บทที่ 3 การปลุกพลังที่สำเร็จ

วินาทีผ่านไป และไมเคิลแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตุบๆ อยู่ในอก

นักเรียนแต่ละคนได้รับเวลา 30 วินาทีกับลูกแก้วปลุกพลัง

หากให้เวลามากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์ เนื่องจากมันได้รับการพิสูจน์มาหลายปีแล้ว

10 วินาทีผ่านไป

15 วินาที

20 วินาที

25 วินาที…

ในขณะที่ครูกำลังเตรียมจะบอกเลิกแถวไมเคิลซึ่งหัวใจของเขาดิ่งจมลงสู่ความขมขื่นไปแล้วจู่ๆ ลูกแก้วปลุกพลังใต้มือของไมเคิลก็เปล่งแสงสว่างจ้าออกมา

ในพริบตานั้น ไมเคิลสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย

จิตใจของเขาดูเหมือนจะปลอดโปร่งขึ้น และคลื่นแห่งพละกำลังก็หลั่งไหลเข้ามา

รูปลักษณ์ที่มาพร้อมกับผู้ตื่นรู้หน้าใหม่ทุกคนได้ปรากฏขึ้นในไม่ช้า

พลังงานสีดำอันมืดมนหมุนวนรอบตัวไมเคิล เคลือบไปทั่วร่างกาย ในขณะที่คทาสีดำมืดก่อตัวขึ้นในมือของเขาช่วงสั้นๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะอันตรธานหายไป

ไมเคิลตกตะลึงไปชั่วขณะกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน แต่เสียงของครูที่ประหลาดใจไม่แพ้กันก็ดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“ไมเคิล นอร์แมน ปลุกอาชีพสำเร็จ อาชีพจอมเวทมรณะ!” ครูประกาศ

“อีกคนแล้วเหรอ?!”

“จอมเวทมรณะงั้นเหรอ? ฟังดูทรงพลังดีนะ แล้วก็อาจจะ… ชั่วร้ายนิดหน่อยด้วย?”

“พูดให้มั่นใจกว่านี้หน่อยสิพี่ชาย มันโคตรจะชั่วร้ายเลยล่ะ!”

“อ่าฮะ แต่ตราบใดที่ฉันสามารถปลุกอาชีพได้ ฉันก็ไม่รังเกียจหรอกแม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยการขายร่างกายก็ตาม!”

“บอกมาตรงๆ เถอะว่านายน่ะหื่นไอ้น้อง”

เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เสียงอื้ออึงดังขึ้นในโถง แต่มันเบากว่าสองครั้งแรก

มันช่วยไม่ได้ต่างจากความตื่นเต้นในการปลุกพลังที่ไม่มีใครคาดคิดของลิเลียน สโตน หรือความตื่นตะลึงในการเปลี่ยนผ่านเป็นสุดยอดอัจฉริยะของไบรอัน เลียน ไมเคิลนั้นแทบไม่มีตัวตนในโรงเรียนเลย

แต่มันจะไม่ใช่อย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว…

นอกจากนี้ มีเพื่อนร่วมชั้นของเขาจากห้องสาม กลุ่มเอ็นแปด เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อยู่ในโถงนี้ และเขาก็จำพวกเขาได้น้อยยิ่งกว่าเสียอีก

เขาไม่รู้จักใครเป็นการส่วนตัวเลย

“ดี ดี ดี” ครูผู้รับผิดชอบพิธีกล่าวซ้ำคำนี้สามครั้งด้วยความยินดี

ไม่ใช่เพราะเขารู้จักไมเคิลเป็นการส่วนตัว แต่เป็นเพราะพิธีที่เขาคาดว่าจะไม่มีผู้ตื่นรู้เลย กลับสร้างผู้ตื่นรู้ขึ้นมาถึงสามคนอย่างน่าประหลาดใจ

ถ้าไม่มีใครปลุกพลังได้เลย เขาคงไม่แปลกใจผลลัพธ์เช่นนั้นเป็นเรื่องปกติ

“มายืนรอข้างๆ ฉันสิ” ครูผายมือให้ไมเคิลไปรวมกลุ่มกับผู้ตื่นรู้อีกสองคน

“ครับอาจารย์”

ไมเคิลพยักหน้า เขายังคงมึนงงอยู่ และทำตามคำสั่ง เมื่อเห็นสหายคนใหม่ ลิเลียนและไบรอันต่างก็พยักหน้าทักทาย ซึ่งไมเคิลก็ตอบกลับไป

ความจริงแล้ว ความสนใจของไมเคิลไม่ได้อยู่ที่สิ่งรอบตัวอีกต่อไปแล้ว

เขาพอจะจับใจความสิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นกระซิบกระซาบเกี่ยวกับเขาได้บ้าง แต่เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับสิ่งอื่นจนไม่สนใจ

ความสนใจของเขาอยู่ที่สิ่งที่เพิ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาต่างหาก

หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าลอยอยู่ตรงหน้าไมเคิล:

________________________________________

[ชื่อ: ไมเคิล นอร์แมน]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[อาชีพ: จอมเวทมรณะฝึกหัด]

[เลเวล: 1]

[ค่าประสบการณ์: 0/100]

[พละกำลัง: 1.3]

[ความคล่องตัว: 1.4]

[ความทนทาน: 1.2]

[สติปัญญา: 4.5]

[แต้มคุณลักษณะ: 0]

[ทักษะ: อัญเชิญซากศพ, คืนชีพซากศพ]

[พรสวรรค์: วิวัฒนาการไร้ที่สิ้นสุด]

[ทักษะอาชีพ: ช่องทำสัญญา {0/2}]

[ของขวัญพิเศษ: ตราประทับแห่งต้นกำเนิด]

จิตใจของไมเคิลไม่ได้มุ่งเน้นไปที่รายละเอียดที่แสดงบนหน้าต่างนั้น

จนกระทั่งบัดนี้เขาถึงเพิ่งจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาปลุกพลังได้แล้ว! เขาปลุกพลังได้จริงๆ!

ความสุขพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง และไหล่ที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาได้ปลุกพลังขึ้นมาแล้ว

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป อนาคตของเขาในตอนนี้เปิดกว้างสู่ความเป็นไปได้ใหม่ๆ แล้ว

ไมเคิลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก และหันกลับไปสนใจพิธีปลุกพลังที่เหลืออีกครั้ง

เหลือนักเรียนอีกเพียงหกคน และในอีกประมาณสี่นาที พิธีก็จะสิ้นสุดลง

นักเรียนแต่ละคนจะกลับบ้านไปในไม่ช้า ทิ้งให้พวกเขาครุ่นคิดถึงอนาคตของตนเองโดยพิจารณาจากผลลัพธ์ของการปลุกพลัง

ในตอนนี้ที่เขาไม่รู้สึกประหม่าอีกต่อไป จิตใจของไมเคิลก็มีอิสระที่จะคิดเรื่องอื่นๆ ได้

ความตระหนักรู้ที่สำคัญที่สุดคือเขาได้ปลุกอาชีพขึ้นมาอาชีพจอมเวทมรณะ

ความจริงแล้ว ไมเคิลแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้ตื่นรู้และอาชีพของพวกเขา นอกเหนือจากสิ่งที่เขาเรียนในโรงเรียนและจากคำบอกเล่า

สิ่งที่เขารู้คือ อาชีพต่างๆ จะถูกจัดแบ่งออกเป็นสามประเภทหลักๆ ได้แก่ สายต่อสู้, สายสนับสนุน, และสายการดำรงชีวิต

อาชีพจอมเวทมรณะของเขาดูเหมือนจะเป็นส่วนผสมของทั้งสายต่อสู้และสายสนับสนุน แต่ไมเคิลก็ไม่แน่ใจนัก

นอกจากอาชีพอัศวินและอาชีพจอมเวทที่มีอิทธิพลอย่างมากในโลกนี้แล้ว เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาชีพอื่นๆ เลย

โรงเรียนสอนเพียงความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับผู้ตื่นรู้ โดยไม่ได้เจาะลึกรายละเอียดมากนัก

บางทีเบื้องบนอาจรู้สึกว่านักเรียนที่มีโอกาสปลุกพลังได้น้อยไม่จำเป็นต้องรู้มากไปกว่านี้ และควรเอาเวลาไปเรียนหรือบำเพ็ญเพียรเสียดีกว่า

ว่ากันว่าหากใครบำเพ็ญเพียรก่อนปลุกพลังและมีพรสวรรค์ด้านนี้ พวกเขาจะสามารถเปิดใช้งานอาชีพรองได้ ดังนั้นการบำเพ็ญเพียรจึงถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ดีในภาพรวม

ไมเคิลไม่แน่ใจว่าการจำกัดข้อมูลเป็นเรื่องเฉพาะของโรงเรียนรัฐบาลวูดสโตนแห่งที่สามหรือไม่ แต่เขารู้สิ่งหนึ่งที่แน่นอนนั่นคือไม่มีการเลือกปฏิบัติระหว่างอาชีพ

ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอาชีพที่ “อ่อนแอเกินไป” เนื่องจากตามทฤษฎีแล้ว ทุกอาชีพไม่มีขีดจำกัด

ความแข็งแกร่งขึ้นอยู่กับตัวผู้ตื่นรู้เอง ตามคำบอกเล่าของเหล่าครูบาอาจารย์ สิ่งนี้ยังนำไปใช้กับสายการดำรงชีวิตอย่างอาชีพช่างตัดเสื้อได้อีกด้วย

ไมเคิลไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จริงแค่ไหน แต่เขาคิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงจะได้รู้เอง

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เขาก็คือผู้ตื่นรู้ คนที่รัฐบาลควรจะให้ความสำคัญ

ในขณะที่ไมเคิลกำลังเรียบเรียงความคิดและเตรียมจะตรวจสอบหน้าต่างที่ปรากฏขึ้นในใจเขาก่อนหน้านี้ เสียงของครูผู้ดูแลพิธีปลุกพลังก็ดึงความสนใจของเขาไป

“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ สำหรับพวกเธอที่ล้มเหลวในการปลุกพลัง จงจำไว้ว่าการไม่ได้เป็นผู้ตื่นรู้ ไม่ได้หมายความว่าอนาคตของพวกเธอจะมืดมน ในช่วงแรกๆ ของวันสิ้นโลก บรรพบุรุษของเราอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการอยู่รอดและความก้าวหน้า ล้วนเป็นคนธรรมดาทั้งนั้น แล้วถ้าพวกเธอไม่ได้ปลุกพลังล่ะ จะเป็นไรไป?”

เหล่านักเรียนผู้เศร้าสร้อยด้านล่างโพเดียมได้ยินเช่นนี้ คลื่นแห่งแรงบันดาลใจก็พลุ่งพล่านในตัวพวกเขา

แม้แต่ไมเคิลเองก็ยังอดประทับใจในคำพูดของครูไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าเมื่อพวกเขาเดินออกจากโถงนี้ไป ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็จะตามมาหลอกหลอนพวกเขาในไม่ช้า

บางทีนักเรียนบางคนอาจจะเข้าใจเรื่องนี้แล้ว แต่พวกเขาก็ต้องการบางสิ่งที่จะทำให้รู้สึกดีขึ้นในเวลานี้

ต้องเข้าใจก่อนว่าแม้ในทางเทคนิคแล้วโลกนี้จะก้าวหน้ากว่าโลกเดิมของไมเคิล แต่มันก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบสำหรับคนทั่วไปเสมอไป

ยกตัวอย่างเช่น พนักงานธนาคารได้กลายเป็นอดีตไปนานแล้ว พร้อมกับงานอื่นๆ อีกมากมาย

มีเพียงสถานประกอบการไม่กี่แห่งที่ยังคงจ้างคนมาทำงานที่เครื่องจักรสามารถทำได้อาจเป็นเพราะพวกเขายากจนเกินไป หรือต้องการแสดงถึงความ “หรูหรามีระดับ” อย่างโรงแรมหรูบางแห่ง

ผู้คนส่วนใหญ่ในโลกนี้มีชีวิตที่ยากจน อาศัยงานเพียงไม่กี่อย่างที่มีอยู่ประทังชีวิตไปวันๆ

หลังจากมาเยือนโลกนี้เท่านั้น ไมเคิลถึงได้เข้าใจคำกล่าวจากชีวิตเก่าของเขาอย่างถ่องแท้: เทคโนโลยีเป็นได้ทั้งพรและคำสาป

ความสิ้นหวังที่จะหลุดพ้นจากสภาพความเป็นอยู่ปัจจุบันนี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้นักเรียนเหล่านี้อยากเป็นผู้ตื่นรู้อย่างสุดหัวใจ

หากไมเคิลไม่ได้ปลุกพลัง เขาก็คงเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับฟังคำปลอบใจจากครูเช่นกัน

เขารู้ตัวว่าเขาโชคดีมากจริงๆ

เมื่อเห็นว่าคำพูดของตนได้เข้าถึงใจของนักเรียนแล้ว ครูก็พยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจก่อนจะกล่าวต่อ

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับทั้งมหาวิทยาลัยทั่วไปและสถาบันเฉพาะทางการบำเพ็ญเพียรจะเริ่มขึ้นในอีกสามเดือน ดังนั้นพวกเธอต้องเตรียมตัวให้ดีในช่วงเวลานี้ เพียงเพราะพวกเธอไม่ต้องมาโรงเรียนอีกหลังจบวันนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอควรจะทำตัวเกียจคร้าน เข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!” เหล่านักเรียน รวมทั้งไมเคิลและผู้ตื่นรู้หน้าใหม่อีกสองคน ตอบรับเสียงดัง

“เอาล่ะ เลิกแถวได้!”

ขณะที่นักเรียนพากันเดินออกจากโถง ครูก็หันมาหาไมเคิล ลิเลียน และไบรอัน

พร้อมกับรอยยิ้ม เขากล่าวว่า “พวกเธอสามคน ตามฉันมาที่ห้องครูใหญ่”