บทที่ 97 คุณพริสซิลลา

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?” ไมเคิลอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นเมื่อเขาพูดชื่อวัสดุที่เขามีจนจบ

ชายวัยกลางคนหลังเคาน์เตอร์หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน

“เปล่าครับ ไม่มีอะไรผิดปกติหรอก แค่… ผมไม่รู้จักชื่อที่คุณเพิ่งพูดมาเลยน่ะครับ”

หน้าของไมเคิลเสียทันที ความวิตกกังวลแล่นพล่านไปทั่วร่าง

นี่หมายความว่าฉันจะขายวัสดุพวกนี้ที่นี่ไม่ได้งั้นเหรอ? เขาคิดอย่างประหม่า

เขาไม่ได้กังวลเรื่องมูลค่าของมันวัสดุที่ใช้สร้างมอนสเตอร์ที่สามารถต่อกรกับสิ่งมีชีวิตระดับพิเศษได้ จะไร้ค่าได้อย่างไร?

มันเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ความคิดที่ว่าจะขายพวกมันในเมืองนี้ไม่ได้นั้นน่าหนักใจ

แต่มันก็สมเหตุสมผล ไมเคิลให้เหตุผลกับตัวเอง

สาขาของสมาคมผู้มีพลังพิเศษที่นี่ไม่ได้เป็นศูนย์กลางทรัพยากรที่ยอดเยี่ยมอะไรขนาดนั้น

จากการเข้าไปอ่านในเว็บบอร์ดทุกวันแม้ว่าวันนี้เขาจะยังไม่มีเวลาเช็คโทรศัพท์เลยก็ตามไมเคิลรู้ดีว่าเมืองวูดสโตนค่อนข้างจะล้าหลังเมื่อเทียบกับเมืองอื่นๆ แม้แต่ในโลกของสิ่งเหนือธรรมชาติ

ทรัพยากรและโครงสร้างพื้นฐานของเมืองยังล้าหลังอยู่

สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นจากการที่เมืองขาดแคลนรอยแยกมิติมีเพียงสามแห่ง และทั้งหมดก็เป็นระดับต่ำ

มันเทียบไม่ได้เลยกับเมืองที่มีประชากรมากกว่าหรือมีรอยแยกที่มีมูลค่าสูงกว่า แม้ว่าเมืองเหล่านั้นจะมีจำนวนรอยแยกน้อยกว่าก็ตาม

ท้ายที่สุดแล้ว รอยแยกแบบแปดเปื้อนเลเวล 2 สองแห่ง ก็สามารถเอาชนะรอยแยกแบบแปดเปื้อนเลเวล 1 ห้าแห่งได้อย่างง่ายดายในแง่ของศักยภาพด้านทรัพยากร

ฉันต้องเดินทางไปเมืองอื่นเพื่อขายวัสดุพวกนี้หรือเปล่า? ความคิดของไมเคิลเริ่มหมุนวน

แต่ก่อนที่ความกังวลของเขาจะบานปลายไปกว่านี้ ชายวัยกลางคนก็พูดขึ้นอีกครั้ง และคำพูดต่อมาของเขาก็นำพาความโล่งใจมาให้

“ถึงผมจะไม่รู้จักวัสดุที่คุณพูดถึง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีคนที่รู้จักอยู่ที่นี่หรอกนะครับ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ได้หรอกครับ” ชายวัยกลางคนพูดให้ความมั่นใจพร้อมรอยยิ้ม

ไมเคิลพึมพำ “อ้อ” รู้สึกอายเล็กน้อย

เขารู้ตัวว่าคงแสดงความคิดออกทางสีหน้าชัดเจนเกินไป

ชายคนนั้นพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเบาและเป็นมืออาชีพ

“จากที่คุณบอก ผมคิดว่าวัสดุพวกนี้มีค่อนข้างเยอะและน่าจะหายากใช่ไหมครับ?”

ไมเคิลพยักหน้ายืนยัน

“ถ้าอย่างนั้น เชิญตามผมมาทางประตูนี้เลยครับ” ชายคนนั้นพูด พลางชี้ไปที่ทางเข้าที่ไมเคิลเคยเดินผ่านหลายครั้งเพื่อไปพบไบรอัน

เขาก็เคยเดินไปทางนี้กับชายวัยกลางคนคนนี้มาก่อนเหมือนกันตอนที่เขาเอาซากมอนสเตอร์มาขายครั้งล่าสุด

อย่างไรก็ตาม จากน้ำเสียงของชายคนนั้น มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังบอกทางให้คนแปลกหน้าหรือคนใหม่ แต่เหมือนกำลังทำตามขั้นตอนด้วยความเคยชินมากกว่า

ไมเคิลไม่ได้คิดอะไรมากและเดินตามชายวัยกลางคนไป

พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคยซึ่งเรียงรายไปด้วยประตูต่างๆ จนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่ไมเคิลคุ้นเคย

มันคือห้องเก็บของใต้ดินที่เขาเคยทำเงินได้ 100,000 ดอลลาร์แรกจากวัสดุมอนสเตอร์ในมิติ

“โปรดรอที่นี่สักครู่นะครับ” ชายคนนั้นบอก

“เดี๋ยวผมจะพาคนที่น่าจะรู้จักของที่คุณต้องการจะขายมาให้ ในระหว่างนี้ คุณสามารถใช้เวลานี้เอาวัสดุออกมาได้เลยครับ”

นี่ไม่ใช่การซื้อขายครั้งแรกของพวกเขา ชายวัยกลางคนจึงรู้สถานะของไมเคิลในฐานะผู้ตื่นรู้และเรื่องพื้นที่เก็บของของเขา

หลังจากพูดในสิ่งที่ต้องพูดจบ ชายคนนั้นก็เดินออกไป

เนื่องจากไมเคิลคุ้นเคยกับพื้นที่นี้แล้ว เขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดที่ต้องอยู่คนเดียว

หลังจากมองไปรอบๆ บริเวณอันกว้างขวาง เขาก็เริ่มดึงเศษซากของการ์กอยล์ออกมาทีละชิ้น จัดเรียงอย่างระมัดระวังตามประเภทของวัสดุ

ขณะที่เขาทำงาน ไมเคิลก็ทำให้แน่ใจว่ามานาของเขาจะไม่รั่วไหลออกมา เช่นเดียวกับที่เขาทำมาตลอดตั้งแต่ที่เดินออกจากเคาน์เตอร์ของเกรซ

น่าเสียดายที่ชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ เกี่ยวกับออร่าของเขาเลย ไมเคิลจึงยังไม่แน่ใจว่าเขาทำถูกวิธีหรือไม่

ขณะที่กำลังจัดเรียงซากของการ์กอยล์ เขาก็ใช้ {ตรวจสอบ} กับพวกมันอีกครั้งเพื่อยืนยันข้อมูล

[โลหะผสมออบซิเดียนหลอม]

ส่วนผสมของโลหะสีเข้มและแร่ที่คล้ายออบซิเดียน ให้พื้นผิวคล้ายหินผสมผสานกับความยืดหยุ่นและความทนทานสูง

มักใช้สำหรับสร้างสิ่งก่อสร้างที่ทนทานหรือโกเลม

[เศษแร่มีเส้นเลือด]

ชิ้นส่วนที่น้ำหนักเบาแต่ทนทานและมีเส้นเลือดสีเขียวอมฟ้า มักใช้ในการประดิษฐ์เครื่องมือที่นำมานา

[แผ่นขนนก]

แผ่นโลหะที่มีความยืดหยุ่นและเบาราวกับขนนก เหมาะสำหรับการสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่มีความคล่องตัวในอากาศ

[หินแกนกลาง]

วัสดุสีดำหนาแน่น มีค่าเนื่องจากความสามารถในการกักเก็บและรักษาสมดุลของมานา

[ทรงกลมคริสตัล]

หินที่มีลวดลายเรียบเนียน ใช้ในการประดิษฐ์เครื่องตรวจจับและเครื่องขยายพลังงาน

[หินอีเธอร์]

หินโปร่งแสงสีซีดที่มีคุณสมบัติต่อต้านแรงโน้มถ่วง มักใช้ในอุปกรณ์ลอยตัว

[แกนรูน]

แกนรูปร่างไม่สม่ำเสมอที่มีรูนเรืองแสงทำหน้าที่เป็นแหล่งพลังงานสำหรับเครื่องจักรขั้นสูง

ของพวกนี้น่าจะราคาแพงใช่ไหม? ไมเคิลคิด รู้สึกทั้งกังวลและตื่นเต้นปะปนกันไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนก็กลับมา คราวนี้มาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนสวมแว่นตาและแต่งกายด้วยชุดคลุมสีฟ้า

ชุดคลุมไม่ใช่สไตล์ที่ได้รับความนิยม แม้แต่ในโลกนี้ ทำให้เธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก

แล้วก็ยังมีเรื่องแว่นตาอีก…

ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติสายตาสั้นได้ด้วยเหรอ? ไมเคิลคิด รู้สึกว่ามันย้อนแย้งนิดหน่อย

แต่เขาไม่มีเวลาให้คิดเรื่องนี้นานนัก เพราะจู่ๆ หญิงคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาหรือจะพูดให้ถูกคือ ตรงหน้าวัสดุที่เขาจัดเรียงไว้

“นี่มันโลหะผสมออบซิเดียนหลอมใช่ไหม?” เสียงนุ่มๆ ดังก้องขึ้น

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างใจเย็นแต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้

“หือ? …เอ่อ…ใช่ครับ?” ไมเคิลพูดติดอ่าง ถูกทำให้ตกใจกับคำถามและท่าทีที่กระทันหันของเธอ

เขาตอบอย่างเหม่อลอย ยังคงประมวลผลการเคลื่อนไหวที่คาดไม่ถึงของเธอ

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจเขาเลย

แต่ความสนใจของเธอกลับอยู่ที่วัสดุที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าเธออย่างเต็มที่ขณะที่เธอเริ่มพูด

“นี่มันวัสดุที่หายากมากเลยนะ แถมยังถูกสร้างขึ้นมาอย่างยอดเยี่ยมด้วย อย่างไรก็ตาม มันดูเหมือนไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาโดยใช้วิธีการของสหพันธ์ แต่กลับยังคงคุณภาพไว้หากไม่ได้เหนือกว่าด้วยซ้ำ มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างมีเอกลักษณ์เลยทีเดียว”

ไมเคิลตะลึงกับข้อสังเกตของเธอ

เธอสามารถวิเคราะห์ได้ขนาดนี้ในเวลาอันสั้นได้ยังไงเนี่ย?

เขาสงสัย รู้สึกประทับใจแม้เขาจะเข้าใจเพียงบางส่วนของสิ่งที่เธอพูดก็ตาม

เมื่อสังเกตเห็นความสับสนของเขา ชายวัยกลางคนที่ขยับเข้ามาใกล้ก็โน้มตัวเข้ามาเล็กน้อยแล้วกระซิบว่า “คุณพริสซิลลาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประดิษฐ์เวทมนตร์และเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ลึกซึ้งด้านเวทมนตร์โดยทั่วไปครับ”

แมัไมเคิลจะสงสัยอยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร แต่การที่เธอจำวัสดุได้อย่างรวดเร็วก็เกือบจะทำให้เขาคิดว่าเธออาจจะเป็นผู้ตื่นรู้ไปชั่วขณะ

ความรู้ความเข้าใจของเธอดูลึกซึ้งจนน่าประหลาดใจ

คำอธิบายของชายคนนั้นกระตุ้นให้เกิดความคิดอีกอย่างหนึ่ง

ไมเคิลเหลือบมองเธออีกครั้ง คราวนี้ด้วยความอยากรู้ที่มากขึ้น

‘เธอเป็นจอมเวทเหรอเนี่ย?’