ตอนที่ 310 ความวุ่นวายที่ไร้สาเหตุ

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ชัวหยงขมวดคิ้ว

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ในเวลานี้จากนอกกำแพงจวนตระกูลชัวเริ่มมีเสียงเอะอะโวยวายแว่วมาให้ได้ยิน 희มเลือน และยังพอมองเห็นควันไฟจางๆ คล้ายกับมีบางสิ่งถูกจุดไฟเผา…

นี่มันในเมืองลั่วหยางเชียวนะ จู่ๆ จะเกิดเรื่องบาดหมางระหว่างกองทัพเป่ยจวินกับทหารรักษาการณ์ชาวหูได้อย่างไร?

เผยเฉียนและชัวหยงยืนเคียงข้างกันอยู่ที่ลานหน้าโถง มองดูแสงเพลิงที่ส่องสว่างมาจากทางถนนสายตะวันตก ชั่วขณะหนึ่งต่างก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

“จื่อเยวียน จวนเก่าของเจ้าอยู่ที่ถนนยงเหมินหรือ?” ชัวหยงเอ่ยถาม ประตูกลางทางทิศตะวันตกก็คือประตูยงเหมิน ดังนั้นถนนสายตะวันตกจึงถูกเรียกว่าถนนยงเหมินเช่นกัน

การกลับมาลั่วหยางของเผยเฉียนในครั้งนี้ ส่วนใหญ่เขาพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลชุยทางตอนเหนือของเมือง หลังจากความสัมพันธ์กับตระกูลเผยดีขึ้น เขาก็เคยไปพักที่จวนตระกูลเผยอยู่สองวัน แต่แทบจะไม่ได้กลับไปพักที่จวนเก่าเลย

นั่นก็เป็นเพราะเดิมทีเขาเป็นเพียงสายรองเล็กๆ ของตระกูลเผย แต่ก่อนก็มีเพียงลุงฝูคนเดียว ภายหลังพอมีเงินขึ้นมาบ้างถึงได้จ้างคนรับใช้มาทำความสะอาดและทำอาหารอีกสองสามคน ต่อมาตอนที่ออกจากลั่วหยางก็ไม่รู้แน่ชัดว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่ จึงได้เลิกจ้างคนเหล่านั้นไปหมดแล้ว ตอนนี้ถึงแม้จะกลับมาแล้วก็ไม่มีอารมณ์จะไปจัดแจงทำความสะอาด…

เหตุผลหลักก็คือกลัวว่าจะสะเทือนใจ ยิ่งไปกว่านั้นอีกไม่นานลั่วหยางก็จะถูกเผาแล้ว ต่อให้ทำความสะอาดจนหมดจดก็จะมีประโยชน์อันใด?

“…ในจวนเก่าไม่มีของมีค่าอันใดแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ” เผยเฉียนนึกคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ เขาไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลมากนัก แม้ในทางความรู้สึกแล้ว หากจวนเก่าถูกเผาไปในความวุ่นวายครั้งนี้ก็คงจะรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง แต่ต่อให้ไม่ถูกเผาตอนนี้ ในอนาคตก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ทว่า ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในครั้งนี้มัน…

“เรื่องนี้มีเงื่อนงำ…”

เผยเฉียนและชัวหยงแทบจะตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ในเวลาเดียวกัน

นี่คือเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าฮั่นเชียวนะ แม้อีกสองวันจะมีการย้ายเมืองหลวง แต่ในฐานะเมืองหลวง กองกำลังป้องกันและศักยภาพในการรับมือกับเหตุฉุกเฉินประจำวันย่อมต้องอยู่ในระดับสูงสุด จะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายจนเกินควบคุมเช่นนี้ได้อย่างไร ในฐานะทหารของนายกองรักษาประตูเมือง เหตุใดจึงยังไม่ปรากฏตัวอีก?

จู่ๆ เผยเฉียนก็นึกขึ้นได้ว่า อู่ฉยง นายกองรักษาประตูเมืองคนก่อนถูกตัดหัวไปแล้ว…

ในเมืองลั่วหยาง หากไม่นับรวมกองกำลังต่างถิ่นอย่างตั๋งโต๊ะและลิโป้ กองทัพก็จะแบ่งออกเป็นสามประเภทหลักๆ ประเภทแรกคือกองทัพรักษาประตูเมืองซึ่งดูแลการป้องกันประตูเมืองหลวง ก็คือทหารยามรักษาเมือง ประเภทที่สองคือกองกำลังองครักษ์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของจื๋อจินอู๋ มีหน้าที่พิทักษ์ความปลอดภัยภายในพระราชวัง และประเภทที่สามคือกองทัพเป่ยจวิน ซึ่งเดิมทีมีห้ากองพัน ได้แก่ ทหารม้าถุนจี้ ทหารม้าเยว่จี้ ทหารราบ ปู๋ปิง ทหารม้าฉางสุ่ย และทหารหน้าไม้เช่อเซิง

เดิมทีกองทัพเป่ยจวินเป็นทหารองครักษ์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพใหญ่ แต่เมื่อโฮจิ๋นตาย กองทัพเป่ยจวินก็มีสภาพเหมือนกับแปดนายกองแห่งซีหยวน คือถูกตั๋งโต๊ะแยกย้ายและจัดระเบียบใหม่ทั้งหมด…

ดังนั้น ตอนนี้กองทัพเป่ยจวินจึงมีแต่ชื่อ แม้ทั้งห้ากองพันจะยังอยู่ แต่ก็ล้วนเป็นทหารแก่และทหารพิการที่อ่อนแอ ไร้ซึ่งพลังในการต่อสู้ที่แท้จริง

ส่วนกองกำลังองครักษ์เดิม ตอนนี้ลิโป้ซึ่งเป็นชาวปิงโจวต่างถิ่นได้ขึ้นเป็นจื๋อจินอู๋ ทำหน้าที่ดูแลศาลากลาง คุ้มครองพระราชวัง ดังนั้นกับข้อพิพาทตามท้องถนนทั่วไป พวกเขาจะไม่ปรากฏตัวง่ายๆ

ด้วยเหตุนี้ สถานการณ์ในตอนนี้ก็คือ กองทัพเป่ยจวินซึ่งเป็นทหารองครักษ์ อย่าว่าแต่มีสิทธิ์เข้าเมืองหรือไม่เลย ต่อให้มีใจก็คงไม่มีกำลังพอ

ส่วนกองกำลังองครักษ์ของจื๋อจินอู๋ การคุ้มครองพระราชวังคือหน้าที่สำคัญที่สุดของพวกเขา ดังนั้นหากข้าศึกยังไม่บุกไปถึงกำแพงวัง คนเหล่านี้ก็จะไม่เคลื่อนไหวอย่างเด็ดขาด…

ผู้ที่ควรจะเคลื่อนไหวมากที่สุด และเป็นกองกำลังป้องกันที่อยู่ระหว่างประตูเมืองกับพระราชวังอย่างทหารยามรักษาเมือง กลับไร้หัวเรือใหญ่คอยสั่งการ จึงไม่ได้ตอบสนองในทันที

แต่ตอนนี้ นอกเหนือจากสามกองกำลังนี้แล้ว ยังมีทหารซีเหลียงของตั๋งโต๊ะและทหารปิงโจวของลิโป้ แม้ว่ากองกำลังส่วนใหญ่จะถูกดึงตัวไปที่แนวรบซวนเจ่าทางตะวันออกและแนวรบเหลียงตงทางใต้ แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงอยู่ในลั่วหยาง ทว่าตอนนี้พวกเขากลับไม่ปรากฏตัวเลย…

เรื่องนี้มัน…

ความวุ่นวายดูเหมือนจะทวีความรุนแรงมากขึ้น ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แต่ก็แทบจะไม่เห็นวี่แววว่าจะยุติลง เปลวไฟสีแดงสว่างวาบขึ้นมา ดูเหมือนสิ่งที่ถูกจุดไฟเผาจะไม่ใช่แค่บ้านเรือนเพียงหนึ่งหรือสองหลังเท่านั้น

ชัวหยงสั่งให้พ่อบ้านจัดเตรียมห้องพักรับรองห้องหนึ่งให้เผยเฉียนเข้าพัก จากนั้นก็สั่งให้ปิดประตูจวนให้แน่นหนา เพิ่มคนคุ้มกัน และสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดออกไปข้างนอกหากไม่มีเรื่องจำเป็น

เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว คงยากที่จะควบคุมได้ในเวลาอันสั้น ต่อให้เผยเฉียนอยากจะกลับ ก็คงจะเป็นเรื่องยาก ชัวหยงจึงตัดสินใจรั้งเผยเฉียนให้พักอยู่ที่นี่

เผยเฉียนกล่าวขอบคุณสำหรับการจัดการของอาจารย์ชัวหยง ขณะเดียวกันก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจนเกินไป เขาจึงไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ลึกซึ้ง

อย่างไรเสีย สถานที่ที่ชัวหยงอาศัยอยู่ก็คือเขตหย่งเหอ บริเวณโดยรอบล้วนเป็นจวนของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ คงไม่มีใครกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่หรอก…

ในความเป็นจริงก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปที่เขตกว่างปู้และเขตหย่งเหอจริงๆ เพราะถึงแม้ว่าในแต่ละบ้านจะพอมีทรัพย์สินเงินทองอยู่บ้าง และการปิดประตูบ้านไว้ก็แทบจะไม่มีใครออกมาขัดขวางการกระทำของพวกก่อความวุ่นวาย แต่ที่นี่อยู่ใกล้กับพระราชวังเป่ยมาก ขืนทะเล่อทะล่าเข้าไป อีกประเดี๋ยวทหารองครักษ์จากพระราชวังเป่ยอาจจะพุ่งออกมาจัดการก็ได้…

ดังนั้น ผู้ที่กำลังทุบตี ปล้นสะดม และก่อความวุ่นวายในตอนนี้ จึงรวมตัวกันอยู่บริเวณตลาดจินซื่อบนถนนยงเหมิน

ตลาดจินซื่อไม่ได้หมายความว่าที่นี่ทำการค้าขายแต่ทองคำเท่านั้น แต่ในฐานะที่เป็นย่านการค้าและอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งในเขตเมืองลั่วหยาง ที่นี่มีโรงปฏิบัติงาน งานหัตถกรรม และร้านค้ามากมาย ถือเป็นตลาดใหญ่และเจริญรุ่งเรืองที่สุดแห่งหนึ่งในลั่วหยาง เทียบเคียงกับตลาดม้า (หม่าซื่อ) ทางฝั่งตะวันออกของเมือง ดังนั้นจึงเป็นย่านที่เจริญรุ่งเรืองมาก

แต่ตอนนี้กลับวุ่นวายราวกับโจ๊กที่ถูกกวนจนเละเทะ

เดิมทีเป็นเพียงข้อพิพาททางวาจาของทหารเพียงไม่กี่นาย แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้กลายเป็นการลงไม้ลงมือกัน จากนั้นจู่ๆ ก็มีคนใช้มีด มีคนตาย สถานการณ์ก็เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองฝ่ายต่างร้องเรียกพวกพ้องให้เข้ามาร่วมวงต่อสู้ จากนั้นไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ บรรดาอันธพาลและพวกที่ชอบทำตัวเป็นวีรบุรุษจอมปลอม ก็แอบฉวยโอกาสตอนชุลมุน บุกพังร้านค้าและปล้นชิงทรัพย์สิน…

บางทีทรัพย์สินที่พวกอันธพาลปล้นมาได้อาจจะทำให้ทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันอยู่เกิดความโลภ หรืออาจจะเป็นเพราะเหตุผลอื่นใดก็ไม่อาจทราบได้ ทั้งสองฝ่ายที่เคยทุบตีกันกลับหยุดลง แล้วหันมาปล้นสะดมร้านค้าที่อยู่รอบข้างแทน และยังมีคนเริ่มจุดไฟเผา สถานการณ์เริ่มเกินจะควบคุมได้…

ไฟเริ่มลุกลาม แต่ทหารของนายกองรักษาประตูเมืองก็ยังไม่ปรากฏตัว แม้กระทั่งยามวิกาลที่มีหน้าที่จัดการเรื่องไฟก็ยังไม่เห็นวี่แวว ไม่เว้นแม้แต่ทหารรักษาความสงบประจำศาลาตามถนนก็ไม่มีให้เห็น ราวกับเป็นสตรีรูปงามที่ยอมจำนนต่อการกระทำอันป่าเถื่อน ปล่อยให้ถูกกระทำย่ำยีตามใจชอบ

ลิโป้ถือทวนกรีดฟ้า (ทวนวงเดือน) ยืนขมวดคิ้วอยู่บนกำแพงประตูพระราชวังเป่ย มองดูแสงเพลิงที่ตลาดจินซื่อทางทิศตะวันตก แม้ในใจจะยังมีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่ง

คืนนี้ ภารกิจที่ลิยูมอบหมายให้เขาก็คือ เฝ้าระวังพระราชวังเป่ยอย่างแน่นหนา ห้ามละทิ้งหน้าที่ไปไหนเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปกป้ององค์ฮ่องเต้หลิวเสีย ห้ามให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องอื่น ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ

ดังนั้น ลิโป้จึงทำได้เพียงสั่งให้ทหารองครักษ์เพิ่มการลาดตระเวนป้องกัน ส่งงุยซกไปคุ้มครองตำหนักกลาง ส่วนตนเองก็นำทัพมาประจำการอยู่บนกำแพงพระราชวังด้วยตัวเอง

มองอยู่นาน ลิโป้ก็ไม่เห็นวี่แววว่าความวุ่นวายจะลุกลามมาทางนี้ เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จิตใจของเขาก็เริ่มล่องลอย…

วันนั้นเขาไม่ได้พบ “เสี่ยวเฉ่า” และมารู้ในภายหลังว่านางถูกตั๋งโต๊ะรับไปเป็นสนมคนใหม่ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกแย่ไปทั้งตัว แต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้

วรยุทธ์ที่เขาเคยภาคภูมิใจ ตำแหน่งขุนนางที่เขาเคยมุ่งมั่นตั้งใจ ล้วนไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้เลย…