ตอนที่ 375 ความแตกต่างระหว่างการทำงานล่วงเวลาและการทำงานล่วงเวลาอย่างต่อเนื่อง
แปลโดย เนสยังเผยเฉียนเห็นตู้หยวนก็ตกใจ “อ๊ะ?! เหวินเจิ้ง ไม่เจอกันหลายวัน ทำไมเจ้าถึงได้มีสภาพแบบนี้ไปได้…” ช่วงหลายวันมานี้ เผยเฉียนมัวแต่วุ่นวายกับการจัดการเหตุการณ์ฉุกเฉินต่างๆ ไม่ก็ไปดูผลผลิตและให้คำแนะนำที่โรงหลอมเหล็กของฮองเต้า จึงไม่ได้พบตู้หยวนมาพักใหญ่แล้วจริงๆ
ตู้หยวนนวดขมับที่เริ่มปวดตุบๆ พยายามฝืนความรู้สึกเหนื่อยล้าที่จู่ๆ ก็ถาโถมเข้ามา แล้วพูดว่า “นายท่าน เหตุใดจึงไม่ไปหาหัวหน้าเผ่าชาวหูเพื่อเกณฑ์ทหารโดยตรงล่ะขอรับ”
“เรื่องนั้นน่ะหรือ…” เผยเฉียนพยักหน้า เชิญตู้หยวนเข้ามาในกระโจม เรียกองครักษ์มาสั่งการสองสามคำให้ไปต้มน้ำชามาให้
“หลายวันมานี้เหวินเจิ้งคงจะเหนื่อยแย่เลยสินะ” แม้ตู้หยวนจะไม่ได้พูดอะไร แต่หลังจากเห็นสภาพของเขา เผยเฉียนก็พอจะเดาออก ถึงแม้ในค่ายนี้ตู้หยวนจะไม่ได้มีนิสัยเสียแบบกุยแก แต่ใช้เวลาเพียงไม่นานกลับดูทรุดโทรมลงไปมากขนาดนี้ คงเป็นเพราะเหนื่อยล้าจากการทำงานแน่นอน…
แต่ในยุคหลัง ในแวดวงการทำงานมักจะมีคำกล่าวที่ว่า การทำงานล่วงเวลาเป็นเพราะตัวเองไม่มีทางเลือก แต่ถ้าทำงานล่วงเวลาติดต่อกันเป็นเวลานาน นั่นแปลว่าตัวเองไม่มีความสามารถ…
ตอนที่ได้ยินคำพูดนี้ครั้งแรกอาจจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พอลองคิดดูให้ดีๆ มันก็อธิบายปัญหาหลายๆ อย่างได้ชัดเจนเลยทีเดียว
เวลาทำงานตามกฎหมายของทุกคนคือแปดชั่วโมง ดังนั้นบางครั้งที่ทำงานไม่เสร็จในแปดชั่วโมง หรือบริษัทมีงานด่วนแทรกเข้ามา ก็ต้องทำงานล่วงเวลา นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และเป็นสิ่งที่คนทำงานทุกคนต้องเผชิญ
แต่ทว่า
หากต้องทำงานล่วงเวลาเป็นเวลานาน ทำงานล่วงเวลาตลอดทั้งปี หรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมงานรอบข้างได้เลื่อนตำแหน่งไปเป็นผู้บริหารระดับกลางหรือระดับสูง ไม่ต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาหลังขดหลังแข็งอีกต่อไปแล้ว แต่ตัวเองกลับยังต้องนั่งทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นประจำทุกวัน นั่นแปลว่าต้องมีตรงไหนสักแห่งผิดปกติอย่างแน่นอน…
เช่นเดียวกัน หากคนคนหนึ่งเป็นผู้บริหารระดับสูงอยู่แล้ว อย่างตู้หยวนที่ถือเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนคนสำคัญที่ดูแลงานด้านพลาธิการในกองทัพของเผยเฉียน หากเทียบกับตำแหน่งในยุคหลังก็คือผู้อำนวยการฝ่ายพลาธิการ หรือถ้าเป็นบริษัทเล็กๆ ก็อย่างน้อยต้องระดับหัวหน้าสำนักงาน แต่เขากลับยังต้องทำงานล่วงเวลาอย่างต่อเนื่อง แถมตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอด้วยซ้ำ นั่นแสดงว่าต้องมีปัญหาเรื่องการบริหารคนและการกระจายอำนาจอย่างแน่นอน
แม้ว่าในยุคฮั่น การเข้าถึงและความรู้ของคนทั่วไปจะต่ำกว่าในยุคหลังมาก แต่ทุกคนก็สามารถถูกนำมาใช้ประโยชน์ได้ ไม่ใช่ว่าจะต้องกุมทุกอย่างไว้ในมือและลงมือจัดการเองทั้งหมด การทำเช่นนั้นไม่เพียงแต่จะทำให้ตัวเองเหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาด แต่ยังมักจะทำให้งานล่าช้า ทำให้หลายๆ เรื่องที่เร่งด่วนไม่ได้รับการจัดการในทันที
“เหวินเจิ้ง เชิญนั่ง”
ตู้หยวนนั่งลงอย่างเรียบร้อย หลังจากนั่งลงแล้ว เขายังเอามือดึงเสื้อคลุมเล็กน้อยเพื่อไม่ให้มีรอยยับมากเกินไป
เผยเฉียนเห็นภาพนั้นก็ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเราจะเกณฑ์ทหารจากเผ่าซงหนูหรือเผ่าเกี๋ยง เราก็มักจะไปหาหัวหน้าเผ่าของพวกเขาก่อน ให้กษัตริย์องค์เล็กหรือหัวหน้าเผ่าเป็นคนรวบรวมคน แล้วค่อยรอให้พวกเขาพาคนที่รวบรวมมาได้มารวมตัวกัน จากนั้นเราก็จะเบิกจ่ายเสบียงและเงินเดือนทหารตามจำนวนคนที่หัวหน้าเผ่าเหล่านั้นพามา โดยรวมแล้วก็เป็นแบบนี้ใช่ไหม”
ตู้หยวนพยักหน้า “ถูกต้องแล้วขอรับ”
“หึหึ เหวินเจิ้ง ตามวิธีเดิมนั้นมันก็… อ้อ น้ำชามาแล้ว ดื่มชาก่อนเถอะ ไม่ต้องรีบ ดื่มเสร็จแล้วค่อยคุยกันต่อ…” เผยเฉียนเห็นองครักษ์ยกน้ำชาเข้ามา จึงบอกให้ตู้หยวนดื่มชาก่อน
แม้ในใจของตู้หยวนจะร้อนรุ่ม แต่ในเมื่อเผยเฉียนเอ่ยปาก เขาก็จำต้องระงับความกระวนกระวายใจ ยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง แล้วทำท่าจะวางลง…
“อ๊ะ เหวินเจิ้ง ชานี้น่ะต้องดื่มให้หมด อย่าใจร้อนไปเลย ต่อให้มีงานด่วนหรือมีงานเยอะแค่ไหน ก็คงไม่เสียเวลาแค่ชั่วจิบชาหรอก ใช่ไหม” เผยเฉียนยกถ้วยชาของตนเองขึ้นมาคะยั้นคะยอให้ตู้หยวนดื่ม
“ขอรับ” ตู้หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำ เขายกถ้วยชาขึ้นมา พ่นลมหายใจออกมายาวๆ เพื่อผ่อนคลายร่างกายที่ตึงเครียด เป่าฟองบนผิวน้ำชาเบาๆ ค่อยๆ จิบทีละนิดจนหมดถ้วย
เมื่อเห็นตู้หยวนดื่มชาจนหมดแล้ว เผยเฉียนก็วางถ้วยชาของตนที่เพิ่งจิบไปได้แค่คำสองคำลง แล้วกล่าวต่อว่า “การเกณฑ์ทหารชาวหูตามวิธีเดิม แม้จะดูง่ายและสะดวกต่อการบังคับบัญชา เพราะมีกษัตริย์องค์เล็กหรือหัวหน้าเผ่าคอยช่วยเราจัดการพวกชาวหู แต่ก็มีความไม่สะดวกที่ใหญ่ที่สุดอยู่ข้อหนึ่ง…”
ตู้หยวนรู้สึกมึนหัวและหนักอึ้ง พยายามฝืนลืมตาฟังต่อไป
“…นั่นก็คือ ไม่ว่าพวกเราจะให้เสบียง ให้เงินเดือนทหาร หรือแบ่งของเชลยให้พวกชาวหูมากแค่ไหน สุดท้ายพวกเขาก็ไม่มีทางมาอยู่ข้างเดียวกับพวกเรา พวกเขาจะฟังแต่คำสั่งของกษัตริย์องค์เล็กหรือหัวหน้าเผ่าเท่านั้น พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าใช้วิธีเดิม คนที่เราเกณฑ์มาได้จริงๆ ก็คือบรรดากษัตริย์องค์เล็กหรือหัวหน้าเผ่าเหล่านั้น ไม่ใช่…”
เผยเฉียนพูดยังไม่ทันจบ ตู้หยวนก็ไม่อาจต้านทานความง่วงงุนที่ถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่นได้อีกต่อไป เขาสัปหงกไปสองสามที ก่อนจะฟุบลงบนโต๊ะ เปลือกตาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับหินพันชั่ง ไม่อาจลืมขึ้นได้อีก หลับสนิทไปในทันที…
เผยเฉียนยิ้มบางๆ เรียกองครักษ์นอกกระโจมให้เข้ามาพยุงตู้หยวนไปนอนพักที่เตียงในกระโจม
เมื่อเห็นว่าสภาพของตู้หยวนไม่ไหวแล้วจริงๆ เผยเฉียนจึงสั่งให้องครักษ์แอบใส่สมุนไพรช่วยให้หลับสบายลงไปต้มในชา แล้วให้ตู้หยวนดื่ม เพื่อให้เขาได้นอนหลับพักผ่อนเสียบ้าง มิเช่นนั้นหากปล่อยให้เขาฝืนทำงานต่อไปจนร่างกายรับไม่ไหว คงต้องล้มหมอนนอนเสื่อไปอีกนาน
หลังจากจัดการให้ตู้หยวนนอนพักเรียบร้อย เผยเฉียนก็พากลุ่มองครักษ์มุ่งหน้าไปยังกระโจมของตู้หยวนที่อยู่ค่ายหลัง ในเมื่อเขาให้ตู้หยวนดื่มชาเพื่อให้หลับพักผ่อน งานที่ตู้หยวนดูแลอยู่ก็คงไม่มีใครจัดการ เขาจึงต้องไปดูแทนเสียหน่อย พร้อมกับถือโอกาสตรวจสอบดูว่าตู้หยวนมีปัญหาในการทำงานตรงไหนบ้าง
กระโจมของตู้หยวนตั้งอยู่ด้านหลังของค่ายเป่ยชวี
ยังไม่ทันเดินไปถึงกระโจมของตู้หยวน เผยเฉียนก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนรออยู่หน้ากระโจม มีทั้งหลงจู๊จากตลาด ทหารจากค่ายหลัง และคนอื่นๆ ที่ไม่รู้ว่ามารอให้ตู้หยวนจัดการเรื่องอะไร ยืนออหน้ากระโจมกันแน่นขนัด…
เมื่อคนเหล่านั้นเห็นเผยเฉียนเดินมา ก็รีบก้มหน้าค้อมตัวทำความเคารพอย่างลนลาน
“ทุกคนตามสบาย!” เผยเฉียนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรมาก เดินเข้าไปในกระโจมของตู้หยวนทันที สิ่งที่เห็นคือม้วนแผ่นไม้และม้วนไม้ไผ่ทั้งขนาดเล็กและใหญ่วางกองพะเนินเทินทึกเต็มไปหมด แม้กระทั่งบนเตียงนอนก็ยังมีวางอยู่กองใหญ่จนแทบไม่มีที่ว่าง เห็นได้ชัดว่าตู้หยวนไม่ได้นอนพักผ่อนบนเตียงอย่างเต็มอิ่มมานานแค่ไหนแล้ว เพราะบนเตียงไม่มีที่เหลือให้เอนกายลงนอนได้เลย…
เผยเฉียนมองภาพตรงหน้าแล้วส่ายหน้าเบาๆ รู้สึกเวทนาตู้หยวนอยู่บ้าง และรู้สึกว่าตนเองอาจจะเอาใจใส่ตู้หยวนน้อยเกินไป น่าจะสังเกตเห็นปัญหานี้ให้เร็วกว่านี้
เผยเฉียนค่อยๆ เดินแหวกกองม้วนไม้ไผ่ที่กองอยู่บนพื้น แล้วนั่งลงหลังโต๊ะทำงานของตู้หยวน เขาจัดการเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะให้ว่าง ก่อนจะสั่งให้องครักษ์เรียกคนที่รออยู่หน้ากระโจมเข้ามาทีละคน…
0 Comments