ตอนที่ 27 เว็บไซต์พนันสตาร์คัพ

หลังจากวางสาย เฉียวซางก็รีบหาเบอร์ครูประจำชั้นแล้วกดโทรออกทันที เธอไม่อยากให้ครูประจำชั้นเห็นเบอร์แม่ที่ไม่ได้รับสายแล้วโทรกลับมาหรอกนะ ไม่มีคนรับสาย

เฉียวซางโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระหน่ำโทรไปถึงห้าสาย จากที่ไม่มีคนรับสายก็กลายเป็นว่าหมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องไปเสียแล้ว ไม่มีทางเลือก เฉียวซางทำได้แค่ส่งข้อความทิ้งไว้แล้วก็ยอมแพ้

หมาเขี้ยวไฟยังคงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตั้งใจ เฉียวซางมองตามสายตาของมันไป

กลางอากาศสูงกว่าร้อยเมตร มีเรือเหาะโฆษณา (Blimp) ที่มีหน้าจอโทรทัศน์ขนาดประมาณ 30 × 19 เมตร กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เรือเหาะโฆษณาแบบนี้ คนเดินถนนทั่วไปเงยหน้าขึ้นไปก็มักจะมองเห็นได้บ่อยๆ ปกติจะฉายพวกข่าวสารและการแข่งขันที่เป็นกระแสฮอตฮิตในขณะนั้น

ตอนนี้บนหน้าจอโทรทัศน์ด้านนอกเรือเหาะกำลังฉายบทสัมภาษณ์เกี่ยวกับการแข่งขันสตาร์คัพอยู่พอดี “ขอถามหน่อยค่ะ คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับคู่ต่อสู้คนต่อไปของคุณคะ?” นักข่าวคนหนึ่งถามขึ้น

“เป่าเต๋อไหลเป็นผู้ฝึกอสูรที่โดดเด่นมากครับ เทคนิคและกลยุทธ์ของเขามีความหลากหลายมาก โดยเฉพาะการแข่งขันในรอบ 24 คนสุดท้าย การใช้ท่าประสานโอนเคราะห์ซ้อนโอนเคราะห์ระหว่างหมาป่าหายนะปฐพีกับมังกรงูสองหัวของเขานั้นงดงามไร้ที่ติ ผมเชื่อว่าทุกคนคงได้เห็นกันแล้ว”

คนที่กำลังตอบคำถามก็คือ หลินหยา ผู้ชายที่เฉียวซางเคยเห็นมากับคางคกสวรรค์ยักษ์ที่ใจกลางห้างสรรพสินค้านั่นเอง

“ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่คุณเข้าร่วมการแข่งขันสตาร์คัพ สองครั้งก่อนคุณหยุดอยู่แค่รอบสิบคนสุดท้าย ครั้งนี้คุณมีความมั่นใจว่าจะทำผลงานได้ดีกว่าเดิมไหมคะ?” นักข่าวถามต่อ “ทุกคนที่เข้าร่วมล้วนเป็นผู้ฝึกอสูรระดับแนวหน้าของดวงดาวทั้งนั้น ผมไม่มีความมั่นใจหรอกครับ” หลินหยายิ้ม

นักข่าวที่กำลังสัมภาษณ์ถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบแบบนี้ “แต่ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ” หลินหยาพูดต่อ

“บนเว็บไซต์พนันสตาร์คัพ อัตราต่อรองของคุณกับคุณเป่าเต๋อไหลอยู่ที่ 1.89 และ 1.23 ตามลำดับ คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องที่อัตราต่อรองของคุณสูงกว่าของคุณเป่าเต๋อไหลคะ?” นักข่าวอีกคนถามขึ้น “ทุกคนก็ควรจะแทงพนันอย่างระมัดระวังนะครับ” หลินหยายิ้มอย่างเป็นมิตร

เฉียวซางมองดูบทสัมภาษณ์บนหน้าจอโทรทัศน์ของเรือเหาะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงค้นหาเว็บไซต์พนันสตาร์คัพในโทรศัพท์มือถือ

เว็บไซต์พนันสตาร์คัพเป็นเว็บไซต์รับแทงพนันอย่างเป็นทางการของสมาพันธ์ นอกจากนี้ก็ยังมีเว็บไซต์เล็กใหญ่อื่นๆ อีกมากมายที่สามารถแทงพนันการแข่งขันสตาร์คัพได้ แต่ถ้าพูดถึงเรื่องความปลอดภัยและความน่าเชื่อถือ ก็ต้องเว็บไซต์พนันสตาร์คัพนี่แหละ

เฉียวซางไม่ลังเลเลยที่จะวางเดิมพัน 5,000 เหรียญพันธมิตรให้กับเป่าเต๋อไหล ถึงแม้ว่าหลินหยาจะเป็นตัวแทนของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และยังเป็นชาวประเทศหลงเพียงคนเดียวที่เข้าร่วมการแข่งขันสตาร์คัพ แต่อัตราต่อรองของเป่าเต๋อไหลก็ยังต่ำกว่าของหลินหยา อัตราต่อรองเหล่านี้ล้วนผ่านการคำนวณอย่างรัดกุมจากบริษัทรับพนันมาแล้วทั้งสิ้น หากไม่มีอะไรผิดพลาด อัตราต่อรองที่สูงหรือต่ำก็คือเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นที่พวกเขาจะแพ้หรือชนะนั่นเอง

เฉียวซางเลือกที่จะเชื่อในข้อมูลตัวเลขที่บริษัทรับพนันคำนวณมา นอกจากการแข่งขันระหว่างหลินหยากับเป่าเต๋อไหลแล้ว เฉียวซางยังเจียดเงินอีก 5,000 เหรียญพันธมิตรไปแทงพนันการแข่งขันนัดอื่นๆ ที่กำลังจะจัดขึ้นในเร็วๆ นี้ โดยอิงจากเปอร์เซ็นต์อัตราการชนะเช่นเดียวกัน

หลังจากแทงพนันเสร็จ เฉียวซางก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย รู้สึกเหมือนว่ายังไงก็ต้องได้กำไรกลับมาบ้างไม่มากก็น้อยแหละน่า

…… …… เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันที่ 9 มิถุนายน เวลา 08.50 น.

โรงเรียนมัธยมปลายสายผู้ฝึกอสูรหางกั่งแห่งที่หก หมาเขี้ยวไฟมองดูรอบๆ อย่างกระปรี้กระเปร่า สี่ขาจ้ำอ้าวอย่างร่าเริง ห่วงถ่วงน้ำหนัก 10 กิโลกรัมที่ขาหน้าขวาไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อมันอีกต่อไป

ส่วนเฉียวซางกลับเดินโงนเงนไปตามทางที่กำหนดไว้ด้วยสภาพอิดโรย รอยคล้ำใต้ตาตัดกับผิวขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด ดูออกเลยว่าเมื่อคืนนอนไม่พอ เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะหาวออกมาวอดใหญ่ เนื่องจากความต่างของเวลาบนดวงดาว เมื่อคืนเธอจึงถลึงตาดูการแข่งขันระหว่างหลินหยากับเป่าเต๋อไหลจนถึงตีสาม

เรื่องเงินๆ ทองๆ แบบนี้ การยอมสละเวลานอนแค่นี้มันจิ๊บจ้อยมาก แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่า เธอต้องถลึงตาดูจนสว่างคาตาไปเลย

ที่ยังไม่นอนก่อนตีสามก็เพราะรอดูการแข่งขัน แต่พอหลังตีสามไปแล้ว ที่ไม่ยอมนอนก็เพราะโมโหจนนอนไม่หลับน่ะสิ หลินหยาชนะ

เงิน 5,000 เหรียญพันธมิตรของเธอละลายหายไปกับตา… ไอ้ข้อมูลอัตราต่อรองบ้าบอของบริษัทรับพนันอะไรกัน ไม่เห็นจะพึ่งพาได้เลยสักนิด!

การพนันทำร้ายคนจริงๆ ด้วย ตอนนี้เฉียวซางทำได้แค่หวังพึ่งให้การแข่งขันอีกนัดช่วยถอนทุนคืนกลับมาบ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องหักงบซื้อนมนมฉีหยวนรายวันของหมาเขี้ยวไฟออกไปซะแล้ว หมาเขี้ยวไฟ ขอโทษด้วยนะ!

หมาเขี้ยวไฟมองดูสภาพแวดล้อมแปลกใหม่อย่างตื่นเต้น หันซ้ายหันขวามองนู่นมองนี่ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้นมฉีหยวนที่มันชอบดื่มทุกวันกำลังจะปลิวหายไปแล้ว

หน้าห้องรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนมัธยมปลายสายผู้ฝึกอสูรแห่งที่หก ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างใน เฉียวซางจึงเคาะประตูเบาๆ “เชิญครับ” เสียงทุ้มต่ำดังทะลุประตูออกมา

เฉียวซางผลักประตูเข้าไป คนข้างในเงียบกริบลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เฉียวซางและหมาเขี้ยวไฟที่อยู่ข้างๆ

เห็นเพียงว่าภายในห้องทำงานมีชาย 4 คน หญิง 2 คนนั่งอยู่ ทุกคนล้วนอายุ 30 อัปทั้งนั้น เฉียวซางถึงกับมึนตึ้บ วันนี้ไม่ใช่วันสอบโควตาเหรอ? ทำไมถึงไม่มีคนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเลยล่ะ? แล้วทำไมพวกนี้ถึงต้องจ้องเธอตาเป็นมันด้วยเนี่ย? ประหลาดชะมัด…

“สวัสดีค่ะคุณครู หนูมาสอบโควตาค่ะ” เฉียวซางหันไปบอกผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ใกล้เธอที่สุด ในเมื่อทุกคนต่างก็นั่งอยู่ แถมยังมีออร่าความเป็นครูแผ่ออกมา เฉียวซางจึงเลือกบอกจุดประสงค์กับคนที่อยู่ใกล้ที่สุดไปเลย

“เธอคือเฉียวซางใช่ไหม ฉันเป็นรองผู้อำนวยการของโรงเรียนนี้” เฉินเซิ่งถังกล่าวอย่างกระตือรือร้น เขาพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ฉีกยิ้มโชว์ฟันแปดซี่ พยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่า เด็กคนนี้คือผู้ที่ตื่นรู้ด้วยตนเองคนแรกที่มาสมัครสอบโควตากับโรงเรียนมัธยมปลายสายผู้ฝึกอสูรหางกั่งแห่งที่หกตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมาเลยนะ! ผู้ฝึกอสูรที่ตื่นรู้ด้วยตนเองนั้นมีความได้เปรียบโดยธรรมชาติในด้านการฝึกอสูร สามารถพัฒนาห้วงสมองในครั้งต่อไปได้รวดเร็วกว่า คนเก่งระดับนี้ทั่วทั้งมณฑลเจ้อไห่ปีนึงก็มีแค่ราวๆ 40 คนเท่านั้น พอมีใครค้นพบก็มักจะถูกเสนอชื่อโควตาเรียนดีหรือโควตาความสามารถพิเศษเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายสายผู้ฝึกอสูรระดับท็อปกันหมด จะตกมาถึงโรงเรียนของพวกเขาได้ยังไง!

แต่ปีนี้ คนเก่งระดับนี้กลับเลือกมาสมัครสอบโรงเรียนของพวกเขา! เรื่องนี้ทำให้เขาตื่นเต้นจนต้องมารอที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ และในที่สุดก็รอจนเฉียวซางมาปรากฏตัวจนได้

เฉินเซิ่งถังยิ่งมองเฉียวซางก็ยิ่งรู้สึกถูกใจ หน้าตาสะสวยก็เรื่องนึง แต่กล้าทำสัญญากับสัตว์อสูรธาตุไฟเป็นตัวแรกนี่สิ ถึงจะเรียกว่ามีความกล้าหาญ! แถมยังมาสมัครโรงเรียนพวกเขาอีก มีตาแหลมคมจริงๆ!

ที่แท้ก็เป็นรองผู้อำนวยการนี่เอง… “สวัสดีค่ะท่านรองผู้อำนวยการ” เฉียวซางรู้สึกแปลกใจนิดๆ ที่รองผู้อำนวยการของโรงเรียนจำเธอได้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก รีบหยิบบัตรประจำตัวประชาชนกับใบรับรองการตื่นรู้ด้วยตนเองส่งให้ทันที

ถึงแม้จะสมัครผ่านอินเทอร์เน็ตไปแล้ว แต่ขั้นตอนที่ต้องทำก็ต้องทำอยู่ดี ต้องให้เจ้าตัวมาแสดงตัวเพื่อยืนยันข้อมูล และยังต้องทำการทดสอบระดับการพัฒนาของห้วงสมองซ้ำอีกครั้งเพื่อป้องกันความผิดพลาด

เฉียวซางทำใจสบายๆ กับการสอบโควตาของโรงเรียนมัธยมปลายสายผู้ฝึกอสูรหางกั่งแห่งที่หกมาก เพราะยังไงก็ต้องสอบผ่านอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ใจเธอไปอยู่ที่มัธยมเซิ่งสุ่ยแล้ว ที่มาโรงเรียนนี้ก็เพื่อเปิดทางสำรองให้ตัวเองไว้เผื่อฉุกเฉินเท่านั้น

“กินข้าวเช้ามาหรือยัง?” เฉินเซิ่งถังถามด้วยรอยยิ้ม ยังไม่รีบตรวจสอบข้อมูล “ถ้ายังไม่ได้กิน อาหารเช้าที่โรงอาหารของโรงเรียนเราก็อร่อยใช้ได้เลยนะ เดี๋ยวครูพาไปกินไหม” ครูผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งเสนอตัวอย่างเป็นมิตร

เฉินเซิ่งถังปรายตามองเธอด้วยความพอใจ ส่วนครูผู้หญิงที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างกลับรู้สึกอิจฉาตาร้อน รู้จักประจบสอพลอแบบนี้ มิน่าล่ะถึงได้เป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองตั้งแต่อายุยังน้อย

“กินมาแล้วค่ะ” เฉียวซางตอบ ครูโรงเรียนนี้ดูท่าทางใจดีกันทุกคนเลยแฮะ…

เฉินเซิ่งถังก้มลงมองใบรับรองการตื่นรู้ด้วยตนเองอย่างผ่านๆ โดยเน้นดูที่ระดับการพัฒนาของห้วงสมองเป็นหลัก พอมองดู เขาก็รู้สึกใจหายวาบ

【ห้วงสมองพัฒนา 5%-9% มีความผันผวนสูง ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัด จำเป็นต้องรอให้คงที่แล้วค่อยทำการตรวจสอบอีกครั้ง】