ตอนที่ 412 กลยุทธ์ใหม่ของอังกฤษ

มิสเตอร์เกรนวิลล์ผู้เฒ่าถอนหายใจ พยายามเกลี้ยกล่อมต่อ:

“แต่ว่า สถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้… เจ้าอาจจะกลายเป็นแพะรับบาปสำหรับสถานการณ์อันเลวร้ายในอนาคตก็ได้ ข้าหมายความว่า มาร์ควิสเวลสลีย์เป็นนักการเมืองที่โดดเด่นมาก ยังรับมือจนทุลักทุเลขนาดนั้น”

“ท่านพูดถูก” ลอร์ดเกรนวิลล์พยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้าไม่ได้เก่งกาจอะไรมาตั้งแต่เด็ก ในเรื่องการเมืองและกลยุทธ์ ข้าเทียบมาร์ควิสเวลสลีย์ไม่ได้เลย อืม แล้วก็เทียบอดีตรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ ดยุกแห่งลีดส์ไม่ได้ด้วย”

เขายิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “พูดตามตรง จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าคนฝรั่งเศสใช้ลูกไม้ไหนเอาชนะมาร์ควิสเวลสลีย์ได้”

“แล้วเจ้ายังจะ…”

ลอร์ดเกรนวิลล์ยืดหลังตรง กล่าวว่า “แต่ข้าโตมาท่ามกลางพวกคนเก่งๆ เหล่านั้น ข้าจึงได้เรียนรู้ความสามารถมาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการค้นพบข้อดีของคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว”

“อืม แล้วยังไงล่ะ?”

“ท่านคิดว่า อะไรที่ทำให้คนฝรั่งเศสยืนหยัดอยู่ในจุดที่ไร้พ่ายมาตลอด ในการประลองกำลังกับอังกฤษในช่วงสองปีมานี้?”

เกรนวิลล์ผู้เฒ่าชะงักไป ส่ายหน้าเอ่ยว่า:

“ข้าอายุมากแล้ว เรื่องใหญ่ระดับประเทศพวกนี้ ข้าตามไม่ทันตั้งนานแล้ว”

หลานชายของเขายิ้ม:

“อันที่จริงข้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แต่ข้าค้นพบว่าคนฝรั่งเศสมีข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่มากอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือสภาพแวดล้อมระหว่างประเทศของพวกเขาในช่วงสองปีมานี้มันดีเหลือเกิน ทำให้ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็สามารถยืมพลังจากภายนอกได้ ส่วนพวกเรา เอ่อ เมื่อไม่นานมานี้ยังถูกทั่วทั้งยุโรปกังขาเรื่องที่ไป ‘ยุยงให้เซาท์เนเธอร์แลนด์ส่งออกการปฏิวัติ’ อยู่เลย”

ถ้าโจเซฟได้ยินคำพูดเหล่านี้ จะต้องยกนิ้วให้ลอร์ดเกรนวิลล์แน่ๆ แล้วบอกเขาว่า สภาพแวดล้อมระหว่างประเทศทั้งหมดนี้ พี่เป็นคนเหน็ดเหนื่อยสร้างมันขึ้นมาเอง ก็ใครใช้ให้พี่เคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์มาล่ะ?

มิสเตอร์เกรนวิลล์ผู้เฒ่าแววตาหรี่แคบลง พยักหน้าช้าๆ:

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ แล้วเจ้าตั้งใจจะทำอย่างไร?”

…

พระราชวังแวร์ซาย

ภายในโรงละครของราชสำนักอันกว้างขวาง มีเสียงพูดคุยด้วยความตื่นเต้นดังขึ้น:

“ว้าว องค์มกุฎราชกุมาร พระองค์เสด็จขึ้นเวทีจริงๆ ด้วย!”

“พระองค์ช่างหล่อเหลาเหลือเกิน หัวใจข้าจะละลายแล้ว…”

“ฝ่าบาททอดพระเนตรมาที่ข้าแล้ว พวกท่านเห็นไหม? พระองค์กำลังทอดพระเนตรข้าอยู่!”

“ฝ่าบาท พระองค์ช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ใครกันหนอที่จะได้ครอบครองพระทัยของพระองค์…”

โจเซฟในชุดการแสดงสีน้ำเงินสลับขาวก้าวขึ้นเวที เขาทำความเคารพโดยเอามือทาบอกแก่พระนางมารีอองตัวแนตต์ “เจ้าของวันเกิด” ในวันนี้ ก่อนจะเริ่มการแสดงของตัวเอง

หลังจากผ่านการซักซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เอาชนะความเขินอายก่อนหน้านี้ได้แล้ว เขาหยิบขวดแก้วบนโต๊ะไม้ขึ้นมาอย่างชำนาญ เงยหน้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ จากนั้นก็มองไปที่ขวดในมือแล้วเอ่ยชมว่า:

“ยังไงก็ต้องดื่มปารีสโคล่าสักขวด ถึงจะเพิ่มประสิทธิภาพในการเล่นแร่แปรธาตุได้จริงๆ ด้วย!”

ทันทีที่เขาพูดบทจบ คนรับใช้หลายคนที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว ก็นำขวดแก้วที่ประณีตงดงามไปแจกจ่ายให้กับพวกขุนนางที่นั่งอยู่แถวหน้า

คนที่ได้ขวดไปก็หยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก็เห็นฉลากติดไว้ว่า “ปารีสโคล่า” ด้านล่างมีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนว่า “เครื่องดื่มตำรับราชสำนัก”

พวกเขาตระหนักได้ว่านี่คือเครื่องดื่มที่องค์มกุฎราชกุมารกำลังเสวยอยู่ จึงพากันดึงฝาจุกออกแล้วลิ้มรส

“เอิ๊ก ” ดยุกคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเรอออกมาเสียงดัง จู่ๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว ในขณะเดียวกันความหอมหวานก็พุ่งขึ้นมาแตะปลายลิ้นพร้อมกับเสียงเรอ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

เขาไม่สนใจว่าเสียงเรอเมื่อครู่อาจจะดูไม่งามนัก รีบยกปารีสโคล่าซดอึกๆ เข้าไปอีกหลายอึก หรี่ตาลงด้วยความสดชื่น

เครื่องดื่มที่มีฟองผุดขึ้นมาไม่หยุดนี้มันสุดยอดไปเลย! เขาตัดสินใจทันทีว่า พอกลับไปจะซื้อตุนไว้ในห้องใต้ดินสักหลายๆ ลัง

พวกขุนนางแถวหลังที่ยังไม่ได้รับแจกเครื่องดื่ม ชะเง้อคอมองคนข้างหน้าดื่มด่ำกันอึกใหญ่ ก็อดกลืนน้ำลายเอื้อกๆ ไม่ได้

ไม่ใช่ว่าโจเซฟไม่ได้เตรียมเครื่องดื่มมามากพอ แต่เขาจงใจใช้กลยุทธ์การตลาดแบบสร้างความกระหาย ยิ่งไม่ได้ดื่ม ก็ยิ่งคิดว่ามันต้องเป็นของที่อร่อยที่สุดแน่ๆ

บนที่นั่งวีไอพีตรงกลางชั้นสอง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ก็ทรงเรอออกมาเช่นกัน พระองค์ทรงยกขวดแก้วขึ้นชูให้พระนางมารีอองตัวแนตต์ที่ประทับอยู่ข้างๆ:

“เจ้าต้องลองชิมดู ลูกชายของเรามักจะสรรหาของดีๆ ที่ทำให้ข้าประหลาดใจแบบนี้มาได้เสมอเลยนะ”

จากนั้น แอนนีที่รับบทโดยอเล็กซานดราก็ปรากฏตัวขึ้น เดินตรงมาหาญาติผู้พี่ฮันเตอร์ แต่กลับยกมือขึ้นลูบคลำชั้นหนังสือทรงสูงนั่นก่อน:

“ตำราเล่นแร่แปรธาตุอันล้ำค่าของตระกูล จะต้องเก็บไว้ในตู้หนังสือที่ทำจากไม้สังเคราะห์ ถึงจะวางใจได้”

โจเซฟพยักหน้า “ท่านพูดถูก เฟอร์นิเจอร์ไม้สังเคราะห์ไม่เพียงแต่แข็งแรงทนทาน มีอายุการใช้งานยาวนานกว่าเฟอร์นิเจอร์ไม้ธรรมดาถึงหลายเท่า แถมยังกันแมลงได้ตามธรรมชาติ ช่วยลดความเสี่ยงที่ตำราจะถูกแมลงกัดกินได้อีกด้วย”

“ไม่ทราบว่าเฟอร์นิเจอร์แปลกใหม่และยอดเยี่ยมแบบนี้ สั่งซื้อมาจากที่ไหนหรือ?”

“ข้าได้ยินมาว่าที่ปารีสเพิ่งเปิดร้านเฟอร์นิเจอร์ชื่อ ‘อีจวี’ อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตลูฟวร์…”

พวกขุนนางที่อยู่ด้านล่าง ซึ่งเคยดูคณะละครอื่นแสดงฉากนี้มาแล้ว ถึงกับอึ้งไป นี่มันต่างจากที่เคยแสดงมาเมื่อก่อนลิบลับเลยไม่ใช่หรือ?

ไม่ใช่ว่าแอนนีกับฮันเตอร์ควรจะคุยกันเรื่องวิชาเล่นแร่แปรธาตุระดับห้าหรอกหรือ? ทำไมถึงมาคุยเรื่องเฟอร์นิเจอร์กันได้ล่ะ?

แต่ว่า ‘เฟอร์นิเจอร์ไม้สังเคราะห์’ ที่พวกเขาพูดถึงมันคืออะไรกันแน่ ฟังดูเหมือนจะเป็นของวิเศษยังไงยังงั้น…

ลอนดอน

บ้านเลขที่สิบ ถนนดาวนิง

“ลองชิมดูสิ นี่เป็นของชั้นดีที่ข้าเก็บสะสมไว้เลยนะ” พิตต์ผู้ลูกยื่นแก้วไวน์ให้สหายเก่า “เอาล่ะ จากที่ท่านว่ามา พวกเราควรจะทำลายความได้เปรียบทางการทูตของฝรั่งเศสได้อย่างไร?”

ลอร์ดเกรนวิลล์สูดกลิ่นหอมของไวน์ แล้วยิ้มตอบ:

“ก่อนอื่น พวกเราต้องไม่โลภมากเกินไป การอยากจะคว้าทุกอย่างไว้ในมือ ท้ายที่สุดจะไม่ได้อะไรเลย ตัวอย่างเช่น เซาท์เนเธอร์แลนด์ พวกเรายอมทุ่มเทเงินทองและทรัพยากรทางการทูตไปมหาศาล เพื่อให้มันหลุดพ้นจากออสเตรียที่ควบคุมยาก แต่สุดท้ายกลับทำให้ฝรั่งเศสได้ลักเซมเบิร์กไป”

พิตต์ผู้ลูกพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “เชิญพูดต่อ”

“และนี่ก็ผลักไสออสเตรียไปอยู่ฝั่งเดียวกับฝรั่งเศสด้วย” เกรนวิลล์กล่าว “ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องยอมปล่อยเซาท์เนเธอร์แลนด์แล้ว

“ออสเตรียจะรู้สึกขอบคุณเรา และในขณะเดียวกันก็จะทำให้ฝรั่งเศสหมดความสำคัญลง

“นอกจากนี้ การที่ปรัสเซียดึงกำลังทหารกลับไปที่ไซลีเซีย จะทำให้ออสเตรียต้องรับแรงกดดันทางการทหารที่มากขึ้น เราก็สามารถฉวยโอกาสนี้เป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองประเทศได้

“หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเบนความสนใจของออสเตรียไปที่เซอร์เบียหรือโปแลนด์ ก็จะสามารถลดการพึ่งพาฝรั่งเศสของพวกเขาลงให้เหลือน้อยที่สุดได้

“นี่แหละคือสถานการณ์ระหว่างประเทศที่พวกเราต้องการ การ ‘ดวล’ กับคนฝรั่งเศสแบบตาต่อตาฟันต่อฟันมีแต่จะบั่นทอนกำลังของพวกเราเปล่าๆ การยืมพลังประเทศอื่นไปจัดการกับพวกเขา ถึงจะเป็นหนทางสู่ชัยชนะที่ถูกต้อง”

“ละทิ้งยุทธศาสตร์เซาท์เนเธอร์แลนด์…” พิตต์ผู้ลูกสูดหายใจลึก “นี่จะทำให้พรรควิกโจมตีข้าอย่างรุนแรงขึ้นกว่าเดิมแน่”

“ข้าจะพยายามโน้มน้าวพวกตาแก่ในพรรคให้เอง” เกรนวิลล์ยิ้มและยกแก้วไวน์ขึ้น “รอจนกว่าเราจะสกัดกั้นอิทธิพลของฝรั่งเศสได้ ถึงตอนนั้นพวกเขาจะพอใจเองแหละ”

…

ประเทศฝรั่งเศส

พระราชวังแวร์ซาย

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงยกขวดแก้วขึ้น ยื่นให้ลูกชายที่เหงื่อแตกพลั่ก:

“โจเซฟ บางทีเจ้าอาจจะต้องจิบสักหน่อยนะ”

พระนางมารีอองตัวแนตต์ที่ประทับอยู่ข้างๆ แย้มพระสรวลตรัสว่า:

“ที่รัก ลูกแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก! โอ้ อเล็กซานดราก็เก่งเหมือนกัน ลูกสองคนดูเหมาะสมกันมากเลยนะ แม้จะหมายถึงแค่บนเวทีก็เถอะ”