ตอนที่ 68 ร้านแว่นตาไร้พ่าย

ครู่ต่อมา ผู้ชมบนอัฒจันทร์ก็ระเบิดเสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหว

“เอาชนะมาได้ยังไงวะเนี่ย?!”

“หมาเขี้ยวไฟ ฉันรักแก!”

“อ๊ากกกกกก!”

“เฉียวซาง ยกหมาเขี้ยวไฟให้ฉันเถอะ!”

“เฉียวซาง เธอเท่สุดๆ ไปเลย!”

“คดีพลิกเฉยเลย! ตุ๊กตาควบคุมสมดุลพ่ายแพ้ไปแล้ว! ผู้ที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศก็คือผู้เข้าแข่งขันเฉียวซางครับ!” พิธีกรบรรยายด้วยความตื่นเต้น “นี่มันเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดที่สุดของรายการร้อยหน้าใหม่จริงๆ! ในช่วงวินาทีสุดท้าย หมาเขี้ยวไฟยังสามารถกระตุ้นคุณลักษณะเพลิงเดือดออกมาได้อีก! น่าเสียดายที่ตุ๊กตาควบคุมสมดุลหมดแรงล้มไปซะก่อน! ไม่อย่างนั้นเราคงได้เห็นฝีมือของหมาเขี้ยวไฟในโหมดเพลิงเดือดกันแล้ว!”

โหวเซี่ยงอวี่: “…”

เขาไม่คิดบ้างเหรอว่าคนที่แพ้อย่างเขาก็ได้ยินเหมือนกันนะ!

เฉียวซางยืนมองดูหมาเขี้ยวไฟที่บาดเจ็บไปทั้งตัว แต่กลับมีออร่าที่ดุดันกว่าเดิมอยู่บนลานประลองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้ฝึกอสูร หมาเขี้ยวไฟหันมามอง สายตาที่ดุดันเมื่อครู่อ่อนโยนลงทันทีจนกลายเป็นรูปสระอิ

จากนั้นเปลวไฟบนตัวก็ดับลง แล้วมันก็หลับตาพริ้มล้มลงไปกองกับพื้น

“หมาเขี้ยวไฟ!” เฉียวซางได้สติ รีบวิ่งเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาทันที

……

ณ ห้องพยาบาล ลานประลองสัตว์อสูร

สัตว์อสูรสีเขียวทั้งตัว บนหัวมีหนวดสองเส้น ปลายหนวดมีลักษณะกลม กำลังกำหมัดทั้งสองข้างเบ่งพลังสุดขีด

ปลายหนวดทรงกลมของมันเปล่งแสงสีเขียวออกมา

ละอองเรืองแสงสีเขียวร่วงหล่นลงมาจากแสงนั้น ปกคลุมไปทั่วร่างของหมาเขี้ยวไฟที่กำลังนอนหลับอยู่

สองนาทีต่อมา หมาเขี้ยวไฟก็ลืมตาที่ชุ่มชื้นของมันขึ้นมา

“หมาเขี้ยวไฟปลอดภัยแล้วจ้ะ แต่เพราะเมื่อกี้มันเพิ่งจะกระตุ้นคุณลักษณะเพลิงเดือดออกมา ควรจะให้มันพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยนะ ช่วงก่อนแข่งรอบชิงชนะเลิศก็ไม่ต้องให้มันวอร์มอัปอะไรแล้วล่ะ” คุณหมอสัตว์อสูรสาวตรวจดูอาการเสร็จก็เอ่ยขึ้น

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟมองตามเสียงคุณหมอ พอเห็นว่าเป็นใครก็กระโดดเข้าหาด้วยความดีใจทันที

เฉียวซางอ้าแขนรับมันไว้ แล้วเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณค่ะคุณหมอ หนูเข้าใจแล้วค่ะ”

“มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วจ้ะ เมื่อกี้หมอก็ดูการแข่งขันของหนูอยู่เหมือนกัน เก่งมากๆ เลยนะ รอบชิงชนะเลิศก็สู้ๆ นะจ๊ะ” คุณหมอสาวให้กำลังใจ

“พวกเราจะสู้เต็มที่ค่ะ” เฉียวซางยิ้มรับ

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟก็เห่าตอบรับอย่างหนักแน่นเช่นกัน

พอเห็นว่าหมาเขี้ยวไฟปลอดภัยแล้ว เฉียวซางก็เริ่มนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในช่วงท้ายของการแข่งขันเมื่อกี้นี้

คุณลักษณะเพลิงเดือด

สัตว์อสูรทุกตัวล้วนมีคุณลักษณะประจำตัว

คุณลักษณะส่วนใหญ่มักจะเป็นผลดีต่อตัวสัตว์อสูรเอง แต่ก็มีบางคุณลักษณะที่เป็นผลเสียหรือไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่

อย่างเช่น หญ้าขี้เซา

ขอแค่ฝนตก มันก็จะหลับทันที

ถ้าเจอหญ้าขี้เซาในการแข่งขัน ก็แค่ส่งสัตว์อสูรที่มีทักษะขอฝนลงไป การแข่งขันนัดนั้นก็ชนะได้โดยไม่ต้องออกแรงเลย

หรืออย่างปะการังแปดท่อที่เคยเจอเมื่อคราวก่อน

พอสัมผัสกับวัตถุ มันก็จะสามารถปรับผลึกนาโนบนผิวหนังเพื่อพรางตัวได้ นี่ก็ถือเป็นคุณลักษณะสายสนับสนุน

ส่วนคุณลักษณะเพลิงเดือดของหมาเขี้ยวไฟนั้น เป็นคุณลักษณะที่ช่วยเพิ่มพลังโจมตี ซึ่งถือเป็นประโยชน์อย่างมากต่อตัวมันเอง

มันจะถูกกระตุ้นขึ้นมาก็ต่อเมื่อสัตว์อสูรได้รับบาดเจ็บถึงระดับหนึ่ง และพละกำลังลดลงอย่างฮวบฮาบเท่านั้น

ทำให้เหมือนกับกินยาโด๊ปเข้าไป พลังของทักษะธาตุไฟและความเร็วในการโจมตีจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

นี่คือคุณลักษณะที่สัตว์อสูรธาตุไฟทุกตัวใฝ่ฝันอยากจะมี

แต่ก็ใช่ว่าคุณลักษณะนี้จะถูกกระตุ้นขึ้นมาได้ทุกครั้งหรอกนะ

ต่างจากหญ้าขี้เซาที่เจอฝนแล้วต้องหลับซึ่งเป็นคุณลักษณะแบบถูกบังคับให้แสดงผล แต่คุณลักษณะเพลิงเดือดของหมาเขี้ยวไฟจะต้องได้รับการฝึกฝนให้เชี่ยวชาญถึงจะสามารถกระตุ้นออกมาได้

โดยทั่วไปแล้ว สัตว์อสูรธาตุไฟที่สามารถกระตุ้นคุณลักษณะเพลิงเดือดได้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์และใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว ล้วนแต่เป็นตัวตึงในวงการทั้งสิ้น

เพราะมันจะต้องยอมเจ็บตัวปางตายเพื่อฝึกฝนการกระตุ้นคุณลักษณะนี้นี่แหละ

ถึงแม้หมาเขี้ยวไฟจะมีคุณลักษณะเพลิงเดือดอยู่ในตัว

แต่เฉียวซางก็คิดว่า การจะให้มันฝึกฝนจนเชี่ยวชาญนั้นคงต้องค่อยเป็นค่อยไป

เหลือเวลาอีกเกือบ 50 นาทีก่อนจะถึงรอบชิงชนะเลิศ

เฉียวซางอุ้มหมาเขี้ยวไฟเตรียมตัวจะเดินกลับไปที่อัฒจันทร์เพื่อดูการแสดงของสัตว์อสูร

ระหว่างทางที่เดินจากห้องพยาบาลไปอัฒจันทร์ พอหมาเขี้ยวไฟเหลือบไปเห็นกระจกที่สามารถส่องเห็นตัวเองได้ มันก็ชะงักไปนิดนึง ก่อนจะกระโดดลงจากอ้อมกอดของเฉียวซาง

มันเดินไปส่องกระจกดู แล้วก็เริ่มกระวนกระวายใจ

“โฮ่ง?”

“โฮ่งโฮ่ง!”

“โฮ่ง!”

แว่นตากันแดดของมันหายไปไหน!

เฉียวซางล้วงเอาแว่นตากันแดดทรงสามเหลี่ยมสีแดงที่พังยับเยินออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้มันดู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “การแข่งขันเมื่อกี้มันดุเดือดเกินไป แว่นก็เลยพังไปแล้วล่ะ”

หมาเขี้ยวไฟยืนอึ้งเป็นรูปปั้น ราวกับโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ก่อนจะใช้กรงเล็บรับแว่นตาที่พังนั้นมา ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “โฮ่ง!!!”

เสียงร้องของมันฟังดูน่าสงสารยิ่งกว่าตอนที่โดนตุ๊กตาควบคุมสมดุลใช้พลังจิตฟาดลงกับพื้นซะอีก

“ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา เดี๋ยวตอนเย็นฉันซื้อให้แกใหม่หลายๆ อันเลย ให้แกเลือกตามใจชอบเลยนะ” เฉียวซางเอ่ยปลอบใจ

หมาเขี้ยวไฟหยุดร้องไห้ทันที พยักหน้ารับทั้งน้ำตา

จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากไม่ไกล “ทางฉันมีแว่นตากันแดดอยู่พอดีเลย ยกให้หมาเขี้ยวไฟได้นะ”

เฉียวซางหันไปมอง

เห็นหญิงสาวอายุประมาณ 25-26 ปี ผมดำสลวย หน้าตาสะสวยดูเป็นมิตรกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

“สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อซ่งหยวน”

“สวัสดีค่ะ” เฉียวซางทักทายอย่างมีมารยาท

“เมื่อวานพี่โทรหาหนูแล้วนะ แต่หนูคงคิดว่าเป็นสายก่อกวนก็เลยตัดสายพี่ทิ้งน่ะสิ” ซ่งหยวนพูดพร้อมรอยยิ้ม โดยไม่มีท่าทีเขินอายเลยสักนิด

เฉียวซางลองนึกดู “ก็เบอร์ที่ลงท้ายด้วย 1772 ที่โทรมาตั้งหลายรอบ แล้วสุดท้ายหนูก็บล็อกไปใช่ไหมคะ?”

ซ่งหยวน: “…”

“พี่เองจ้ะ”

“ขอโทษด้วยนะคะ หนูคิดว่าเป็นสายหลอกลวงน่ะค่ะ” เฉียวซางขอโทษขอโพย

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ การระวังตัวไว้ก็เป็นเรื่องดี ถ้าเป็นพี่ ก็คงไม่รับเบอร์แปลกง่ายๆ เหมือนกัน พี่มาหาหนูก็เพราะ…” ซ่งหยวนยังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

“ขอโทษนะจ๊ะ ขอพี่รับโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

เฉียวซางตาไวเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของซ่งหยวน เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่ได้ถูกบันทึกชื่อไว้

“ฮัลโหล ใครคะ?” ซ่งหยวนรับสาย

เฉียวซาง: “…”

หนึ่งนาทีต่อมา

“ขอโทษทีนะจ๊ะ เราคุยกันต่อเถอะ เมื่อกี้พี่พูดถึงไหนแล้วนะ?” ซ่งหยวนวางสายแล้วถาม

“บอกว่าพี่ก็จะไม่รับเบอร์แปลกง่ายๆ เหมือนกันค่ะ” เฉียวซางตอบ

ซ่งหยวนทำหน้าเก้อ กระแอมไอแก้เขินแล้วอธิบาย “พวกทำธุรกิจอย่างพี่ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละจ้ะ โทรศัพท์เข้ามาก็ต้องรับให้หมด ไม่งั้นอาจจะพลาดสายสำคัญไปได้”

เฉียวซางพยักหน้าเข้าใจ

“ที่พี่มาหาหนู ก็เพราะอยากจะจ้างหมาเขี้ยวไฟให้เป็นพรีเซ็นเตอร์แว่นตากันแดดของร้านพี่น่ะจ้ะ” ซ่งหยวนเข้าเรื่อง “หมาเขี้ยวไฟใส่แว่นตากันแดดแล้วดูเข้ากับคอนเซปต์ร้านพี่มาก เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ถ้าหนูตกลง เรามาแอดไลน์กันไว้ก่อนนะ รอให้การแข่งขันนัดชิงจบลง เราค่อยหาที่คุยรายละเอียดกัน”

ตอนแรกเธอแค่อยากให้หมาเขี้ยวไฟไลฟ์สดให้รอบเดียวเท่านั้น

แต่จากผลงานของเฉียวซางและหมาเขี้ยวไฟในวันนี้ ทำให้เธอมั่นใจว่า นี่คือเพชรเม็ดงามที่กำลังจะเจิดจรัสอย่างแน่นอน

เฉียวซางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า “หนูขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าร้านออนไลน์ของพี่ชื่ออะไร?”

ซ่งหยวนรีบตอบ “ร้านแว่นตาไร้พ่าย จ้ะ”

เฉียวซางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล

มีร้านนี้อยู่จริงๆ ด้วย

ชื่อผู้จดทะเบียนก็ตรงกัน

เบอร์โทรศัพท์ที่เธอบล็อกไปเมื่อวานก็ตรงกัน

ดูเหมือนจะไม่ใช่พวกมิจฉาชีพแฮะ…

“โอเคค่ะ งั้นหลังจบการแข่งขันนัดชิง เราค่อยมาคุยรายละเอียดกันนะคะ” เฉียวซางลดโทรศัพท์ลงพร้อมกับส่งยิ้มกว้าง

“เยี่ยมเลยจ้ะ เมื่อกี้พี่เดินมาได้ยินที่หนูคุยกับหมาเขี้ยวไฟพอดี พี่ก็เลยหยิบแว่นตากันแดดของร้านพี่มาด้วยอันนึง ถ้าไม่รบกวนเกินไป พี่ขอให้หมาเขี้ยวไฟใส่แว่นอันนี้ตอนแข่งรอบชิงได้ไหมจ๊ะ” ซ่งหยวนหยิบแว่นตากันแดดออกมาจากกระเป๋าด้วยความดีใจ

เฉียวซางมองแว่นตากันแดดอันนั้นแล้วก็พูดไม่ออก

ส่วนหมาเขี้ยวไฟพอมองเห็นแว่นตากันแดดอันนั้น ก็รีบส่ายหัวปฏิเสธเป็นพัลวัน

มันก็มีเทสต์ความสวยงามของมันเหมือนกันนะ!

(จบตอน)