ตอนที่ 145 ถึงคิวพวกแกแล้ว โจรสลัดบาบารี!

“แอฟริกาเหนือหรือ?” ตาแลร็องดูเหมือนจะไม่คิดว่ามกุฎราชกุมารจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน เขาชะงักไปเล็กน้อย “ก็พอจะรู้สถานการณ์อยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พระองค์ต้องการรับฟังเรื่องอะไรหรือ?”

“เรื่องอะไรก็ได้ ยิ่งละเอียดเท่าไหร่ยิ่งดี”

ตาแลร็องเดินขากะเผลกตามหลังโจเซฟ พลางครุ่นคิด “หากพูดถึงแอฟริกาเหนือโดยรวม ก็ตั้งอยู่ริมฝั่งทิศใต้ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน จากทิศตะวันตกไปตะวันออกมีประเทศอย่างโมร็อกโก, อัลเจียร์, ตูนิส, ตริโปลี, อียิปต์ และอีกหลายประเทศพ่ะย่ะค่ะ”

“อา สถานที่เหล่านี้จะพูดยังไงดีล่ะ? นอกจากโมร็อกโกแล้ว ที่อื่นๆ อาจจะไม่นับว่าเป็นประเทศเสียด้วยซ้ำ ขึ้นอยู่กับความต้องการในแต่ละสถานการณ์ พวกเขาสามารถเปลี่ยนสถานะกลับไปกลับมาระหว่างมณฑลของออตโตมันกับประเทศเอกราชได้ตลอดเวลา…”

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า มกุฎราชกุมารคงไม่ได้อยากฟังเรื่องแนวคิดทางภูมิศาสตร์พื้นฐานพวกนี้หรอก เขาจึงรีบเปลี่ยนมาพูดในมุมมองของระบอบการปกครองแทน “ตอนนี้โมร็อกโกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อเลาไนต์ แต่ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา มักจะเกิดการกบฏอยู่บ่อยครั้ง การแย่งชิงอำนาจในราชสำนักก็รุนแรงมาก สุลต่านมักจะถูกลอบสังหารหลังจากขึ้นครองราชย์ได้เพียงไม่กี่ปี สรุปแล้ว โมร็อกโกในตอนนี้อ่อนแอมาก ต้องอาศัยการส่งโจรสลัดไปปล้นสะดมเรือพาณิชย์ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อหารายได้เข้าประเทศ…”

ตาแลร็องลอบมองมกุฎราชกุมารอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเขากำลังฟังอย่างสนใจ จึงพูดต่อ “ทางตะวันออกของโมร็อกโก ก็คืออัลเจียร์ก่อตั้งขึ้นเมื่อสองร้อยปีก่อนโดยโจรสลัด อา หรือจะเรียกพวกเขาว่ากองทัพเรือออตโตมันก็ได้ ยังไงก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ”

“โจรสลัดพวกนั้นเข้าควบคุมชาวเบอร์เบอร์ที่อาศัยอยู่ในอัลเจียร์แต่เดิม แต่เนื่องจากต้องเผชิญกับแรงกดดันอย่างหนักจากกองทัพเรือสเปน จึงยอมเป็นมณฑลของออตโตมันด้วยความสมัครใจ เพื่อแลกกับการสนับสนุนจากออตโตมัน”

“หลังจากนั้น ออตโตมันก็ส่งกองทหารรักษาพระองค์ชั้นยอดไปที่นั่น แต่หลังจากผ่านไปร้อยกว่าปี ออตโตมันก็สูญเสียการควบคุมอัลเจียร์ที่อยู่ห่างไกล กองทหารที่ประจำการอยู่ที่นั่นจึงกลายเป็นผู้ปกครอง ปัจจุบัน กองทหาร โจรสลัด และชาวพื้นเมืองของอัลเจียร์ได้จัดตั้งสภาขึ้นมา และเลือกผู้ว่าการอัลเจียร์ด้วยตนเอง”

“อ้อ จริงสิ กองทัพเรือของพวกเขา หรือก็คือพวกที่เรามองว่าเป็นโจรสลัดนั่นแหละ มีอำนาจในอัลเจียร์มาก ผู้ว่าการหลายต่อหลายคนก็เป็นอดีตโจรสลัดกันทั้งนั้น”

โจเซฟยิ้มและพยักหน้า “ท่านพูดได้ละเอียดดีมาก เล่าต่อสิ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ถัดจากอัลเจียร์ทางทิศตะวันออกคือตูนิส สถานที่แห่งนี้ถึงแม้จะมีพื้นที่ไม่กว้างขวางนัก แต่ก็อุดมสมบูรณ์มาก เกือบทั้งประเทศมีแต่ที่นาชั้นดี ผลผลิตก็อุดมสมบูรณ์”

“แต่ตูนิสเพิ่งจะสิ้นสุดการก่อรัฐประหารที่ยืดเยื้อมาเกือบครึ่งศตวรรษเมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนี้ผู้นำที่นั่น อา คล้ายๆ กับผู้ว่าการนั่นแหละ คือ ฮัมมูดา เบย์”

“เนื่องจากสงครามที่ผ่านมา ตูนิสจึงสูญเสียความรุ่งเรืองในอดีตไปหมดแล้ว แถมอัลเจียร์ยังเคยเข้าไปมีส่วนร่วมในการก่อรัฐประหารของตูนิสด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายจึงย่ำแย่สุดๆ อัลเจียร์ยังคงมักจะไปปล้นสะดมชายแดนของตูนิสอยู่บ่อยครั้ง”

“แต่สินค้าของเราอย่างพวกสิ่งทอ แก้ว เหล้า ฯลฯ ได้รับความนิยมในตูนิสมาก ที่นั่นคือตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเราในแอฟริกาเหนือเลยล่ะ”

“แน่นอน ตูนิสก็เป็นหนึ่งในฐานที่มั่นของพวกโจรสลัดบาบารี เรือพาณิชย์ของเรามักจะถูกปล้นอยู่เสมอ กองทัพเรือจึงต้องไปปราบปรามที่นั่นเป็นประจำ”

“ที่จริงสถานการณ์ของเราก็ยังถือว่าดีอยู่ เพราะยังไงเสียก็ยังมีกองเรืออันทรงพลังประจำการอยู่ที่ตูลง ในขณะที่เรือของประเทศอย่างเดนมาร์ก, ซาร์ดิเนีย, หรือกระทั่งอเมริกา ถูกปล้นบ่อยกว่ามาก อ้อ พระองค์ทรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่าชาวอเมริกันต้องจ่ายเงินบรรณาการให้โจรสลัดปีละหลายล้านลีฟร์เพื่อไม่ให้โดนปล้น?”

โจเซฟขมวดคิ้ว “ทำไมข้าถึงได้ยินท่านพูดถึงแต่โจรสลัดล่ะ?”

“อ้อ เป็นอย่างนั้นพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ตาแลร็องพยักหน้า “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนก็เป็นสนามเด็กเล่นของพวกโจรสลัดบาบารีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“เมื่อก่อนพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเรือออตโตมัน มีหน้าที่โจมตีเรือพาณิชย์ของประเทศที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก แต่ต่อมาออตโตมันอ่อนแอลง ก็เลยค่อยๆ สูญเสียการควบคุมกองทัพเรือ ทหารเรือพวกนั้นจึงกลายเป็นโจรสลัด พวกเขาสร้างฐานที่มั่นในแอฟริกาเหนือ แถมบางคนยังตั้งตัวเป็นผู้ว่าการปกครองเสียเองอย่างอัลเจียร์นั่นไง”

“โจรสลัดบาบารีเคยได้รับการฝึกฝนทางทหารเรืออย่างเป็นระบบ จึงเก่งกาจกว่าโจรสลัดทั่วไปมาก พวกเขาแล่นเรือตระเวนในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โจมตีเรือพาณิชย์ทุกลำ ยกเว้นแต่ประเทศของเรือลำนั้นจะจ่ายเงินบรรณาการให้แล้ว ทุกปีประเทศในยุโรปยังต้องเสียเงินอีกไม่น้อยเพื่อไถ่ตัวตัวประกันที่ถูกโจรสลัดจับไป”

“อ้อ โจรสลัดบาบารียังจะบุกโจมตีชายฝั่งทางตอนเหนือของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในยุโรป เพื่อจับชาวบ้านไปขายเป็นทาสในแอฟริกาเหนือ, ออตโตมัน, หรือดินแดนอาหรับด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“กองทัพเรือสเปนได้ทำการโจมตีโจรสลัดบาบารีอย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่าร้อยปี แต่โจรสลัดฝังรากลึกในประเทศแถบแอฟริกาเหนือแม้แต่ตริโปลีก็เป็นหนึ่งในฐานที่มั่นของพวกเขาจึงไม่สามารถกวาดล้างพวกเขาให้สิ้นซากได้เลย”

เมื่อตาแลร็องพูดถึง “โจรสลัดบาบารี” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โจเซฟก็นึกขึ้นมาได้ว่า ในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าจะเกิด “สงครามบาบารี” อันโด่งดังขึ้นชาวอเมริกันทนไม่ไหวกับการถูกโจรสลัดบาบารีปล้นสะดม จึงส่งกองกำลังทางเรือเกือบทั้งหมดเดินทางมายังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อทำสงครามกับโจรสลัด

แต่กว่าจะกวาดล้างโจรสลัดบาบารีได้อย่างราบคาบจริงๆ ก็ต้องรออีกหลายสิบปีต่อมาโดยได้รับความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส และในช่วงเวลานี้ อเมริกาเคยต้องสูญเสียรายได้ของประเทศถึง 20% ไปกับการจ่ายค่าไถ่ให้โจรสลัด!

ดวงตาของโจเซฟทอประกายขึ้นมาทันที เขาตบไหล่ตาแลร็องอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติข้า ท่านอธิการตาแลร็อง! ข้าคิดว่า ถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจกำจัดพวกตัวป่วนในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพวกนี้เสียทีแล้ว”

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่ยึดติดกับเส้นทางการบุกแอฟริกาเหนือของนโปเลียนในประวัติศาสตร์ ซึ่งก็คือการเริ่มจากอียิปต์ แต่ในตอนนี้ กองกำลังของฝรั่งเศสยังไม่เพียงพอที่จะเข้าไปมีส่วนร่วมในอียิปต์ได้ และออตโตมันก็ยังแข็งแกร่งอยู่ ย่อมต้องส่งกำลังเสริมไปที่อียิปต์แน่นอนเพราะอียิปต์ยังเป็นมณฑลหนึ่งของออตโตมันในนาม

แต่โจรสลัดบาบารีได้มอบแนวทางใหม่ให้กับโจเซฟ

เขาสามารถเริ่มจากโจรสลัดบาบารี โจมตีฐานที่มั่นของโจรสลัดในแอฟริกาเหนือ และเปลี่ยนดินแดนของโจรสลัดให้เป็นรางวัลแห่งชัยชนะได้

ยิ่งไปกว่านั้น การปราบปรามโจรสลัดยังเป็นสิ่งที่ทุกคนตั้งตารอคอย โดยเฉพาะอเมริกาที่ได้รับผลกระทบอย่างหนัก จะต้องให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน คาดว่าสเปนก็คงจะร่วมลงแรงด้วย

หากเป็นเช่นนี้ ถ้าอังกฤษอยากจะเข้ามาแทรกแซง อย่างแรกคือพวกเขาจะหาข้ออ้างไม่ได้ จะให้พูดว่า “ข้าขอคัดค้านการกวาดล้างโจรสลัดบาบารี” อย่างนั้นหรือ? อย่างที่สองคือ พวกเขาจะไปล่วงเกินอเมริกาและสเปนเข้า หากนับรวมเรื่องการร่วมมือระหว่างฝรั่งเศสและรัสเซียเพื่อต่อต้านออตโตมัน รัสเซียก็จะสนับสนุนปฏิบัติการของฝรั่งเศสในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอย่างแน่นอน

ถ้าอังกฤษยังจะดึงดันทำตามใจตนเอง ไม่แน่เขาอาจจะสร้าง “กลุ่มพันธมิตรต่อต้านอังกฤษ” อะไรทำนองนั้นขึ้นมาได้ ถึงตอนนั้นก็ถือว่ากำไรล้วนๆ

ยุทธศาสตร์แอฟริกาเหนือของฝรั่งเศส ค่อยๆ เผยเค้าโครงออกมาบนเส้นทางเล็กๆ นอกพระตำหนักเปอติ ทริอานงเช่นนี้เอง

แต่ตาแลร็องกลับสงสัยเป็นอย่างมาก “ฝ่าบาท โจรสลัดบาบารีมีอิทธิพลกว้างขวางมาก การกวาดล้างพวกเขาต้องใช้เงินทุนมหาศาล ด้วยสถานะทางการคลังของฝรั่งเศสในตอนนี้ เกรงว่า…”

โจเซฟส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่หรอก ท่านอธิการตาแลร็อง การปราบปรามโจรสลัดในครั้งนี้มีแต่จะทำเงิน ไม่จำเป็นต้องใช้ทุ่นรอนอะไรมากมายเลย”

เขาหยุดเดินแล้วหันไปมองตาแลร็อง “บางที ท่านอาจจะยินดีรับตำแหน่งทางด้านการทูตดูสักหน่อย”