ตอนที่ 471 ความหงุดหงิดของลีโอโพลด์ที่ 2

สายลมอันเย็นยะเยือกในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านจนหญ้าแห้งนอกหมู่บ้านคูไลเอนเอนลู่ลง เผยให้เห็นกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านล่างเนินลาดชัน

นายทหารออสเตรียที่เป็นผู้นำชี้มือไปยังค่ายทหารฝรั่งเศสที่อยู่ไกลออกไป พร้อมกับตะโกนปลุกใจเสียงดัง: “ทำให้พวกฝรั่งเศสรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของพวกเราเสียบ้าง!”

ทหารออสเตรียเจ็ดแปดร้อยนายที่อยู่ด้านหลังเขาก็โห่ร้องรับทันที: “สั่งสอนพวกสุนัขลูกผสมนั่นซะ!”

“ทำให้พวกมันต้องชดใช้!”

ทว่า เมื่อพวกเขาเดินอย่างฮึกเหิมไปจนถึงยอดเนิน ก็พากันหยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างพร้อมเพรียง

บนลานกว้างนอกค่ายทหารฝรั่งเศส มีทหารฝรั่งเศสจำนวนมากกว่าพวกเขาถึงสองเท่ายืนเป็นรูปครึ่งวงกลม และกำลังจ้องมองมาทางพวกเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“พวกเจ้า…” นายทหารออสเตรียกลืนน้ำลาย ชี้หน้าผู้บังคับกองพันฝรั่งเศสที่นัดหมายไว้ “ถึงกับพาคนมาเยอะขนาดนี้ ช่างต่ำช้าจริงๆ!”

ผู้บังคับกองพันก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหัวเราะ: “ถ้ากลัวก็ไสหัวกลับไปซะ”

คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากทหารฝรั่งเศสทันที

นายทหารออสเตรียพยายามทำใจดีสู้เสือ: “ใครกลัวพวกเจ้ากัน? ถ้าแน่จริงก็ส่งคนมาสู้ในจำนวนที่เท่ากันสิ!”

“ข้าหาคนมาได้เยอะขนาดนี้ก็เพราะฝีมือของข้า” ผู้บังคับกองพันฝรั่งเศสชำเลืองมองด้านหลัง “พวกท่านก็กลับไปเรียกคนมาได้นะ แต่เกรงว่าพวกออสเตรียขี้ขลาดคงจะไม่กล้ามาล่ะสิ”

“หึ ก็แค่มีคนเยอะกว่าไม่ใช่หรือ? นักรบออสเตรียมีเยอะแยะไป!”

ผู้บังคับกองพันฝรั่งเศสหยิบนาฬิกาพกออกมา กดเปิดฝา: “ดี ข้าจะรอท่านสองชั่วโมง คอยดูซิว่าท่านจะหาคนมาได้สักกี่คน”

กองทหารออสเตรียหลายกลุ่มแยกย้ายกันกลับไปที่ค่ายทหารของตน แล้วเล่าถึงท่าทางหยิ่งยโสของทหารฝรั่งเศสให้ฟัง ทหารออสเตรียที่เดิมทีไม่ค่อยอยากจะไปมีเรื่องเพราะกลัวโดนลงโทษ ก็พากันโกรธแค้นขึ้นมาทันที รีบแห่กันไปที่ลานกว้างนอกค่ายทหารฝรั่งเศสโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น

สองชั่วโมงต่อมา

ทหารออสเตรียเกือบสองพันนายมองดูคนฝรั่งเศสที่เริ่มมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดด้วยความภาคภูมิใจ ภายใต้คำสั่งของนายทหาร พวกเขาก็พากันพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ผู้บังคับกองพันฝรั่งเศสเห็นเช่นนั้น ที่มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา หันไปตะโกนสั่งทหารเสียงดัง: “พวกมันเยอะเกินไป ถอย!”

ทหารฝรั่งเศสรีบวิ่งหนีกลับค่ายอย่างสับสนวุ่นวายทันที แต่ก็ยังมีหลายคนที่ถูกทหารออสเตรียไล่ตามทัน และโดนอัดไปหลายทีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ข่าวการได้รับชัยชนะจากการตะลุมบอนแพร่สะพัดกลับไปยังค่ายทหารออสเตรียอย่างรวดเร็ว ทำให้มีทหารอีกจำนวนมากได้รับแรงบันดาลใจ พากันวิ่งมาดูความสนุก หรือไม่ก็เข้าร่วมวงด้วย

เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทหารออสเตรียกว่าสามพันคนก็ปิดล้อมด้านนอกค่ายทหารฝรั่งเศส มองดูคู่ต่อสู้ที่หน้าตาบูดเบี้ยวซ่อนตัวอยู่ข้างในไม่กล้าออกมา ก็พากันหัวเราะเยาะอย่างสะใจ เพื่อระบายความแค้นที่สะสมมาก่อนหน้านี้

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังสนั่นมาจากที่ไกลๆ ยังไม่ทันที่ทหารออสเตรียจะได้ตั้งตัว ก็เห็นจอมพลลาซี่นำทหารองครักษ์ของตน พร้อมด้วยทหารม้าจำนวนมากควบม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ลาซี่ได้รับ ‘การแจ้งเบาะแส’ ตั้งแต่เช้าตรู่ ว่ามีทหารบางส่วนที่ถูกลงโทษจากการทะเลาะวิวาทครั้งก่อน ต้องการจะแก้แค้นคนฝรั่งเศส

เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งจะถูกลีโอโพลด์ที่ 2 ตำหนิเรื่องนี้มาหมาดๆ จึงรีบนำทหารจากแนวรบเบรสเลากลับมาด้วยตัวเองทันที แล้วก็มาเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้

ไม่นาน ทหารทั้งสองฝ่ายที่นัดชกต่อยกันก็ถูกเรียกมารวมตัวกันด้วยอาการคอตก จากนั้น แบร์ตีเยก็เดินทางมาถึง และรีบให้ลูกน้องไปรวบรวมตัวเลขทหารฝรั่งเศสที่ได้รับบาดเจ็บ มีผู้บาดเจ็บรวมทั้งหมด 420 กว่าคน

จอมพลลาซี่มองดูทหารฝรั่งเศสที่เพิ่งจะชกต่อยกันมาด้วยความสงสัย รู้สึกว่าพวกเขาดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมากนัก

แบร์ตีเยเอ่ยด้วยสีหน้าอึมครึม: “ทหารที่บาดเจ็บถูกส่งไปโรงพยาบาลสนามแล้ว ท่านจอมพล ครั้งนี้คนของท่านมาหาเรื่องถึงในค่ายของเรา แถมยังทำร้ายคนของเราบาดเจ็บไปตั้งมากมาย ท่านต้องลงโทษอย่างหนักให้ได้!”

ลาซี่ก็มีสีหน้าดำคร่ำเครียดเช่นกัน เขาจ้องมองทหารที่ก่อเรื่องอย่างโกรธจัด พลางพยักหน้า: “โปรดวางใจเถอะ ข้าจะไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้อย่างแน่นอน!”

…ลีโอโพลด์ที่ 2 ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องการลงคะแนนเสียงของคณะผู้เลือกตั้ง ขมวดพระขนงมองรายงานเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทระหว่างทหารฝรั่งเศสและออสเตรีย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

จำนวนผู้กระทำผิดของทั้งสองฝ่ายกลับพุ่งสูงถึงหลักหมื่นคน ตามแบบอย่างของกองทัพฝรั่งเศสในครั้งก่อน หากในกองร้อยใดมีทหารเข้าร่วมการทะเลาะวิวาท นายทหารทั้งหมดก็ต้องถูกลงโทษ ดังนั้นจำนวนผู้ที่ได้รับผลกระทบจึงมีจำนวนมหาศาล

ในรายงานระบุว่า ทหารฝรั่งเศสที่ถูกลงโทษได้ถูกเรียกตัวกลับประเทศเพื่อรับการจัดระเบียบทั้งหมดแล้ว เมื่อรวมกับกลุ่มที่ถูกเรียกตัวกลับไปเพราะการทะเลาะวิวาทครั้งก่อน กองพลแกลแลร์มานที่ยังคงอยู่ในไซลีเซียก็เหลือกำลังพลเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

พระองค์ทรงนึกถึงรายงานที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังเพิ่งยื่นมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ปริมาณเสบียงที่กองทัพฝรั่งเศสในไซลีเซียบริโภคเข้าไปนั้น แทบจะมากกว่ากองทัพออสเตรียที่มีจำนวนทหารเท่ากันถึงสองเท่า

กองทัพฮังการีที่เพิ่งจะเดินทางถึงเลกนิตซาก็ถูกตัดลดเสบียงเพราะเหตุนี้ด้วยเช่นกัน

“คนฝรั่งเศสที่ถูกตามใจจนเคยตัวพวกนี้ ถึงกับยังกล้าสร้างความวุ่นวายอีกงั้นหรือ…”

ลีโอโพลด์ที่ 2 ทรงนวดพระนลาฏ เมื่อไม่นานมานี้พระองค์ยังได้ยินมาว่า ทหารฝรั่งเศสแม้แต่จะดื่มน้ำยังต้องต้มให้สุกเสียก่อนถึงจะยอมดื่ม

ในขณะนั้นเอง คนรับใช้ของพระองค์ก็ได้นำจดหมายที่เพิ่งส่งมาจากปารีสมาถวาย

ลีโอโพลด์ที่ 2 ทรงเปิดจดหมายออกดู เป็นจดหมายที่ส่งมาจากมกุฎราชกุมารฝรั่งเศส เนื้อหาหลักเป็นการประท้วงอย่างรุนแรงต่อกรณีที่กองทัพออสเตรียทำร้ายทหารฝรั่งเศส

ใช่แล้ว สถานที่เกิดเหตุอยู่ในค่ายทหารฝรั่งเศส แถมยังเป็นฝ่ายทหารฝรั่งเศสที่โดนรุมทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว ดังนั้นนี่ก็คือหลักฐานที่ยืนยันว่าทหารออสเตรียมาหาเรื่องทำร้ายคน!

ส่วนผู้บังคับกองพันทหารปืนใหญ่ที่ไปยั่วยุคนออสเตรียนั้น ก็เป็นคนที่แบร์ตีเยจัดฉากขึ้นตามคำสั่งของโจเซฟนั่นเอง

และก่อนที่การตะลุมบอนครั้งนี้จะเริ่มต้นขึ้น เขาก็ได้กำชับทหารเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ทันทีที่เริ่มตีกันให้หนีอย่างเดียว ห้ามตอบโต้เด็ดขาด

ก็เพราะวิ่งหนีได้เร็ว ทหารฝรั่งเศสที่ถูกทำร้ายจึงมีไม่ถึงห้าสิบคน แถมยังเป็นแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ทว่า ผู้ที่ทำหน้าที่นับจำนวนคนเจ็บก็คือลูกน้องของแบร์ตีเย แถมสถานที่ก็ยังอยู่ในค่ายทหารฝรั่งเศสอีก ในสถานการณ์ที่ชุลมุนวุ่นวายเช่นนั้น ย่อมเป็นไปตามที่เขาบอกนั่นแหละ ว่ามีคนเจ็บกี่คน

มกุฎราชกุมารฝรั่งเศสได้แสดงความไม่พอใจต่อระเบียบวินัยของทหารออสเตรียในจดหมาย พร้อมทั้งเสนอให้แยกกองทัพฝรั่งเศสและออสเตรียออกจากกันชั่วคราว เพื่อทำการจัดระเบียบวินัยทหารเสียใหม่

ช่วงบ่าย บรรดารัฐมนตรีกลุ่มต่อต้านฝรั่งเศสที่วอลเตอร์รวบรวมมาก็เริ่มสร้างกระแสข่าว แน่นอนว่า สิ่งที่พวกเขาพูดก็คือระเบียบวินัยของกองทัพฝรั่งเศสย่ำแย่ ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อขีดความสามารถในการรบของกองกำลังผสม

ท้ายที่สุด ลีโอโพลด์ที่ 2 ซึ่งกำลังหงุดหงิดกับเรื่องวุ่นวายมากมาย ก็ทรงตอบจดหมายกลับไปยังโจเซฟ ทรงยินยอมให้กองทัพฝรั่งเศสถอนกำลังออกจากไซลีเซียชั่วคราวเพื่อรับการจัดระเบียบ

และนี่ก็จะเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องเสบียง ให้กับกองพลฮังการีที่เพิ่งจะเดินทางไปสมทบได้พอดี

วันที่ 19 เมษายน ปี 1790 กองทัพฝรั่งเศสกลุ่มสุดท้ายได้ถอนกำลังออกจากไซลีเซีย และมุ่งหน้าเดินทางกลับประเทศ

…ปารีส

ภายในรถม้า โจเซฟทอดพระเนตรกำหนดการถอนกำลังกองทัพฝรั่งเศสออกจากไซลีเซียของแบร์ตีเย อดไม่ได้ที่จะแย้มพระสรวลออกมาด้วยความพึงพอพระทัย

เดิมทีเขายังคิดว่าต้องก่อเรื่องอีกสักหลายครั้ง ลีโอโพลด์ที่ 2 ถึงจะยอม ‘ส่งเทพเจ้าแห่งโรคระบาด’ กลับไป ไม่คิดเลยว่าจะรีบส่งกองทัพฝรั่งเศสกลับไปเร็วขนาดนี้

คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นเพราะพวกขุนนางฮังการีให้การสนับสนุนองค์จักรพรรดิอย่างมหาศาล เพราะเรื่องที่ทรงยกเลิกการปฏิรูป ทำให้พระองค์มีไพ่เหนือกว่า

ในตอนนี้ ไซลีเซียได้กลายเป็น ‘ความแค้นส่วนตัว’ ระหว่างปรัสเซียและออสเตรียไปเสียแล้ว ฝรั่งเศสสามารถนั่งกินแตงโมดูละครได้อย่างสบายใจ แล้วก็ค่อยส่งขายเสบียงให้กับทั้งสองฝ่าย

ขอเพียงรักษาสถานการณ์ระหว่างประเทศเช่นนี้ไว้ได้สักสองสามปี การที่ฝรั่งเศสจะไล่ตามความแข็งแกร่งระดับชาติของอังกฤษให้ทัน ก็จะไม่ใช่เพียงแค่ความฝันอีกต่อไป

โจเซฟนึกถึงผลงานของเปริน่าในเหตุการณ์ครั้งนี้ ก็กำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะมอบเหรียญตราอะไรให้เธอดี แต่กลับไม่ได้สังเกตเลยว่า คามิเลียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังหน้าแดงระเรื่อ และเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง