บทที่ 110 หวนคืน

[โล่แห่งไททัน]

[ระดับ: หายาก ★ ]

[ประเภท: เกราะป้องกันหนัก]

ปรับแต่งให้พอดีกับผู้สวมใส่ มอบการป้องกันทางกายภาพที่เหนือชั้น มอบการฟื้นฟูระดับปานกลาง ช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายอย่างค่อยเป็นค่อยไปเมื่อเวลาผ่านไป

คำอธิบายนี้ทำให้ชุดเกราะดูเหมือนไอเทมระดับตำนานมากกว่าไอเทมระดับหายาก

ทว่าไมเคิลต้องยอมรับเลยว่ามันดูทนทานเหลือเชื่อ นอกจากนี้ มันยังดูเท่มากด้วย

และที่สำคัญที่สุด…

“มันปกปิดมิดชิดทั้งตัวเลย ตราบใดที่ไม่มีใครมาถามคำถามหรือสั่งให้พวกมันถอดเกราะ ก็คงไม่มีใครจำพวกมันได้ใช่ไหม?”

โล่แห่งไททันเป็นชุดเกราะเต็มตัว

แม้ว่าจะไม่มีหมวกกันน็อก แต่มันมาพร้อมกับฮู้ดคล้ายเสื้อคลุมยาวและหน้ากากปิดจมูกที่ปกปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

ด้วยชุดเกราะที่ปรับให้เข้ากับสรีระคล้ายมนุษย์ของพวกออร์คได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไมเคิลเชื่อว่าการปกปิดใบหน้าส่วนที่เหลือ จะทำให้ไม่มีใครสามารถตรวจจับเผ่าพันธุ์ของพวกมันได้แม้จะมองจากระยะใกล้ก็ตาม

แค่ดึงฮู้ดลงมาต่ำๆ การจะแยกแยะออร์คออกจากมนุษย์ที่ตัวสูงผิดปกติก็เป็นเรื่องยากแล้ว

เมื่อเทียบกับออร์คตัวผู้ที่น่าเกรงขาม ออร์คตัวเมียกลับดูเหมือนหญิงสาววัยรุ่นในชุดเดรสสไตล์มนุษย์

ไมเคิลพยายามกะขนาดให้ตรงกับพวกมันตามความประทับใจของเขา โดยเลือกใช้แฟชั่นคลาสสิกซึ่งไม่รู้ว่าจะออกมาดีหรือเปล่า

“ตลกร้ายชะมัด แต่สาวๆ พวกนี้อาจจะต้องอยู่ในฐานะคนถ้ำไปอีกสักพักล่ะนะ ฉันไม่มีทางพาพวกเธอเข้าเมืองในสภาพแบบนี้แน่” ไมเคิลพึมพำ

นอกจากเสียว่าเขาจะสวมเกราะให้พวกมันด้วยซึ่งโชคดีที่เขายังมีเกราะเหลืออีกเยอะ

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นปัญหาสำหรับตัวเขาในอนาคต ซึ่งเขาจะจัดการหลังจากกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะลองใช้ทักษะ {อัญเชิญซากศพ} อีกรอบ ตามด้วยการวิวัฒนาการซากศพคืนชีพตัวไหนก็ตามที่เขาอัญเชิญมา และส่งพวกมันกลับไปยังปรโลก

เมื่อนึกถึงแผนการของตัวเอง ไมเคิลก็เหลือบมองไปที่ส่วนพรสวรรค์บนแผงหน้าต่างของเขา

[พรสวรรค์: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด]

แต้มวิวัฒนาการ: 31

สามสิบเอ็ดแต้ม

เป็นสต็อกที่ค่อนข้างดี และสามารถเติมเต็มได้อย่างง่ายดายในวันพรุ่งนี้ต้องขอบคุณช่องทำสัญญาทั้ง 40 ช่องของเขาที่เต็มเปี่ยม

ด้วยแต้มเหล่านี้ ไมเคิลสามารถวิวัฒนาการซากศพคืนชีพระดับหายากขั้น 1 ได้หลายตัว

ความคิดนั้นทำให้เขาพอใจ แม้ว่ามันจะขาดความตื่นเต้นเหมือนตอนที่เขาปลดล็อกพรสวรรค์ครั้งแรกก็ตาม

ตอนนั้น แค่ได้วิวัฒนาการเป็นซากศพคืนชีพระดับทั่วไปสามตัวก็ตื่นเต้นมากแล้ว

ตอนนี้ การเลื่อนขั้นเป็นขั้น 1 นำมาซึ่งความพึงพอใจเพียงอย่างเดียว ไม่ใช่ความตื่นเต้นดีใจ

ไมเคิลสงสัยว่าการวิวัฒนาการซากศพคืนชีพของเขาเป็นขั้น 1 ในตอนนี้จะส่งผลต่อค่าสถานะของเขาในขั้นนี้หรือไม่

มีเพียงซากศพคืนชีพตัวสำคัญอย่างลัคกี้และพริ้นซ์เท่านั้นที่จะมอบการเติบโตอย่างมีนัยสำคัญให้ได้

ระบบการตอบแทนกลับมานั้นมีรายละเอียดปลีกย่อยอยู่

สำหรับจอมเวทมรณะ ยิ่งซากศพคืนชีพแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ การตอบแทนกลับมาก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้นตราบใดที่ภาชนะที่รองรับสามารถรับมือกับพลังที่ล้นทะลักออกมาได้

มันเหมือนกับการรินน้ำลงในถ้วย: ถ้วยเล็กๆ จะล้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งจำกัดการเติบโต ในขณะที่ถ้วยที่ใหญ่กว่าสามารถรองรับได้มากกว่าก่อนที่จะล้น

ในทำนองเดียวกัน ตัวไมเคิลในฐานะภาชนะก็แข็งแกร่งขึ้น เปรียบเสมือนถ้วยที่ใหญ่ขึ้นซึ่งต้องการการตอบแทนกลับมาที่มากขึ้นเพื่อที่จะเห็นการเติบโตที่สำคัญ

หลังจากมองไปรอบๆ เป็นครั้งสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้พลาดอะไรไป และสั่งให้ซากศพคืนชีพตัวที่ทำได้กลับเข้าสู่ปรโลก ไมเคิลก็เชื่อมต่อจิตสำนึกของเขากลับไปยังร่างกายในโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

ไม่นาน ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งก็ลืมขึ้นในห้องที่สว่างไสว

ตอนที่ไมเคิลออกจากดินแดนต้นกำเนิด มันเริ่มมืดลงมากแล้ว

โดยธรรมชาติแล้ว ในโลกแห่งความเป็นจริง มันจะต้องมืดกว่านี้และสิ่งนี้ก็ได้รับการยืนยันเมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและเห็นว่าเป็นเวลา 23.00 น. กว่าๆ

มันดึกมากแล้ว แต่เนื่องจากสมาคมเปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ไมเคิลจึงยังสามารถออกไปข้างนอกได้และนั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำ

หลังจากล้างหน้า เขาก็คว้าโทรศัพท์และเดินออกจากห้องพักโรงแรม เพียงเพื่อจะพบว่าประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกในเวลาเดียวกัน

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมา และสายตาของพวกเขาก็สบกันในทันที

ไมเคิลขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีบางอย่างที่คุ้นเคยเกี่ยวกับออร่าของชายคนนี้มันรู้สึกใกล้ชิดอย่างน่าประหลาด

นอกจากนี้ ประสาทสัมผัสของไมเคิลยังจับร่องรอยของพลังงานธาตุที่ไหลมารวมกันรอบตัวเขาอย่างแผ่วเบาได้ด้วย

“ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติงั้นเหรอ?” ไมเคิลตั้งข้อสงสัยทันที

น่าเสียดายที่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ชายคนนั้นก็เพียงแค่พยักหน้าให้เขาแล้วกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง

“แปลกแฮะ ออร่าของเขาให้ความรู้สึกคุ้นเคยมากเลย” ไมเคิลรู้สึกงุนงง ลายเซ็นมานาของชายคนนั้นทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก แม้ว่ามันจะเบาบางก็ตาม

“ช่างเถอะ ใครก็ตามที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ได้ก็น่าจะเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาตินั่นแหละ ช่วงนี้ฉันเจอพวกนี้บ่อยจนการเจอสักคนในโรงแรมแบบสุ่มๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไปแล้วล่ะ”

ไมเคิลสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

เขาปิดประตูห้องพักโรงแรม ลงไปที่แผนกต้อนรับ คืนกุญแจห้อง และมุ่งหน้าไปยังสาขาของสมาคมผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ

ด้วยเมืองที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ไมเคิลรู้สึกมีอิสระมากขึ้นเล็กน้อย

เขาใช้ทางลัดผ่านตรอกมืดๆ และชำเลืองมองรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ

หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครแอบมอง เขาก็หายตัวไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในตรอกมืดอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากอาคารสาขาสมาคมผู้มีพลังเหนือธรรมชาติเพียงไม่กี่เมตร

“รู้สึกสุดยอดไปเลย!”

นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปลุกพลัง ที่ไมเคิลได้ใช้ค่าสถานะของตนเองอย่างเต็มที่เหมือนผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่แท้จริงและมันให้ความรู้สึกที่น่าตื่นเต้นมาก

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะยังคงตื่นเต้น แต่เขาก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อความกลัวเล็กน้อยที่ยังคงตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจได้

การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงขนาดนั้นทั้งน่าตื่นเต้นและทำให้รู้สึกประหม่า

ทุกอย่างรอบตัวเขาดูเชื่องช้าเกินไป ราวกับว่าเวลาหยุดเดิน ในขณะที่ตัวเขาเองเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

การควบคุมอย่างเด็ดขาดที่เขาต้องรักษาไว้เพื่อหลีกเลี่ยงการพุ่งชนผู้คนซึ่งจะทำให้พวกเขาตายอย่างแน่นอนหรือการชนเข้ากับอาคาร ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็รักประสบการณ์นี้

ไม่เพียงแต่มันจะรู้สึกเหลือเชื่อ แต่มันยังทำให้สิ่งที่ควรจะใช้เวลา 20 นาทีในการเดินปกติ ลดลงเหลือเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

เขาเดินออกจากตรอกสู่ถนนที่สว่างไสวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไมเคิลเดินตรงไปยังอาคารสมาคมอย่างใจเย็น

เมื่อไปถึง เขาก็ก้าวผ่านประตูที่เปิดอยู่เข้าไปโดยไม่ลังเล

การตกแต่งภายในของสมาคมสว่างไสว แต่ว่างเปล่ากว่าที่ควรจะเป็นในตอนกลางวันอย่างเห็นได้ชัด

แม้ไมเคิลจะเคยพูดคุยกับพนักงานเพียงไม่กี่คน แต่การมาเยือนบ่อยครั้งทำให้เขาคุ้นเคยกับใบหน้าบางคนทว่าตอนนี้ไม่มีใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านั้นอยู่เลย

เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ในโลกของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ก็ยังมีการสับเปลี่ยนกะการทำงาน

ไมเคิลไม่คิดจะใส่ใจกับเรื่องนั้น เขามุ่งตรงไปที่ศูนย์การค้า ที่ซึ่งเขาได้รับการทักทายจากคนแปลกหน้าอีกคนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์