ตอนที่ 203 ร่วมมือและหลอกใช้

“ฝ่าบาทผู้ทรงเกียรติ สองข้อแรกที่พระองค์ตรัสมานั้น สมเหตุสมผลมากเพคะ หม่อมฉันสามารถเป็นตัวแทนของท่านพ่อให้คำมั่นสัญญากับพระองค์ได้เลยในตอนนี้”

ราเบียพูดพลางแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ: “เพียงแต่ เรื่องของท่าเรือบิแซร์ตา มันเกินขอบเขตอำนาจที่ท่านพ่อมอบให้หม่อมฉันเพคะ”

นางไม่รอให้โจเซฟได้พูดอะไร ก็รีบเสริมขึ้นมาทันทีว่า: “แต่ถ้าหากพระองค์สามารถสนับสนุนเงินทุนให้สักหน่อย หม่อมฉันก็มั่นใจว่าจะสามารถโน้มน้าวท่านพ่อได้เพคะ

“ยิ่งไปกว่านั้น การสนับสนุนของพระองค์ ก็จะช่วยให้พวกเราสามารถเอาชนะฮามูด อาลี ได้เร็วขึ้นด้วย พระองค์ว่าจริงไหมเพคะ?”

โจเซฟยิ้มพลางพยักหน้าตอบ:

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ฉันจะสนับสนุนเงินทุนสำหรับเป็นงบประมาณทางทหารให้ท่านยูนิส ปาชา อีก 2 ล้านลีฟร์ ทว่า ในเมื่อมันเป็นงบประมาณทางทหาร เงินก้อนนี้ฉันจะจ่ายให้ก็ต่อเมื่อได้เห็นกองทัพของเขาแล้วเท่านั้นนะ”

2 ล้านหรือ?! แววตาของราเบียพลันมีประกายแห่งความละโมบและความดีใจฉายชัด

แม้นางจะไม่ค่อยพอใจกับเรื่องเวลาที่จ่ายเงินนัก แต่พอลองคิดดูว่านี่อาจจะเป็นเพราะมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศสขาดความเชื่อมั่นในอำนาจบารมีของท่านพ่อของนาง นางจึงจำต้องยอมรับ

นางรีบประกาศเสียงดังว่า:

“อีกไม่นานพระองค์ก็จะได้เห็นกองทัพอันเกรียงไกรที่จะทำให้พระองค์ต้องพึงพอใจอย่างแน่นอนเพคะ!”

หลังจากนั้น โจเซฟก็หารือรายละเอียดเรื่องการ “ร่วมมือ” กับนางอีกสองสามเรื่อง ก่อนจะให้โจแอนพานางไปพักผ่อนที่ห้องรับรองข้างๆ เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับแอลจีเรียในเช้าวันรุ่งขึ้น

กงสุลโจแอนจัดการให้ราเบียเข้าพักเรียบร้อย ก็รีบกลับมาที่ห้องทำงานของโจเซฟ เขาโค้งคำนับอย่างร้อนรนพลางกล่าวว่า:

“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้ต้องการจะกังขาในการตัดสินใจของพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ แต่หน้าที่ของกระหม่อมคือต้องให้คำแนะนำที่สมควรแก่พระองค์ กระหม่อมเคยติดต่อกับยูนิสมาก่อน หมอนั่นเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูงส่งและเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นอย่างยิ่ง

“การที่พระองค์สนับสนุนเขามากมายขนาดนี้ ทั้งอาวุธและเงินทุนอีกหลายล้าน แต่กลับยากที่จะรับประกันได้ว่าเขาจะทำตามสัญญา หรืออาจจะไปแอบสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มอำนาจอื่นๆ ก็ได้

“บางที พระองค์ควรจะส่งกองทัพไปคอยจับตาดูเขา เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเราจะได้รับผลประโยชน์ที่สมควรได้รับนะพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟมองเขาด้วยสายตาชื่นชม:

“ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำของคุณ เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่คุณกังวลนั้นเป็นเรื่องจริง ทว่า ฉันก็ไม่เคยไว้ใจยูนิสคนนั้นเลยแม้แต่น้อย”

“อ้าว?”

โจเซฟยิ้มพลางผายมือให้เขานั่งลง:

“ต้องรู้ไว้ว่า คุณยูนิสผู้นี้เคยลุกขึ้นมาก่อกบฏต่อต้านบิดาของตนเองมาแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ หลังจากที่พ่ายแพ้ ถึงได้หนีหัวซุกหัวซุนมาที่แอลจีเรีย ในเมื่อแม้แต่พ่อแท้ๆ เขายังกล้าทรยศ แล้วนับประสาอะไรกับคนอื่นล่ะ?”

โจแอนพยักหน้ารัวๆ

โจเซฟกล่าวต่อ: “นอกจากนี้ คุณรู้ถึงอีกหนึ่งสถานะของยูนิสหรือเปล่า?”

“พระองค์ทรงหมายถึง พ่อค้าของเถื่อนรายใหญ่ที่สุดในแอลจีเรียหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

โจเซฟส่ายหน้า: “การลักลอบขนของเถื่อนเป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น อันที่จริงแล้ว เขาคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มโจรสลัดแอลจีเรียต่างหาก”

ก่อนหน้านี้ การที่ชาร์ลส์ชาวอเมริกันสามารถซื้อข่าวกรองเกี่ยวกับโจรสลัดมาจากพ่อค้าของเถื่อนใต้บังคับบัญชาของยูนิสได้ ก็ทำให้โจเซฟเริ่มสงสัยในตัวยูนิสแล้ว

เขาเป็นเพียงแค่คนลักลอบขนของเถื่อน แต่กลับรู้เส้นทางเดินเรือของโจรสลัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน นี่มันไม่ชอบมาพากลอย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้น โจเซฟจึงสั่งให้หน่วยข่าวกรองสืบประวัติของยูนิสอย่างละเอียดอีกครั้ง ผลปรากฏว่าเขามีส่วนพัวพันกับธุรกิจของพวกโจรสลัดจริงๆ

นี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้เขามีอิสระในระดับหนึ่งในแอลจีเรีย การเข้าไปเป็นผู้ถือหุ้นของกลุ่มโจรสลัด ทำให้เขาสามารถใช้อิทธิพลต่อสภาแอลจีเรีย จนในที่สุดก็ได้รับสิทธิในการใช้ชีวิตอยู่ในภูมิภาคดาห์ลาได้ แน่นอนว่า สำหรับยูนิสแล้ว นี่ก็เป็นเพียงการร่วมมือกับกองทัพเรือแอลจีเรียเท่านั้น

โจแอนถามด้วยความประหลาดใจ: “เขาเป็นโจรสลัดด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?!”

“ถูกต้อง กองเรือของยูนิสปกติก็จะลักลอบขนสินค้าจากอังกฤษกลับมาที่ตูนิเซีย แต่ถ้าหากระหว่างทางเจอเป้าหมายที่เหมาะสม เรือขนของเถื่อนก็จะกลายร่างเป็นเรือโจรสลัดในทันที อันที่จริง ข่าวพวกนี้ก็สามารถหาฟังได้ไม่ยากในดาห์ลานะ

“อ้อ ท่านหญิงราเบียที่เพิ่งจะออกไปเมื่อครู่นี้ ก็เป็นหัวหน้าโจรสลัดที่โหดเหี้ยมมากคนหนึ่ง นางเคยเอา ‘ทาสผิวขาว’ มาขายที่แอลจีเรียอยู่หลายครั้ง ฉันยังแอบสงสัยเลยว่า ‘ทาสผิวขาว’ ที่นางเอามาเป็นของขวัญให้นั้น น่าจะเป็นคนที่นางไปปล้นมาจากตามแนวชายฝั่งยุโรปเองด้วยซ้ำ”

โจแอนฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ จึงถามขึ้นว่า:

“แต่ว่า ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินมาว่าชาวอเมริกันคนนั้น ก็ไปซื้อข่าวกรองเกี่ยวกับโจรสลัดมาจากลูกน้องของยูนิสนี่พ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อยูนิสร่วมหุ้นกับโจรสลัด แล้วทำไมเขาถึงต้อง…”

“การแย่งชิงอำนาจระหว่างกลุ่มโจรสลัดด้วยกันเองไงล่ะ” โจเซฟหัวเราะ “ยูนิสเป็นกลุ่มอำนาจจากภายนอก เขามักจะมีการต่อสู้ฟาดฟันกับกลุ่มอำนาจท้องถิ่นในแอลจีเรียอย่างลับๆ อยู่เสมอ เขาแค่หลอกใช้กองเรือร่วมมาจัดการกับคู่แข่งของเขาเท่านั้นแหละ”

โจแอนพยักหน้าเงียบๆ ด้วยความที่เขาคุ้นเคยกับนิสัยของยูนิสเป็นอย่างดี เขาจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าอีกฝ่ายจะต้องกล้าทำเรื่องแบบนี้อย่างแน่นอน

โจเซฟส่งยิ้มให้เขา:

“คุณลองคิดดูสิ คนที่พร้อมจะหักหลังแม้แต่พวกพ้องของตัวเองได้ตลอดเวลาแบบนี้ ฉันจะไปไว้ใจร่วมมือกับเขาได้อย่างไร?”

โจแอนถามด้วยความสงสัย:

“ถ้าเช่นนั้น ทำไมพระองค์ถึงต้องสนับสนุนให้เขากลับไปที่ตูนิเซียด้วยล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นมกุฎราชกุมารเอาแต่ยิ้มไม่ยอมตอบ ก็รู้ตัวว่าหลุดปากถามในสิ่งที่ไม่ควร จึงรีบก้มตัวทำความเคารพ:

“โอ้ ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่เรื่องที่กระหม่อมสมควรจะถามเลย”

…

ตูนิเซีย

พระราชวังคาสร์

หญิงสาวรูปร่างอรชรในวัยยี่สิบเศษ ผู้มีใบหน้าที่มีเค้าโครงแบบชาวกรีกอย่างชัดเจน กำลังยืนหันซ้ายหันขวาอยู่หน้ากระจก มองดูชุดกระโปรงยาวแฟชั่นฝรั่งเศสที่สวมใส่อยู่บนเรือนร่างอย่างพึงพอใจ แน่นอนว่า ชุดนี้ถูกสั่งตัดพิเศษให้เข้ากับสไตล์อาหรับ

นางก็คือ ฮาฟซา พระชายาองค์โปรดของฮามูด อาลี เบย์แห่งตูนิเซีย

“อินนัม สีนี้มันดูเข้มไปหน่อยไหม?” นางหันไปถามสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ “ข้าจำได้ว่าข้าสั่งตัดสีอ่อนมาด้วยอีกชุดนี่”

“ถูกต้องแล้วค่ะ ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์” ยังไม่ทันที่สาวใช้จะได้ตอบ ผู้ช่วยช่างตัดเสื้อหญิงที่คอยให้บริการอยู่ข้างๆ ก็รีบเสนอหน้าเข้ามาทันที “ชุดที่ท่านพูดถึง น่าจะเป็นชุดนี้ใช่ไหมคะ?”

“อืม ช่วยเปลี่ยนให้ข้าที”

ในจังหวะที่สาวใช้อินนัมหันไปรับชุดกระโปรง ผู้ช่วยช่างตัดเสื้อหญิงก็ฉวยโอกาสยัดกระดาษโน้ตใบหนึ่งใส่มือของฮาฟซา

ฝ่ายหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองสาวใช้หลายคนที่กำลังง่วนอยู่กับการคลี่ชุดกระโปรงอันยาวเหยียด แล้วรีบคลี่กระดาษโน้ตแผ่นนั้นออกดู

เมื่อนางเห็นสัญลักษณ์รูปโค้งไขว้กันอันเป็นเอกลักษณ์บนกระดาษโน้ต นางก็รีบขยำกระดาษให้เป็นก้อนเล็กๆ ยัดเข้าปากแล้วกลืนลงคอทันที ก่อนจะกระซิบถามผู้ช่วยช่างตัดเสื้อหญิงว่า:

“ใครให้เจ้านำมาให้?”

ฝ่ายหลังก็ตอบกลับด้วยเสียงกระซิบเช่นกัน:

“ดีไซเนอร์เสื้อผ้าของท่านค่ะ เขาอยู่ข้างนอกนี่เอง”

ฮาฟซาพยักหน้า ลองสวมชุดกระโปรงตัวใหม่ลวกๆ แล้วก็รีบเดินออกไปนอกตำหนัก ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มตัวทำความเคารพนางอย่างนอบน้อม

“ท่านคือคุณซากานอสใช่ไหม? ข้าชอบชุดกระโปรงของท่านมากเลยนะ” ฮาฟซาแสร้งทำเป็นวางมาดสูงส่ง จงใจเดินออกห่างจากทหารยาม “ข้าอยากจะสั่งตัดชุดกระโปรงสำหรับใส่ออกงานเป็นทางการกับท่านอีกสักสองสามชุด”

“อา! ถือเป็นเกียรติของกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ!” ซากานอสรีบก้มหน้าเดินตามมา หากโจแอนอยู่ที่นี่ เขาจะต้องจำชายคนนี้ได้อย่างแน่นอน ว่าเขาคืออิซัค สายลับจากหน่วยข่าวกรอง

ฮาฟซากระซิบถาม:

“เขามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

อิซัคหันไปมองทหารยาม แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน: “อีกไม่นานจะเกิดการกบฏขึ้น”

“อะไรนะ? เกี่ยวกับเขาไหม?!”

“ท่านไม่ต้องกังวลหรอก เขาปลอดภัยดี” อิซัคตอบ “ทว่า เขาฝากมาบอกท่านว่า ท่านจะต้องหาจังหวะที่เหมาะสม เพื่อนำเรื่องนี้ไปทูลให้เบย์ทราบ”

“หา? ทำไมล่ะ?”

“ส่วนรายละเอียดท่านจะทราบเองในภายหลัง ตอนนี้ท่านแค่จำไว้ว่า ท่านจะต้องทำให้เบย์รู้เรื่องการกบฏนี้ภายใน 7 วัน อ้อ แล้วก็มีเบาะแสบางอย่างที่ท่านสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้…”

“ใช่แล้ว รูปแบบชุดก็ต้องให้เข้ากับเทรนด์แฟชั่นในตอนนี้นะ” อิซัคเดินสวนกับทหารยามสองสามคน จึงแกล้งพูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะรีบกระซิบกำชับต่อ “ท่านหญิง หลังจากนี้ต่างหากล่ะคือจุดสำคัญ เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ท่านจะต้องพยายามโน้มน้าวให้เบย์…”

สีหน้าของฮาฟซายังคงเป็นปกติ แต่ในใจกลับกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก พยายามจดจำทุกคำพูดของ “ซากานอส” ให้ขึ้นใจ

เมื่ออีกฝ่ายพูดจบ นางถึงได้รีบพูดแทรกขึ้นมาว่า: “ไปบอกเขาว่า ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย ให้เขาระวังตัวให้ดีด้วย”

“ขอรับ ท่านหญิง”

…

แอลจีเรีย

ชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของดาห์ลา

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม บริเวณหน้าประตูทรงโค้งที่ประดับด้วยทองคำ ของพระราชวังสามชั้นสีขาวโพลน ซึ่งมีเสาระเบียงสูงตระหง่านและยอดโดมรูปหัวหอม กองทหารในชุดเสื้อคลุมยาวสีส้มเดินเข้ามา นายทหารที่เป็นผู้นำก็เคาะประตูอย่างมีมารยาท:

“ท่านยูนิส มีอะไรให้รับใช้ไหมขอรับ?”

แม้จะบอกว่าเป็นการถามไถ่ แต่จริงๆ แล้วนี่ก็คือการตรวจสอบตามปกตินั่นเอง การตรวจสอบเช่นนี้จะมีขึ้นทุกๆ เช้า กลางวัน และเย็น

แม้ยูนิสจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับกองทัพเรือแอลจีเรีย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็น “ต้นไม้ทำเงิน” ของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรียด้วย

เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน สองพี่น้อง มูฮัมเหม็ด อิบน์ ฮุสเซน และ ฮามูด อาลี ได้ขอยืมกำลังพลจากกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรีย เพื่อบุกกลับไปที่ตูนิเซีย และแย่งชิงตำแหน่งเบย์กลับคืนมาได้สำเร็จ

ตามที่ได้ตกลงกันไว้เรื่อง “ค่าเช่ากองทัพ” ตั้งแต่นั้นมา ตูนิเซียจะต้องจ่ายเครื่องบรรณาการให้กลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรียปีละ 50,000 ริยัล

ส่วนยูนิส ก็คือไพ่ต่อรองที่กลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรียใช้เพื่อข่มขู่เบย์แห่งตูนิเซียให้จ่ายเงินตรงเวลา ดังนั้นพวกเขาจึงต้องคอย “คุ้มครอง” ยูนิสเอาไว้

ทว่า ยูนิสก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาสามารถสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์กับกองทัพเรือได้ ทำให้กลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์ต้องยอมอนุญาตให้เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระในดาห์ลาได้ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด

ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง นายทหารจึงเพิ่มระดับเสียงขึ้น:

“ท่านยูนิส ท่านหลับไปแล้วหรือขอรับ?”

หลังจากถามไปสามครั้ง นายทหารก็เริ่มมีสีหน้าผิดปกติ เขาหันไปสบตากับนายทหารอีกคน ก่อนจะสั่งให้ทหารพังประตูที่ประดับทองคำนั้นเข้าไป

ภายในห้องว่างเปล่า ไร้ซึ่งผู้คน

นายทหารตกใจสุดขีด รีบเป่านกหวีดไม้ เสียงนกหวีดดังกึกก้อง ทันใดนั้นทหารของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์กว่าห้าหกสิบคนก็แห่กันมาจากทุกทิศทุกทาง

“คนหายไปแล้ว! รีบหาเร็ว!”

ไม่ถึงสิบนาที ทหารก็ทยอยนำข่าวกลับมารายงาน ไม่เพียงแต่ยูนิสเท่านั้น แต่ลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวอีกสองคนของเขา รวมถึงคนรับใช้คนสนิท ล้วนหายตัวไปจากพระราชวังแห่งนี้จนหมดสิ้น

นอกจากนี้ยังพบศพของทหารลาดตระเวนในกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์อีก 4 ศพด้วย

นายทหารผู้นั้นตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบกระโดดขึ้นหลังม้าเพื่อนำข่าวไปรายงานเบื้องบน

ไม่นานนัก ทหารของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์ก็แห่กันมามากขึ้น พวกเขาปิดกั้นถนนทุกสายในบริเวณใกล้เคียง พร้อมกับส่งทหารม้าไล่ตามไปทางท่าเรือ หากยูนิสยังไม่ได้ออกจากท่าเรือ ก็ยังพอมีหวังที่จะตามจับตัวกลับมาได้

ท่ามกลางความมืดมิด ม้ากว่ายี่สิบตัวควบทะยานอย่างบ้าคลั่งมุ่งหน้าสู่ท่าเรือดาห์ลา ด้วยประสิทธิภาพอันต่ำต้อยของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรีย ในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้ พวกเขาจึงระดมทหารม้ามาได้เพียงแค่นี้ ส่วนทหารคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ยังคงพักผ่อนอยู่กับบ้าน หรือไม่ก็ยังแต่งตัวไม่เสร็จด้วยซ้ำ

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดทหารม้าก็มองเห็นแสงไฟจากคบเพลิงอยู่ลิบๆ

นายทหารที่เป็นผู้นำรีบหวดแส้ม้าอย่างแรง ก่อนจะชักดาบโค้งออกมา ตะโกนเสียงดังว่า: “เตรียมพร้อมสกัดกั้น! จำไว้ นอกจากยูนิสแล้ว หากใครกล้าต่อสู้ขัดขืน ให้ฆ่าทิ้งได้ทันที!”

“รับทราบ!”

เมื่อเห็นว่าระยะห่างจากม้าเจ็ดแปดตัวข้างหน้าเริ่มลดลงเรื่อยๆ ทันใดนั้น ท่ามกลางความมืดมิด ก็มีประกายไฟสว่างวาบขึ้นมาเป็นชุด ตามด้วยเสียง “ปัง” ดังสั่นหวั่นไหว

ทหารม้าของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรีย 3 นายร่วงตกจากหลังม้าทันที คนอื่นๆ ต่างตกใจจนหน้าถอดสี รีบดึงสายบังเหียนเบี่ยงหลบไปด้านข้าง:

“มันคือปืนไฟ มีคนดักซุ่มโจมตี ระวังตัวด้วย!”

“ทำยังไงดี? เหมือนพวกมันจะมีกันเยอะเลยนะ…”

“ยูนิสหนีไปไกลแล้ว!”

“ข้ารู้แล้ว! ไซเคล กลับไปตามคนมาเพิ่ม! พิรี นายลอบเข้าไปดูสถานการณ์หน่อย!”

“ข้า… รับทราบขอรับ ท่าน!”

อีกด้านหนึ่ง เปรอสแปร์จากหน่วยข่าวกรอง หลังจากสั่งให้ยิงไปหนึ่งชุด ก็รีบส่งสัญญาณให้ลูกน้องขึ้นม้า และอาศัยความมืดหลบหนีมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ

พวกเขามีกันเพียง 14 คน ซึ่งนี่ก็แทบจะเป็นกำลังพลทั้งหมดของหน่วยข่าวกรองในแอลจีเรียแล้ว

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทหารที่ไล่ตามมามีจำนวนเท่าไหร่ ได้แต่หวังว่าการให้ทหารแต่ละคนใช้ปืน 2 กระบอกยิงพร้อมกัน จะสามารถใช้ความมืดข่มขู่ศัตรูให้ล่าถอยไปได้

กว่าทหารของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์แอลจีเรียจะรู้ตัวว่าคนที่ดักซุ่มโจมตีได้หนีไปหมดแล้ว เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าสิบนาทีแล้ว

และในเวลานี้ ยูนิสก็เดินทางมาถึงท่าเรือแล้ว

ทหารของกลุ่มกองกำลังรักษาพระองค์ที่ไล่ตามมา แบ่งกำลังส่วนหนึ่งตรงไปยังป้อมปืนของท่าเรือ ส่วนที่เหลือก็ไปแจ้งให้กองทัพเรือส่งเรือออกไปสกัดกั้น

ไม่นานนัก เรือพายของกองทัพเรือลำหนึ่ง ก็สังเกตเห็นว่ามีเรือเล็กๆ ลำหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ ในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ปกติแล้วจะไม่มีใครออกทะเลหรอกนะ

พวกเขารีบส่งสัญญาณเตือน แต่ทว่าเรือเล็กๆ ลำนั้นกลับเร่งความเร็วขึ้น และมุ่งหน้าออกสู่ทะเลลึก

บนเรือพาย นายทหารเรือแอลจีเรียสั่งให้บรรจุกระสุนปืนใหญ่ และส่งสัญญาณเตือนไปยังเรือเล็กลำนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ในขณะเดียวกัน ป้อมปืนที่อยู่ไม่ไกลซึ่งได้รับสัญญาณ ก็เตรียมพร้อมที่จะยิงทำลายเรือเล็กๆ ลำนั้นได้ทุกเมื่อ

ทว่า ในขณะนั้นเอง ท่ามกลางความมืดมิด ก็ปรากฏเงาร่างอันใหญ่โตมโหฬารขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ที่กำลังหมอบอยู่บนผิวน้ำ

เรือพายของชาวแอลจีเรียยังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาดำอันใหญ่โตนั้นก็พ่นประกายไฟออกมาเป็นชุด จากนั้นก็เกิดเสาน้ำสูงหลายเมตรพุ่งขึ้นที่หน้าเรือพาย คลื่นที่เกิดจากการกระแทกทำให้เรือพายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“นั่น… นั่นมันเรือรบนี่!” ผู้บัญชาการเรือพายร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบสั่งการลูกน้องอย่างลุกลี้ลุกลน “ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้!”

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กระสุนปืนใหญ่นั้นมีขนาดอย่างน้อย 24 ปอนด์ หากโดนเข้าไปจังๆ เพียงลูกเดียว เรือลาดตระเวนขนาดเบาของเขาคงจะขาดสองท่อนเป็นแน่

และ “สัตว์ประหลาด” บนท้องทะเลนั้น ก็คือเรือรบชั้นที่สี่ ‘L’Avancée’ ของกองทัพเรือฝรั่งเศสนั่นเอง!

เมื่อเห็นเรือพายถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว ‘L’Avancée’ ก็ค่อยๆ หันหัวเรือ นำกาบซ้ายหันไปทางป้อมปืนริมฝั่ง ไม่นานนักก็เปิดฉากยิงพร้อมกันเป็นชุด

ในความเป็นจริง ปืนใหญ่บนเรือรบนั้นยากที่จะสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับป้อมปืนได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ชาวอังกฤษเพิ่งจะช่วยแอลจีเรียเสริมความแข็งแกร่งให้กับป้อมปืน แถมยังเพิ่มปืนใหญ่ขนาดใหญ่เข้าไปอีกมากมาย หากต้องดวลปืนใหญ่กันจริงๆ อย่าว่าแต่เรือชั้นที่สี่เลย ต่อให้เป็นเรือชั้นที่หนึ่งก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของป้อมปืนนี้เลย

ทว่า แรงสั่นสะเทือนจากกระสุนปืนใหญ่ที่ตกกระทบป้อมปืน รวมถึงแสงไฟเจิดจ้าและเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวท่ามกลางความมืดมิด ก็ทำให้พลปืนชาวแอลจีเรียหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา พวกเขาไม่ได้เล็งปืนอย่างตั้งใจด้วยซ้ำ ก็รีบจุดชนวนปืนใหญ่อย่างลวกๆ

กระสุนปืนใหญ่ของอังกฤษส่วนใหญ่ตกลงในระยะห่างจาก ‘L’Avancée’ ไปเกือบครึ่งไมล์ทะเล และในเวลานี้ เรือลำเล็กที่ยูนิสโดยสารมา ก็เดินทางมาถึงด้านข้างของเรือคุ้มกันฝรั่งเศสแล้ว

เชือกหลายเส้นถูกโยนลงมาจากเรือคุ้มกัน ยูนิสรีบกระโดดคว้าเชือกแล้วปีนขึ้นไปทันที

ลูกเรือชาวฝรั่งเศสดึงครอบครัวของยูนิสและเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองขึ้นมาบนเรือ ก่อนจะรีบกางใบเรือและมุ่งหน้าออกสู่ทะเลลึก

ทางฝั่งของกองทัพเรือแอลจีเรียที่เพิ่งจะตั้งสติได้ ลูกเรือบนเรือรบเจ็ดแปดลำก็รีบจ้ำพายอย่างสุดกำลัง พร้อมกับค่อยๆ กางใบเรือขึ้น

ทว่า ปืนใหญ่ของ ‘L’Avancée’ ก็ทำให้พวกเขากระจัดกระจายหนีตายกันไปคนละทิศคนละทางอย่างรวดเร็ว เรือรบขนาดเบาที่มีปืนใหญ่ไม่ถึง 18 กระบอกเหล่านี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ ‘L’Avancée’ ที่มีปืนใหญ่ถึง 60 กระบอกเลย แม้แต่เรือคุ้มกันที่ทำหน้าที่รับคนในเขตน้ำตื้น พวกเขาก็ยังสู้ไม่ได้

เรือรบฝรั่งเศสสองลำแล่นตรงไปทางทิศเหนือ เมื่อเข้าสู่ทะเลลึกแล้ว ก็ทำการดับไฟทั้งหมด ทำให้เรือทั้งสองลำหายลับไปในความมืดมิดแห่งท้องทะเลในทันที