ตอนที่ 455 การเมืองและการต่อรอง

ฝั่งตะวันออกของแนวรบเลกนิตซา ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์จ้องมองแผนที่ด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียด ในเวลานี้ มีทหารปรัสเซียกว่า 4 หมื่นนาย และทหารซัคเซินอีกกว่า 1 หมื่น 4 พันนายถูกแบ่งแยกไปอยู่ฝั่งตะวันตกของแนวรบ และขาดการติดต่อกับเขาไปแล้ว

เขามองเสนาธิการข้างๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ หากเมื่อวานฝ่ายหลังไม่ได้คัดค้านอย่างหนัก เขาก็คงจะเดินทางไปบัญชาการกองทัพที่อีกฝั่งหนึ่งของแนวป้องกันแล้ว และหากเป็นเช่นนั้น แม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดก็คงต้องติดอยู่ที่นั่นด้วย

หลังจากปรึกษาหารือกันสั้นๆ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ก็เงยหน้าขึ้นมองนายทหารในเต็นท์ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า:

“เอาตามนี้แหละ รวบรวมกองกำลังทั้งหมดในเลกนิตซาที่สามารถระดมพลได้ เราจะต้องไปช่วยคนของเราออกมาให้ได้”

กองทัพผสมปรัสเซียมีกำลังพลน้อยอยู่แล้ว หากทหารกว่า 5 หมื่นนายถูกออสเตรียกวาดล้างจนหมด การศึกหลังจากนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องสู้ต่อแล้ว

เมื่อจัดการมอบหมายภารกิจเสร็จสิ้น เหล่านายทหารก็รีบแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ ทันทีที่ประตูเต็นท์ปิดลง ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ก็ยกไม้เท้าขึ้นฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงคำรามในลำคอด้วยความโกรธเกรี้ยว:

“ไอ้พวกฝรั่งเศสบัดซบ! บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ! พวกมันโผล่มาจากไหนกัน?

“ไอ้โง่อันเดรอัสกับออกัสตัส มีกำลังทหารเหนือกว่าแท้ๆ กลับถูกตีแตกพ่ายไปในเวลาแค่ครึ่งวัน!”

เมื่อวานเขาได้ส่งกองหนุนไปเพื่อหมายจะฉีกแนวสกัดกั้นของกองทัพฝรั่งเศสกว่าหมื่นนายบนแนวป้องกันเลกนิตซา แต่กลับใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมง ก็ถูกทหารฝรั่งเศสตีถอยร่นกลับมา

เขารู้ดีว่า ทางฝั่งออสเตรียก็คงจะส่งทหารไปเสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง เพื่อสกัดกั้นไม่ให้ทหาร 5 หมื่นกว่านายนั้นถอยกลับมาได้ ตัวเขาเองจะต้องรวบรวมกำลังทหารทั้งหมดเพื่อเปิดฉากโจมตีให้ได้สักครั้ง ถึงจะพอมีโอกาสพลิกสถานการณ์ความพ่ายแพ้นี้ได้…

สามวันต่อมา

กองทัพใหญ่ปรัสเซียกว่า 4 หมื่นนายไปรวมตัวกันที่บริเวณช่องโหว่ของแนวป้องกันเลกนิตซาแล้ว

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์มองดูปืนใหญ่บนค่ายของออสเตรียผ่านกล้องส่องทางไกล ในใจก็กระวนกระวายไม่แพ้กัน เขารู้ดีว่า ที่อีกฝั่งหนึ่งของแนวป้องกัน ลาซี่คงกำลังจัดเตรียมการปิดล้อมทหาร 5 หมื่นกว่านายของตนอยู่อย่างแน่นอน

หากในศึกครั้งนี้เขาไม่สามารถตีฝ่าแนวป้องกันของกองทัพผสมออสเตรีย-ฝรั่งเศสได้ สถานการณ์ในไซลีเซียก็คงจะเหนือการควบคุมอย่างสิ้นเชิง

ในขณะที่เขากำลังเตรียมจะเทหมดหน้าตัก สั่งให้เปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบ เสนาธิการนายหนึ่งก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ไม่สนใจแม้แต่จะทำความเคารพ รีบกระซิบที่ข้างหูเขาหลายประโยค

“อะไรนะ?!” ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ท่านยืนยันตัวตนของเขาแล้วใช่ไหม?”

“ครับ ท่านจอมพล” เสนาธิการส่งสัญญาณให้ทหารยามถอยไป จากนั้นก็พูดต่อ “จดหมายที่เขานำมามีตราประทับและลายเซ็นของมกุฎราชกุมารฝรั่งเศสครับ”

“กองทัพทั้งหมดสแตนด์บายรอคำสั่ง!” ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์โบกมือให้นายทหารข้างๆ จากนั้นก็ขึ้นม้าตามเสนาธิการกลับไปที่ค่ายทหารของตน

ในเต็นท์ของนายทหารหลังหนึ่ง ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ได้พบกับผู้แทนพิเศษของมกุฎราชกุมารฝรั่งเศส

ฝ่ายหลังถอดหมวกและทำความเคารพเขา พร้อมกับแย้มยิ้ม:

“ท่านดยุกผู้ทรงเกียรติ ข้าในฐานะตัวแทนขององค์มกุฎราชกุมาร ขอแสดงความเคารพต่อท่าน”

ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของปรัสเซียพยักหน้ารับการทำความเคารพ เอ่ยอย่างลังเลเล็กน้อยว่า:

“ก่อนหน้านี้ท่านบอกลูกน้องข้าว่า ต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้สถานการณ์ทวีความรุนแรงไปมากกว่านี้งั้นหรือ?”

“นี่คือความประสงค์ของฝ่าบาท” ผู้แทนพิเศษหันไปมองทางทิศตะวันตก และกล่าวต่อ “ตอนนี้ทหารฝรั่งเศสต่างก็ประจำการอยู่ที่ช่องโหว่ของแนวป้องกัน ในขณะที่กองทัพเรือนหมื่นของท่านกำลังจ้องเขม็งเตรียมจะบุกโจมตีที่นั่น

“เห็นได้ชัดว่า หลังจากศึกในครั้งนี้ กองทัพของฝรั่งเศสจะต้องบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก แน่นอนว่า ตัวเลขผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตทางฝั่งท่านก็คงจะน่าตกใจไม่แพ้กัน และในความเป็นจริงแล้ว มันไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย”

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์หรี่ตาลงทันที ดูเหมือนว่าคนฝรั่งเศสจะไม่ต้องการเสียสละเพื่อจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มากเกินไปนัก นี่มันเป็นความเมตตาจากพระผู้เป็นเจ้าที่มีต่อปรัสเซียชัดๆ!

เขารีบสงวนท่าทีแล้วเอ่ยถาม: “ถ้าเช่นนั้น มกุฎราชกุมารของพวกท่านมีข้อเสนออะไรล่ะ?”

ผู้แทนพิเศษโค้งตัวเล็กน้อย: “ที่ท่านต้องการจะบุกโจมตีแนวป้องกันเลกนิตซาอย่างหนัก ก็เพื่อช่วยเหลือทหารที่ถูกสกัดไว้ทางฝั่งตะวันตกให้กลับมา”

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ

ผู้แทนพิเศษกล่าวต่อ: “หากพวกเราสามารถทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยให้ทหาร 5 หมื่น 6 พันนายของท่านหนีรอดออกมาได้ สงครามใหญ่ในตอนนี้ก็สามารถหลีกเลี่ยงได้”

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ทนเก็บอาการต่อไปไม่ไหว เอ่ยถามด้วยความดีใจ: “องค์มกุฎราชกุมารต้องการจะทำเช่นไรล่ะ?”

“ท่านก็รู้ว่า ตอนนี้การป้องกันที่ซารีนั้นอยู่ในความดูแลของกรมทหารราบ 3 กรมของฝ่าบาท หากกองกำลังที่ป้องกันอยู่ที่นี่จู่ๆ ก็ถูกย้ายไปที่อื่น คนของท่านก็สามารถเดินทางขึ้นเหนือเข้าสู่พื้นที่โกลกอฟได้”

ซารีตั้งอยู่บนเส้นทางสำคัญทางตะวันตกเฉียงเหนือของเลกนิตซา ขอเพียงผ่านที่นี่ไปได้ ก็สามารถมุ่งหน้าขึ้นเหนือ เข้าสู่มณฑลโกลกอฟทางตอนเหนือของไซลีเซียได้แล้ว

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์มองผู้แทนพิเศษฝรั่งเศสอย่างไม่อยากเชื่อสายตา: “ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือ?”

“ท่านไม่ต้องสงสัยในความจริงใจของฝ่าบาทหรอก” ฝ่ายหลังพยักหน้าตอบ “ทว่า แม้คนของท่านจะสามารถผ่านซารีไปได้ แต่จอมพลลาซี่ก็จะต้องนำทัพไล่ตามตีอย่างแน่นอน

“ฝ่าบาทจึงแนะนำท่านว่า หากต้องการให้พวกเขาหลบหนีไปได้อย่างราบรื่น ท่านควรจะส่งทหารไปคอยสนับสนุนทางด้านเหนือของแนวป้องกันสักหน่อย อย่างเช่น แสร้งทำเป็นบุกโจมตีแนวป้องกันอย่างหนัก เพื่อดึงดูดความสนใจของกองทัพออสเตรีย”

“อา! ขอบคุณฝ่าบาทมาก” ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์เอ่ยด้วยความดีใจ “ข้าจะนำคำแนะนำของพระองค์ไปพิจารณาอย่างจริงจังแน่นอน”

โจเซฟรู้ดีว่า หากกวาดล้างกองทัพปรัสเซีย 5 หมื่นนายที่ทะลวงเข้ามาในเขตควบคุมของออสเตรียไปจนหมด สถานการณ์ในไซลีเซียก็จะตกอยู่ในกำมือของออสเตรียอย่างสมบูรณ์

และเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ของเขาตั้งแต่แรกเริ่ม ก็คือการอาศัยความขัดแย้งในไซลีเซีย ทำให้ปรัสเซียและออสเตรียไม่สามารถจับมือกันได้ ไม่ใช่การช่วยออสเตรียเป็นใหญ่ในดินแดนเยอรมัน

ดังนั้น กองทัพใหญ่ของปรัสเซียกลุ่มนี้จึงต้องหนีรอดไปให้ได้ เพื่อให้ยังคงเกิดความสมดุลทางทหารระหว่างปรัสเซียและออสเตรีย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องทำให้ออสเตรียสามารถเจาะทะลวงไซลีเซียได้อย่างเป็นรูปธรรม ถึงจะทำให้สงครามในไซลีเซียทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นได้

นี่มันเหมือนกับการเดินไต่ลวดชัดๆ ไม่ว่าจะเอนไปทางซ้ายนิด หรือทางขวาหน่อย ก็อาจจะตกลงไปได้

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์พูดพลางเผยรอยยิ้มแบบ “นักธุรกิจ”: “ถ้าเช่นนั้น ท่านผู้แทนพิเศษ ข้าสามารถทำอะไรเพื่อเป็นการตอบแทนฝ่าบาทได้บ้างล่ะ?”

“โอ้ เรื่องนี้ง่ายมาก” ผู้แทนพิเศษยิ้ม “ฝ่าบาทแค่ต้องการเงินสักหน่อย 2 ล้านฟลอรินก็พอแล้ว นำมาแลกกับกองทัพใหญ่ของท่าน นับว่าคุ้มค่าสุดๆ เลยล่ะ”

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ถึงกับอึ้งไปในทันที

เขาเดาว่ามกุฎราชกุมารฝรั่งเศสอาจจะต้องการให้ปรัสเซียยอมสละผลประโยชน์ทางการเมืองบางอย่าง หรือแม้กระทั่งแอบสร้างข้อตกลงลับทางการทหารด้วยกัน แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะหน้าด้านขอเงินกันดื้อๆ แบบนี้!

นี่มันออกจะ… หน้าเงินไปหน่อยนะ

เขานึกเหยียดหยามคนฝรั่งเศสจอมหิวเงินอยู่ในใจ แล้วพยักหน้าตอบ: “เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลทีเดียว ถ้าเช่นนั้นข้าจะมอบเงินให้ฝ่าบาทได้อย่างไรล่ะ?”

เงินเดือนของทหารปรัสเซียสำหรับเดือนหน้าเพิ่งจะส่งมาถึง พอที่จะแบ่งออกมาจ่ายจำนวนนี้ได้พอดี

ผู้แทนพิเศษตอบอย่างไม่ลังเล: “ท่านส่งทหารม้าขนเงินไปไว้ที่บริเวณช่องโหว่ของแนวป้องกัน รอจนกว่าท่านจะได้รับข่าวว่ากองทัพหนีรอดไปได้แล้ว ค่อยมอบเงินให้กับคนของเรา”

แน่นอนว่า โจเซฟก็อยากจะฉวยโอกาสนี้แลกเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ทางการเมืองเช่นกัน แต่เขารู้ดีว่า ปรัสเซียผูกติดกับอังกฤษอย่างลึกซึ้ง ต่อให้พวกเขาตอบตกลงเงื่อนไขทางการเมืองของตน ภายหลังก็คงจะหาเรื่องเบี้ยวหนี้เพราะการแทรกแซงของอังกฤษเป็นแน่

ดังนั้นสู้เอาเป็นเงินสดยังจะดีกว่า ด้วยเหตุนี้ เขาจึงให้คนประเมินเงินเดือนของทหารปรัสเซียในแต่ละเดือนคร่าวๆ และสุดท้ายก็เรียกไป 2 ล้านฟลอริน