ตอนที่ 4 เธอคือนางร้าย

หวังคุ่ยจือกอดลูกสาวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาอย่างยากลำบากพร้อมกับร้องไห้โฮ ส่วนเสิ่นฟู่กุ้ยก็ยืนมองอยู่ข้างเตียงเตาด้วยความเป็นห่วง แต่เขาเห็นสีหน้าของเสิ่นเมิ่งเปลี่ยนไปกะทันหัน พอมองขึ้นมองลงก็เห็นว่าข้อศอกของยายเฒ่าเหมือนจะทิ่มเข้าที่ท้องของลูกสาว

“โอ๊ย ยายเฒ่า เลิกร้องไห้ได้แล้ว แกทับหน้าอกลูกอยู่หรือเปล่า ดูสิลูกเราจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!”

“หา?”

หวังคุ่ยจือตกใจ รีบลุกขึ้นยืน มองดูท่าทางเจ็บปวดของเสิ่นเมิ่ง อยากจะจับแต่ก็ไม่กล้าจับ ปวดใจจนทำอะไรไม่ถูก

“ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่ ทำไมชีวิตแกถึงได้อาภัพแบบนี้นะ แต่งเข้ามาในบ้านนี้ แม่สามีที่ปากก็บอกว่ารักแกเหมือนลูกแท้ๆ กับพวกพี่น้องสามี ถ้าพวกมันเห็นแกเป็นคนในครอบครัวจริง คงไม่ปล่อยให้แกนอนซมอยู่ในห้องคนเดียว ส่วนพวกมันนั่งกินข้าวกันสบายใจเฉิบหรอก แกมันซื่อบื้อ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม โดนเขาหลอกใช้จนหัวหมุน ยังไปมองว่าเขาเป็นคนดีอีก ไอ้พวกเวรตะไลเอ๊ย ตอนนี้แกต้องมาทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ โดนวัวของหน่วยผลิตขวิด ทำไมถึงไม่ยอมไปตามหมอตีตีนเปล่ามาดูอาการเลยสักคน โฮๆๆ ฉันต้องไปโวยวายที่ที่ว่าการคอมมูนให้ได้”

เสิ่นเมิ่งเจ็บมาก แต่ไม่กล้าแสดงออก เธอไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของลูกสาวคุณป้าคนนี้แล้ว ตอนนี้พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง โดยที่ไม่รู้เลยว่าลูกสาวของพวกเขาได้จากไปแล้ว และในร่างนี้ตอนนี้คือวิญญาณจากต่างโลก

“เลิกพูดได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ แม่เสี่ยวเมิ่ง แกเฝ้าลูกอยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปตามหมอมา ขืนชักช้ากว่านี้ ลูกเราได้ตายจริงๆ แน่”

“ใช่ๆ ตาเฒ่าแกรีบไปเลยนะ จะเสียเงินเท่าไหร่ก็ช่าง ขอแค่เสี่ยวเมิ่งปลอดภัยก็พอ”

เสิ่นฟู่กุ้ยพยักหน้ารัวๆ มองเสิ่นเมิ่งด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งออกไป

หวังคุ่ยจือเห็นตาเฒ่าออกไปแล้ว ก็รีบรินน้ำให้เสิ่นเมิ่ง จ่อที่ปากแล้วป้อนให้ดื่มนิดหน่อย

ความจริงเสิ่นเมิ่งไม่อยากดื่มเลย เธอปวดหัวมาก แต่เมื่อเห็นแม่ของเจ้าของร่างเดิมสั่นเทาด้วยความเป็นห่วง เธอจึงฝืนจิบไปคำหนึ่ง เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้นบ้าง

ผู้หญิงตรงหน้ายังคงสะอื้นไห้ ต่อให้ปกติเธอจะเป็นคนพูดเก่งแค่ไหน ตอนนี้ก็คิดคำพูดปลอบใจไม่ออก เพราะเธอปวดหัวจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ทันใดนั้น ความทรงจำจำนวนมากของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

ที่แท้เธอก็ทะลุมิติเข้ามาเกิดใหม่ในนิยายยุค 70 เรื่อง 《ยอดหญิงปลาคาร์ฟพารวย: สามีสายเถื่อนคลั่งรัก》 ในฐานะนางร้ายของเรื่อง ไม่เพียงแต่จะมีหน้าตาสะสวย แต่ยังมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พอรู้ความก็รู้จักวิธีเอาอกเอาใจผู้ใหญ่ เพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง

ด้วยหน้าตาที่สะสวยและชื่อเสียงภายนอกที่ดูดี ทำให้มีคนมาทาบทามสู่ขอจนหัวกระไดไม่แห้ง แต่ในใจของเจ้าของร่างเดิมนั้นเล็งลู่เจิ้นผิง ผู้ชายที่เป็นทหารในหมู่บ้านลู่ไว้ตั้งนานแล้ว

ผู้ชายคนนั้นถึงแม้จะยังไม่แต่งงาน แต่กลับมีลูกติดถึงสามคน ไม่มีหญิงสาวคนไหนอยากไปเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกคนอื่นหรอก แต่เสิ่นเมิ่งยินดี ตอนที่ทั้งสองเจอกัน เสิ่นเมิ่งไม่ได้สาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแลเด็กๆ เป็นอย่างดี แต่กลับมองลู่เจิ้นผิงด้วยรอยยิ้ม แล้วล้วงเอาถั่วลิสงคั่วสุกกำหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้เขาเอาไปให้เด็กๆ กิน

ไม่มีการเสแสร้งเอาใจ และไม่มีท่าทีรังเกียจ ความอ่อนโยนละมุนละไม ทำให้ลู่เจิ้นผิงถูกใจเธอเข้าอย่างจัง

หลังจากที่ทั้งคู่แต่งงานกัน ลู่เจิ้นผิงอยู่บ้านได้ไม่นานก็กลับไปประจำการที่กองทัพ ช่วงแรกๆ เสิ่นเมิ่งก็ดีกับเด็กๆ พอใช้ได้ แต่นานวันเข้าก็ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิด แถมเธอยังตั้งท้องลูกของตัวเองอีกด้วย แม่สามี พี่สะใภ้ และน้องสะใภ้ต่างก็จ้องจะเอาเงินเดือนทหารในมือของเธอ จึงคอยประจบประแจงยกยอเธอสารพัด

ทำให้เธอสูญเสียความสามารถในการคิดไตร่ตรอง ไม่เพียงแต่จะเอาเงินไปจุนเจือคนโน้นทีคนนี้ที แต่ยังทุบตีและด่าทอเด็กๆ ทั้งสามคนด้วย แม้แต่ลูกคนเล็กที่เธอคลอดออกมาเอง ก็ยังดูแลอย่างทะนุถนอมได้ไม่กี่วัน ใช้ชีวิตของตัวเองจนเละเทะไม่เป็นท่า

ในช่วงที่ชีวิตของเธอกำลังวุ่นวาย ลูกชายคนเล็กของบ้านสามี ซึ่งก็คือน้องสามีของเธอก็แต่งงาน เจ้าสาวก็คือนางเอกของนิยายเรื่องนี้นั่นเอง รูปร่างหน้าตาสะสวยจิ้มลิ้ม พูดจาเสียงอ่อนเสียงหวาน ทำให้คนทั้งบ้านมีความสุขและพอใจเป็นอย่างมาก

เธอยังมีโชคดีเป็นพิเศษ แค่ขึ้นเขาไปก็ต้องขุดเจอของดีๆ แน่นอน หรือไม่ก็เจอสัตว์ป่าตกลงไปในกับดัก ไปที่ที่ว่าการคอมมูนแค่ครั้งเดียว ก็สามารถช่วยแก้ปัญหาที่ยุ่งยากได้ ชายแก่ในคอกวัวในชนบทที่เธอช่วยไว้ด้วยความบังเอิญ ก็คือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต

เธอไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนจากเด็กสาวชนบทที่ต้องลงนาแลกแต้มแรงงาน กลายมาเป็นคนงานหญิงในโรงงานทอผ้าของอำเภอ แต่ในอนาคตยังจะกลายเป็นนักธุรกิจหญิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังอีกด้วย

ส่วนพระเอกยิ่งได้รับอานิสงส์จากโชคของเธอ ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จไปหมด สุดท้ายกลายเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ รักภรรยาปานดวงใจ และได้ลูกแฝดสามกับนางเอก

ส่วนคนที่สนิทสนมกับพระเอกและนางเอกต่างก็มีชีวิตที่ราบรื่นและประสบความสำเร็จกันถ้วนหน้า

สำหรับเจ้าของร่างเดิมที่เป็นนางร้าย… เอ้อ ในมุมมองของเสิ่นเมิ่ง รู้สึกว่ามันค่อนข้างจะไม่ยุติธรรมไปสักหน่อย นางเอกยืมเงินไปซ่อมบ้าน เธอไม่ให้ยืมก็เป็นความผิดของเธอ นางเอกจะซื้อผ้ามาตัดเสื้อผ้าให้พ่อผัวแม่ผัว เจ้าของร่างเดิมไม่ให้ยืมคูปองผ้าก็เป็นความผิดของเธออีก เดิมทีเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ถูกชะตากับนางเอกอยู่แล้ว พอเห็นว่าชื่อเสียงของตัวเองถูกทำลายย่อยยับ ก็ยิ่งแค้นจนกัดฟันกรอด เริ่มที่จะตอบโต้กลับบ้าง แต่ผลของการตอบโต้ก็คือ ชื่อเสียงของตัวเองยิ่งเน่าเหม็นจนทนดมไม่ได้ และเมื่อถูกเด็กๆ ในหมู่บ้านปาโคลนใส่อีกครั้ง เธอโกรธจัดวิ่งไล่ตามเด็กพวกนั้นไป แต่ดันพลาดตกลงไปในแม่น้ำจนจมน้ำตาย

ส่วนเด็กพวกนั้น ก็ถูกแม่สามีของเจ้าของร่างเดิมปล่อยปละละเลย และต่อมาก็กลายเป็นกลุ่มตัวเปรียบเทียบกับลูกๆ ของนางเอกปลาคาร์ฟนำโชค

เด็กเหล่านั้นกลายเป็นคนหัวรุนแรงเพราะไม่มีคนคอยอบรมสั่งสอน บวกกับตอนเด็กๆ มักจะถูกทุบตีทารุณกรรม ทำให้จิตใจเริ่มบิดเบี้ยว

ลูกชายคนโตกลายเป็นนักเลงหัวไม้ที่มืดมนและเจ้าเล่ห์ มักจะชกต่อยตีรันฟันแทง ลักเล็กขโมยน้อย แทะโลมลูกสะใภ้บ้านอื่น และเพราะใช้วิธีการที่โหดเหี้ยม สุดท้ายก็ไปล่วงเกินคนอื่นจนถูกรุมซ้อมจนตาย

ลูกชายคนรองพออายุสิบกว่าขวบก็ไปติดตามลูกพี่แก๊งมาเฟีย สุดท้ายถูกตัดสินจำคุกสามสิบปี

ลูกสาวกลายเป็นคนหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อ โลภมาก เห็นแก่เงิน คิดว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองเป็นเพราะความยากจน สุดท้ายจึงแต่งงานกับตาแก่ที่อายุมากกว่าตัวเองสิบกว่าปี และถูกทำร้ายร่างกายจนตาย

ลูกชายคนเล็กยิ่งโชคร้าย ถูกลูกๆ ของกลุ่มตัวเอกรังแก ขังไว้ในห้องใต้ดินจนโดนความเย็นเล่นงานจนเป็นไข้หวัด และตายไปก่อนอายุเก้าขวบ

ส่วนผู้ชายที่ปลดประจำการกลับมา ทุ่มเทแรงกายแรงใจสั่งสอนลูกๆ อย่างสุดความสามารถ แต่กลับไม่เป็นผล ตอนที่ลูกชายคนรองถูกคนแจ้งจับ เขาถูกผู้สนับสนุนของนางเอกลอบทำร้าย ใช้ไม้ตีเข้าที่ท้ายทอย ตั้งแต่นั้นมาก็กลายเป็นคนสติฟั่นเฟือน วันๆ เอาแต่ถือเสื้อผ้าขาดๆ ของเจ้าของร่างเดิมออกตามหาลูกๆ ไปทั่ว สุดท้ายก็กอดเสื้อตัวนั้นตกลงไปในแม่น้ำจมน้ำตายในฤดูหนาว

เสิ่นเมิ่งกรีดร้องอยู่ในใจ ครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมนี่มันไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้นักหนา ถึงได้เจอจุดจบแบบบ้านแตกสาแหรกขาดขนาดนี้ มิน่าล่ะ เจ้าของร่างเดิมถึงได้เกลียดชังนางเอกจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

ความทรงจำสุดท้ายคือการบาดเจ็บของเจ้าของร่างเดิมในครั้งนี้ สาเหตุเป็นเพราะเธอเกิดจิตสำนึกใหม่และต้องการจะผลักนางเอกตกน้ำ แต่กลับถูกวัวแก่ที่พุ่งพรวดออกมาขวิดจนหัวแตก น่าเสียดายที่เพิ่งจะรู้แจ้งได้ไม่กี่วันก็ตายซะแล้ว คิดๆ ดูก็น่าเจ็บใจเหมือนกัน