บทที่ 89 การเก็บของและของที่ดรอป

เมื่อมองดูค่าประสบการณ์ที่จะใช้ในการเลเวลอัปซึ่งถูกเติมเต็มไปเกือบหนึ่งในสิบแล้ว ไมเคิลก็อนุมานได้ว่า เช่นเดียวกับที่ลัคกี้ต้องการการ์กอยล์อีกประมาณ 100 ตัวเพื่อเลื่อนขั้น ตัวเขาเองก็น่าจะเลเวลอัปไปพร้อมกับการเลื่อนขั้นของซากศพคืนชีพโดยพิจารณาจากผลสะท้อนกลับของค่าประสบการณ์เพียงอย่างเดียว

ไมเคิลปิดหน้าต่างตรงหน้าเขาทิ้งไป และกระโดดขึ้นไปบนหลังของซากศพคืนชีพหมาป่าพฤกษาข้างๆ ก่อนจะสั่งการทางจิตให้มันมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของลัคกี้ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าซากศพคืนชีพข้างใต้เขาจะรู้สึกอย่างไร

ซากศพคืนชีพนิรนาม: =_=

ขณะที่ไมเคิลมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของลัคกี้และพรินซ์ใกล้กับ ‘เศษซาก’ ของการ์กอยล์ แทนที่จะเรียกพวกมันมาหา เขาถือโอกาสสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

ด้วยความที่ซากศพคืนชีพได้ถอนเถาวัลย์กลับไปแล้ว วิสัยทัศน์ของเขาที่มีต่อดินแดนแห่งต้นกำเนิดจึงไม่ถูกบดบังอีกต่อไป

สิ่งที่ทักทายเขาคือซากปรักหักพังอันอ้างว้างกว้างใหญ่ ซึ่งส่วนใหญ่เพิ่งถูกทำลายล้างด้วยทักษะของซากศพคืนชีพของเขาและห่าหอกหินของการ์กอยล์

เบื้องหลังเขาคือเศษซากของอาคารขนาดใหญ่ ซึ่งเขาได้สังเกตเห็นหลังจากใช้เวลาอยู่ในหอพักร้างมานาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขากวาดสายตามองพื้นที่เพิ่มเติม มันก็ชัดเจนว่ามีเพียงโครงสร้างสองแห่งเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลือเค้าลางความยิ่งใหญ่ในอดีต

หอพักที่ตอนนี้พังทลายอยู่ข้างหลังเขา และหอคอยสีดำเป็นประกายที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

อาคารอื่นๆ ล้วนพังทลายไปนานแล้ว โดยเศษซากของพวกมันก็ถูกบดขยี้ให้กลายเป็นกองเศษหินเศษอิฐจากการอาละวาดของหมาป่าซากศพและพวกการ์กอยล์

ซากปรักหักพังดูเหมือนจะตั้งอยู่ภายในป่า เนื่องจากเลยบริเวณที่พังทลายนี้ออกไปคือพื้นที่สีเขียวทึบอันกว้างใหญ่

แม้ไมเคิลจะอยากรู้ว่ามีอารยธรรมอยู่เลยป่าออกไปหรือไม่ แต่การสำรวจมันก็ยังห่างไกลจากความสำคัญอันดับแรกของเขาในตอนนี้

ถ้าเขาจะตรวจสอบอะไรสักอย่าง มันก็ต้องเป็นซากปรักหักพังพวกนี้แหละ

“พวกแกทุกคนกระจายกำลังกันออกไป แล้วเอาอะไรก็ตามที่ไม่ใช่หินหรือทรายมาให้ฉัน อย่าทำอะไรพังล่ะ! และแกตรงนั้นรวบรวมเศษซากการ์กอยล์พวกนั้นมา” ไมเคิลสั่งซากศพคืนชีพเจ็ดตัวที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา

สำหรับงานรวบรวมซากการ์กอยล์ เขามอบหมายให้ซากศพคืนชีพร่างมนุษย์ที่มีมือใช้งานได้เป็นคนจัดการ

เขาไม่ไว้ใจลัคกี้หรือพรินซ์สำหรับงานแบบนี้หรอก

ตัวซากปรักหักพังเองดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นหอคอยสีดำเป็นประกายในระยะไกล

ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่ามันจะให้รางวัลใดๆ

อย่างไรก็ตาม เศษซากของการ์กอยล์นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

แม้จะมีลักษณะคล้ายหิน แต่ไมเคิลก็สงสัยว่าร่างกายของพวกมันน่าจะมีวัสดุพิเศษอยู่

เมื่อพิจารณาจากระดับและความแข็งแกร่งของการ์กอยล์ เขาจึงมั่นใจว่าซากของพวกมันอาจจะมีมูลค่าสูง

ไมเคิลไม่มีความเข้าใจที่เป็นรูปธรรมเกี่ยวกับระดับพลังของสิ่งมีชีวิตระดับ 3 แต่เขาประเมินว่าการ์กอยล์ที่ซากศพคืนชีพของเขาเอาชนะมาได้อย่างน้อยก็น่าจะทัดเทียมกับระดับการบำเพ็ญเพียรในระดับนั้น

คำสั่งของเขายังจงใจทำให้เรียบง่ายเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน หากเขาบอกให้ซากศพคืนชีพเอา “ของมีค่า” กลับมา มันก็จะขึ้นอยู่กับความเข้าใจอันจำกัดเรื่องมูลค่าของพวกมันทั้งหมดบางตัวอาจจะคิดว่าหินธรรมดาๆ เป็นของมีค่าและเอามาอวดอย่างภาคภูมิใจ

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็ไม่ได้มีความหวังอะไรมากนัก

ซากปรักหักพังดูอ้างว้าง และแม้ว่าจะมีสิ่งของมีค่าซ่อนอยู่ข้างใน ซากศพคืนชีพพื้นฐานของเขาก็น่าจะมองข้ามพวกมันไปอยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็เป็นเพียงการคัดกรองรอบแรกเท่านั้น

อย่างน้อยที่สุด มันก็มีจุดประสงค์รองในการทำความสะอาดพื้นที่และทำให้การค้นหาในภายหลังง่ายขึ้น

จนกระทั่งซากการ์กอยล์ทั้งหมดถูกนำมารวมกันและวางไว้ตรงหน้า ไมเคิลถึงได้ใช้ {ตรวจสอบ} กับพวกมัน

[การ์กอยล์ เลเวล 20]

[ระดับ: หายาก ★★★ ]

นี่คือตัวที่ปิดกั้นทางเข้าของเขามาหลายวัน

ในที่สุด หลังจากจบการต่อสู้ ไมเคิลก็รู้สึกพึงพอใจที่ได้เอาชนะอุปสรรคเช่นนี้ได้

มันคงจะง่ายกว่านี้ถ้าไม่มีการ์กอยล์อีกสองตัว แต่โชคดีที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี

ถัดมา ไมเคิลก็ตรวจสอบการ์กอยล์อีกสองตัวที่เขาสงสัย

[การ์กอยล์มีปีก เลเวล 25]

[ระดับ: หายาก ★★★ ]

[การ์กอยล์มีปีก เลเวล 25]

[ระดับ: หายาก ★★★ ]

“แค่สิ่งมีชีวิตระดับหายากสามดาวเหรอเนี่ย?” ไมเคิลพึมพำด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาเคยสงสัยว่าการมีปีกอาจจะหมายถึงระดับที่สูงกว่า บางทีอาจจะเท่ากับลัคกี้ แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น

ในความเป็นจริง พวกมันอยู่ในระดับเดียวกับการ์กอยล์ที่ไม่มีปีก

แต่ไมเคิลก็ไม่ได้ตกใจกับการเปิดเผยนี้หรอกนะ

เขารู้อยู่แล้วว่าแม้จะอยู่ในระดับเดียวกัน มันก็อาจจะมีความแตกต่างกันได้

สไลม์ปกติเป็นระดับทั่วไปหนึ่งดาว เหมือนกับก็อบลิน แต่โดยทั่วไปแล้วก็อบลินมีความหลากหลายในหลายๆ ด้านมากกว่า

“ถ้าพวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับพิเศษ แม้ว่าสายพันธุ์ของลัคกี้จะอยู่ในระดับที่สูงกว่า มันก็คงจะเป็นการต่อสู้แบบสองรุมหนึ่งที่มีโอกาสแพ้สูงมาก” ไมเคิลรำพึง

โชคดีที่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น

โชคร้ายที่การ์กอยล์ไม่ดรอปของอะไรเลย อย่างพวกผลึกวิญญาณหรืออะไรก็ตามแต่

“เป็นเพราะพวกมันถูกสร้างขึ้นมาหรือเปล่านะ?” ไมเคิลสงสัย ไม่แน่ใจนัก แต่รู้สึกว่านั่นอาจจะเป็นเหตุผล

ไม่ว่ายังไง มันก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ได้อะไรที่มีค่ามาจากการ์กอยล์เสียหน่อย

หลังจากแยกชิ้นส่วนร่างของพวกมันและใช้ {ตรวจสอบ} กับแต่ละชิ้นส่วนทีละชิ้น ไมเคิลก็ค้นพบของที่ดรอปมาดังต่อไปนี้

[โลหะผสมออบซิเดียนหลอม]

ส่วนผสมของโลหะสีเข้มและแร่ที่คล้ายออบซิเดียน ให้พื้นผิวคล้ายหินผสมผสานกับความยืดหยุ่นและความทนทานสูง

มักใช้สำหรับสร้างสิ่งก่อสร้างที่ทนทานหรือโกเลม

[เศษแร่มีเส้นเลือด]

ชิ้นส่วนที่น้ำหนักเบาแต่ทนทานและมีเส้นเลือดสีเขียวอมฟ้า มักใช้ในการประดิษฐ์เครื่องมือที่นำมานา

[แผ่นขนนก]

แผ่นโลหะที่มีความยืดหยุ่นและเบาราวกับขนนก เหมาะสำหรับการสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่มีความคล่องตัวในอากาศ

[หินแกนกลาง]

วัสดุสีดำหนาแน่น มีค่าเนื่องจากความสามารถในการกักเก็บและรักษาสมดุลของมานา

[ทรงกลมคริสตัล]

หินที่มีลวดลายเรียบเนียน ใช้ในการประดิษฐ์เครื่องตรวจจับและเครื่องขยายพลังงาน

[หินอีเธอร์]

หินโปร่งแสงสีซีดที่มีคุณสมบัติต่อต้านแรงโน้มถ่วง มักใช้ในอุปกรณ์ลอยตัว

[แกนรูน]

แกนรูปร่างไม่สม่ำเสมอที่มีรูนเรืองแสงทำหน้าที่เป็นแหล่งพลังงานสำหรับเครื่องจักรขั้นสูง

ไม่รู้ทำไม การอ่านคำอธิบายของทุกอย่างมันรู้สึกเหมือนกำลังดูสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีเลย

“ดูเหมือนว่าการ์กอยล์จะถูกเรียกว่าโกเลมงั้นเหรอ?”

สิ่งนี้ทำให้ไมเคิลนึกถึงมิร่าและอาชีพของเธอ นักเล่นแร่แปรธาตุ

ด้วยความรู้ด้านแฟนตาซีจากบนโลกของเขา มันรู้สึกเหมือนเป็นนักวิทยาศาสตร์เวทมนตร์เลย แต่เขาก็อาจจะคิดผิดก็ได้

อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาคิดถูก ไมเคิลก็แอบสงสัยอยู่ชั่วครู่ว่าวันหนึ่งมิร่าจะสามารถสร้างอะไรแบบนี้ได้หรือเปล่า

“ถ้าเธอทำได้ งั้นนักเล่นแร่แปรธาตุก็น่าจะเป็นอาชีพระดับหายากที่แข็งแกร่ง… สมมติว่ามันเป็นอาชีพระดับหายากล่ะก็นะ”