ตอนที่ 95 ขุมกำลังของหลิวเปี่ยว

วัฒนธรรมการดื่มสุราเป็นที่นิยมอย่างมากในแวดวงชนชั้นสูงของยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ต้นกำเนิดของสุรานั้น บ้างก็ว่ามาจากตู้คัง บ้างก็ว่ามาจากอี๋ตี๋ แล้วก็ยังมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเสินหนงและลิงศักดิ์สิทธิ์อีก แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือ สุราในฐานะวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกับเหล่าบัณฑิตมาตั้งแต่แรกเริ่ม ถือได้ว่ามีบทบาทสำคัญในแทบทุกยุคทุกสมัยในหน้าประวัติศาสตร์ และยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกก็ไม่มีข้อยกเว้น

แรกเริ่มเดิมที เฟยเฉียนเคยคิดจะใช้สุราเป็นเครื่องมือในการสร้างความร่ำรวย แต่โชคร้ายเหลือเกินที่เขาพบว่าในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเริ่มมีการกลั่นสุรา หรือก็คือสุราดีกรีแรงๆ ออกมาแล้ว แน่นอนว่าดีกรีความแรงคงเอาไปเทียบกับพวกวอดก้าในยุคหลังไม่ได้

แต่นี่ก็ถือเป็นการตัดหนทางรวยของเฟยเฉียนไปเสียดื้อๆ!

ไหนว่าไม้ตายของผู้ทะลุมิติไปในยุคโบราณคือการทำกระดาษและการกลั่นสุราไงล่ะ?

แต่ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็คือ ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกมีกระดาษปรากฏขึ้นมาแล้ว แม้จะยังเทียบไม่ได้กับกระดาษในยุคหลัง แต่ก็พอใช้งานได้ ส่วนวิธีฟอกสีกระดาษให้ขาว เฟยเฉียนจำได้แค่วิธีใช้ปูนขาว พอเขาไปดูที่โรงงานทำกระดาษเท่านั้นแหละ ก็ต้องกลับมาน้ำตาตกใน…

ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะโดนควันรม ส่วนอีกครึ่งเป็นเพราะเขากำลังใช้งานมันอยู่แล้ว แถมยังปรับปรุงพัฒนาอยู่เรื่อยๆ อีกต่างหาก…

เรื่องการกลั่นสุราก็เหมือนกัน ตอนแรกเฟยเฉียนยังตื่นเต้นว่าจะใช้วิธีกลั่นสุรา แต่พอไปถึงหอจุ้ยเซียนซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในลั่วหยาง หัวใจเขาก็หล่นวูบ มีตั้งแต่สุราผลไม้ไปจนถึงสุราธัญพืช แถมยังมีสุรานมของชนเผ่าหู และยังมีพวกสุราต้นไป๋ สุราพริกไทย สุราดอกไม้…

ตอนที่เฟยเฉียนเห็นว่ามีสุรากลั่นดีกรีแรงๆ อยู่ด้วย แถมหลงจู๊ยังบอกอีกว่าสุราชนิดนี้แรงมาก หากไม่ใช่คนที่เสพติดสุราอย่างหนักก็จะไม่ดื่ม ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ตระกูลใหญ่ ยอดขายก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน…

ตอนนั้นหัวใจที่เคยเร่าร้อนอยากจะรวยของเฟยเฉียนก็เย็นเฉียบลงทันที อยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำไมพวกที่ทะลุมิติมาคนอื่นถึงได้มีมังกรเขียวขวาเสือขาวซ้าย (มีของดีติดตัว) งัดเอาท่าไม้ตายอย่างการทำกระดาษและหมักสุราออกมา สะสมทุนก้อนแรกได้เป็นกอบเป็นกำแถมยังไม่มีใครมาหมายปอง แต่พอเป็นข้า อย่าว่าแต่ได้กินเนื้อเลย แม้แต่น้ำซุปสักคำยังไม่ได้ซด…

ดังนั้นหลังจากนั้นเฟยเฉียนก็เลิกล้มความคิดที่จะหาเงินจากสองสิ่งนี้ไปเลย

อย่างไรเสีย บรรดาตระกูลใหญ่ก็คือกลุ่มผู้บริโภคที่สำคัญที่สุดในยุคนี้ ชาวบ้านตาดำๆ แทบไม่ได้ใช้กระดาษ และก็แทบไม่ได้ดื่มสุรา กระดาษบางทีในอนาคตถ้ามีเงื่อนไขพร้อมก็อาจจะค่อยๆ วิจัยและพัฒนาต่อไปได้ แต่ไอ้สุราดีกรีแรงเนี่ย ตอนนี้พวกตระกูลใหญ่ไม่ชอบ ไม่ยอมรับ ขืนทำออกมาแล้วจะเอาไปขายให้ใครล่ะ?

พวกชนเผ่าหูงั้นหรือ? ชนเผ่าหูชอบดื่มสุราก็จริง แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่ พวกที่จนกรอบก็ทำได้แค่เอาวัวเอาแกะมาแลก แต่วัวและแกะในสายตาของชนเผ่าหูก็มีค่าพอๆ กับที่ดินในสายตาของชาวฮั่นนั่นแหละ นานๆ ทีจะฟุ่มเฟือยสักครั้งก็พอได้ แต่ถ้าต้องเอาวัวเอาแกะเป็นร้อยเป็นพันตัวมาแลก พวกชนเผ่าหูที่หัวมีรูเหล่านั้นคงโดนคนอื่นกลืนกินไปก่อนที่จะได้แลกเปลี่ยนสุราเสียอีก…

ตระกูลใหญ่ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกชอบดื่มสุราธัญพืชดีกรีต่ำมากกว่า แถมยังมีการแบ่งระดับอีกด้วย ระดับสูงสุดคือสุราข้าวเหนียว ระดับกลางคือสุราข้าวฟ่าง และระดับล่างคือสุราข้าวลูกเดือย

แน่นอนว่ายังมีสุราผลไม้ที่มีระดับสูงกว่านั้นอีก ยกตัวอย่างเช่นเฉาเชาที่ชอบดื่มสุราองุ่น…

อย่างเช่นวันนี้ หลิวเปี่ยวใช้สุราจินเจียงในการต้อนรับเฟยเฉียน เหมยเฉิงในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเคยเขียนไว้ใน ‘บทกวีหลิวฟู่’ ว่า “รินสุราทองคำจากจอก” ก็คือหมายถึงสุราชนิดนี้นี่เอง

การดื่มสุราก็ต้องครึกครื้น ยิ่งครึกครื้นก็ยิ่งเบิกบานใจ ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้หลิวเปี่ยวได้ฟังคำแนะนำของเฟยเฉียน ทำให้เขารู้สึกว่าทิศทางของจิงเซียงชัดเจนขึ้นและมีความหวังที่จะประสบความสำเร็จมากขึ้น เขาจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่เชิญเฟยเฉียนเท่านั้น แต่ยังส่งคนไปเรียกคนอื่นๆ มาด้วย โดยบอกว่าถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับและแสดงความยินดีกับการรับตำแหน่งใหม่ของเฟยเฉียน

คนแรกที่มาถึงแน่นอนว่าต้องเป็นผางจี้ ผางจื่อลิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขารู้เรื่องที่เฟยเฉียนได้รับการแต่งตั้งเป็นเปี๋ยเจี้ยจากคนรับใช้แล้ว พอเจอหน้าก็แสดงความยินดีกับหลิวเปี่ยวและเฟยเฉียนยกใหญ่ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายกลมเกลียวเป็นอย่างมาก…

คนที่ตามมาติดๆ คือแม่ทัพหนุ่มที่ชื่อว่าหวังเวย หวังเวยเหลี่ยน ใบหน้าเหลี่ยม มุมปากมีหนวดทรงเลขแปดจีนที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงาม เมื่อรู้ว่าเฟยเฉียนคือเปี๋ยเจี้ยคนใหม่ เขาก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแสดงความยินดีกับหลิวเปี่ยวและเฟยเฉียนตามมารยาทก่อนจะไปนั่งลงที่ด้านข้าง

ผู้ที่มาถึงต่อจากนั้นคือฝูซวิ่น ฝูงกงตี้

ตอนที่ฝูซวิ่น ฝูงกงตี้ก้าวเข้ามา เฟยเฉียนมองผ่านๆ ในแวบแรกยังนึกว่าเป็นขุนพลบู๊อีกคน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าเคร่งขรึม เวลาเดินเหินก็ดูแข็งขันทรงพลัง แต่พอมองดูดีๆ กลับพบว่าแต่งกายแบบบัณฑิตบุ๋น เมื่อได้ยินหลิวเปี่ยวแนะนำตัว จึงได้ยืนยันแน่ชัดว่าฝูซวิ่นที่ดำรงตำแหน่งปู้เฉา (เจ้าพนักงานบัญชี) ผู้นี้ เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างแน่นอน

เพราะปู้เฉามีหน้าที่หลักในการจัดการบัญชีเงินและเสบียง ซึ่งขุนพลบู๊มักจะไม่ถนัดนัก

ปู้เฉาฝูซวิ่น ฝูงกงตี้ได้ยินว่าเฟยเฉียนเพิ่งรับตำแหน่งเปี๋ยเจี้ย ใบหน้าที่เคร่งขรึมก็มองไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธเคือง เขาเพียงแค่ทำความเคารพตามมารยาทแล้วก็ไปนั่งที่

บุ๋นหนึ่งบู๊หนึ่งสองคนที่มาถึงในลำดับถัดมา เฟยเฉียนค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตา ไม่ใช่ว่าเคยเจอมาก่อนหรอกนะ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็มีชื่อเสียงในนิยายสามก๊กมากกว่าคนก่อนหน้านี้

ฝ่ายบู๊คือเหวินพิ่ง เหวินจ้งเย่ ส่วนสูงประมาณแปดฉื่อ รูปร่างบึกบึน แขนทั้งสองข้างกำยำล่ำสัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้กล้าหาญชาญชัย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งแม่ทัพกองทหาร

ฝ่ายบุ๋นคืออีจี๋ อีป๋อจี เฟยเฉียนเห็นอีจี๋ครั้งแรกก็รู้สึกทึ่งมาก เดิมทีคิดว่าหลิวเปี่ยวก็ดูสง่างามมากพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าพอมาเจออีจี๋ ถึงได้เข้าใจว่าทำไมในเกมสามก๊กหลายๆ เกมในยุคหลัง อีจี๋ถึงได้ถูกยกย่องให้เป็น ‘ผู้มีชื่อเสียง’ หรือมีทักษะพิเศษ มันมีเหตุผลอยู่จริงๆ แค่ขยับตัวก็แผ่เสน่ห์ความเป็นชายวัยกลางคนออกมากระจาย หากไปอยู่ในวงการบันเทิงยุคหลัง รับรองว่าสิ่งมีชีวิตเพศเมียตั้งแต่แปดขวบยันแปดสิบต้องตาเป็นประกายรูปหัวใจแน่นอน…

ขนาดอีจี๋ยังระดับนี้ แล้วจิวยี่ผู้ได้ชื่อว่าหนุ่มรูปงามที่ฆ่าเรียบตั้งแต่เด็กแปดขวบยันคนแก่แปดสิบ จะหล่อเหลาสง่างามขนาดไหนกันนะ…

ผู้ที่มาถึงเป็นคู่สุดท้ายคือตูเว่ย(นายกอง)ช่ายเหอ และจื้อจงเติ้งซี

สำหรับช่ายเหอนั้น เฟยเฉียนยังพอคุ้นๆ อยู่บ้าง ส่วนเติ้งซี นึกไม่ออกจริงๆ ว่าบุคคลผู้นี้เคยทำผลงานอะไรไว้บ้าง…

เมื่อเห็นว่าคนมากันครบแล้ว หลิวเปี่ยวก็ประกาศเริ่มงานเลี้ยงสุราอย่างเป็นทางการ และได้แนะนำเฟยเฉียนที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นเปี๋ยเจี้ยให้ทุกคนรู้จักอย่างเป็นทางการ

เฟยเฉียนรีบประสานมือคารวะเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิวเปี่ยวทีละคน

ระหว่างที่ทำความเคารพ เฟยเฉียนก็แอบคำนวณในใจไปด้วย

ผางจี้ ผางจื่อลิ่ง จากที่เคยสืบมา แม้จะแซ่ผาง แต่ดูเหมือนความสัมพันธ์กับผางเต๋อกงจะไม่ค่อยสนิทสนมเท่าไรนัก น่าจะจัดอยู่ในฝ่ายตระกูลไคว่มากกว่า คาดว่าน่าจะเป็นคนที่มาเป็นทัพหน้าให้ตระกูลไคว่…

หวังเวย ไม่คุ้นเลย ตระกูลหวังในจิงเซียงก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยใหญ่โต น่าจะเป็นขุนพลที่มาจากที่อื่น…

ปู้เฉาฝูซวิ่น ดูจากตำแหน่งแล้ว น่าจะถือว่าเป็นคนสนิทของหลิวเปี่ยว เรื่องเงินๆ ทองๆ น่ะสิ มีประธานบริษัทคนไหนบ้างที่ไม่จับเรื่องเงินๆ ทองๆ เป็นอันดับแรก?

เหวินพิ่ง เหวินจ้งเย่ คนนี้เป็นคนของตระกูลเหวินในท้องถิ่นจิงเซียง น่าจะจัดเป็นบุคคลในแถบจิงเป่ย…

อีจี๋เป็นคนซานหยาง นี่มันบ้านเกิดเดียวกับหลิวเปี่ยวเลยไม่ใช่หรือ? แสดงว่าคนผู้นี้ก็ถือเป็นคนสนิทของหลิวเปี่ยวด้วยสินะ? น่าจะใช่…

ช่ายเหอไม่ต้องพูดถึง คนของตระกูลช่าย แต่ตอนนี้เหมือนช่ายเม่ายังไม่ปรากฏตัว น่าจะมีสถานะเดียวกับผางจี้ คือมาเป็นเบิกทางให้ตระกูลช่าย…

เติ้งซี อืม ไม่มีความประทับใจใดๆ เลย ตำแหน่งจื้อจงมีหน้าที่หลักในการจัดการเอกสาร ไม่ค่อยเหมาะที่จะนำมาใช้เป็นเกณฑ์ในการแบ่งฝ่าย ไม่รู้ว่าควรจะจัดให้อยู่ฝ่ายไหน…

ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ คนที่ถือเป็นคนสนิทของหลิวเปี่ยวจริงๆ น่าจะเป็นฝูซวิ่นและอีจี๋ ส่วนตัวแทนของฝั่งท้องถิ่นจิงเซียงก็คือผางจี้และช่ายเหอจากตระกูลไคว่และตระกูลช่าย รวมถึงเหวินพิ่งจากตระกูลเหวิน ส่วนหวังเวยและเติ้งซีคงถือเป็นขุนนางบุ๋นและบู๊ที่มาจากที่อื่น…

เฟยเฉียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในใจ การแบ่งพรรคแบ่งพวกมีอยู่ทุกที่ หลิวเปี่ยวก็ไม่น้อยหน้า แค่คนไม่กี่คนยังแบ่งได้หลายฝ่ายขนาดนี้ ดูท่าตำแหน่งเปี๋ยเจี้ยของข้าคงจะอยู่ไม่ง่ายเสียแล้ว…