ตอนที่ 400 หน้ากากปีศาจ

มองดูทหารกบฏไป๋ปัวที่แห่กันเข้ามาจากช่องโหว่กำแพงเมืองราวกับปลิงดูดเลือด จู่ๆ ความรู้สึกว้าวุ่นในใจของเผยเฉียนก็ค่อยๆ สงบลง

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนที่ยังมีทางเลือก อาจจะรู้สึกลังเลและกังวลใจเพราะมีหลายทิศทางให้ไป แต่เมื่อตัวเลือกทั้งหมดหายไป เหลือเพียงทางเดียว ก็จงทุ่มเทแรงกายแรงใจทำให้ดีที่สุดเถอะ!

“พลธนูเตรียมพร้อม!… ยิง!” เผยเฉียนสั่งการ

เผยเฉียนต้องการซื้อเวลาให้ฮองเฉิงได้เตรียมตัว และเพื่อกดดันทหารกบฏไป๋ปัวที่บุกเข้ามาอย่างกระจัดกระจายและไม่เป็นระเบียบด้วย

เรื่องพลธนู เผยเฉียนไม่ขาดแคลนเลย ชาวฮั่นอาจจะต้องใช้เวลาฝึกฝนสักระยะถึงจะเป็นพลธนูที่เก่งกาจได้ แต่ชาวหูที่เกณฑ์มานั้น แทบทุกคนถ้ายิงธนูไม่เป็นก็อายเขาแย่

ชาวหูที่ขี่ม้ายิงธนูได้ พอลงมาเดินดินก็ยิ่งยิงแม่น ชาวหูกว่าสามสิบคนที่อยู่ข้างกายเผยเฉียนง้างธนูยิงพร้อมกัน พริบตาเดียวก็ยิงทหารกบฏไป๋ปัวที่อยู่หน้าสุดล้มลงไปกว่ายี่สิบคน

ลูกธนูในระยะห้าสิบเมตรมีพลังทำลายล้างสูงมาก แทบจะเทียบเท่ากระสุนปืนพกในยุคหลัง สามารถหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างชะงัด กองทัพไป๋ปัวที่กำลังบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่งก็ถึงกับชะงักงัน คนที่อยู่หน้าสุดพยายามจะหลบเข้าข้างทาง แต่กลับพบว่าสองข้างทางเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างที่กองพะเนินเทินทึก พอเอามือไปแตะนิดเดียว หินและดินก็ร่วงกราวลงมา จะก้าวเท้าขึ้นไปปีนก็เสี่ยงจะเหยียบพลาดตกลงมา เรียกได้ว่าไม่มีที่ให้หลบซ่อนเลย

โฮจ๋ายลงจากม้า เพิ่งจะปีนตามทหารขึ้นมาบนกำแพงเมืองได้สำเร็จ พอมองลงมาจากที่สูงก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี จึงกระโดดโลดเต้นด่าทอ “หลบหาพ่อมึงเหรอ! มารดามันเถอะ! บุกเข้าไป บุกเข้าไปสิวะ!” สู้กับพลธนูกลับหลบและทิ้งระยะห่าง แบบนี้ไม่เรียกว่ารนหาที่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไร?!

แต่สัญชาตญาณของมนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ ใครๆ ก็รู้ว่าถ้าเจอพลธนูต้องรีบวิ่งเข้าประชิดตัว แต่การเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปก็หมายความว่าจะตายเร็วที่สุดด้วย ดังนั้นลึกๆ แล้วทุกคนจึงคิดว่า ให้คนอื่นไปตายก่อนดีกว่า แล้วตัวเองค่อยตามไปฉวยโอกาส…

แต่เมื่อมีคำสั่งลงมา ประกอบกับมีทหารองครักษ์ของโฮจ๋ายคอยควบคุมแถวอยู่ตรงกลาง หลังจากฟันพวกที่พยายามจะปีนหนีไปข้างทางตายไปสองสามคน ทหารไป๋ปัวที่เหลือก็จำใจต้องโห่ร้องพร้อมกัน แล้วหันหน้ากลับมาพุ่งชนไปข้างหน้า!

“พลธนูถอย!” เผยเฉียนเห็นดังนั้นก็สั่งให้พลธนูถอยร่น จากนั้นก็เอียงคอหันไปพูดกับฮองเฉิงที่สวมชุดเกราะเสร็จแล้วว่า “ซู่เยี่ย ที่เหลือยกให้เจ้าแล้วนะ!”

ใบหน้าของฮองเฉิงถูกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเหล็ก เขาตอบกลับด้วยเสียงอู้อี้ว่า “นายท่านวางใจได้! ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!” พูดจบก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยืนนิ่งตระหง่าน แล้วตะโกนสั่งการ “ตั้งแถว เตรียมรับศึก!”

เสียงแผ่นเหล็กกระทบกันดังแกรกกราก ร่างกำยำสูงใหญ่หลายร่างเดินออกมาจากแถวหลัง มายืนเคียงข้างฮองเฉิง โดยเว้นระยะห่างกันประมาณสองเมตร เกิดเป็นกระบวนทัพแบบหลวมๆ หน้ากระดานหกคน ลึกห้าแถว

ทหารของฮองเฉิงแม้จะไม่ได้ยืนชิดกันนัก แต่ก็ปิดกั้นถนนทั้งสายไว้จนมิด แต่ละคนยืนตระหง่านราวกับภูผา แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างน่าเกรงขาม สองมือจับดาบยาวรูปร่างแปลกประหลาด ที่ด้ามดาบมีความยาวพอๆ กับใบดาบ…

อาต๋าที่เพิ่งจะเก็บธนูและค้อมตัววิ่งหนีมาด้านหลัง หันกลับไปมองทหารกบฏไป๋ปัวที่แห่กันเข้ามา ในใจก็ยังรู้สึกหวั่นๆ แต่ดันเผลอไปชนเข้ากับทหารที่ตั้งแถวอยู่ด้านหลัง อาต๋ารู้สึกเหมือนตัวเองชนเข้ากับเสาต้นใหญ่ ร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมา ทหารที่ยืนตั้งแถวอยู่ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด แต่อาต๋ากลับกระเด็นล้มก้นจ้ำเบ้า

โอย นี่ข้าชนเข้ากับเสาหินหรือยังไง ทำไมมันเจ็บขนาดนี้!

อาต๋านั่งกุมไหล่อยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นมอง…

ทหารตรงหน้า ดูเหมือนหอคอยเหล็กสีดำทะมึนตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา เกราะเกล็ดเหล็กแผ่นใหญ่สองแผ่นที่ห้อยลงมาจากเอวคลุมทับหัวเข่าจนเกือบถึงน่อง เหนือเกราะป้องกันขาคือเกราะรัดเอวที่ยึดด้วยเข็มขัดหนังความกว้างสี่นิ้ว และด้านบนขึ้นไปคือเกราะที่ดูเหมือนเสื้อคลุม มีแขนเสื้อสั้นๆ ครึ่งแขนด้วย!

และเมื่อมองขึ้นไปที่ใบหน้า อาต๋าก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร้องลั่นออกมาว่า “อ๊าก… ผีหลอก!”

ใบหน้าที่เผยให้เห็นจากชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทนั้น กลับกลายเป็นหน้ากากผี!

หางตาสีเลือด ลูกตาสีขาวโพลน เขี้ยวแหลมงอกยาว และมีไอเย็นสีขาวพ่นออกมาจากระหว่างเขี้ยวนั้น ราวกับปีศาจกินคนที่มีปากกว้างน่าสยดสยอง!

ทหารหน้ากากผีผู้นั้นก้มหน้าลงเล็กน้อย จ้องมองอาต๋า ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว…

อาต๋าแทบจะฉี่ราด หดตัวเข้าหากัน หลับตาปี๋ ทำหน้าเบี้ยวด้วยความกลัวสุดขีด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกปีศาจกลืนกินในวินาทีถัดไป

แม้อาต๋าจะไม่เคยเห็นผี แต่เขารู้ว่านี่แหละคือหน้าตาของผี!

ไม่สิ! น่ากลัวยิ่งกว่าผีเสียอีก!

ปีศาจตนนั้นก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับกำลังกัดฟันพูด เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาว่า “ไสหัวไป!”

อาต๋าสะดุ้งเฮือก แม้จะฟังภาษาฮั่นไม่ออก แต่ดูจากท่าทางแล้ว ปีศาจตนนี้คงไม่ได้อยากจะกินเขา เขาจึงรีบตะเกียกตะกายวิ่งหนีไปด้านหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองอีก…

ขนาดอาต๋ายังกลัวขนาดนี้ ทหารกบฏไป๋ปัวที่เผชิญหน้ากับทหารของฮองเฉิง ย่อมต้องเผชิญกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากหน้ากากผีเหล่านี้อย่างเต็มที่

ทหารกบฏไป๋ปัวเหล่านี้ ยังคงติดนิสัยเดิมจากยุคโจรโพกผ้าเหลือง ปกติก็ชอบจับกลุ่มคุยเรื่องผีสางเทวดา บางคนถึงกับบอกว่าท่านแม่ทัพสวรรค์แค่กลับสวรรค์ไปชั่วคราว ไม่นานก็จะพาเทวดานักรบกลุ่มใหม่ลงมาบนโลก ถึงตอนนั้นก็จะได้ติดตามท่านแม่ทัพสวรรค์ลงมาเกิดใหม่ ช่วยกันสร้างโลกใหม่ จะได้กินข้าวสวยทุกวัน มีน้ำแกงเนื้อให้กินทุกมื้อ…

ดังนั้น ทหารกบฏไป๋ปัวเหล่านี้จึงมีความเชื่อเรื่องผีสางเทวดามากกว่าคนทั่วไป เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับกระบวนทัพทหารสวมเกราะหนักหน้ากากผี พวกเขาถึงกับไม่กล้ามองตรงๆ ได้แต่ลังเลผลักกันไปมา ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไป…

ไอ้สอง ทหารองครักษ์ของโฮจ๋าย ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงคน ร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อย่า… อย่ากลัว! อย่ากลัว! นั่น… นั่นก็แค่คน! แค่คนเท่านั้น! บุก… อ๊าก! บุกเข้าไปสิ!”

กลุ่มทหารกบฏไป๋ปัวที่อยู่หน้าสุดฟังแล้ว กลับยื่นเท้าออกไปก้าวหนึ่ง แล้วหดกลับมา แล้วก็ยื่นออกไปอีก ทำสลับกันไปมาแบบนี้ ดูเหมือนจะเดินหน้า แต่จริงๆ แล้วเอนตัวไปข้างหลังเสียมากกว่า…

ไอ้สองเริ่มร้อนรน กวัดแกว่งดาบไปมา พลางสบถด่า “มารดามันเถอะ! บุกสิวะ! บุกเข้าไปสิ!”

จู่ๆ ก็มีเสียงใครบางคนตะโกนมาจากในกลุ่มทหารกบฏ “ไอ้สอง เอ็งเก่งนัก เอ็งก็บุกเข้าไปเองสิวะ! พี่น้องหลีกทางหน่อย ให้ไอ้สองบุกเข้าไปเลย!”

ทหารกบฏต่างพากันถอยร่นไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ เปิดทางให้ไอ้สองที่อยู่แนวหน้าสุด…

ไอ้สองถึงกับอึ้ง อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง มือที่ชูดาบขึ้นค้างเติ่ง ไม่รู้จะลดลงดีหรือไม่ ทำตัวไม่ถูกไปหมด

“ไอ้สอง บุกเข้าไป!” โฮจ๋ายที่อยู่ด้านหลัง แม้ในใจจะรู้สึกขนลุกซู่ แต่ในฐานะแม่ทัพ เขาก็พอจะรู้ว่าเทวดานักรบของแม่ทัพสวรรค์อะไรนั่นมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง เขาจึงพยายามข่มความกลัว ออกคำสั่งเสียงดัง “มารดามันเถอะ! ไอ้สอง บุกเข้าไป! คนอื่นๆ ก็ต้องบุกด้วย! บุกเข้าไปพร้อมกันเลย!”

ไอ้สองกัดฟันกรอด ตะโกนลั่นเพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเอง แล้วชูดาบพุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก พุ่งเป้าไปที่ฮองเฉิงที่อยู่ตรงกลางสุด…