ตอนที่ 97 ภูเขาแห่งความกดดัน

ดิโปลถอนหายใจออกมา แต่เขากลับไม่ได้โต้แย้งคำพูดของลูโอ ในเรื่องการต่อต้านศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์นั้น จุดยืนของพวกเขานั้นตรงกัน

ทว่า สถานการณ์มันบังคับให้ต้องยอมจำนน

เขาปรายตามองออกไปนอกห้อง ตัวแทนจากศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์ก็กำลังรออยู่ที่ห้องฝั่งตรงข้าม เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: “แต่คงไม่มีใครอยากจะมีจุดจบแบบท่านเคานต์เวซินิเยร์หรอก…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ผู้พิพากษาที่เป็นสมาชิกสภาหลายคนก็ถึงกับรูม่านตาหดวูบ

เมื่อครู่นี้ คนจากศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์ได้มาแจ้งข่าวว่า เนื่องจากมีเสียงเรียกร้องจากประชาชนชาวปารีสอย่างหนัก องค์กษัตริย์จึงกำลังพิจารณาที่จะรื้อฟื้นคดีสำคัญทั้งหมด ที่ศาลสูงสุดเคยตัดสินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ขึ้นมาพิจารณาใหม่อีกครั้ง

การทุจริตคอร์รัปชันในศาลสูงสุดนั้น ถือเป็นเรื่องที่ฝังรากลึกอยู่ในระบบ หมายความว่า ตราบใดที่คุณเป็นผู้พิพากษาอยู่ที่นี่ คุณก็ไม่มีทางที่จะหนีพ้นเรื่องทุจริตไปได้

ก้นของพวกเขาทั้ง 5 คน ก็ไม่ได้สะอาดไปกว่าเวซินิเยร์เลย!

และพวกเขาก็ไม่มีอำนาจพอที่จะขัดขวางการรื้อฟื้นคดีได้ด้วย เพราะในตอนนี้ ชาวเมืองปารีสกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธแค้น หากคนจากศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์ตะโกนขึ้นมาแค่ประโยคเดียว ก็สามารถเรียกคนนับพันมาล้อมศาลได้ในทันที เหมือนอย่างสถานการณ์ที่เวซินิเยร์เคยเจอมาแล้ว

ผ่านไปพักใหญ่ ก็เป็นดิโปลอีกครั้งที่เป็นฝ่ายยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขณะกล่าวว่า: “ยอมให้มันจดทะเบียนไปเถอะ”

หากจะพูดถึงจุดยืนของเขา ก็มีความแตกต่างจากผู้พิพากษาคนอื่นๆ อยู่นิดหน่อย นั่นก็คือ ก่อนหน้านี้ คนจากศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์ได้แอบมาบอกเขาว่า หลังจากร่างกฎหมายฉบับนี้ผ่านการพิจารณา พวกเขาจะสนับสนุนให้เขาได้ขึ้นเป็นประธานศาลสูงสุดคนต่อไปอย่างเต็มที่

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นแผนการของโจเซฟเช่นกัน ยิ่งศัตรูดูเหมือนจะจนตรอกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้แผน “ตีสนิทฝั่งหนึ่ง ทำลายอีกฝั่งหนึ่ง” ให้เป็นประโยชน์ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาดิ้นรนสู้ตายจนเกิดความสูญเสีย

ดังนั้น สำหรับดิโปลแล้ว แม้ว่าในอนาคตอำนาจของศาลสูงสุดจะถูกจำกัดลงอย่างมาก แต่อำนาจส่วนตัวของเขาจะได้รับการชดเชยจากตำแหน่งประธานศาล ซึ่งเขาก็พอจะยอมรับได้

ผู้พิพากษาวาดิเยร์ ถอนหายใจยาว แล้วยกมือขวาขึ้น: “ข้าเห็นด้วย รีบทำให้มันจบๆ ไปเถอะ…”

เกรอเลต์ และ โอลาร์ ก็จำต้องยกมือขึ้นอย่างจนใจเช่นกัน

และด้วยเหตุนี้ บรรดาผู้พิพากษาจึงต้องจำใจยอมให้ผ่านร่างกฎหมาย ที่มอบอำนาจให้ศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์เข้ามาตรวจสอบศาลสูงสุด

ส่วนเรื่องข้อกำหนดในตอนท้ายที่ระบุว่า จะยกเลิกอำนาจของศาลสูงสุดในการควบคุมหน่วยงานตรวจสอบสื่อนั้น พวกเขาแทบจะไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อวัวทั้งตัวยังต้องตาย แล้วใครจะไปสนขนวัวไม่กี่เส้นที่หลุดร่วงอยู่บนพื้นกันล่ะ?

สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือ ร่างกฎหมายที่มีน้ำหนักมหาศาลฉบับนี้ กลับไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมใดๆ ในแวดวงของบรรดาขุนนางเลย

ในมุมมองของพวกขุนนาง ศาลสูงสุดก็ยังคงเป็นศาลสูงสุด สภาชนชั้นสูงก็ยังคงเป็นสภาชนชั้นสูง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม

อ้อ มีศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์เพิ่มมาอีกหนึ่งศาลหรือ? นั่นมันก็คือศาลอาญาสิทธิ์ราชวงศ์ในอดีตไม่ใช่หรือไง? ศาลนี้ก็มีมาเป็นร้อยปีแล้วนี่…

แตกต่างจากปฏิกิริยาอันเฉยเมยของบรรดาขุนนาง ประชาชนธรรมดาในปารีสกลับรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก ความคับแค้นใจที่พวกเขามีต่อศาลสูงสุดมานานหลายปี ได้ถูกระบายออกไปกับการลงโทษเวซินิเยร์แล้ว

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ตามท้องถนนมักจะมีเสียงคนตะโกนดังขึ้นเป็นระยะๆ: “ขอองค์กษัตริย์จงทรงพระเจริญ ขอศาลอาญาสิทธิ์จงทรงพระเจริญ!”

“รีบประหารชีวิตผู้พิพากษาหน้าไม่อายนั่นเร็วเข้า!”

โดยเฉพาะบรรดาเหยื่อจากคดีของเวซินิเยร์ พวกเขายิ่งประกาศป่าวร้องถึงความเมตตาและพระปรีชาสามารถขององค์กษัตริย์ ที่ทรงแต่งตั้งศาลอาญาสิทธิ์มาเพื่อลงโทษคนชั่ว

ไม่นานนัก ภายใต้การนำของ “ปารีส คอมเมอร์เชียล นิวส์” หนังสือพิมพ์ต่างๆ ในปารีส ก็เริ่มตีพิมพ์บทความที่มีเนื้อหาในทำนอง “ชัยชนะอันรุ่งโรจน์ขององค์กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่” หรือ “การตัดสินอันยุติธรรมขององค์กษัตริย์”

และนี่ก็เป็นครั้งแรก ที่กระแสสังคมที่เคยมีแต่การโจมตีราชวงศ์ เริ่มมีทิศทางที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

…

พระราชวังแวร์ซายส์

เมื่อโจเซฟได้รับข่าวว่าร่างกฎหมายเกี่ยวกับศาลสูงสุดแห่งราชวงศ์ผ่านการพิจารณาแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

ด้วยกระแสสังคมในปัจจุบัน ศาลสูงสุดมีทางเลือกเดียวเท่านั้น คือต้องยอมรับร่างกฎหมายนี้

อย่างไรก็ตาม การที่ต่อไปนี้จะไม่มีศาลสูงสุดมาคอยขัดขวาง ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ในที่สุดเขาก็จะได้ลงมือทำเรื่องที่สำคัญกว่าเสียที

เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญ เขาก็นึกถึงเรื่องความอดอยากครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาเยือนขึ้นมาทันที และนั่นก็ทำให้เขาปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง

ประเทศฝรั่งเศสมีประชากรกว่า 20 ล้านคน หากคำนวณจากภาวะขาดแคลนอาหาร 30% ตัวเลขของคนที่ต้องอดอยากก็จะสูงจนน่าตกใจ ยิ่งไปกว่านั้น เขาจำได้ว่า ภาวะขาดแคลนอาหารจากการเก็บเกี่ยวที่ย่ำแย่ จะยังคงยืดเยื้อไปจนถึงต้นปี 1790 เลยทีเดียว

โจเซฟมองดูหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างบานโค้งทรงสูง ในตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนมกราคมแล้ว

เหลือเวลาอีกเพียง 6 เดือนครึ่งเท่านั้น ก่อนที่ความอดอยากจะปะทุขึ้นอย่างรุนแรงในเดือนกรกฎาคม เขาจะไปหาเสบียงอาหารมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน…

ก่อนหน้านี้เขาก็พอจะมีไอเดียอยู่บ้าง แต่ยิ่งเวลาใกล้เข้ามา เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก

ตัวอย่างเช่น การจะสั่งซื้อจากต่างประเทศ ก็ต้องใช้เงินทุนจำนวนมหาศาล ซึ่งด้วยสถานะทางการคลังของฝรั่งเศสในปัจจุบัน ก็ไม่มีเงินเหลือเฟือที่จะนำมาใช้ซื้อเสบียงอาหารมากมายขนาดนั้นได้

แถมการจะกักตุนเสบียงอาหารจำนวนมหาศาล ก็ต้องมีสถานที่สำหรับจัดเก็บ และยังต้องคอยป้องกันไม่ให้เกิดการปล้นชิงเสบียงอาหารในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดอีกด้วย

และจากการที่เขาได้ศึกษาตลาดค้าขายเสบียงอาหารในช่วงที่ผ่านมา เขาก็พบว่า เพียงแค่การนำเข้าจากต่างประเทศเพียงอย่างเดียว ไม่มีทางที่จะสามารถเติมเต็มภาวะขาดแคลนอาหารในฝรั่งเศสได้อย่างแน่นอน

และนี่ก็ยังเป็นเพียงการประเมินในกรณีที่ตลาดเสบียงอาหารมีความมั่นคงเท่านั้น หากมีพวกพ่อค้าหน้าเลือดฉวยโอกาสกอบโกยผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้ ภาวะขาดแคลนก็ยิ่งจะทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

ส่วนเรื่องการป้องกันพายุลูกเห็บล่วงหน้านั้น… ตามที่ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ พายุลูกเห็บในปีนี้มีขนาดใหญ่เท่ากับกำปั้นของผู้ใหญ่เลยทีเดียว นอกเสียจากว่าจะสามารถสวมเกราะเหล็กให้กับพืชผลทางการเกษตรได้ มิเช่นนั้นก็ไม่มีทางที่จะป้องกันได้เลย

จากเรื่องเงินทุนสำหรับซื้อเสบียงอาหาร โจเซฟก็คิดไปถึงสถานะทางการคลังของฝรั่งเศส

เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้เข้ามารับผิดชอบงานด้านการคลัง เขาก็ยังไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่ตอนนี้ หนี้สินกว่าสองพันล้านนั่น มันเหมือนกับภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนหน้าอกของเขา ทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ต่อให้เขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้าง “แองเจิลแห่งปารีส” ขึ้นมาจนประสบความสำเร็จ และนำไปขายทอดตลาดทั้งหมด อย่างมากก็คงจะได้เงินมาแค่ 10 ล้านลีฟร์ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เขาจะต้องสร้าง “แองเจิลแห่งปารีส” ขึ้นมาถึง 200 แห่ง ถึงจะสามารถอุดรอยรั่วอันมหึมานี้ได้!

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อให้หน้าอกรู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง

ดังนั้น การจะแก้ไขปัญหาหนี้สินให้สำเร็จ ก็คงต้องพึ่งพาการปฏิวัติอุตสาหกรรมเท่านั้น

ประการแรก ผลผลิตทางอุตสาหกรรมจำนวนมหาศาลที่จะเกิดขึ้นจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม จะสร้างผลกำไรทางเศรษฐกิจได้อย่างมหาศาล ซึ่งสามารถนำมาใช้อุดรอยรั่วทางการคลังได้โดยตรง

ประการที่สอง การปฏิวัติอุตสาหกรรมยังจะช่วยส่งเสริมให้ศักยภาพของประเทศเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก ซึ่งจะทำให้ฝรั่งเศสสามารถกอบโกยผลประโยชน์จากการทำสงครามและการครอบครองอาณานิคมโพ้นทะเลได้มากขึ้น และผลประโยชน์เหล่านั้นก็จะถูกนำกลับมาสนับสนุนอุตสาหกรรม สร้างเป็นวงจรเชิงบวกต่อไป

อันที่จริงแล้ว ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 อังกฤษก็เคยเผชิญกับวิกฤตการณ์หนี้สินอย่างรุนแรงเช่นกัน ซึ่งสถานการณ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่าฝรั่งเศสในตอนนี้เลย แต่พวกเขากลับสามารถอาศัยผลพลอยได้จากการปฏิวัติอุตสาหกรรม เพื่อฝ่าฟันวิกฤตและแก้ไขปัญหาหนี้สินอันมหาศาลไปได้อย่างน่าทึ่ง

โจเซฟยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาจิบ การจะผลักดันอุตสาหกรรมให้ก้าวหน้า เขาจำเป็นจะต้องเข้าไปกุมอำนาจในการควบคุมนโยบายอุตสาหกรรมของประเทศให้ได้เสียก่อน

เขาส่ายหน้าเบาๆ ในปัจจุบัน ฝรั่งเศสยังไม่มีแม้แต่กระทรวงอุตสาหกรรมเลยด้วยซ้ำ อำนาจในการจัดการเรื่องอุตสาหกรรมตกอยู่ในมือของเสนาบดีมหาดไทย ซึ่งหากจะหวังพึ่งคนอย่างโมโนให้มาช่วยผลักดันการปฏิวัติอุตสาหกรรมล่ะก็ คงต้องรอให้ผีหลอกซะก่อนนั่นแหละ

แต่โชคดีที่ช่วงนี้เขาสามารถรวบรวมไพ่เด็ดมาไว้ในมือได้หลายใบแล้ว เขาสามารถไปเจรจาต่อรองกับโมโน เพื่อให้เขายอมสละอำนาจในส่วนของอุตสาหกรรมออกมาได้

ตกดึก

ณ งานเต้นรำที่จัดขึ้นเป็นประจำในพระราชวังแวร์ซายส์

โจเซฟฝืนเดินเบียดเสียดผ่านกลุ่มหญิงสาวมากมายอย่างยากลำบาก ในที่สุดเขาก็สามารถเข้าประชิดตัวโมโนได้สำเร็จ เขารีบคว้าแขนของโมโนเอาไว้ทันที

บรรดาหญิงสาวที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างก็คิดว่ามกุฎราชกุมารกำลังจะเดินเข้าไปเชิญใครสักคนเต้นรำ แต่เมื่อพวกนางเห็นเขาคว้าแขนของเสนาบดีมหาดไทยเอาไว้แน่น แต่ละคนต่างก็ทำหน้าตาประหลาดใจกันไปหมด…

(จบตอน)