บทที่ 32 สองญัตติ

ญัตติฉบับที่หนึ่ง: ชุมชนแจกจ่ายเวลาวีซ่า 1,000 นาทีให้กับผู้เล่นทุกคนทุกวัน

ญัตติฉบับที่สอง:

หลังจากผู้เล่นทุกคนในชุมชนเข้าร่วมเกม จะต้องส่งมอบเวลาวีซ่าที่ได้จากในเกม 5% เข้ากองทุนรับประกันชุมชน

กองทุนรับประกันชุมชนนี้จะแจกจ่ายการรับประกันการดำรงชีวิตขั้นต่ำให้กับผู้เล่นทุกคนตามมาตรฐาน ‘เวลาวีซ่า 80 นาที/คน/วัน’

หากใช้ไม่หมดในวันนั้น เวลาวีซ่าที่เหลือจะกลับคืนสู่กองทุนรับประกันชุมชน หากใช้เกิน จะต้องใช้เวลาวีซ่าของตนเองจ่ายสมทบ

นอกจากนี้ สิ่งของที่ซื้อด้วย ‘กองทุนรับประกันชุมชน’ สามารถนำมาใช้จ่ายแจกจ่ายระหว่างผู้เล่นได้อย่างอิสระ โดยไม่ถือเป็นพฤติกรรมการซื้อขาย

ในที่สุดทุกคนก็บรรลุข้อตกลงร่วมกัน

“ถ้าอย่างนั้น ฟู่เฉินไปส่งญัตติเถอะ หากญัตติฉบับที่สองยังไม่ผ่าน ก็ให้ลบข้อความจากหลังมาหน้า แล้วลองใหม่อีกสักสองสามครั้ง”

ไช่จื้อหยวนหันไปมองหลี่เหรินซูอีกครั้ง “เหรินซู คุณเป็นคนอธิบายให้คนอื่นๆ ฟังดีไหม?”

หลี่เหรินซูพยักหน้า “ได้ค่ะ”

ทุกคนเดินออกจากห้อง ในตอนนี้คนอื่นๆ ก็ยังคงรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงและไม่ได้จากไปไหน

ในช่วงเวลากลางวัน ทุกคนสามารถทำกิจกรรมในชุมชนได้อย่างอิสระ จะไปเดินเล่นข้างนอก ไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำ หรือจะนอนหลับอุตุอยู่ในห้องของตัวเองก็ได้

ทว่าในตอนนี้ คนส่วนใหญ่ดูเหมือนจะยังคงอยากอยู่ในห้องโถงร่วมกับคนอื่นๆ มากกว่า

บางทีอาจจะเป็นเพราะยังไม่คุ้นเคยและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมนี้ได้ดีนัก การได้อยู่กับคนอื่นๆ จึงทำให้รู้สึกปลอดภัยมากกว่า หรือบางทีอาจจะเพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น

ตอนที่ทุกคนเดินออกมาจากห้อง หลินซือจือสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีคนสองสามคนแอบมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่คลุมเครือ

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า การอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ต่อให้การประชุมลับของพวกเขาทั้งห้าคนจะเงียบเชียบแค่ไหน ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของทุกคนไปได้

ฟู่เฉินเดินตรงออกไปนอกห้องโถง

ตามคำอธิบายที่เกี่ยวข้อง ภายนอกห้องโถงมีอาคารแยกต่างหากอยู่หลังหนึ่ง ซึ่งก็คือ ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ ที่ระบุไว้ในกฎนั่นเอง

เมื่อผู้เล่นต้องการเสนอญัตติ หรือต้องการลงคะแนนเสียงให้กับญัตติที่มีอยู่ ล้วนต้องไปที่ ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ เพื่อดำเนินการที่เกี่ยวข้องให้เสร็จสิ้น

ผู้เล่นแต่ละคนที่เข้าไปใน ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ จะมีเวลาจำกัด และต้องออกมาก่อนหมดเวลา ในทำนองเดียวกัน เมื่อมีผู้เล่นกำลังใช้งาน ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ อยู่ ผู้เล่นคนอื่นก็ห้ามบุกรุกเข้าไปหรือใช้งานร่วมกันโดยเด็ดขาด

การใช้ความรุนแรงหรือวิธีการอื่นๆ เพื่อข่มขู่ผู้เล่น ไม่ให้ผู้เล่นเข้าไปใน ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ ก็ถือเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎเช่นกัน

หากฝ่าฝืนกฎเหล่านี้ ล้วนมีโอกาสที่จะได้รับการลงโทษสถานหนักเบาแตกต่างกันไป

ทุกคนมองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องโถง และมองตามฟู่เฉินที่เดินเข้าไปใน ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ โดยสัญชาตญาณ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเอ่ยถาม หลี่เหรินซูก็ไปนั่งที่โต๊ะยาวแล้วเริ่มอธิบาย

“ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ เมื่อครู่นี้พวกเราได้จัดการประชุมย่อยขึ้นมา และได้ปรึกษาหารือเกี่ยวกับญัตติฉบับหนึ่งในสถานการณ์ที่มีเพียงบางคนเท่านั้นที่เข้าร่วม

“แต่ขอให้ทุกคนวางใจได้ พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้ต้องการจะสร้างกลุ่มย่อยอะไรหรอกค่ะ หลักๆ ก็เพื่อรักษาน้ำใจของคนบางกลุ่ม ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะเอิกเกริกจนเกินไป

“เนื้อหาของญัตติ มีดังนี้ค่ะ…”

หลี่เหรินซูไม่ได้เล่าถึงขั้นตอนการปรึกษาหารือเนื้อหาญัตติของคนทั้งห้ามากนัก แต่เธอเลือกที่จะแนะนำเนื้อหาของญัตติทั้งสองฉบับที่เสร็จสมบูรณ์แล้วให้ทุกคนฟังโดยตรง

เมื่อเธอแนะนำคร่าวๆ เสร็จสิ้น บนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏข้อมูลแจ้งเตือนที่เกี่ยวข้องขึ้นมาพอดี

[มีผู้เล่นเสนอญัตติ ชุมชนได้ทำการตรวจสอบและอนุมัติแล้ว]

[ในอีก 1 ชั่วโมงหลังจากนี้ ขอให้สมาชิกทุกคนเข้าไปยัง ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ หรือทำการลงคะแนนเสียงแบบไม่ระบุชื่อผ่านคอมพิวเตอร์ส่วนตัว]

[หากญัตตินี้ได้รับเสียงสนับสนุนเกินกึ่งหนึ่ง จะถูกนำมาใช้เป็นกฎเกณฑ์พื้นฐาน]

[เนื้อหาญัตติ: เพิ่มกฎที่เกี่ยวข้องกับ ‘กองทุนรับประกันชุมชน’]

[1. หลังจากผู้เล่นทุกคนในชุมชนเข้าร่วมเกม จะต้องส่งมอบเวลาวีซ่าที่ได้จากในเกม 5% เข้ากองทุนรับประกันชุมชน]

[2. กองทุนรับประกันชุมชนนี้จะแจกจ่ายการรับประกันการดำรงชีวิตขั้นต่ำให้กับผู้เล่นทุกคนตามมาตรฐาน ‘เวลาวีซ่า 80 นาที/คน/วัน’]

[3. หากใช้ไม่หมดในวันนั้น เวลาวีซ่าที่เหลือจะกลับคืนสู่กองทุนรับประกันชุมชน หากใช้เกิน จะต้องใช้เวลาวีซ่าของตนเองจ่ายสมทบ]

[4. สิ่งของที่ซื้อด้วย ‘กองทุนรับประกันชุมชน’ สามารถนำมาใช้จ่ายแจกจ่ายระหว่างผู้เล่นได้อย่างอิสระ โดยไม่ถือเป็นพฤติกรรมการซื้อขาย]

ด้านล่างสุดยังมีการนับถอยหลังเวลาลงคะแนนเสียงที่เหลืออยู่

59:59

59:58

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ฟู่เฉินได้ส่งญัตติทั้งสองฉบับเรียบร้อยแล้ว ส่วนญัตติฉบับแรกที่ไม่ผ่านการตรวจสอบก็จะไม่ปรากฏบนหน้าจอขนาดใหญ่เพื่อให้ทุกคนลงคะแนนเสียงหรือปรึกษาหารือ

นี่ก็เป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของทั้งห้าคน: ญัตติที่ผู้เล่นเสนอไม่ได้ปราศจากข้อจำกัด มันต้องไม่ขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ระดับล่างของโลกใบใหม่หรือกฎเกณฑ์พื้นฐานที่มีอยู่ และก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องไม่ขัดแย้งกับญัตติที่ผ่านการอนุมัติไปแล้วเช่นกัน

แน่นอนว่า หากเป็นญัตติที่ผู้เล่นเสนอ บางทีอาจจะสามารถแก้ไขหรือกระทั่งยกเลิกได้ด้วยการเสนอญัตติใหม่ในภายหลัง แต่นี่ก็ยังต้องการการตรวจสอบเพิ่มเติม

เมื่อเห็นเนื้อหาบนหน้าจอขนาดใหญ่ บนใบหน้าของหลี่เหรินซูก็ปรากฏความประหลาดใจระคนดีใจขึ้นมาเล็กน้อย

ญัตติ “ปอกลอก” ฉบับแรกไม่ผ่านการตรวจสอบ นี่ถือเป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมาย

ส่วนข้อที่สี่ในญัตติฉบับที่สอง ความจริงแล้วก็มีความเสี่ยงที่จะขัดแย้งกับกฎเกณฑ์พื้นฐานและไม่ผ่านการอนุมัติเช่นกัน เธอจึงได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว

ในตอนนี้เมื่อเห็นเนื้อหาของญัตติฉบับที่สองผ่านการตรวจสอบทั้งหมด ก็ยังรู้สึกดีใจอยู่บ้าง

ทุกคนอ่านเนื้อหาของญัตติจบ สีหน้าก็แตกต่างกันออกไป

แต่คนส่วนใหญ่ก็ค่อนข้างจะประหลาดใจและดีใจ

เจียงเหอเป็นคนที่เห็นด้วยมากที่สุด และเป็นคนแรกที่แสดงจุดยืน

“ญัตตินี้ไม่ได้นำมาปรึกษาหารือในที่สาธารณะ ก็เพื่อรักษาน้ำใจของ ‘คนจน’ อย่างพวกเราใช่ไหมคะ? เหรินซู คุณนี่เอาใจใส่ดีจริงๆ”

สวี่ถงหันไปมองเธอ “คุณจนตรงไหน ฉันต่างหากล่ะที่จนของจริง”

บนใบหน้าของติงเหวินเฉียงก็เผยให้เห็นความซาบซึ้งใจเล็กน้อย ส่วนความดีใจของซูซิ่วเฉินก็ยิ่งแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ติงเหวินเฉียงก็สามารถรับรู้ได้ว่าญัตตินี้หลักๆ แล้วก็เพื่อช่วยเขาแก้ปัญหาเรื่องอาหารการกิน และการที่ไม่ได้นำมาให้ทุกคนปรึกษาหารือในที่สาธารณะ ก็ถือเป็นการไว้หน้าเขาในระดับหนึ่งด้วย

ส่วนซูซิ่วเฉินนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าปัญหาที่ตัวเองตั้งขึ้น จะได้รับการแก้ไขอย่างเหมาะสมรวดเร็วขนาดนี้

หลี่เหรินซูพูดต่อ “ในตอนนี้มันยังเป็นแค่ญัตติ เป็นเพียงข้อเสนอแนะอย่างหนึ่ง หากทุกคนมีความคิดเห็นที่แตกต่างออกไป พวกเราก็ยังสามารถปรึกษาหารือกันได้อย่างเต็มที่ค่ะ”

เจียงเหอลุกขึ้นยืน “นี่ยังมีความจำเป็นต้องปรึกษาหารืออะไรอีก ของที่คล้ายกับสวัสดิการการรับประกันแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อทุกคนหรอกเหรอ?

“นี่คือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าชุมชนของเราได้ก้าวเข้าสู่สังคมที่เจริญแล้ว

“ยังไงฉันก็ขอไปลงคะแนนเห็นด้วยก่อนล่ะนะ”

เจียงเหอพูดจบ ก็เดินออกจากห้องโถงตรงไปยัง ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ ทันที

ไม่นาน คนอื่นๆ ก็เริ่มแสดงจุดยืนเช่นกัน

“ฉันก็เห็นด้วย”

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวิธีแบบนี้ด้วย แบบนี้ต่อให้โชคไม่ดีไม่ได้เวลาวีซ่าอะไรมา ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องดื่มแล้ว”

“ใช่แล้วล่ะ ไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล หลังจากนี้เวลาเข้าร่วมเกมก็จะได้เล่นได้เต็มที่หน่อย”

ในเวลานี้ ฟู่เฉินได้กลับมาแล้ว และในกลุ่มคนถึงกับมีเสียงปรบมือต้อนรับเขาดังขึ้น

หลี่เหรินซูมองไปที่หวังหย่งซิน “พี่หวัง ถ้าพี่มีความคิดเห็นอะไรล่ะก็ ต้องบอกออกมานะคะ ความคิดเห็นของพี่ก็สำคัญมากเช่นกัน”

คนอื่นๆ ก็มองไปที่หวังหย่งซินโดยสัญชาตญาณ

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า หากมีใครสักคนที่จะคัดค้านญัตตินี้ หวังหย่งซินก็คือคนที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด

ท้ายที่สุดแล้ว ในตอนนี้เขาคือคนที่มีเวลาวีซ่ามากที่สุด แถมยังให้ความสำคัญกับ “การปกป้องทรัพย์สินส่วนบุคคล” เป็นอย่างมากอีกด้วย

แม้จะบอกว่าญัตตินี้เพียงแค่มีคน 7 คนเห็นด้วยก็สามารถนำมาบังคับใช้ได้แล้ว การคัดค้านของหวังหย่งซินเพียงคนเดียวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้ แต่ถ้าสามารถลดข้อพิพาทลงให้ได้มากที่สุดและได้รับมติเป็นเอกฉันท์ แน่นอนว่าย่อมเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ หวังหย่งซินดูเหมือนจะไม่มีความไม่พอใจใดๆ เลยแม้แต่น้อย

เขายิ้ม “สมกับเป็นเรื่องจริงเลยแฮะ สามสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจหลีกหนีพ้นไปได้ตลอดชีวิต ก็คือการเกิด ความตาย และภาษี

“ต่อให้มาถึงโลกใบใหม่ ก็ยังต้องเสียภาษีตามกฎหมายอยู่ดี

“แต่ขอให้วางใจเถอะครับ ผมสนับสนุนญัตตินี้อย่างเต็มที่

“พวกคุณมองผมทำไม? รู้สึกเหมือนพวกคุณจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับผมนะ คิดว่าผมจะคัดค้านงั้นเหรอ?

“แน่นอนว่าผมไม่มีเหตุผลที่จะต้องคัดค้าน เพราะยังไงในโลกความเป็นจริงผมก็ชินกับการเสียภาษีอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่พวกคุณเสนอคืออัตราภาษีคงที่ ไม่ใช่อัตราภาษีก้าวหน้า ซึ่งนี่ก็ถือว่าเป็นมิตรกับผมมากแล้วล่ะครับ”

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่า การที่ญัตตินี้จะได้รับมติเป็นเอกฉันท์ ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว

แม้ว่าหลายคนจะสังหรณ์ใจว่าในอนาคตชุมชนแห่งนี้จะต้องเกิดรอยร้าวขึ้นอย่างแน่นอน แต่ความสามัคคีเช่นนี้—แม้จะเป็นเพียงความสามัคคีแค่เปลือกนอก ก็ยังดีกว่า ยิ่งรักษาไว้ได้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องโถง มุ่งหน้าไปยัง ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ เพื่อลงคะแนนเสียง

ผ่านไปเพียงสิบกว่านาที การลงคะแนนเสียงก็เสร็จสิ้น

[เนื้อหาญัตติ: เพิ่มกฎที่เกี่ยวข้องกับ ‘กองทุนรับประกันชุมชน’]

[การลงคะแนนเสียงเสร็จสิ้น]

[ต่อไปนี้จะประกาศผลการลงคะแนนเสียงแบบไม่ระบุชื่อ:]

[เห็นด้วย: 11 เสียง]

[คัดค้าน: 1 เสียง]

[กฎที่เกี่ยวข้องกับ ‘กองทุนรับประกันชุมชน’ ได้รับการจัดตั้ง]

[ส่วนของผลตอบแทนที่ยังไม่ได้ถูกแปลงเป็นเวลาวีซ่า จะถูกแปลงตามกฎใหม่]