ตอนที่ 431 เจรจา

ฝนตกหนักมาตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็หยุดลงเมื่อถึงยามเช้า

เผยเฉียนสวมชุดแขนกว้างพริ้วไสว นั่งอยู่บนยอดเขาเล็กๆ ห่างจากเมืองผิงหยางออกไปประมาณสิบลี้ เบื้องหน้ามีเสื่อและโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีสุราวางอยู่

ยุคราชวงศ์ฮั่นมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งก็คือ พอฝนตกหนักปุ๊บ ทุกหนทุกแห่งก็จะเต็มไปด้วยโคลนตมแฉะๆ ไม่เว้นแม้แต่ถนนหลวงเหล่านี้

ถนนหลวงยังมีเศษหินปูรองไว้บ้าง จึงถือว่ายังดีกว่าพื้นที่อื่นๆ อยู่สักหน่อย

โคลนตมบนที่ราบสูงดินเหลืองมีความเหนียวสูงมาก บ่อยครั้งที่เหยียบลงไปแล้วต้องออกแรงดึงอยู่นานกว่าจะถอนเท้าขึ้นมาได้ ดังนั้นจิตใจที่ร้อนรุ่มของเผยเฉียนจึงค่อยๆ สงบลงได้บ้าง หากเมืองผิงหยางยังไม่แตกก่อนที่ฝนจะตก อย่างน้อยก่อนที่พื้นดินจะแห้งลง กองทัพป๋อปอก็คงไม่สามารถเปิดฉากโจมตีครั้งใหญ่ได้

การบุกโจมตีในสภาพที่ก้าวเท้าตื้นลึกไม่เท่ากัน แค่เดินยังลำบากแบบนี้ ถือเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ

แม้ว่าระยะห่างขนาดนี้จะถือว่าเสี่ยงไปสักหน่อยสำหรับเผยเฉียน แต่ในเมื่อตอนนี้ตกเป็นรองอยู่ จะให้เรียกอวี๋ฝูหลัวไปพบที่เมืองหย่งอันได้หรือ?

ต่อให้เผยเฉียนยินดี อวี๋ฝูหลัวก็คงไม่ยอมแน่ๆ

นี่คือระยะห่างที่เผยเฉียนใช้เพื่อแสดงความจริงใจ

แท้จริงแล้วการเมืองก็เป็นเช่นนี้ มีการหยั่งเชิงและประนีประนอมซึ่งกันและกัน เมื่อผลประโยชน์ของสองฝ่ายหรือหลายฝ่ายขัดแย้งกันจนถึงขั้นที่ประนีประนอมไม่ได้อีกต่อไป และไม่สามารถเจรจาต่อไปได้ สงครามจึงปะทุขึ้น

สงครามเป็นเพียงส่วนต่อขยายของการเมือง ไม่ใช่ทั้งหมดของการเมือง

ผลประโยชน์ของเผยเฉียนและอวี๋ฝูหลัวไม่ได้ขัดแย้งกันจนถึงขั้นปรองดองกันไม่ได้ ยิ่งดูจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ด้วยแล้ว ไม่อย่างนั้นอวี๋ฝูหลัวคงไม่ปล่อยให้ม้าเยว่หนีรอดกลับมาที่หย่งอันได้ง่ายๆ…

จุดสีดำปรากฏขึ้นแต่ไกล ไม่นานเผยเฉียนก็เห็นอวี๋ฝูหลัวนำกำลังพลประมาณห้าร้อยนายเข้ามาจนถึงระยะที่มองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน

อวี๋ฝูหลัวค่อยๆ ชะลอม้าลง เงยหน้ามองเผยเฉียนที่อยู่บนยอดเขา เมื่อเห็นว่าบนยอดเขานอกจากเผยเฉียนแล้วก็มีคนอยู่เต็มที่แค่สิบกว่าคน จึงหันไปสั่งการบางอย่าง ทิ้งกองกำลังหลักไว้ที่ตีนเขา แล้วพาทหารม้าเพียงสิบกว่านายควบขึ้นมาบนยอดเขา

เผยเฉียนลอบถอนหายใจ ในเมื่ออวี๋ฝูหลัวแสดงท่าทีเช่นนี้ เขาก็มีความมั่นใจถึงแปดเก้าส่วนแล้ว

“ท่านเจ้าเมืองเผย สบายดีหรือไม่?” อวี๋ฝูหลัวหัวเราะหึๆ เอ่ยถาม

“ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เมื่อชานอวี่มาถึง ก็ย่อมดีขึ้นแล้ว” เผยเฉียนไม่ได้ปิดบัง เอ่ยตอบไปตรงๆ พลางผายมือเชิญให้อวี๋ฝูหลัวนั่งลง

อวี๋ฝูหลัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่วนแล้วนั่งลง เขาไม่คิดเลยว่าเผยเฉียนจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ นึกว่าเผยเฉียนจะเหมือนชาวฮั่นคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอมา ที่มักจะรักษาหน้าตาของตัวเองไว้ก่อน

“ท่านเจ้าเมืองเผย เปลือกหอยของท่านในครั้งนี้คงจะถูกทุบจนแตกสลายแล้วล่ะมั้ง…”

เผยเฉียนยิ้ม หยิบจอกสุราสองใบมาวางเรียงกัน รินสุราลงไปจนเต็ม แล้วส่งสัญญาณให้อวี๋ฝูหลัวเลือกเอาเองใบหนึ่ง

อวี๋ฝูหลัวมองการกระทำของเผยเฉียนด้วยความสนใจยิ่งขึ้น

การกระทำง่ายๆ ของเผยเฉียนนี้ หนึ่งคือแสดงให้เห็นถึงความเท่าเทียมกันของทั้งสองฝ่าย สองคือบ่งบอกว่าสุรานี้ไม่มีพิษภัยอะไร และสามคือแฝงนัยยะว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เมืองผิงหยางมากนัก…

แต่ชาวฮั่นที่สามารถใช้การกระทำง่ายๆ สื่อความหมายได้ลึกซึ้งเช่นนี้ อวี๋ฝูหลัวเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกในช่วงหลายปีมานี้

เหมือนกับดาบที่เผยเฉียนส่งมาก่อนหน้านี้

ดูเผินๆ เหมือนจะเรียบง่าย แต่แท้จริงแล้วแฝงความหมายไว้มากมาย

อวี๋ฝูหลัวไม่ได้เลือกจอกสุรา แต่กลับเงยหน้ามองฟ้าแล้วกล่าวว่า “ฝนหยุดแล้ว ฟ้าเปิดแล้ว ดูจากสภาพอากาศแล้ว ช่วงสองสามวันนี้ฝนคงไม่ตกอีก! ท่านเจ้าเมืองเผย…”

ข้อห้ามที่สำคัญที่สุดในการเจรจาก็คือการเดินตามจังหวะของอีกฝ่าย เผยเฉียนอดไม่ได้ที่จะบีบป้านสุราในมือแน่น ไม่นึกเลยว่าหากอวี๋ฝูหลัวไปอยู่ในยุคหลัง ฝีมือการเป็นตัวแทนเจรจาธุรกิจก็คงไม่ด้อยไปกว่ามืออาชีพเลย

“ตอนที่ข้าอยู่ที่ลั่วหยาง ข้าเคยค้นดูบันทึกประวัติศาสตร์ของชาวซยงหนูพวกท่าน หากมองย้อนกลับไปเมื่อสามสี่ร้อยปีก่อน…” เผยเฉียนเอ่ยเรียบๆ “…ไม่ทราบว่าชานอวี่ยินดีจะรับฟังความเห็นของข้าเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงนี้ของชาวซยงหนูหรือไม่?”

อวี๋ฝูหลัวก้มหน้าลง จ้องมองเผยเฉียนเขม็ง แววตาลึกล้ำ เงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะกัดฟันพูดออกมาสองคำ “เชิญว่ามา”

“ชาวซยงหนูถือกำเนิดขึ้นจากอี้ฉวีชานอวี่ รุ่งเรืองในยุคของมั่วตุ้นชานอวี่ และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในยุคของจวินเฉินชานอวี่ มีทหารง้างธนูมากถึงนับล้านนาย ดินแดนทอดยาวจากเหนือจรดใต้ของทะเลทราย ดินแดนทางเหนือทั้งหมด ไปจนถึงพื้นที่ห่างไกลทางตอนเหนือสุด ล้วนเป็นอาณาเขตของชาวซยงหนู…”

เผยเฉียนใช้นิ้วจุ่มสุรา แล้วเริ่มวาดลงบนโต๊ะ

สายตาของอวี๋ฝูหลัวจับจ้องไปที่นิ้วของเผยเฉียน ประกายตาวูบไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย…

“…แต่ทว่า จวินเฉินชานอวี่หยิ่งผยองจนเกินไป คิดว่าในใต้หล้าไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าเขาอีกแล้ว เขาจงใจข่มขู่โอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์ฮั่นเพื่อขอแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี ซ้ำยังย่ำยีทรมานองค์หญิงน้อยที่โอรสสวรรค์ส่งไปให้ จนในที่สุดชาวฮั่นอย่างพวกเราก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป…”

เผยเฉียนใช้มือลบแผนที่ความยิ่งใหญ่ของซยงหนูที่เพิ่งวาดบนโต๊ะจนหมดสิ้น “…แล้วจากนั้น ก็กลายเป็นแบบนี้…”

อวี๋ฝูหลัวเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะไร้ความรู้สึก แต่กล้ามเนื้อข้างแก้มกลับกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่ “เรื่องพวกนี้ข้ารู้หมดแล้ว ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองเผยเล่าประวัติศาสตร์ในอดีตเหล่านี้ จะมีประโยชน์อันใดต่อสถานการณ์ในปัจจุบัน? จะช่วยคลี่คลายวงล้อมเมืองผิงหยางได้งั้นหรือ?”

เผยเฉียนไม่สนใจคำพูดของอวี๋ฝูหลัว และไม่โต้ตอบการโจมตีหรือการเยาะเย้ยที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นโดยตรง เพราะมีเพียงการเป็นฝ่ายคุมเกมเท่านั้น ถึงจะสามารถลากอีกฝ่ายลงหลุมพรางได้…

เผยเฉียนวาดโครงร่างแผนที่ทะเลทรายทางเหนือทั้งหมดลงบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “ทางตะวันออกเฉียงเหนือ เดิมทีเป็นชนเผ่าอูหวนที่อยู่ใต้การปกครองของชาวซยงหนูพวกท่าน ตอนนี้แทบจะยึดครองทุ่งหญ้าทางตะวันออกเฉียงเหนือไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนชาวเซียนเปยที่เคยหดหัวอยู่ในภูเขา ก็ค่อยๆ อพยพขึ้นไปทางเหนือของทะเลทราย ซึ่งก็คือที่ตั้งเดิมของราชสำนักฝ่ายเหนือของชาวซยงหนู ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ชนเผ่าอูซุนและต้าเยวี่ยที่เคยพ่ายแพ้ต่อพวกท่านก็กลับมามีอำนาจอีกครั้ง แถมยังมีชนเผ่าเล็กๆ อย่างติงหลิงที่อพยพมาจากทางตะวันออกด้วย…”

เผยเฉียนขีดเส้นแบ่งแผนที่ออกเป็นส่วนๆ แล้วชี้ไปที่ด้านใต้ของแผนที่ “…แต่ทว่า อวี๋ฝูหลัวชานอวี่ ท่านเคยสังเกตไหมว่า ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ทำไมดินแดนของชาวซยงหนูถึงได้แตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่ชาวฮั่นกลับยังคงตั้งมั่นอยู่ที่นี่? สี่ร้อยปีก่อน ที่นี่เรียกว่าต้าฮั่น ปัจจุบัน ที่นี่ก็ยังคงเรียกว่าต้าฮั่น?”

“ชาวซยงหนูกับชาวฮั่นคือสองราชันผู้ยิ่งใหญ่บนผืนแผ่นดินนี้ แต่เมื่อชานอวี่ของชาวซยงหนูล้มลง ซากศพของเขากลับถูกหมาป่าหิวโซรุมทึ้งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เมื่อโอรสสวรรค์ของชาวฮั่นล้มลง ตลอดสี่ร้อยปีมานี้กลับยังคงเป็นต้าฮั่น… เดิมทีข้าก็สงสัย แต่ต่อมาข้าก็ได้พบกับความแตกต่างที่น่าสนใจมากอย่างหนึ่ง…”

เผยเฉียนพูดถึงตรงนี้ กลับหยุดชะงักไปเสียดื้อๆ ราวกับพูดจนคอแห้ง เขาหยิบจอกสุราขึ้นมาจิบทีละอึกอย่างสบายใจ…