บทที่ 4 การเข้าพักในชุมชน

หลินซือจือกลับไปนั่งที่เก้าอี้เหล็กตัวเดิมของตนเอง แล้วรอคอยอย่างอดทน

ไม่นาน บนโทรทัศน์ที่เหลือเพียงภาพซ่าๆ ก็ปรากฏภาพขึ้นมาอีกครั้ง

[เกมสิ้นสุดลง การทดสอบเสร็จสมบูรณ์]

[คะแนนประเมินรวมของ ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’ คือ: ระดับเอส]

[ขอแสดงความยินดีที่คุณทำภารกิจเบื้องต้นสำเร็จ และได้รับสถานะซ่อนเร้นในโลกใบใหม่: ‘จอมเลียนแบบพระเจ้า’]

[จงคิดเยี่ยงพระเจ้า พิพากษาเยี่ยงพระเจ้า และก่ออาชญากรรมร้ายแรงต่อมวลมนุษย์เยี่ยงพระเจ้า]

[คุณควรปกปิดสถานะของตัวเองเอาไว้ให้ดี เพราะ ‘การสังหารพระเจ้า’ คือสิ่งที่มวลมนุษย์ปรารถนามาอย่างยาวนาน]

[เดินไปข้างหน้าต่อไป โลกใบใหม่จะออกวีซ่าอย่างเป็นทางการให้กับคุณ]

ภาพบนโทรทัศน์หายไปอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ประตูทางออกฉุกเฉินสีแดงในโกดังก็เปิดออกดัง “ปัง”

แสงแดดสาดส่องเข้ามา ส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

ทันทีที่หลินซือจือก้าวออกจากทางออกฉุกเฉิน ประตูนิรภัยสีแดงบานนั้นก็ปิดลงดัง “ปัง” อีกครั้ง และล็อคตายอย่างสมบูรณ์

เมื่อเขาเดินหน้าต่อไปตามระเบียง ประตูนิรภัยสีแดงที่อยู่สุดทางก็ค่อยๆ หายไปจากระยะสายตา

ไม่เพียงเท่านั้น หลินซือจือลองลูบคลำกระเป๋าเสื้อด้านขวา ปืนพกลูกโม่ที่เขาเพิ่งใส่ลงไปก็อันตรธานหายไปแล้ว

ในเอกสารออกแบบมีหมายเหตุระบุไว้ว่า: ไม่อนุญาตให้นำอุปกรณ์ใดๆ ออกจากพื้นที่เล่นเกม มิฉะนั้นมันจะหายไปในอากาศ

การที่หลินซือจือใส่ปืนพกลูกโม่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเพื่อนำออกจากพื้นที่เล่นเกม ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่ากฎข้อนี้เป็นความจริง

“นั่นก็หมายความว่า โลกใบใหม่ที่ว่านี้ คือโลกเร้นลับที่มีพลังเหนือธรรมชาติ

“ณ ที่แห่งนี้ กฎใดๆ ก็ตามที่ประกาศโดยทางการของโลกใบใหม่ หรือกฎของเกมที่ออกแบบโดยผู้สร้างเกมและผ่านการตรวจสอบจากโลกใบใหม่ จะถูกนำไปปฏิบัติจริงร้อยเปอร์เซ็นต์โดยพลังเหนือธรรมชาติ”

ในขณะที่หลินซือจือกำลังครุ่นคิด ทางออกฉุกเฉินบานใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้มันอยู่ในสถานะปิดสนิท

ข้างๆ ทางออกมีเครื่องจักรพิเศษตั้งอยู่ สูงประมาณหนึ่งเมตรกว่าๆ ด้านบนมีข้อมูลแนะนำวิธีการใช้งานอย่างละเอียด

เมื่อวางมือซ้ายราบลงบนตำแหน่งรอยประทับมือบนเครื่อง สร้อยข้อมือวีซ่าก็จะจัดตำแหน่งเข้ากับพื้นที่สแกนโดยอัตโนมัติ

หลินซือจือลองพยายามดูง่ายๆ ก็พบว่าประตูนิรภัยไม่สามารถเปิดออกได้ จึงทำได้เพียงวางมือซ้ายลงไปตามคำแนะนำ

“ติ๊ด!”

เครื่องส่งเสียงสัญญาณเตือน พร้อมกับมีแสงวาบขึ้นที่ด้านบน

หลินซือจือชักมือซ้ายกลับ ก็พบว่าสร้อยข้อมือสีดำที่ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด เดิมทีว่างเปล่า บัดนี้มีลวดลายบาร์โค้ดแนวแอ็บสแตรกต์ประทับอยู่เป็นวง

ในลวดลายบริเวณที่ใกล้กับหลังมือ ยังสามารถมองเห็นชื่อจริงของเขา “หลินซือจือ” ได้อีกด้วย เพียงแต่มันถูกนำเสนอในรูปแบบที่คล้ายกับตราประทับ

[การออกวีซ่าผู้เล่นเสร็จสมบูรณ์]

[ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่!]

ในขณะเดียวกัน ประตูนิรภัยบานสุดท้ายก็เปิดออกอย่างแรง แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องเข้ามา ทำให้หลินซือจือหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ

และเมื่อเขาปรับตัวให้เข้ากับแสงแดดอันเจิดจ้าได้แล้ว มองเห็นภาพตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานออกมา

“โลกใบใหม่…

“ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่?”

ภาพเบื้องหน้าคือฉากที่คล้ายคลึงกับเมืองหลวงอันเจริญรุ่งเรืองในยุคปัจจุบัน สวนหย่อมที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ถนนคอนกรีตที่ปราศจากคราบสกปรกและรอยแตกร้าว นำทางให้เขาเดินตรงไปยังตึกแถวเล็กๆ ที่อยู่ไกลออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อมองออกไปไกลกว่านั้น ยังสามารถมองเห็นตึกระฟ้าสูงตระหง่านเสียดฟ้า ท้องฟ้าสดใสเป็นสีคราม ก้อนเมฆสีขาวสะอาดตา

ถึงขั้นทำให้หลินซือจือเกิดภาพลวงตา ราวกับว่าตนเองได้มาเยือนเมืองตากอากาศริมทะเล

ไม่นาน บนถนนก็เริ่มมีผู้คนสัญจรไปมาเฉกเช่นเดียวกับหลินซือจือ สีหน้าของพวกเขาแตกต่างกันออกไป มีทั้งความสงสัย ความดีใจ ความระแวดระวัง และความอยากรู้อยากเห็น

ภายใต้การนำทางของถนน พวกเขาต่างก็มุ่งหน้าไปยังชุมชนเล็กๆ แต่ละแห่งอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินซือจือก็มาถึงทางเข้าชุมชนที่อยู่ใกล้ที่สุดเช่นกัน เขาจึงก้าวเท้าเดินเข้าไป

ภายในชุมชนมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็นสวนหย่อม สนามหญ้า ฟิตเนส สระว่ายน้ำ และอื่นๆ

และที่ใจกลางชุมชน ก็มีอาคารอเนกประสงค์ที่ดูโอ่อ่าอลังการตั้งอยู่

ซึ่งก็คือตึกแถวเล็กๆ ที่มองเห็นแต่ไกลเมื่อครู่นี้นั่นเอง

มันมีความสูงประมาณสี่ถึงห้าชั้น รูปลักษณ์ภายนอกดูสวยงาม มีหน้าต่างบานใหญ่ ระเบียง และสวนลอยฟ้า

ห้องโถงกว้างขวางสว่างไสว การตกแต่งคล้ายคลึงกับโรงแรมหรู

ที่บริเวณทางเข้าชุมชนมีระบบรักษาความปลอดภัย บนป้ายประกาศมีข้อความสะดุดตาเขียนไว้ว่า: “ส่งวีซ่า ทำเรื่องเข้าพัก”

หลินซือจือยื่นมือซ้ายออกไป นำสร้อยข้อมือวีซ่าไปสแกนที่หน้าต่าง

จากนั้น ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[ตรวจสอบวีซ่าเสร็จสมบูรณ์]

[หลินซือจือ ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเข้าพักในชุมชนที่ 17]

[คุณคือผู้เล่นหมายเลข 12 ของชุมชนที่ 17 โปรดเข้าพักในหมายเลขห้องที่ตรงกันด้วยตนเอง และปฏิบัติตามกฎของชุมชนเพื่อทำกิจกรรมที่เกี่ยวข้อง]

[หากฝ่าฝืนกฎ จะได้รับการลงโทษ ‘หักเวลาวีซ่า’ หรือกระทั่ง ‘เนรเทศออกนอกประเทศ’ ขึ้นอยู่กับความร้ายแรงของการฝ่าฝืน]

[สำหรับรายละเอียดกฎเพิ่มเติม โปรดไปยังห้องโถงเพื่อรับชม ‘ข้อควรปฏิบัติสำหรับผู้เล่น’]

หลินซือจือเพิ่งจะเดินเข้าไปด้านใน เสียงสัญญาณเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ผู้เล่นคนสุดท้ายของชุมชนที่ 17 ตรวจสอบวีซ่าเสร็จสมบูรณ์ ชุมชนเต็มแล้วและจะทำการปิดโดยอัตโนมัติ จะไม่รับผู้เล่นใหม่เพิ่มอีก]

[โปรดทราบ ผู้เล่นทุกท่าน อีก 5 นาที จะมีการอ่าน ‘ข้อควรปฏิบัติสำหรับผู้เล่น’ ที่ห้องโถง]

หลินซือจือสังเกตเห็นว่าข้อมูลบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องโถงก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

จากเดิมที่แสดงข้อความว่า “ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเข้าพักในชุมชนที่ 17” ตอนนี้เปลี่ยนเป็นการนับถอยหลัง 5 นาที

“คนมาครบสักที ทางนี้เลย!”

หลินซือจือได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขา

ห้องโถงที่เหมือนโรงแรมหรูแห่งนี้กว้างขวางมาก มีโต๊ะยาวที่สามารถรองรับคนได้กว่าสิบคน มีโซฟาและโต๊ะน้ำชาหรูหราที่จัดเป็นโซนพักผ่อน และยังมีโซนอ่านหนังสือ

และที่ข้างโต๊ะยาวตัวนั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกันอยู่ คนที่เรียกหลินซือจือก็คือชายหนุ่มสวมแว่นตาไร้กรอบคนหนึ่งในกลุ่มนั้น

หลินซือจือกวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว คนที่นั่งอยู่ริมโต๊ะยาวในห้องโถง คนที่นั่งบนโซฟาเดี่ยว และคนที่เหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มีทั้งหมด 11 คน

เมื่อรวมเขาเข้าไปด้วย ก็เป็น 12 คนพอดี

“ชุมชนที่ผมอยู่คือชุมชนที่ 17 หากแต่ละชุมชนมี 12 คนล่ะก็ ที่นี่ก็มีคนอย่างน้อย 200 กว่าคนแล้ว

“และชุมชนแบบนี้ก็ดูเหมือนจะยังมีอีกมาก จำนวน ‘ผู้เล่น’ ที่แท้จริง คงจะสูงกว่าตัวเลขนี้มากทีเดียว”

หลินซือจือมองไปที่โต๊ะยาว มันตั้งอยู่ในตำแหน่งศูนย์กลางของห้องโถงทั้งหมด และมีมุมมองที่ดีที่สุดในการรับชมหน้าจอขนาดใหญ่

มีคนนั่งอยู่ริมโต๊ะยาว 7 คน ระหว่างพวกเขาแต่ละคนมีที่นั่งว่างเว้นไว้อย่างน้อยหนึ่งที่ เพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยอย่างเพียงพอ

และข้างๆ ชายหนุ่มที่ร้องเรียกเขาก็มีที่นั่งว่างพอดี หลินซือจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงบนที่นั่งถัดจากชายหนุ่มคนนั้นทางขวามือ

เพียงแต่ในขณะที่นั่งลง เขาก็แอบขยับเก้าอี้ออกไปด้านนอกเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เพื่อให้ทั้งสองคนยังคงรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยระหว่างคนแปลกหน้าไว้ได้

“สวัสดีครับ ตอนนี้ผมยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่

“ที่นี่คือที่ไหนกันแน่ครับ?”

หลินซือจือไม่ได้คาดหวังกับคำตอบของคำถามนี้มากนัก เขาเดาว่าคนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ก็น่าจะเพิ่งมาถึงและยังคงสับสนงุนงงเหมือนกับเขา

ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดคุยเรื่องแบบนี้ก็ถือเป็นวิธีหนึ่งในการสร้างความสนิทสนม

“ใครจะรู้ล่ะครับ ผมก็เพิ่งมาก่อนหน้าคุณแค่นิดเดียว ตอนนี้ก็ยังมืดแปดด้านเหมือนกัน

“รอให้อ่านกฎจบก่อน พวกเราค่อยมาเรียบเรียงข้อมูลของแต่ละคนดู บางทีอาจจะได้คำตอบก็ได้

“อ้อ จริงสิ ผมชื่อฟู่เฉิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ชายหนุ่มสวมแว่นตาไร้กรอบส่งยิ้มพลางยื่นมือออกมา

หลินซือจือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจับมือกับเขา: “หลินซือจือ”

ในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดเช่นนี้ การบอกชื่อจริงของตัวเองออกไปดูเหมือนจะไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาดนัก ด้วยสัญชาตญาณในการปกป้องตัวเอง การบอกชื่อปลอมอาจจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า

แต่วีซ่าในมือ ก็ได้แสดงชื่อจริงของทุกคนออกมาแล้ว

ต่อให้ปกปิดไว้ ภายหลังก็ถูกจับได้อยู่ดี

และนั่นจะนำมาซึ่งความมุ่งร้ายที่ไม่จำเป็น

จากสถานการณ์ในตอนนี้ โลกใบใหม่ดูเหมือนจะพยายามสร้างสภาพแวดล้อมที่กลมเกลียวและเป็นมิตร ผู้เล่นไม่ได้มีความเป็นศัตรูกันโดยตรง

ดังนั้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินซือจือก็ยังคงบอกชื่อจริงของตัวเองออกไป

ไม่นาน การนับถอยหลังบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็สิ้นสุดลง

ทุกคนต่างก็พากันมานั่งล้อมรอบโต๊ะยาว แล้วมองไปที่หน้าจอ

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ดังขึ้นอีกครั้ง และบนหน้าจอก็ปรากฏภาพที่เกี่ยวข้อง เพื่ออธิบายเนื้อหาของเสียงอิเล็กทรอนิกส์เพิ่มเติม ช่วยให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่เข้าใจได้ดียิ่งขึ้น

[ผู้เล่นทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่!]

[นี่คือโลกเหนือธรรมชาติที่มีกฎเกณฑ์แตกต่างจากโลกแห่งความเป็นจริงในความรู้ความเข้าใจของพวกคุณอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น โปรดผู้เล่นทุกท่านปฏิบัติตามกฎของผู้เล่นอย่างเคร่งครัด เพื่อหลีกเลี่ยงพฤติกรรมที่ฝ่าฝืนกฎใดๆ]

[ต่อไปนี้จะแบ่งออกเป็นสามส่วน เพื่อแนะนำข้อควรปฏิบัติสำหรับผู้เล่นในโลกใบใหม่ตามลำดับ:]

[หนึ่ง ข้อควรปฏิบัติในการใช้ชีวิตพื้นฐาน]

[สอง ข้อควรปฏิบัติในการทำกิจกรรมในชุมชน]

[สาม ข้อควรปฏิบัติในการตัดสินของโถงระเบียง]

[โปรดจดจำข้อควรปฏิบัติทั้งหมดข้างต้นให้ขึ้นใจ หากฝ่าฝืน จะได้รับการลงโทษ ‘หักเวลาวีซ่า’ หรือกระทั่ง ‘เนรเทศออกนอกประเทศ’ ขึ้นอยู่กับความร้ายแรงของการฝ่าฝืน]

[ต่อไปนี้จะเป็นการแนะนำโดยละเอียด]

หลินซือจือลูบคลำสร้อยข้อมือวีซ่าที่มือซ้ายโดยสัญชาตญาณ

หากทำความเข้าใจตามความหมายตามตัวอักษร วีซ่าก็คือใบอนุญาตพิเศษที่อนุญาตให้พำนักอยู่ในประเทศใดประเทศหนึ่ง และทันทีที่วีซ่าหมดอายุ ก็จะถูกเนรเทศออกนอกประเทศ

เช่นนั้น การถูกเนรเทศออกจากโลกใบใหม่ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะหมายถึงความตายนั่นเอง