ตอนที่ 45 ฝนสะเก็ดไฟ

เฉียวซางพาหมาเขี้ยวไฟมาที่ตรอกเล็กๆ ใกล้ๆ

หมาเขี้ยวไฟเริ่มรู้สึกตะหงิดๆ

แต่กลิ่นหอมยวนใจของปีกไก่ย่างรสเผ็ดวิปริตสุดยอดไร้เทียมทานมันช่างยั่วยวนจนกลบความคิดนั้นไปซะมิด

หมาเขี้ยวไฟไม่มัวคิดอะไรให้มากความ มันรับปีกไก่ย่างจากผู้ฝึกอสูรของมันมากัดคำโตทันที

เนื้อไก่นุ่มลื่น อร่อยใช้ได้เลยแฮะ

หมาเขี้ยวไฟตาเป็นประกาย เพิ่งจะอ้าปากเตรียมงับคำที่สอง แต่วินาทีต่อมา

“ก๊าซซซซ!!!”

เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วตรอกอันเงียบงัน

คนเดินถนนที่เดินผ่านปากตรอกถึงกับต้องหยุดชะงัก ชะโงกหน้าเข้ามาดู นึกว่ามีใครกำลังทารุณกรรมสัตว์อสูรอยู่หรือเปล่า

แต่พอมองเข้าไป ก็เห็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งยืนดูอยู่เงียบๆ ส่วนหมาเขี้ยวไฟกำลังพ่นไฟใส่กำแพงอย่างบ้าคลั่ง

ที่แท้ก็เป็นสัตว์อสูรธาตุไฟสติแตกขึ้นมาเองนี่เอง

เมื่อได้ข้อสรุปแล้ว คนเดินถนนก็ไม่อยากจะไปยุ่งย่ามให้สัตว์อสูรธาตุไฟมาหาเรื่องเอาได้ ต่างคนต่างก็ทำเป็นไม่เห็นแล้วเดินจากไป

“หมาเขี้ยวไฟ ทนไว้ลูก บีบอัดมัน บีบอัด! บีบอัดให้แน่นๆ แล้วค่อยพ่นออกมาสิ!” เฉียวซางตะโกนบอกอยู่ข้างๆ

“โฮ่งงงงงงง!!!”

ดวงตาของหมาเขี้ยวไฟที่ปกติก็ดูฉ่ำน้ำอยู่แล้ว ตอนนี้กลับมีน้ำตาคลอเบ้าจริงๆ

มันร้องไห้แล้ว…

บีบอัดบ้าบออะไรล่ะ?

มันจะไปรู้ได้ไงว่าบีบอัดคืออะไร?

มันรู้แค่ว่ามันเผ็ดจนจะตายอยู่แล้วโว้ยยย!!!

ความร้อนรุ่มแผดเผาอยู่ในกระเพาะอาหาร ความเผ็ดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ลามไปทั่วทั้งโพรงจมูกและลำคอ

“โฮ่งงงงงง!!!”

หมาเขี้ยวไฟพ่นไฟออกมาอย่างไม่รู้ตัว หวังเพียงแค่จะช่วยให้ลำคอและกระเพาะอาหารของมันรู้สึกดีขึ้นมาบ้างก็เท่านั้น

เฉียวซางสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าประกายไฟของหมาเขี้ยวไฟเริ่มจะเปลี่ยนรูปร่างจากทรงกลมเป็นเส้นตรง เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้ทันที

รอจนหมาเขี้ยวไฟพ่นไฟจนเหนื่อยหอบ ร่างกายอ่อนระทวยทรุดลงไปกองกับพื้น เฉียวซางจึงหยิบนมฉีหยวนจากกระเป๋าเป้ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้มัน

หมาเขี้ยวไฟรีบใช้สองขาหน้าประคองขวดนมฉีหยวนขึ้นมาดื่มอึกๆ ไม่นานนมก็หมดเกลี้ยงขวด

มันช้อนสายตาที่ยังมีน้ำตาคลอเบ้ามองเฉียวซางอย่างน่าสงสาร

เฉียวซางอ่านสายตานั้นออก

“ไม่ได้หรอกนะ ฉันพกนมฉีหยวนมาแค่ 4 ขวดเอง ต้องเก็บไว้ให้แกดื่มทีหลังด้วย” เฉียวซางปฏิเสธ

ช่วงนี้เงินในกระเป๋าของเธอร่อยหรอลงไปมาก มีแต่รายจ่ายไม่มีรายรับเลย ปริมาณนมฉีหยวนที่หมาเขี้ยวไฟต้องดื่มหลังฝึกซ้อมทุกวันก็เลยต้องถูกหั่นลดลงไปเกือบครึ่ง

ทีหลังค่อยดื่ม แล้วทำไมตอนนี้ถึงดื่มไม่ได้ล่ะ?

หมาเขี้ยวไฟเบิกตากว้างด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจ จนกระทั่งผู้ฝึกอสูรของมันยื่นปีกไก่ย่างอีกไม้มาให้ตรงหน้า

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟรีบถอยกรูดไปจนชิดกำแพงในพริบตา ส่ายหัวปฏิเสธพัลวัน

ก็ไอ้ของพรรค์นี้แหละที่ทำมันมีสภาพแบบนี้น่ะ!

มันขอสาบานเลยว่าจะไม่กินของพรรค์นี้อีกแล้ว!

เฉียวซางมาที่ข้างๆ หมาเขี้ยวไฟแล้วย่อตัวลง นำคลิปวิดีโอที่เพิ่งถ่ายไว้เมื่อกี้ให้มันดู

“แกลองดูสิ ประกายไฟที่แกพ่นออกมาเมื่อกี้ มันดูไม่เหมือนประกายไฟปกติเลยใช่ไหมล่ะ?”

หมาเขี้ยวไฟมองดูภาพตัวเองในวิดีโอที่โดนความเผ็ดเล่นงานจนสติแตก

ภาพที่ปรากฏในวิดีโอคือตัวมันเองที่ขนตั้งชันไปทั้งตัว น้ำหูน้ำตาไหลอาบหน้า หมดคราบความหล่อเหลาบาดใจเหมือนตอนส่องกระจกก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้าไปโดยสิ้นเชิง

“โฮ่งๆ!”

หมาเขี้ยวไฟเอาขาหน้าปิดตา ปฏิเสธที่จะยอมรับว่าไอ้หมาเขี้ยวไฟที่สภาพดูไม่ได้ในวิดีโอนั่นคือตัวมันเอง

เมื่อสัมผัสได้ถึงความคิดของหมาเขี้ยวไฟ เฉียวซางก็อึ้งไปนิดนึง เธอเกือบลืมไปเลยว่าหมาเขี้ยวไฟตัวนี้เป็นพวกห่วงหล่อสุดๆ…

ดูท่าคงต้องงัดแผนสำรองมาใช้ซะแล้ว…

เฉียวซางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาคลิปการแข่งขันของสัตว์อสูรธาตุไฟตัวอื่นๆ โดยเจาะจงใส่คีย์เวิร์ดคำว่า ‘เท่ระเบิด’ ลงไปด้วย

เธอไม่ได้เปิดดูคลิปก่อน แต่กดเลือกคลิปที่มียอดวิวสูงสุดในช่วงนี้มาเปิดให้หมาเขี้ยวไฟดูทันที “แกลองดูนี่สิ”

หมาเขี้ยวไฟแอบถ่างกรงเล็บดู พอมั่นใจว่าไม่ใช่คลิปแฉสภาพน่าอายของตัวเองเมื่อกี้นี้ มันถึงยอมเอามือลง

ในวิดีโอ สิงโตคลั่งแผงคอเพลิงที่มีแผงคอหยักศกสีแดงเพลิงกำลังเงยหน้าคำรามลั่น มันกระทืบเท้าขวาหน้าลงกับพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นเปลวไฟขนาดเท่าไข่ห่านก็ก่อตัวขึ้นเหนือหัวของมัน

เปลวไฟที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานมหาศาลลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ก่อนจะแตกกระจายออกราวกับดอกไม้ไฟ สะเก็ดไฟร่วงหล่นลงมาเป็นสาย ดูสวยงามตระการตามาก

หมาเขี้ยวไฟถูกภาพในวิดีโอดึงดูดความสนใจไปจนหมด แต่มองความสวยงามได้ไม่ทันไร ภาพอันงดงามนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทเมื่อสะเก็ดไฟร่วงหล่นกระทบพื้น

ภายในจอมีฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่ว รอจนเสียงระเบิดสงบลงและฝุ่นจางหายไป พื้นดินก็กลายสภาพเป็นซากปรักหักพัง

พื้นสนามเต็มไปด้วยหลุมบ่อขรุขระ คู่ต่อสู้มีสภาพไหม้เกรียมไปทั้งตัวจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้

จากภาพสวยงามอลังการเมื่อครู่ กลายเป็นฉากสยองขวัญไปในพริบตา

หมาเขี้ยวไฟจ้องมองวิดีโอตาไม่กะพริบ

เฉียวซางดูวิดีโอจบก็ถึงกับอึ้ง ถึงเธอจะอยากให้หมาเขี้ยวไฟได้ดูทักษะเท่ๆ ของธาตุไฟก็จริง แต่มันต้องไม่ใช่ทักษะที่เล่นท่ายากเบอร์นี้สิ!

ทักษะที่เธออยากให้มันดูคือพวกพ่นไฟ ลูกไฟ หรือพุ่งชนเปลวเพลิง ซึ่งเป็นทักษะที่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นก็สามารถเรียนรู้ได้ต่างหาก

ฝนสะเก็ดไฟที่สิงโตคลั่งแผงคอเพลิงในวิดีโอใช้เมื่อครู่นี้เป็นถึงทักษะระดับสูงเชียวนะ หมาเขี้ยวไฟในตอนนี้จะไปเรียนรู้ได้ยังไงล่ะ

เฉียวซางกะจะเปลี่ยนวิดีโอใหม่ แต่พอเห็นหมาเขี้ยวไฟยังคงอินกับภาพในวิดีโอเมื่อกี้อยู่ เธอก็ชะงักไป

สมองเธอแล่นฉิว รีบเอ่ยปากหว่านล้อมทันที “อยากเรียนไหมล่ะ?”

ดวงตาของหมาเขี้ยวไฟเป็นประกายขึ้นมาทันที มันเงยหน้ามองผู้ฝึกอสูรของมันด้วยสายตาเว้าวอน

เดาถูกเผง!

เฉียวซางแอบยกนิ้วโป้งให้ความฉลาดหลักแหลมของตัวเองอยู่ในใจ

“ที่จริงที่ฉันให้ทำเมื่อกี้ ก็เพื่อจะกระตุ้นให้แกเรียนรู้ทักษะใหม่นะ แกไม่รู้สึกเหรอว่าประกายไฟที่พ่นออกมาเมื่อกี้มันไม่เหมือนเดิม? ปีกไก่ย่างนี่แหละคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยดึงพลังงานที่ซ่อนอยู่ในตัวแกออกมา ขอแค่แกเชื่อฟังแล้วฝึกตามที่ฉันบอก แกจะต้องเรียนรู้ท่าฝนสะเก็ดไฟเหมือนในวิดีโอได้อย่างแน่นอน” เฉียวซางเริ่มปฏิบัติการหลอกเด็ก

ท่าฝนสะเก็ดไฟน่ะไม่มีทางเรียนรู้ได้หรอก แต่ถ้าเป็นทักษะระดับต่ำท่าอื่นล่ะก็ ยังพอเป็นไปได้อยู่

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟฟังคำพูดของผู้ฝึกอสูรจบ ก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

มันลืมสภาพอันน่าอับอายของตัวเองในวิดีโอและรสชาติของปีกไก่ย่างไปจนหมดสิ้น ในใจคิดแต่จะฝึกทักษะสุดเท่นี้ให้สำเร็จให้จงได้

“เดี๋ยวกินปีกไก่ย่างเสร็จ แกห้ามพ่นไฟมั่วซั่วเด็ดขาดเลยนะ ให้รวบรวมพลังงานที่พลุ่งพล่านขึ้นมา บีบอัดมันไว้ แล้วค่อยพ่นออกมา” เฉียวซางฉวยโอกาสสั่งการทันที

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟเห่ารับอย่างแข็งขัน มันยื่นกรงเล็บออกไปรับของที่มันเพิ่งจะสาบานไปหยกๆ ว่าชาตินี้จะไม่ขอกินมันอีกอย่างยากลำบาก

มันหลับตาปี๋ กลั้นหายใจ แล้วกัดปีกไก่ย่างเข้าไปคำนึงด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังจะไปออกรบ

“โฮ่งงงง!!!”

ความรู้สึกคุ้นเคยพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง

“บีบอัด!” เฉียวซางตะโกนเตือนอยู่ข้างๆ

หมาเขี้ยวไฟพยายามกลั้นความรู้สึกอยากจะพ่นไฟออกมาทันที มันสูดลมหายใจเข้าลึก สัมผัสพลังงานที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย แล้วพยายามบีบอัดพลังงานนั้นให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

จนกระทั่งรู้สึกว่าบีบอัดจนถึงขีดสุด หมาเขี้ยวไฟก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มันพ่นเปลวไฟที่กักเก็บไว้ออกมาอย่างรุนแรง

มันไม่เหมือนประกายไฟปกติ และไม่ใช่เปลวไฟทรงกระบอกเหมือนเมื่อครู่นี้ แต่เป็นเปลวไฟอันร้อนระอุที่พุ่งทะยานออกมาอย่างรวดเร็วในลักษณะหมุนวน

เฉียวซางยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่านี่มันทักษะอะไร

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม!”

เสียงอิฐปูนถล่มครืนดังก้องเข้ามาในหู

กำแพงพังทลายลงมาแล้ว…

เฉียวซางหน้ามืดไปชั่วขณะ ยืนอึ้งอยู่กับที่ คุณตาที่อยู่อีกฝั่งของกำแพงกำลังยืนถือไม้เท้าสบตากับเธออย่างจัง

หมาเขี้ยวไฟมองดูพลังทำลายล้างจากเปลวไฟของตัวเองด้วยความพึงพอใจ จนลืมไปเลยว่าต้องขอนมดื่มแก้เผ็ด มันหันขวับมามองผู้ฝึกอสูรของมันด้วยความตื่นเต้น หวังจะได้รับคำชม

แต่มันยังไม่ทันได้ชื่นชมผลงานของตัวเองได้นานนัก ร่างของมันก็ถูกอุ้มลอยขึ้นมา

ที่แท้ก็เป็นผู้ฝึกอสูรของมันนั่นเองที่อุ้มมันวิ่งหนีสุดชีวิต

“โฮ่ง?”

หมาเขี้ยวไฟงงเป็นไก่ตาแตก

ไหนบอกว่าจะฝึกทักษะใหม่ไงล่ะ?

แล้วจะวิ่งหนีทำไมเนี่ย?

ในใจของเฉียวซางแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

คุณตาคนเมื่อกี้เห็นเธอหรือเปล่านะ?

คงจะเห็นแล้วมั้ง…

แถมคงจะจำหน้าเธอได้แม่นเลยด้วย…

ก็แหม หน้าตาเธอสะสวยขนาดนี้นี่นา…