ตอนที่ 84 ระวังอย่ากัดหล่อนจนเจ็บล่ะ
แปลโดย เนสยังในห้องโถง เสิ่นเมิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้านซ้ายมือของหล่อนมีลู่หมิงหยาง ลู่หมิงเลี่ยง และลู่หมิงฟางนั่งเรียงแถวกัน ส่วนด้านขวามือ ลู่หมิงข่ายก็นั่งเบียดติดกับหล่อน สองมือน้อยๆ กอดแขนหล่อนไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกหล่อน เขาโกรธแล้วนะ
เสิ่นเมิ่งรู้สึกปวดหัวตุบๆ หล่อนเอามือกุมแผลไว้ ตรงนั้นมีเส้นประสาทเต้นตุบๆ อยู่
ลู่เจิ้นผิงวางกระเป๋าลงบนพื้น เพิ่งจะหันกลับมาตั้งใจจะพูดคุยกับลูกเมีย ประตูบ้านก็ถูกเคาะอีกครั้ง พอมองดูแม่ลูกสี่คนที่นั่งเรียงกันเป็นหน้ากระดาน ก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปเปิดประตูเลย สุดท้ายเขาก็ต้องเป็นคนเดินออกไปเปิดเอง
ลู่เจียเซิ่งกำเงินยี่สิบแปดหยวนไว้ในมือ ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวายใจ เขาเพิ่งจะบอกเซี่ยจิ้งห่าวว่าพี่สะใภ้ใหญ่โดนตี เมียเขาก็โกรธจนคว้าก้มหยิบรองเท้าบนพื้นปาใส่เขา เขาเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน
ประตูดัง “แอ๊ด” เขาเพิ่งจะฉีกยิ้มกว้าง แต่พอเห็นว่าเป็นลู่เจิ้นผิง รอยยิ้มก็ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เขาก็แอบกลัวพี่ใหญ่คนนี้อยู่เหมือนกัน
“พี่ใหญ่ เอ่อ คือ… แม่ให้ผมเอาเงินมาให้พี่ครับ ในนี้มีแปดหยวนที่เมียน้องสี่ฝากมาด้วย”
ลู่เจิ้นผิงเลิกคิ้ว รับเงินมาอย่างเรียบเฉย “อืม”
ลู่เจียเซิ่งรู้สึกดีใจที่พี่ใหญ่ได้กลับบ้าน ถึงจะไม่ได้เจอกันนาน แต่ความรู้สึกผูกพันก็ยังคงแน่นแฟ้น
“พี่ใหญ่ ตอนที่พี่ไม่อยู่บ้าน พี่สะใภ้ใหญ่ลำบากมากเลยนะ จิ้งห่าวเมียผมเพิ่งจะคลอดลูกสาว ถ้าไม่ได้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยไว้ สองแม่ลูกคงไม่รอดแล้ว พี่ใหญ่ ผมคิดว่าเมื่อกี้พี่ทำถูกแล้ว พ่อกับแม่รังแกพี่สะใภ้ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่เข้าข้างหล่อน ตอนที่พี่กลับไปที่กองทัพ ชีวิตหล่อนก็คงจะต้องลำบากยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ”
“อืม เจียเซิ่ง พี่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ยังไม่รู้เลยว่านายมีลูกเพิ่มอีกคน เดี๋ยวตอนที่พี่ว่างๆ พี่จะแวะไปเยี่ยมนะ”
เขาพูดจบก็จะปิดประตู แต่ไม่คิดเลยว่าลู่เจียเซิ่งจะยังมีเรื่องอยากพูดต่อ เขาเริ่มจะรำคาญแล้วนะ เขาเพิ่งจะกลับถึงบ้าน ลูกเมียก็ต้องมารับเคราะห์ฟรีๆ เขากะจะเข้าไปโอ๋เมีย ปลอบใจลูกสักหน่อย แต่น้องชายที่ไม่รู้จักกาละเทศะคนนี้ ก็เอาแต่พล่ามไม่หยุด
“พี่ใหญ่ ผมมีเรื่องอยากจะบอกอีกเรื่องครับ”
“รีบๆ พูดมา พี่มีธุระต้องไปทำต่อ”
ลู่เจียเซิ่งเม้มปากพูดว่า “พี่ใหญ่ ผมอยากจะแยกบ้าน พ่อกับแม่ไม่ยอม นี่พี่ก็กลับมาแล้ว ผมก็เลยอยากจะให้พี่ช่วยเป็นคนกลางให้หน่อยน่ะครับ แหะๆๆ…”
“รู้แล้ว รู้แล้ว เดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลังนะ พี่สะใภ้ของนายยังปวดหัวอยู่ ถ้าพี่ยังไม่รีบเข้าไป สงสัยเดี๋ยวจะโดนไล่ออกมานอกบ้านแน่ๆ”
“งั้นพี่ก็จำไว้ด้วยนะ ผมจะกลับไปบอกจิ้งห่าวให้ดีใจหน่อย หล่อนกำลังโกรธผมอยู่พอดี เรื่องที่ผมไม่ยอมห้ามพ่อ ไม่ให้ตีพี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่…”
“ปัง!”
ลู่เจียเซิ่งลูบจมูกที่เกือบจะโดนประตูหนีบ แล้วก็เดินคอตกกลับบ้านไป
ลู่เจิ้นผิงรีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในห้องโถง แต่กลับพบว่าแม่ลูกที่เมื่อกี้ยังนั่งเรียงแถวกันอยู่ ตอนนี้หายวับไปหมดแล้ว เขากระแอมไอแห้งๆ สองสามเสียง เข้าใจได้ทันทีว่าพวกเขากำลังโกรธอยู่
ตอนนี้ถ้าเข้าไปง้อ ก็คงจะโดนด่าเปิงแน่ๆ แต่ถ้าไม่เข้าไปง้อ สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คงจะยิ่งน่าหวาดหวั่นกว่าความตายเสียอีก
เขาวางกระเป๋าที่หิ้วมาลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยม เปิดออก แล้วก็หยิบเอาโมเดลรถยนต์ รถถัง และเครื่องบิน ที่ซื้อมาฝากเด็กๆ ออกมา ของพวกนี้ล้วนเป็นฝีมือของคนในกองทัพที่มีฝีมือประณีต เขาคิดว่านี่แหละคือของเล่นที่เด็กผู้ชายควรจะเล่น ก็เลยหอบกลับมาด้วย
ส่วนของหมิงฟาง หล่อนได้เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ เขาไปหาเด็กผู้หญิงวัยเดียวกันในค่ายทหารมาลองใส่ให้ดู แล้วก็ซื้อไซส์ใหญ่เผื่อไว้หน่อย คิดว่าเด็กๆ ที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ น่าจะใส่ได้พอดี
ส่วนที่เหลือก็เป็นพวกขนมขบเคี้ยวที่พวกลูกสะใภ้ในค่ายของหม่าเสียงฝากมาให้ อีกสองสามวันเขาก็ต้องไปที่ตัวอำเภอเพื่อไปรับพัสดุ พวกเส้นหมี่แห้ง เห็ดแห้งที่เขาสั่งไว้ น่าจะใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวค่อยแวะไปเอา
ที่ใต้สุดของกระเป๋า เป็นชุดเดรสสีแดง ตอนนี้ใส่เดี่ยวๆ คงจะหนาวไปหน่อย แต่ตอนที่เขาเดินผ่านร้านค้าในคอมมูน เขาก็สะดุดตาเข้าอย่างจัง คิดว่าถ้าเสิ่นเมิ่งใส่คงจะสวยมากแน่ๆ
เขาถือเสื้อผ้าเดินตรงไปที่ห้องฝั่งทิศตะวันออก ลังเลอยู่นานกว่าจะเคาะประตู
เสิ่นเมิ่งนอนอยู่บนเตียงเตา หล่อนปวดหัวมาก เมื่อกี้ลู่ฉางจู้ก็ลงมือตีไม่ยั้งจริงๆ แผ่นหลังของหล่อนก็ปวดแสบปวดร้อนไปหมด หล่อนไม่ค่อยพอใจวิธีจัดการของลู่เจิ้นผิงเมื่อกี้สักเท่าไหร่ หล่อนเป็นคนที่ได้รับการศึกษามาในระดับสูง การจะให้ไปชกต่อยกับคนแก่ หล่อนก็ทำไม่ลงหรอก แต่ลึกๆ แล้วมันก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี
หล่อนขาดเงินเหรอ? หรือว่าขาดของ? ของดีๆ ในมิติหล่อนมีเยอะแยะไปหมด จะไปสนอะไรกับของพวกนั้นของบ้านลู่ล่ะ เรื่องนี้มันต้องมีภาคต่อแน่ๆ ไม่อย่างนั้นหล่อนคงจะระงับความโกรธในใจไม่ได้หรอก
พวกลู่หมิงหยางนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเตา ร้อนใจกันเป็นอย่างมาก เมื่อกี้เห็นแม่เดินโซเซ พวกเขาก็เป็นห่วงแทบแย่ เดิมทีร่างกายของแม่ก็ยังไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ต้องมาโดนตีอีก ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรมากไหมเนี่ย
รวมไปถึงพ่อที่เพิ่งกลับมา พวกเขาก็พลอยโกรธเกลียดไปด้วย
“แม่เป็นยังไงบ้างครับ ต้องไปหาหมอไหมครับ เดี๋ยวผมไปตามลุงหมอฉางหงมาให้นะครับ?” ลู่หมิงหยางพยายามควบคุมอารมณ์อย่างเต็มที่ กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
“ไม่ต้องหรอก แม่ขอนอนพักสักหน่อยก็พอ พวกลูกออกไปข้างนอกเถอะ มานั่งจ้องแม่อยู่แบบนี้ แม่ก็นอนไม่หลับหรอก”
“ครับ”
ลู่หมิงหยางยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาอย่างแรง โบกมือเรียกให้หมิงเลี่ยงและหมิงฟางลงไป เขาอุ้มหมิงข่ายที่อายุน้อยที่สุดมาไว้ข้างตัว ใส่รองเท้าให้ แล้วก็อุ้มขึ้นมา พี่น้องเพิ่งจะเดินออกไปที่ประตู ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นพ่อของพวกเขาก็ผลักประตูเข้ามา
เด็กๆ จ้องมองลู่เจิ้นผิงด้วยสายตาดื้อรั้น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมทักทายเขาเลยสักนิด
ลู่เจิ้นผิง: “…”
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เมื่อก่อนเวลาเจอหน้าเขาก็ทำตัวสนิทสนมจะตายไป เอาแต่เรียก “พ่อๆ” เสียงหวานเจี๊ยบ!!!
เขาเหลือบมองผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงเตา ไม่รู้ทำไมทั้งๆ ที่ในมือก็ถือของขวัญที่ซื้อมาฝาก แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรเลย รู้สึกหวั่นๆ ชอบกล
ลู่เจิ้นผิงกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดกับเด็กๆ ว่า “ออกไปเล่นข้างนอกเถอะ พ่อซื้อของขวัญมาฝากพวกหนูด้วยนะ วางอยู่บนโต๊ะในห้องโถงน่ะ พ่อขอคุยกับแม่พวกหนูหน่อยนะ”
“ห้ามรังแกแม่ของพวกเรานะ” ลู่หมิงฟางมองลู่เจิ้นผิงด้วยความประหม่า แล้วก็หันไปมองเสิ่นเมิ่งด้วยความเป็นห่วง หล่อนไม่อยากออกไปเลย
“ไม่รังแกหรอก พ่อสงสารแม่จะตายไป รีบออกไปเถอะ เด็กๆ ต้องทำตัวเป็นเด็กดีนะ อย่ามามัวแต่กวนพ่อแม่เวลาคุยกันสิ”
เสิ่นเมิ่ง: “…???”
ผู้ชายคนนี้ดูขรึมๆ เรียบร้อยๆ ทำไมเวลาพูดถึงได้ดูหน้าด้านแบบนี้เนี่ย???
ลู่หมิงหยางหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาแวบหนึ่ง เขารู้ว่าผู้ใหญ่สองคนคุยกันหมายความว่ายังไง ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเกาเกาเล่าให้ฟังว่า ตอนที่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะปวดปัสสาวะ ก็เห็นพ่อเขากำลังกอดแม่เขาแน่น แม่เขาก็บอกให้พ่อเขาเบาเสียงหน่อย พ่อเขาก็บอกว่าพวกเขาเป็นผัวเมียกัน ไม่ต้องไปสนใจเด็กหรอก
ตอนนี้เขากับน้องๆ ก็คือเด็กพวกนั้นสินะ พ่อคงจะทำเรื่องแบบผัวเมียกับแม่แน่ๆ
“พ่อ พ่อเบาๆ หน่อยนะ แม่ยังเจ็บแผลอยู่ ระวังอย่าไปกัดแม่แรงเกินไปนะ”
ลู่เจิ้นผิง: “…”
เสิ่นเมิ่ง: “…”
อะไรกันเนี่ย เด็กตัวแค่นี้อย่ามาทำเป็นรู้มากนักเลยนะ!!!
0 Comments