญ่ แล้วยัดใส่มือลุงไกว่
“ลุงไกว่ เอาไปให้เด็กๆ ที่บ้านกินเล่นเถอะจ้ะ คราวหน้าก็ยังต้องรบกวนลุงอยู่นะ จิ้งห่าวก็ใกล้จะคลอดในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้ว ถึงเวลาถ้าต้องไปตัวอำเภอ ก็ต้องลำบากลุงอีกนั่นแหละจ้ะ”
“โอ๊ยยย จะให้มาเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ ขอแค่สองเม็ดก็พอแล้ว” ลูกอมเยอะแยะขนาดนี้ ต่อให้แกจะหน้าด้านหน้าทนแค่ไหน ก็ยังอดรู้สึกเกรงใจไม่ได้เลย
“ลุงรับไว้เถอะจ้ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ลุงรีบกลับไปพักผ่อนเถอะนะ”
ลุงไกว่หัวเราะร่วนพลางยัดลูกอมใส่กระเป๋าเสื้อ เอ่ยลาเด็กๆ และเซี่ยจิ้งห่าว แล้วก็บังคับเกวียนวัวกลับไป หลังจากเสิ่นเมิ่งเก็บของเสร็จ ก็ให้ลู่หมิงหยางพาน้องๆ ไปล้างมือ แล้วก็ปล่อยให้พวกเขาออกไปวิ่งเล่นข้างนอก
“จิ้งห่าว เดี๋ยวฉันเดินไปส่งเธอนะ เผื่อถึงเวลาโดนพูดจาถากถางอะไรใส่ เธอจะรับมือไม่ไหว”
“ไม่เป็นไรจ้ะพี่สะใภ้ใหญ่ เมื่อคืนฉันคิดทบทวนดูอยู่นาน ฉันรู้สึกว่าที่พี่พูดมันก็ถูกนะ ฉันต้องเข้มแข็งขึ้นมา ต่อให้ไม่ใช่เพื่อตัวเอง ก็ต้องทำเพื่อเสี่ยวกัง แล้วก็เด็กในท้องด้วย พี่เองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนเถอะจ้ะ!”
เสิ่นเมิ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็จัดของและยาที่จะให้เธอ ห่อใส่กระเป๋า แล้วก็เอาไปคล้องไว้ที่บ่าของเธอ
“เสี่ยวกัง ตามแม่กลับบ้านไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมากินข้าวที่บ้านเรา ป้าสะใภ้ใหญ่จะตุ๋นคากิให้กินนะ”
“ว้าว ~ ดีครับ ขอบคุณครับป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ใจดีที่สุดเลย”
เสี่ยวกังอยู่คลุกคลีกับบรรดาพี่ๆ มานาน ก็เลยติดนิสัยพูดจาประจบประแจงมาจากลู่หมิงเลี่ยงเหมือนกับเสี่ยวข่าย ปากหวานหยดย้อย พูดเจื้อยแจ้วได้เป็นคุ้งเป็นแคว
“ปากหวานจริงๆ เลย เป็นเด็กดีนะลูก เดี๋ยวตอนเย็นป้าจะให้พี่หมิงหยางเอาของอร่อยๆ ไปส่งให้นะ”
เซี่ยจิ้งห่าวยิ้มพลางจูงมือเสี่ยวกัง พาเด็กน้อยเดินกลับบ้าน
บรรยากาศในบ้านสกุลลู่ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก อึมครึมและน่าอึดอัดเป็นที่สุด ตอนที่เซี่ยจิ้งห่าวเดินเข้าลานบ้านมา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว
ความจริงเธอเองก็แอบสงสัยเหมือนกัน นี่เพิ่งจะบ่ายคล้อย ทำไมคนบ้านโจวถึงไม่ไปทำงานอีกแล้ว ไม่กลัวว่าตอนสิ้นปีจะได้ส่วนแบ่งเสบียงกับเนื้อน้อยลงหรือยังไง
อู๋เซียงหลานมองเธอด้วยความรู้สึกผิดและละอายใจ ปกติแล้วนางจะคอยวางมาดเป็นพี่สะใภ้เสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ถือว่าไม่ได้แย่อะไร แต่เมื่อวานนี้ นางทำให้อีกฝ่ายต้องกระทบกระเทือนครรภ์ นางก็แค่เห็นแก่กินเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเซี่ยจิ้งห่าวจริงๆ เสียหน่อย
นางอิดออดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยปากถาม “จิ้งห่าว เธอไปโรงพยาบาลมาเหรอ หมอว่ายังไงบ้าง ทำไมถึงหอบยาถุงเบ้อเริ่มกลับมาด้วยล่ะ อาการหนักมากเหรอ?”
นางเองก็เป็นแม่คนเหมือนกัน ถ้าลูกของเซี่ยจิ้งห่าวเป็นอะไรไปเพราะนางจริงๆ นางคงต้องเก็บไปฝันร้ายทุกคืนแน่ๆ!
เซี่ยจิ้งห่าวกะพริบตาปริบๆ เม้มปากแน่น มองนางด้วยสายตาเศร้าหมอง
“หมอบอกว่าเด็กในท้องได้รับความกระทบกระเทือนค่ะ ถึงเวลาคลอดก็คงต้องไปผ่าคลอดที่โรงพยาบาล ตอนนี้ฉันยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวอยู่ ขอตัวกลับเข้าห้องก่อนนะคะ”
อู๋เซียงหลานหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม มองตามแผ่นหลังของเซี่ยจิ้งห่าว ในตอนนั้นเอง ลู่เจียเหอกก็แค่นเสียงหึอย่างเย็นชา
“อู๋เซียงหลาน ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าลูกของน้องสะใภ้เป็นอะไรไป แล้วเจียเซิ่งมาอาละวาดหาเรื่อง ฉันจะไม่เข้าข้างเธอเด็ดขาด”
อู๋เซียงหลานไม่กล้าเถียงกลับ นางหันไปเหลือบมองโจวเจียวเจียวราวกับจะขอความช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายไม่ได้มองมาที่นางเลยสักนิด ทำตัวเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
ลู่เจียเหอสบถด่าอู๋เซียงหลานไปหลายคำ เมื่อคืนเขาก็สั่งสอนนางไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ชอบทำเรื่องให้เขาต้องขายหน้าอยู่เรื่อย ผู้หญิงไม่เชื่อฟังก็แค่ซ้อมสักมื้อก็พอแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับน้องชายได้เด็ดขาด
เขารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก วันนี้อยู่บ้านทั้งวันไม่ได้ไปทำงาน แต้มแรงงานก็หายไปตั้งวันนึง พอถึงสิ้นปี ส่วนแบ่งเสบียงก็จะต้องลดลงไปอีกโข เขารู้สึกร้อนรนใจขึ้นมา
“แม่ ถ้าบ้านนี้พี่ใหญ่จะขอแยก ก็ให้แยกไปเถอะ เสบียงกับเงินคราวก่อนเราก็แบ่งให้หล่อนไปแล้ว ก็แค่เดินไปบอกที่บ้านหล่อนสักคำก็จบแล้ว ยังไงซะตอนนี้เราก็แยกเตากินข้าวกันแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับแยกบ้านหรอก แต่ที่ดินส่วนตัวนั่นจะแบ่งให้เสิ่นเมิ่งไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ นังผู้หญิงคนนั้นมันขี้เกียจสันหลังยาว จะไปมีปัญญาปลูกผักทำไร่ได้ยังไง?”
หลิวซานจินปวดใจจนเลือดซิบๆ ถ้าต้องแยกบ้านจริงๆ รายได้เข้าบ้านก็ต้องหดหายไปตั้งเยอะ ไม่เพียงแต่ของขวัญที่พวกผู้นำหมู่บ้านและผู้นำอำเภอเอามามอบให้ในช่วงเทศกาลจะตกไปอยู่ในมือของบ้านใหญ่หมดเท่านั้น แต่ของและเงินเดือนที่ทางกองทัพส่งมาให้นางก็จะไม่ได้รับส่วนแบ่งอีกต่อไป วันข้างหน้าก็ต้องคอยพึ่งพิงแค่เงินค่าเลี้ยงดูเดือนละสามหยวนจากเจิ้นผิงเท่านั้น ชีวิตก็คงต้องขัดสนข้นแค้นน่าดู แบบนี้จะทำให้นางรู้สึกสบายใจได้ยังไงล่ะ!
“แม่ เรื่องของเจียเซวียนเร่งด่วนมากเลยนะ ตำแหน่งเจ้าหน้าที่คอมมูนได้เงินเดือนตั้งเดือนละเจ็ดหยวนเชียวนะ นี่มันตำแหน่งงานชั้นดีเลย มีแต่คนที่มีเส้นสายคอยจ้องตาเป็นมัน ตำแหน่งงานมันก็มีจำกัด ถ้าครั้งนี้เขาพลาดไป วันข้างหน้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน แม่ แยกบ้านไปแล้ว พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ยังเป็นลูกชายลูกสะใภ้ของแม่อยู่ดี ถ้าที่บ้านมีเรื่องอะไร พวกเขาจะกล้าทิ้งขว้างไม่มาดูดำดูดีได้ยังไงล่ะ”
ลู่เจียเซวียนอุตส่าห์คุยเรื่องผลประโยชน์ได้เสียกับหลิวซานจินในห้องตั้งแต่เช้าตรู่ เขาเองก็ตึงเครียดมาก ถ้าแม่ยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าจะไม่ยอมแยกบ้าน ความฝันที่จะได้เป็นเจ้าหน้าที่คอมมูนของเขาก็คงจะต้องพังทลายลง
“แม่ วันเวลาก็ยังอีกยาวไกล พวกเราพี่น้องก็ยังคอยเลี้ยงดูแม่ได้อยู่นะ”
ลู่เจียเหอมองดูคู่สามีภรรยาบ้านสี่ที่เอาแต่ยุยงให้แม่ของตัวเองยอมแยกบ้าน คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เลยเออออห่อหมกไปด้วย
“แม่ กว่าเจ้าสี่จะได้โอกาสดีๆ แบบนี้มันไม่ง่ายเลยนะ แม่ก็ยอมแยกบ้านไปเถอะ ผมก็ยังยืนยันคำเดิมนะ ที่ดินส่วนตัวจะแบ่งให้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าแม่ยืนกรานจะแบ่ง แม่ก็ต้องจ่ายค่าชดเชยให้บ้านรองกับบ้านสามเราด้วย จะให้บ้านใหญ่กับเจ้าสี่รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ!”
ปกติลู่เจียเหอไม่เคยสนใจเรื่องพรรค์นี้เลย วันนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้ดูร้อนรนกระวนกระวายใจแปลกๆ
หลิวซานจินเตรียมใจที่จะแยกบ้านไว้แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าในจังหวะนี้ ลูกชายคนที่สองที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน จะมาเรียกร้องขอผลประโยชน์จากนางซะได้
“เจ้าสอง แกพูดว่าอะไรนะ?”
“แม่ แม่ไม่ต้องมามองผมแบบนั้นเลย ผมก็เป็นแค่คนใช้แรงงานในบ้าน ไม่มีฝีมือเหมือนเจ้าสาม ไม่มีความรู้เหมือนเจ้าสี่ แล้วก็ยิ่งไม่เก่งกาจเหมือนพี่ใหญ่ ผมก็แค่อยากจะออกไปทำงานหาแต้มแรงงาน ขอแค่ให้มีข้าวกินก็พอแล้ว แต่ว่านะแม่ วันข้างหน้า ถ้าแม่ไปอยู่กับพี่ใหญ่ หรือไม่ก็ไปอยู่กับเจ้าสี่ แล้วบ้านรองของเราจะไม่ต้องอดตายกันเลยเหรอ แม่ก็ช่วยเจียดเงินออกมาแบ่งให้พวกเราบ้างเถอะ ให้เซียงหลานได้ตัดรองเท้าคู่ใหม่ให้ลูกบ้าง ตกลงไหมล่ะ?”
อู๋เซียงหลานตาเป็นประกาย ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อลู่เจียเหอมลายหายไปในพริบตา ผู้ชายคนนี้ถึงจะไม่ค่อยเอาใจใส่ แต่ในใจก็แอบมีแผนการอยู่เหมือนกัน แถมยังรู้จักนึกถึงลูกเมียด้วย
หลังจากลู่เจียเหอพูดจบ ในห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงัน เงินของบ้านลู่มักจะอยู่ในกำมือของหลิวซานจินเสมอ ตอนนี้พอต้องแยกบ้านใหญ่ออกไป คนในครอบครัวก็ต่างจ้องมองกระเป๋าเงินของนางกันเป็นตาเดียว แบบนี้จะไม่ทำให้นางโกรธได้ยังไงกัน!
0 Comments