ตอนที่ 262 สหายร่วมบ้านเกิดพบกัน

แม้เสียงนั้นจะแผ่วเบา แต่เมื่อเข้าสู่โสตประสาทของหลี่ว์ปู้ กลับราวกับฝังลึกเข้าไปในหัวใจ หยั่งรากและแตกใบในทันที

หลี่ว์ปู้ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น ทำเอาสาวใช้ตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างเล็กๆ สั่นเทา ถาดเงินที่ถืออยู่แทบจะเอียงคว่ำ…

หลี่ว์ปู้พยายามระงับเสียง พูดจาตะกุกตะกัก “เจ้า เจ้า… ข้า ข้าก็เป็นคนจิ่วหยวน! บ้านอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง! ตรงปากซอยมีต้นไม้สองต้นพันกันอยู่… เจ้า… เจ้ายังจำได้หรือไม่?”

ร่างของสาวใช้แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพิ่งจะชำเลืองมองได้เพียงครึ่งตาก็สบเข้ากับสายตาอันร้อนแรงของหลี่ว์ปู้ จึงรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เร็วจนหลี่ว์ปู้มองไม่ทันเห็นใบหน้าของนาง

บรรยากาศตกอยู่ในความอึดอัดทันที

คำพูดเมื่อครู่ราวกับได้ดูดกลืนความสามารถในการพูดของหลี่ว์ปู้ไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ หรือไม่ควรพูดอะไร ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ร่างกายอันใหญ่โตของเขายิ่งขับเน้นให้สาวใช้ที่ผอมบางอยู่แล้วดูตัวเล็กลงไปอีก

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่หน้าประตูเมืองลั่วหยาง หลี่ว์ปู้ยังนึกสมมติสถานการณ์ว่า หากเขาได้พบกับสาวใช้ที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยคนนี้ เขาจะพูดอะไร จะถามอะไร แต่พอมาเจอเข้าจริงๆ คำพูดที่เตรียมไว้กลับปลิวหายไปหมด ชั่วขณะนั้นถึงกับไปไม่เป็น ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ หรือเนิ่นนานแค่ไหน ร่างใหญ่และร่างเล็กยืนอยู่ห่างกันไม่ใกล้ไม่ไกล โดยไม่มีใครปริปากพูดแม้แต่คำเดียว…

ทันใดนั้น เสียงพูดคุยของทหารซีเหลียงไม่กี่คนที่เดินมาตามระเบียงทางเดิน ก็ปลุกให้คนสองคนที่กำลังยืนเหม่อลอยตื่นจากภวังค์

สาวใช้ร้อง “อ๊ะ” เบาๆ ยังคงก้มหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “…ท่านขุนพล ข้า… ข้ายังต้องนำหมวกไปส่งอีกเจ้าค่ะ…”

“อ้อ อ้อ…” หลี่ว์ปู้ถอยหลังไปหลายก้าว เพื่อเปิดทางให้

สาวใช้รีบก้มหน้า เดินจากไปอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ทหารซีเหลียงจะเดินมาถึง

ทหารซีเหลียงสองสามคนเดินพ้นหัวมุมระเบียงมา เมื่อเห็นหลี่ว์ปู้ ก็รีบประสานมือทำความเคารพ กล่าวทักทายเวินโหว

หลี่ว์ปู้เพิ่งจะได้สติ พยักหน้า แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวเราะฮ่าๆ แล้วกล่าวว่า “อืม อืม วันนี้อากาศดีนะ…” พูดจบก็หัวเราะฮ่าๆ แล้วเดินจากไป

“หา? ขอน้อมส่งเวินโหวขอรับ” แม้ทหารซีเหลียงจะตามความคิดของหลี่ว์ปู้ไม่ทัน แต่ก็ยังทำตามมารยาท หยุดยืนทำความเคารพให้หลี่ว์ปู้เดินผ่านไปก่อน

เมื่อเห็นหลี่ว์ปู้เดินห่างออกไป ทหารซีเหลียงคนหนึ่งก็ชำเลืองมองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม พลางบ่นในใจว่า อากาศบ้าบออะไรแบบนี้ ดีตรงไหนเนี่ย?

××××××××××××

หลี่ว์ปู้กลับมาถึงบ้าน นั่งอยู่ในห้องโถง ในใจยังคงคิดวนเวียนถึงร่างเล็กๆ ที่พบในจวนเซียงกั๋ว ราวกับหญ้าต้นน้อยที่เพิ่งผลิใบในจิ่วหยวน มีน้ำค้างยามเช้าเกาะพราว และมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว…

“ต้องเป็นนางแน่ๆ…” หลี่ว์ปู้พึมพำกับตัวเอง “ต้องเป็นนางแน่ๆ!”

น้ำเสียงที่นุ่มนวล ผิวพรรณที่เนียนนุ่มภายใต้เส้นผมที่ปิดบังไว้ ราวกับได้หยั่งรากลึกลงในใจ และเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มหัวใจ ทำให้รู้สึกอิ่มเอมและอบอุ่น…

คนรับใช้เดินมาถึงหน้าห้องโถง เห็นหลี่ว์ปู้นั่งเหม่อลอย สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าไปดีหรือถอยกลับไปดี อึกอักอยู่นาน ถึงได้เอ่ยปากถามเบาๆ ว่า “เรียน… เรียนเวินโหว ถึงยามเซินแล้ว จะรับประทานอาหารเย็นเลยหรือไม่ขอรับ?”

“อาหารเย็น?” หลี่ว์ปู้ทวนคำ “ยามเซิน?”

“ขอรับ เวินโหว”

“…เตรียมม้า ข้าจะออกไปข้างนอก อาหารเย็น… ไม่กินที่บ้านแล้ว”

××××××××××××××

หลี่ว์ปู้เดินตามเถ้าแก่เหลาอาหาร เลี้ยวลดเลี้ยวไปตามตรอกเล็กๆ ซอยน้อยๆ จนมาถึงประตูเล็กๆ บานหนึ่งที่เงียบสงบ

เถ้าแก่เปิดประตูออก หลี่ว์ปู้มองดูก็ต้องชะงัก ประตูด้านนอกเป็นตรอกเล็กๆ ที่เปลี่ยวร้างข้างเหลาอาหาร มารดามันเถอะ นี่มันออกมานอกเหลาอาหารแล้วนี่นา เขาอดไม่ได้ที่จะมองเถ้าแก่ด้วยสายตาสงสัย

เถ้าแก่โค้งคำนับ กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “เวินโหว ด้านหน้าจะมีคนนำทางไปอีกต่อหนึ่งขอรับ”

ในตอนนั้นเอง เด็กรับใช้ชุดเขียวที่เคยส่งจดหมายให้หลี่ว์ปู้ก็ปรากฏตัวขึ้นในตรอกเล็กๆ วิ่งเหยาะๆ เข้ามา นำทางหลี่ว์ปู้เดินต่อไปอีกสองสามก้าว เลี้ยวหัวมุมตรอก…

ตรอกนั้นเล็กมาก ไม่มีแม้แต่เงาคน มีเพียงเด็กรับใช้ชุดเขียวที่เดินนำหน้า

หลี่ว์ปู้ขมวดคิ้วเดินตามไป รู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

ในเมื่อมาแล้ว จะหันหลังกลับไปก็ดูไม่ค่อยเหมาะ เอาเถอะ ไปเจอกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน

พอเลี้ยวพ้นตรอก หลี่ว์ปู้เงยหน้าขึ้น ก็ต้องแปลกใจที่เห็นซือถูหวังอวิ่นยืนรออยู่หน้าประตู!

เมื่อหวังอวิ่นเห็นหลี่ว์ปู้ ก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ประสานมือคารวะ และชิงทำความเคารพหลี่ว์ปู้ก่อน พร้อมกล่าวว่า “ทำให้เวินโหวต้องลำบากแล้ว!”

“มิกล้ารับการคารวะจากท่านซือถู!” หลี่ว์ปู้รีบทำความเคารพตอบ ความขุ่นเคืองในใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

แม้ตนเองจะเป็นถึงเวินโหว การเดินมุดตรอกซอกซอยเข้าประตูเล็กประตูน้อยจะดูไม่ค่อยสมเกียรติ แต่การที่ซือถูซึ่งเป็นถึงซานกงออกมาต้อนรับด้วยตนเอง ก็เพียงพอที่จะลบเลือนความไม่พอใจทั้งหมดของหลี่ว์ปู้ได้

หวังอวิ่นยิ้มแย้ม เดินเข้าไปจับมือหลี่ว์ปู้ เชื้อเชิญหลี่ว์ปู้ให้เดินเข้าไปข้างใน พร้อมอธิบายว่า “บัดนี้บ้านเมืองวุ่นวาย เป็นช่วงเวลาที่มีเรื่องราวมากมาย เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา จึงจำต้องใช้วิธีนี้ หวังว่าเวินโหวจะโปรดอภัย”

หลี่ว์ปู้ย่อมต้องถ่อมตัวปฏิเสธ อย่างไรเสียหวังอวิ่นก็เป็นถึงซานกง การอธิบายด้วยความนุ่มนวลเช่นนี้ ก็ถือว่าให้เกียรติเขามากพอแล้ว

เมื่อหลี่ว์ปู้เข้ามาในลานบ้านด้านหลัง ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้มีความสวยงามซ่อนอยู่ ลานบ้านเล็กๆ ถูกตกแต่งอย่างประณีตงดงาม มีทั้งศาลา ระเบียงทางเดิน และยังมีสระน้ำอยู่ด้านหนึ่งของลานบ้าน กลางสระน้ำยังมีการสร้างภูเขาจำลองไว้ด้วย

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในศาลาที่หันหน้าเข้าหาสระน้ำ แม้ลานบ้านจะเล็กไปสักหน่อย แต่เมื่อนั่งอยู่ในศาลาแห่งนี้ มองทิวทัศน์เบื้องหน้า ก็ให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย

ศาลามีขนาดไม่ใหญ่นัก เมื่อทั้งสองคนนั่งลงก็พอดี คนรับใช้เดินขวักไขว่เข้ามา ชั่วพริบตา อาหารทั้งคาวหวานก็ถูกนำมาวางเรียงราย ล้วนประณีตงดงามทั้งสิ้น

เมื่ออาหารมาครบ หวังอวิ่นก็โบกมือให้คนรับใช้ถอยออกไปไกลๆ แล้วจึงยกจอกสุราขึ้น เชิญหลี่ว์ปู้ดื่ม

หลังจากดื่มกันไปหนึ่งจอก หวังอวิ่นก็เริ่มเปิดบทสนทนาอย่างช้าๆ ว่า “การเชิญเวินโหวมาในครั้งนี้ ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด เพียงแค่อยากจะรำลึกถึงความหลังของคนบ้านเดียวกันเท่านั้น”

“เพียงแค่รำลึกถึงความหลังของคนบ้านเดียวกันงั้นหรือ?” หลี่ว์ปู้ทวนคำ รู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก จัดฉากลึกลับซับซ้อนขนาดนี้ เพียงเพื่อจะมาคุยเรื่องบ้านเกิดงั้นหรือ?

หวังอวิ่นพยักหน้า ไม่สนใจว่าหลี่ว์ปู้จะเชื่อหรือไม่ พลางเชิญชวนให้หลี่ว์ปู้ทานอาหาร และกล่าวว่า “ข้าจากบ้านเกิดมาตั้งแต่ยังไม่ถึงวัยยี่สิบ จนถึงบัดนี้ก็ล่วงเลยมากว่าสามสิบปีแล้ว เคยฝันถึงหลายต่อหลายครั้ง แต่กลับจำทางกลับบ้านไม่ได้ เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเศร้าหมอง จนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา…” เมื่อพูดถึงตอนที่ซาบซึ้ง หางตาของเขาก็มีน้ำตาคลอเบ้าจริงๆ

คำพูดของเขา ได้กระตุ้นความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจของหลี่ว์ปู้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจตามหวังอวิ่น…