ตอนที่ 566 เทคโนโลยีหลอมเหล็กที่ก้าวล้ำนำโลก
แปลโดย เนสยังฮองเสงหงันมองดูเผยเชียนที่จู่ๆ ก็ทำตัวเหมือนคนโง่เง่า ส่ายหน้าและยิ้มออกมา ไม่เข้าไปรบกวน ค่อยๆ เดินย่องไปด้านข้าง และยังส่งสัญญาณมือให้ช่างฝีมือรอบๆ ถอยห่างออกไป อย่าได้รบกวนความคิดของเผยเชียน…
ลูกเขยคนนี้มีดีทุกอย่าง นิสัยอ่อนโยน ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างสุภาพ อีกทั้งยังแตกฉานในคัมภีร์ เป็นศิษย์สายตรงของสองผู้นำทางวรรณกรรมแห่งแดนเหนือและแดนใต้ และยังไม่รังเกียจทักษะช่างฝีมือของลัทธิม่อจื่อเหล่านี้ แถมยังมีแนวคิดและนวัตกรรมที่น่าทึ่ง ตอนนี้อายุน้อยเพียงนี้ก็ก้าวขึ้นสู่ระดับขุนนางรับเบี้ยหวัดสองพันสือ กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ บัญชาการกองทัพ กลยุทธ์ก็ไม่เลว…
ฮองเสงหงันเดาะลิ้นเบาๆ โชคดีที่ตอนนั้นข้าลงมือเร็ว หึๆ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็คงได้แต่น้ำลายส่ายหน้ามองด้วยความอิจฉา ลูกเขยคนนี้ดีทุกอย่าง ติดก็แต่ มีเรื่องเดียวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่!
ฮองเสงหงันอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
จู่ๆ ฮองเสงหงันก็รู้สึกว่าแขนเสื้อของตนถูกดึง เสียงที่คุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรดังขึ้นข้างกาย “ท่านพ่อ… เอ่อ… กำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”
“ทำไมเขาไม่แซ่ฮองนะ!” ฮองเสงหงันกำลังนึกเสียดายอยู่ในใจ พอถูกฮองเย่ว์อิงดึงแขนเสื้อ ก็เผลอหลุดปากออกมาทันที
ฮองเย่ว์อิงชะงักไป จากนั้นก็เข้าใจในวินาทีต่อมา นางโกรธเล็กน้อย ดึงชายเสื้อฮองเสงหงันแรงขึ้นอีกครั้ง แล้วพูดซ้ำว่า “ท่านพ่อ! ข้าไม่ได้ถามว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่! ข้าถามว่า… ท่านพี่เผยกำลังคิดอะไรอยู่…”
ฮองเสงหงันร้อง “อั๊ยหยา” หน้าแก่ๆ ก็เริ่มแดงขึ้นมาบ้าง ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางจัดเสื้อผ้าที่ถูกฮองเย่ว์อิงดึงจนเบี้ยวให้เข้าที่ พลางกล่าวว่า “อย่าดึง อย่าดึง เบี้ยวหมดแล้ว ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร… คงจะเป็นเรื่องปรับปรุงกระบวนการผลิตหน้าไม้กระมัง…”
“ปรับปรุงกระบวนการผลิตหน้าไม้หรือ?” ฮองเย่ว์อิงเบิกตากว้าง ถามว่า “ตอนนี้กระบวนการผลิตหน้าไม้ก็สมบูรณ์ดีแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงต้องแก้ไขอีก?”
ฮองเสงหงันกระแอมไอสองครั้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่รู้สินะ ตอนนี้คนเริ่มไม่ค่อยใช้หน้าไม้แล้ว หนึ่งเพราะมันแพง สองเพราะมันยิงช้า ตอนนี้ท่านพี่เผยของเจ้าเดินมาสุดทางบนเส้นทางของความแพงแล้ว ก็ทำได้เพียงทำให้ของแพงนี้ยิงได้เร็วขึ้น อานุภาพร้ายแรงขึ้น… อืม มิน่าล่ะถึงแซ่เผย (เปลือง)…”
“หืม?” ฮองเย่ว์อิงกะพริบตา ไม่เข้าใจความหมาย
ฮองเสงหงันกระแอมไอแห้งๆ อีกสองครั้ง การนำชื่อผู้น้อยมาล้อเล่น คิดในใจก็พอได้ แต่หากพูดออกไปก็ย่อมถูกมองว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักทำตัวให้น่านับถือ ดังนั้นเขาจึงหุบปากเงียบ
“แต่ว่า… แต่ว่า อาหารเย็นเสร็จแล้วนะเจ้าคะ…” ฮองเย่ว์อิงกล่าว
ฮองเสงหงันมองดูเผยเชียนที่ยังคงจมอยู่ในภวังค์ความคิด นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป พลางกล่าวว่า “ปล่อยให้ท่านพี่เผยของเจ้าอยู่ตรงนี้คนเดียวเถอะ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน…” ก่อนหน้านี้ฮองเสงหงันเองก็มักจะเป็นเช่นนี้ เวลาคิดถึงปัญหาอะไรก็จะลืมกินลืมนอน เพื่อแก้ปัญหาเรื่องเครื่องจักร เขาก็เคยขลุกอยู่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นเขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่เผยเชียนเกลียดที่สุดในตอนนี้คือการถูกขัดจังหวะความคิด เขาจึงปล่อยเผยเชียนไว้ตามลำพังอย่างไม่ใส่ใจ สะบัดแขนเสื้อ ตัดสินใจไปกินข้าวก่อน
“…อ้อ ก็ได้เจ้าค่ะ…” ฮองเย่ว์อิงมองเผยเชียนด้วยความอาลัยอาวรณ์อีกครั้ง จากนั้นก็รีบเดินตามฮองเสงหงันไป พลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ?”
ฮองเสงหงันสะดุ้งตกใจ รีบปั้นหน้าขรึมกล่าว “ข้าจะไปพูดอะไร… ไปกินข้าวกันเถอะ ไปกินข้าว เย็นนี้มีอะไรกินบ้างล่ะ?”
ฮองเย่ว์อิงกระโดดโลดเต้นเล็กน้อย ยิ้มแย้มสดใส กล่าวว่า “เย็นนี้มีน้ำแกงที่ข้าลงมือทำเองด้วยนะเจ้าคะ!”
ฮองเสงหงันกล่าว “ถ้าเช่นนั้นข้าต้องชิมให้ดีเสียแล้ว… อ้อ มิน่าล่ะเจ้าถึงมาเรียกข้ากินข้าวด้วยตัวเอง ที่แท้ก็ไม่ได้มาเรียกข้าหรอก แต่เป็น…”
หูของฮองเย่ว์อิงร้อนผ่าว รีบก้มหน้ากอดแขนฮองเสงหงันข้างหนึ่งแล้วเขย่า “อั๊ยหยา! ท่านพ่อ ท่านพูดเช่นนี้ ข้า… ครั้งหน้าข้าจะไม่ทำแล้วนะเจ้าคะ…”
“เช่นนั้นไม่ได้หรอก ข้ากินมื้อนี้ก็เหลือน้อยลงไปอีกมื้อแล้ว” จู่ๆ ฮองเสงหงันก็พูดเสียงเข้ม “เดี๋ยวข้าจะไม่กินกับข้าวอย่างอื่นเลย จะกินน้ำแกงที่เย่ว์อิงทำให้หมดก่อนค่อยว่ากัน!”
“อั๊ยหยา! ท่านพ่อ!” ฮองเย่ว์อิงก้มหน้าลง แอบชำเลืองมองเผยเชียนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดันหลังฮองเสงหงันให้เดินไปข้างหน้า
เผยเชียนไม่ได้สนใจการกระทำของฮองเสงหงันและฮองเย่ว์อิงเลย ในหัวของเขาตอนนี้วุ่นวายไปหมด ข้อมูลและวิธีการต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย…
ช่องว่างนับพันปีไม่ใช่เรื่องล้อเล่น สิ่งต่างๆ มากมายล้วนมีความเกี่ยวโยงกัน เหมือนกับถังไม้ หากขาดแผ่นไม้ไปเพียงแผ่นเดียวก็กลายเป็นของไร้ค่า
อุตสาหกรรมในยุคหลัง มีข้อกำหนดที่สูงมากจริงๆ ไม่ใช่แค่สายพานการผลิตธรรมดาๆ จะครอบคลุมได้ทั้งหมด ต้องมีคนงานที่หลุดพ้นจากการทำเกษตรกรรมและปศุสัตว์ ต้องมีเครื่องจักรที่สอดคล้องกัน วัตถุดิบ และอื่นๆ อีกมากมาย แต่ในตอนนี้ เผยเชียนไม่ได้ต้องการนำอุตสาหกรรมยุคหลังมาใช้ทั้งหมด เพียงแต่ต้องการปรับปรุงวัสดุของอาวุธหน้าไม้ภายใต้เงื่อนไขที่มีจำกัดเท่านั้น
เครื่องรีดลวด!
เผยเชียนคิดหาวิธีการต่างๆ มาหลายวิธีแล้ว แต่เนื่องจากข้อจำกัดของยุคราชวงศ์ฮั่น จึงไม่สามารถทำได้ อย่างเช่นการรีดร้อนและการรีดเย็น…
ยุคราชวงศ์ฮั่นได้พัฒนาต่อยอดจากคนรุ่นก่อน ในด้านการหล่อเหล็กกล้า มีเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่าทั่วโลกอย่างแน่นอน เครื่องมือการเกษตรที่ใช้กันแทบทุกครัวเรือน ไม่ว่าจะเป็น คันไถ เครื่องหยอดเมล็ด จอบ พลั่ว คราด เคียว ฯลฯ เครื่องมือที่ใช้ตั้งแต่การไถหว่านจนถึงการเก็บเกี่ยว แทบจะมีครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ของใช้ในชีวิตประจำวันที่ทำจากเหล็กกล้า เช่น ตะเกียง หม้อ เตา กรรไกร มีด ฯลฯ อาวุธอย่างเช่น กระบี่ ง้าว ทวน โล่ ดาบ ขวาน หัวลูกศร ฯลฯ แม้กระทั่งเหล็กหล่อเหนียวและเทคโนโลยีการหล่อแบบมีรูพรุน
ในยุคฮั่นตะวันตก การเป่าลมเพื่อเพิ่มอุณหภูมิในเตาหลอม ได้เปลี่ยนจากกำลังคนมาเป็นกำลังวัว กำลังม้า เกิดเป็นเครื่องเป่าลมพลังวัว เครื่องเป่าลมพลังม้า ในยุคฮั่นตะวันออก ช่างฝีมือได้คิดค้นการใช้พลังน้ำหมุนกังหันไม้ เพื่อขับเคลื่อนถุงลมที่เรียงกันเป็นแถวให้เป่าลม เทคโนโลยีเหล่านี้ล้วนบ่งบอกว่า ในความเป็นจริง เงื่อนไขพื้นฐานสำหรับอุตสาหกรรมเหล็กกล้านั้นมีพร้อมแล้วในยุคราชวงศ์ฮั่น ตอนนี้เพียงแค่ใช้เทคโนโลยีต่างๆ เพื่อยกระดับอุตสาหกรรมเหล็กกล้าของราชวงศ์ฮั่นที่ก้าวล้ำนำโลกอยู่แล้ว ให้ก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นเท่านั้น!
เผยเชียนถือท่อนไม้ขีดเขียนลงบนพื้น วาดขั้นตอนต่างๆ ออกมาทีละขั้นตอน แจกแจงกระบวนการทำงานออกมาทีละขั้น พิจารณา และครุ่นคิดอยู่ในหัวอย่างต่อเนื่อง พยายามที่จะนำกระบวนการเหล่านี้มารวมกัน เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ตามที่เขาต้องการในท้ายที่สุด…
0 Comments