บทที่ 99 การซื้ออาวุธ

ไมเคิลจ้องมองยอดเงินในบัญชีของเขาอย่างเหม่อลอยขณะที่เขาค่อยๆ เดินออกจากศูนย์การค้า

[ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของคุณคือ 16,803,543 ดอลลาร์]

สิบหกล้านดอลลาร์

นั่นคือจำนวนเงินทั้งหมดที่เขาได้รับจากการขายซากการ์กอยล์

ไมเคิลรู้สึกยังไงน่ะเหรอ?

กลัว

จำนวนเงินที่มหาศาลนี้ทำให้เขากลัวไปชั่วขณะ

แต่หลังจากความกลัว ก็มีความโลภแวบเข้ามา

โลภอะไรน่ะเหรอ?

ง่ายมากหอคอยสีดำนั่นไง

ไมเคิลนับไม่ถ้วนเลยว่าเขาเห็นซากการ์กอยล์กี่ชิ้นในที่แห่งนั้น โดยเฉพาะบนชั้นสอง

และนั่นยังไม่รวมถึงตัวหอคอยเลยนะ ซึ่งน่าจะมีมูลค่ามหาศาลมากทีเดียวที่สามารถทนต่อการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอย่างลัคกี้ได้

ถ้าแค่ส่วนเล็กๆ ของมันยังทำเงินให้เขาได้มากขนาดนี้ แล้วโครงสร้างทั้งหมดกับของที่อยู่ข้างในจะมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหนกันล่ะ?

ก่อนหน้านี้ ไมเคิลเคยระมัดระวังแทบจะไม่อยากกลับไปที่ซากปรักหักพัง

แต่ตอนนี้ เขากระตือรือร้นที่จะครอบครองพวกมันแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อตระหนักได้ว่ามันไม่ง่าย เขาก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เพื่อจะเข้าเรียนในสถาบัน เขาจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่ง

เพื่อที่จะวิวัฒนาการซากศพคืนชีพของเขาอย่างต่อเนื่องและเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่สูญเสียการควบคุมเมื่อพวกมันแข็งแกร่งขึ้นเขาจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่ง

และตอนนี้ เพื่อที่จะครอบครองสมบัติที่มีค่าอย่างหอคอยสีดำ เขาก็ยังต้องการความแข็งแกร่งอีก

อันนี้น่าหงุดหงิดเป็นพิเศษ เพราะถ้าไม่มีพลังมากพอ สิ่งที่เขาต้องเผชิญมันไม่ใช่แค่ความล้มเหลวแต่มันคือความตาย

ความแข็งแกร่ง

มันคือสิ่งเดียวที่ไมเคิลมีไม่พอ

ความแข็งแกร่งและเงิน

“อ๊าก” ไมเคิลร้องครวญครางเมื่อความตื่นเต้นเริ่มลดลง ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

แม้เขาจะอยากทิ้งเงินไว้ในบัญชีโดยไม่แตะต้องมันให้นานกว่านี้ แต่โลกอันบิดเบี้ยวนี้ก็ไม่เคยเป็นไปตามแผนเลย

“แต่มันไม่มีทางที่เงิน 16 ล้านจะหมดเร็วขนาดนั้นหรอกใช่ไหม? ในเมื่อตอนนี้ฉันมีเงินมากขนาดนี้ ถึงฉันจะซื้ออุปกรณ์ที่ดีกว่าให้ซากศพคืนชีพตอนที่พวกมันแข็งแกร่งขึ้น มันก็น่าจะยังเหลืออีกเยอะแหละ เนอะ?”

เมื่อพูดถึงการเติบโตของตัวเอง ไมเคิลจะมาทำเป็นงกไม่ได้

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สนุกกับความเย่อหยิ่งที่ได้รู้ว่าตัวเองมีเงินเป็นล้านอยู่ในบัญชีหรอกนะ

“ไม่มีทางที่พรสวรรค์ของฉันจะนำฉันไปสู่หนทางแห่งความยากจนไม่มีที่สิ้นสุดหรอกใช่ไหม?”

ไมเคิลไม่ค่อยแน่ใจ แต่ส่วนหนึ่งในตัวเขากระซิบว่ามันอาจจะเป็นแบบนั้น

อาจจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นทีหลังแน่ๆ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องซื้ออุปกรณ์ให้ออร์ค ไมเคิลจึงเดินกลับไปที่ศูนย์การค้า

“คุณอยากจะซื้ออาวุธเหรอครับ?” ชายวัยกลางคนที่เคาน์เตอร์ถามเพื่อความแน่ใจ เขาประหลาดใจที่ไมเคิลกลับมา

“ใช่ครับ”

“แล้วคุณอยากได้แบบที่ใหญ่และหนักด้วยเหรอครับ?” ชายคนนั้นอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองรูปร่างที่ผอมบางของไมเคิลขณะพูด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย

ใหญ่และหนักสำหรับผู้มีพลังเหนือธรรมชาติอย่างพวกเขา ก็เหมือนกับภูเขาสำหรับคนธรรมดา

มันไม่ใช่อะไรที่ง่ายๆ เลย

หางตาของไมเคิลกระตุกเมื่อเขาสังเกตเห็น

ชายคนนั้นไม่ต้องพูด ไมเคิลก็เดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“อาวุธพวกนั้นไม่ได้เอามาให้ผมใช้หรอกครับ” ไมเคิลชี้แจง แม้เขาจะรู้สึกทันทีว่าตัวเองอาจจะพูดมากเกินไป

นี่เขาไม่ได้กำลังยืนยันหรอกเหรอว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เห็น?

“อ้อ” ชายวัยกลางคนพูด โชคดีที่เขาไม่ได้วิจารณ์อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเลือกซื้อของไมเคิล

ไม่นานนัก ไมเคิลก็ถูกพาไปยังประตูอีกบานหนึ่ง

ระหว่างทาง เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าสมาคมนี้มันใหญ่ขนาดไหนกันแน่

จากข้างนอก มันก็ดูใหญ่โตอยู่แล้ว แต่ข้างในกลับดูใหญ่กว่าเดิมอีก

เอาจริงๆ มันใหญ่กว่าที่เห็นเยอะเลย

ห้องเก็บอุปกรณ์มีพื้นที่กว้างขวาง แม้จะไม่กว้างเท่ากับห้องใต้ดินที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้ก็ตาม

ภายในห้องมีตู้หลายตู้ที่เต็มไปด้วยอาวุธที่จัดแบ่งตามประเภท

อย่างไรก็ตาม ไมเคิลอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาอยากจะติดอาวุธให้ซากศพคืนชีพทั้งหมด อุปกรณ์ในห้องนี้อาจจะไม่พอ

ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาคิดว่าสมาคมคงมีวิธีจัดการคลังสินค้าของตัวเอง

แม้จะไม่แน่ใจว่ามีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติกี่คนในเมืองวูดสโตน แต่ไมเคิลก็เดาว่าน่าจะเยอะอยู่

ต่อให้มีสาขาของสมาคมผู้มีพลังพิเศษอีกแห่งในเมือง ความต้องการอาวุธก็ต้องสูงมากอยู่ดี

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็เก็บความคิดนี้ไว้ในใจ

ถ้าถึงเวลาที่เขาต้องซื้ออุปกรณ์แบบเหมาล็อต เขาค่อยเรียนรู้ว่าสมาคมจัดการกับเสบียงพวกนี้ยังไง

ร้านค้าบนเว็บบอร์ดของสมาคมก็ขายอาวุธเหมือนกัน มีตั้งแต่แบบธรรมดาไปจนถึงแบบพิเศษ แต่การซื้อแบบเหมาล็อตนั้นค่อนข้างยุ่งยาก

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ไมเคิลไม่คิดจะใช้มันเพื่อติดอาวุธให้ซากศพคืนชีพ

หลังจากปล่อยให้ไมเคิลสำรวจห้องเก็บอุปกรณ์สักพัก ชายวัยกลางคนจากศูนย์การค้าก็เอ่ยปากพูด

“แล้วคุณกำลังมองหาอาวุธประเภทไหนอยู่ครับ? ดาบ หอก ง้าว ค้อน หรืออย่างอื่น ลองบอกชื่อมา ถ้าเรามี ผมจะพาคุณไปดูโมเดลครับ”

ไมเคิลจับคีย์เวิร์ดได้

โมเดล

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น

เขาหันความสนใจไปที่การตัดสินใจว่าอาวุธแบบไหนจะเหมาะกับซากศพคืนชีพของเขา

ในบรรดาซากศพคืนชีพร่างมนุษย์ของเขา ไมเคิลตัดสินใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องติดอาวุธให้ออร์คเพศเมียหรือพวกหมาป่า

พวกออร์คเพศเมียเป็นนักเวทที่ไม่ได้พึ่งพาอาวุธทางกายภาพ แม้ว่าไม้กายสิทธิ์หรือคทาอาจจะเหมาะกับพวกเธอก็ตาม

ส่วนพวกหมาป่า ก็ดูเหมือนจะไม่ต้องการอุปกรณ์อะไรในตอนนี้

เมื่อตัดออร์คเพศเมียห้าตัวและหมาป่าซากศพสามตัวออกไป ไมเคิลก็เหลือซากศพคืนชีพอีกสิบสองตัวที่ต้องสวมใส่อุปกรณ์

ออร์คเพศผู้สิบตัวและวานรน้ำเงินสองตัว

ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่เน้นพละกำลัง

ไมเคิลคิดอยู่ไม่กี่วินาทีก็ตัดสินใจได้

“ดาบใหญ่ ขวาน และค้อนครับ ทั้งหมดขอแบบใหญ่และหนักเลยนะครับ” เขากล่าวอย่างหนักแน่น

ชายวัยกลางคนพยักหน้า แม้เขาจะสงสัยว่าทำไมไมเคิลถึงอยากได้อาวุธที่ใหญ่โตขนาดนั้น

เขาสัมผัสได้ว่าไมเคิลไม่ได้อ่อนแอ และน่าจะสามารถใช้อาวุธหนักได้ด้วยตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ขนาดนั้นสำคัญอาวุธที่ใหญ่เกินไปอาจเป็นอุปสรรคต่อความสามารถในการต่อสู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากผู้ใช้ไม่ถนัดในการใช้มัน

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องตั้งคำถาม

เด็กหนุ่มก็บอกแล้วด้วยว่าอาวุธพวกนี้มีไว้ให้คนอื่นใช้

ลูกค้าจะซื้ออะไรไป ส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องของเขา

“เชิญตามผมมาครับ” ชายคนนั้นกล่าวหลังจากยืนยันตัวเลือกของไมเคิล