ตอนที่ 416 ลอบโจมตียามวิกาล

ค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิราวกับจะยาวนานตลอดไป แม้แต่ดวงจันทร์ก็ดูเหมือนจะอาลัยอาวรณ์ความอบอุ่นของผ้าห่ม จึงรีบหายลับไปในม่านราตรีแต่หัวค่ำ ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและหนาวเย็น

ณ ชานเมืองทิศใต้ของอำเภอหย่งอัน กองทหารกลุ่มหนึ่งกำลังซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบงันริมถนนสองข้างทาง

“ท่านผู้ช่วย ทรงยามอิ๋นสองเค่อแล้ว (ประมาณ 03:30 น.)” ทหารนายหนึ่งค้อมตัวเดินเข้ามาหาเตียวเลี่ย และกระซิบรายงาน

เตียวเลี่ยถูมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน ก่อนจะนำมือที่พอจะมีความร้อนอยู่บ้างไปถูหน้าแรงๆ เพื่อคลายความหนาวเหน็บจากน้ำค้างยามค่ำคืนที่ทำให้ใบหน้าชาหนึบ แล้วกล่าวว่า “ส่งคำสั่งลงไป ให้ทุกคนเตรียมพร้อม ขยับแขนขาบ้าง อย่าให้เสียการเมื่อถึงเวลา!”

ทหารรับคำสั่งแล้วค้อมตัวเดินจากไป

เตียวเลี่ยเม้มปากแน่น เบิกตากว้าง พยายามเพ่งมองดูรอบๆ อย่างเต็มที่ แต่กลับพบว่ารอบตัวมีเพียงความมืดมิดและพร่ามัว มองอะไรไม่เห็นเลย แม้แต่เงาของทหารส่งสารที่เพิ่งจะเดินจากไปก็เลือนรางหายไปแล้ว…

เตียวเลี่ยยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้า ก็ยังเห็นเพียงเงาลางๆ ต้องเอามาจ่อใกล้ๆ หน้าถึงจะเห็นนิ้วมือชัดเจน

“มารดามันเถอะ!”

เตียวเลี่ยสบถด่าอย่างหัวเสีย

ถ้าไม่ใช่เพราะท่านเจ้าเมืองเผยจะลอบโจมตีหย่งอันในคืนนี้ เขาคงนึกว่าทุกคนในโลกนี้พอมืดแล้วก็มองอะไรไม่เห็นเหมือนกันหมด…

ที่แท้มารดามันเถอะ ข้าก็เป็นโรคนี่เอง!

โชคดีที่ท่านเจ้าเมืองเผยบอกว่า โรคนี้กินเครื่องในหมูเยอะๆ ก็จะหาย

แต่มารดามันเถอะ ไอ้หมูนี่กลิ่นมันทั้งเหม็นทั้งคาว แถมไอ้เครื่องในหมูนี่ยิ่ง…

แต่ในเมื่อมันรักษาโรคได้ ยังไงก็ต้องกิน!

เตียวเลี่ยตัดสินใจแล้วว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่กินวัวกินแกะแล้ว จะกินแต่เครื่องในหมู! ไม่อย่างนั้นถ้ามีศึกครั้งหน้า แล้วเขาต้องมานั่งรอให้สว่างแบบนี้อีก มันจะทรมานและทุกข์ใจขนาดไหน!

…

อันที่จริงเผยเฉียนไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด โรคตาบอดกลางคืนกินตับสัตว์ชนิดไหนก็ช่วยได้เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นวัว แกะ หมู หรือแม้แต่ตับปลาก็ยังได้ แต่…

การที่เขาจงใจบอกเตียวเลี่ยว่าต้องกินเครื่องในหมูเท่านั้น ก็เพราะเขาหวังผลอย่างอื่นด้วย

วัวในทุ่งหญ้าส่วนใหญ่ไม่ได้เจาะจมูก ชาวหูจึงไม่รู้จักใช้วัวไถนา ดังนั้นหากค้าขายแลกวัวมาได้ ปกติแล้วก็นำมาเจาะจมูกและฝึกให้เป็นวัวไถนาจะคุ้มค่ากว่า แน่นอนว่าวัวชาวหูค่อนข้างพยศ ต่อให้เจาะจมูกแล้วก็ต้องค่อยๆ ปราบพยศ ไม่อย่างนั้นเวลาอาละวาด นอกจากจะไม่ยอมไถนาแล้ว อาจจะดึงจนจมูกฉีกขาดได้

ส่วนแกะก็ดีอยู่หรอก ตอนนี้ที่ปิงโจวพบว่าแกะที่ชาวหูเลี้ยงมีทั้งแพะและแกะปะปนกันไป แกะยังพอทน แต่แพะนี่สิ มันทำลายทุ่งหญ้าได้ร้ายกาจมาก นี่คือนิสัยของแพะ ในยุคอนาคต เผยเฉียนจำได้ลางๆ ว่าเคยอ่านเจอกระทู้ในเว็บบอร์ด ว่าคนญี่ปุ่นเพื่อไม่ให้ทุ่งหญ้าของตัวเองเสียหาย จงใจเอาแพะสายพันธุ์หนึ่งไปให้รัฐบาลท้องถิ่นในมองโกเลียในเลี้ยง ผลคือทุ่งหญ้าถูกทำลายเป็นวงกว้าง ต้องมานั่งปลูกหญ้าใหม่ เงินที่ได้จากการเลี้ยงแพะยังไม่พอจ่ายค่าเมล็ดพันธุ์หญ้าเลย…

ดังนั้น แกะต้องเลี้ยงในปริมาณที่เหมาะสม กลับกัน หมูต่างหากที่มีที่ดินให้สักแปลงก็พอ แถมยังกินง่ายกินได้สารพัดชนิด ไม่ค่อยเลือกกิน จึงเหมาะแก่การเลี้ยงในปริมาณมากๆ มากกว่า

แน่นอนว่าหากบอกออกไปว่าเครื่องในหมูสามารถรักษาโรคตาบอดกลางคืนได้ ราคาของมันก็คงจะพุ่งสูงขึ้น คนก็อยากกินกันมากขึ้น และก็ต้องมีคนอยากเลี้ยงกันมากขึ้นด้วย

ยิ่งถ้าหากค้นพบเทคโนโลยีการตอนหมูด้วยแล้ว…

อืม

หมูสามชั้นตุ๋นชิ้นโตๆ…

เผยเฉียนเลียริมฝีปาก เดาะลิ้นสองที

สำหรับการลอบโจมตีหย่งอันในคืนนี้ เผยเฉียนไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรมากนัก ทหารของเขาหลายคนมีอาการตาบอดกลางคืน ส่วนพวกทหารไป๋ปัวพวกนี้ สิบคนก็คงตาบอดกลางคืนไปซะเก้าคน

ขอเพียงลงมืออย่างระมัดระวัง ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ฮองเฉิงนำทหารล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ส่วนเผยเฉียนก็นำทหารอีกกลุ่มหนึ่งมาดักซุ่มรออยู่ที่ทางทิศตะวันตกของเมืองหย่งอัน

ยามอิ๋น (03:00 – 05:00 น.) คือช่วงเวลาที่อุณหภูมิในตอนกลางคืนต่ำที่สุด และเป็นช่วงที่คนง่วงนอนที่สุด จึงเป็นเวลาที่เหมาะแก่การลอบโจมตีที่สุด และอีกหนึ่งชั่วยามให้หลัง แม้ดวงอาทิตย์จะยังไม่ขึ้น แต่ท้องฟ้าก็จะเริ่มสว่างขึ้น ซึ่งเหมาะแก่การให้ทหารของเขาเคลียร์สนามรบและกำจัดทหารไป๋ปัวในหย่งอัน…

ว่าแต่ ให้ฮองเฉิงหมอนี่ปีนกำแพงบ่อยๆ แบบนี้ ต่อไปน่าจะลองจัดตั้งหน่วยรบพิเศษขนาดเล็กดูดีไหม?

แน่นอนว่าหน่วยรบพิเศษคงไม่ใช่พวกที่ลุยเดี่ยวถล่มกองทัพเป็นพันได้ แต่ให้ไปปีนกำแพงบ้านแม่ม่าย… เอ้ย ปีนกำแพงเมือง ก็น่าจะดูเข้าทีเหมือนกัน…

ถ้าตอนนั้นคิดถึงเรื่องนี้ คงให้ฮองเต้าทำกรงเล็บเหล็กไว้ให้หลายๆ อันแล้ว จะได้ไม่ต้อง…

…

ฮองเฉิงนำคนลอบมาถึงใต้กำแพงเมืองหย่งอันแล้ว พวกเขาเดินเลียบกำแพงเมือง หลีกเลี่ยงหอสังเกตการณ์บนกำแพงเมือง แล้วมาซ่อนตัวอยู่ที่มุมมืดมุมหนึ่ง กำแพงเมืองหย่งอันก็เหมือนกับกำแพงเมืองของอำเภออื่นๆ คือมีเชิงเทินและช่องธนูครบครัน สูงประมาณสองจั้ง (ประมาณ 4-5 เมตร) ตรงกลางเหนือประตูเมืองมีหอสังเกตการณ์เล็กๆ ตั้งอยู่

อาจเป็นเพราะนิสัยที่ติดมาจากการเป็นโจรโพกผ้าเหลือง หรืออาจเป็นเพราะไม่คิดว่าจะมีใครหลุดรอดจากกองทัพที่อยู่ทางใต้มาได้ ทหารไป๋ปัวในเมืองหย่งอันจึงไม่มีการระแวดระวังตัวเท่าที่ควร บนกำแพงเมืองมีคนอยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งต่างก็นั่งกอดหอกหดตัวสัปหงกอยู่ตามมุมอับลมของหอสังเกตการณ์

คบเพลิงที่ควรจะให้แสงสว่างก็ดับไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ และก็ไม่มีใครจุดใหม่ ทั้งบนกำแพงและใต้กำแพงจึงมืดสนิท มีเพียงเสียงลมกลางคืนพัดผ่าน…

ฮองเฉิงเอียงหูฟังอย่างตั้งใจ เมื่อไม่ได้ยินเสียงผิดปกติใดๆ จึงโบกมือไปด้านหลัง ทหารนายหนึ่งส่งกรงเล็บสำหรับปีนกำแพงที่ทำจากกิ่งไม้และด้ามไม้มาให้ รูปร่างแปลกประหลาดเหมือนมือไม้ที่งอๆ

ฮองเฉิงรับมาเดาะดูสองสามที พลางคิดในใจ ท่านเผยบอกว่าไอ้นี่เรียกว่า ‘กรงเล็บพยัคฆ์เหิน’ ก็น่าสนใจดีนะ ถ้าข้าใช้กรงเล็บนี้ปีนกำแพงเมืองขึ้นไป ข้าก็กลายเป็นพยัคฆ์เหินน่ะสิ?

ฮิๆ…

แต่ว่า มันใหญ่ไปหน่อยนะ ถ้าทำให้เล็กกว่านี้ได้ก็คงดี ใหญ่ขนาดนี้ คงต้องใช้แรงเหวี่ยงพอสมควรกว่าจะโยนขึ้นไปถึง

ฮองเฉิงคิดไปมือก็ไม่ได้หยุดนิ่ง เขาถอยหลังไปสองสามก้าว กวัดแกว่งกรงเล็บพยัคฆ์เหินอันใหญ่ไปมา พอได้จังหวะก็ปล่อยมือ เงาดำก้อนใหญ่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า กรงเล็บพยัคฆ์เหินตกลงบนกำแพงเมืองหย่งอัน เกิดเสียงดัง ‘ตึ้ง’…

ฮองเฉิงหดคอลง ยิงฟัน มารดามันเถอะ!

ออกแรงมากไปหน่อย โยนสูงไป เสียงเลยดัง!

ทหารกองทัพไป๋ปัวสองสามคนที่ขดตัวสัปหงกอยู่ริมหอสังเกตการณ์บนประตูเมืองถูกเสียงนั้นปลุกให้ตื่นขึ้น พากันสะดุ้งโหยง “เสียง… เสียงอะไรน่ะ!”