บทที่ 64 รอยแยกแห่งใหม่

ไมเคิลไม่ใช่ไบรอัน เขาจึงไม่รู้เลยว่ามิร่าเพิ่งจะแอบดูเขาโดยใช้ทักษะของเธอ

ต่อให้เขารู้ เขาก็คงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะ {ตรวจสอบ} จะไม่เปิดเผยข้อมูลอะไรที่อ่อนไหวเกี่ยวกับตัวเขามากเกินไป

ถึงอย่างนั้น ถ้าเขารู้ตัว เขาอาจจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยและบางทีอาจจะเข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมไบรอันถึงเกลียด ‘สายตา’ ของเขานัก

มองจากมุมมองของคนนอก {ตรวจสอบ} ดูเหมือนเป็นทักษะที่พวกโรคจิตอาจใช้เพื่อสอดแนมข้อมูลส่วนตัวของคนอื่น

มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นทักษะที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจเมื่อมองจากมุมมองของผู้ถูกสังเกต

หลังจากเปิดเผยและพูดคุยกันอีกสองสามเรื่อง มิร่าก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องมุ่งหน้าไปยังรอยแยกมิติแล้ว

แม้จะมีความแตกต่างของเวลาระหว่างรอยแยกมิติกับโลกความเป็นจริง แต่เวลาก็ยังมีค่าอยู่ดี

เรื่องอื่นที่ต้องพูดคุยสามารถเอาไว้คุยกันตอนที่ไปถึงแล้วก็ได้

ไมเคิลพอใจกับคำตัดสินใจนี้มาก

ที่ตั้งของรอยแยกระดับ 2 นี้อยู่ใกล้กว่ารอยแยกมิติแบบแปดเปื้อนโลกก็อบลินระดับ 1 เสียอีก

ด้วยความเร็วในปัจจุบันของเขาเร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปถึงสิบเท่าไมเคิลสามารถไปถึงที่นั่นได้ในเวลาไม่กี่วินาทีหากเขาวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด

ความใกล้ชิดนี้ทำให้ไมเคิลสงสัยว่าการจัดตั้งสาขาของสมาคมนั้นเป็นการจงใจ เมื่อพิจารณาจากระยะห่างที่ใกล้กับรอยแยกระดับ 2

รอยแยกระดับ 1 แม้จะเกิดอุบัติเหตุขึ้น ก็ยังสามารถรับมือได้

มอนสเตอร์อย่างก็อบลินสามารถต้านทานได้โดยคนธรรมดา และด้วยผู้ดูแลที่แข็งแกร่งอย่างตาเฒ่าหลิว โอกาสที่จะเกิดภัยพิบัติก็มีน้อยมาก

แน่นอนว่ายังอาจมีผู้บาดเจ็บล้มตาย แต่ถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวยและผู้คนในพื้นที่เตรียมพร้อม ภัยคุกคามก็สามารถควบคุมได้

นี่คือส่วนหนึ่งของเหตุผลที่มนุษยชาติสามารถรอดพ้นจากมอนสเตอร์ระลอกแรกบนออโรร่ามาได้เพราะมอนสเตอร์อย่างก็อบลินนั้นค่อนข้างอ่อนแอ

แต่สำหรับรอยแยกระดับ 2 ที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับ 1 นั้น ไม่เป็นเช่นนั้นเลย

แม้แต่ในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 2 ก็มีน้อยคนนักที่จะยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปในรอยแยกมิติเพียงลำพัง

ด้วยการที่สมาคมอยู่ใกล้กับรอยแยกมิติเช่นนี้ จึงมั่นใจได้ว่าในกรณีฉุกเฉิน ผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งที่ประจำการอยู่ที่นั่นจะสามารถตอบสนองได้ทันท่วงที

เนื่องจากการวิ่งไม่ใช่ทางเลือกสำหรับทุกคน ไมเคิลและเด็กสาวอีกสองคนจึงต้องเลือกระหว่างการเดินหรือการนั่งรถ

พวกเขาย่อมเลือกทางที่ง่ายที่สุด

นั่งรถสิ

ชีวิตไม่ใช่สถานที่ที่ต้องมาตัดสินใจทำเรื่องยากๆ โดยไม่จำเป็น

ที่ตั้งของรอยแยกระดับ 2 ต่างจากรอยแยกระดับ 1 ตรงที่มันไม่ใช่สถานที่ที่ไมเคิลคุ้นเคยมากนัก

อย่างไรก็ตาม ความคุ้นเคยกับพื้นที่ก็ไม่ได้จำเป็นสำหรับการเข้าไปในรอยแยกมิติ

ไม่เหมือนกับรอยแยกมิติแบบแปดเปื้อนโลกก็อบลินที่มีโรงพยาบาลอยู่ใกล้ๆ จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของบริเวณนี้คือโรงเรียนรัฐบาลแห่งที่ 9 ของเมืองวูดสโตน

ตัดสินจากหมายเลขของโรงเรียน ก็ชัดเจนเลยว่าจำนวนนักเรียนน่าจะสูงมาก หรือไม่ก็คุณภาพอาจจะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

โรงเรียนที่อยู่ในอันดับที่ 1 สามารถเทียบได้กับสถาบันเอกชนที่มีทรัพยากรมากมาย ในขณะที่โรงเรียนอันดับที่ 9 มีจำนวนนักเรียนมากที่สุดแต่กลับมีทรัพยากรน้อยกว่ามาก

‘ก็จริงนะ ในทางเทคนิคแล้วโรงเรียนก็เป็นสถานที่ที่ดีในการเก็บเกี่ยวอารมณ์ด้านลบ

ลืมเรื่องนักเรียนไปได้เลยขนาดครูยังเครียดเลย’

ที่ตั้งของรอยแยกมิตินี้ยิ่งดูไร้สาระกว่าร้านขายยาของตาเฒ่าหลิวเสียอีกมันอยู่ในโรงแรม

“นี่เป็นสมดุลเชิงบวกสำหรับรอยแยกมิติงั้นเหรอ?” ไมเคิลคิด สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดเมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา

แน่นอนว่า รอยแยกมิติไม่ได้อยู่ภายในตัวอาคารของโรงแรม แต่ซ่อนอยู่ภายในคฤหาสน์รับรองพิเศษที่อยู่ด้านหลังต่างหาก

นี่คือที่ที่ไมเคิลและเด็กสาวทั้งสองตรงดิ่งไปทันทีเมื่อมาถึง

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้คฤหาสน์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูเปิดก็หยุดพวกเขาไว้

พวกเขาขอพบผู้ดูแล และไม่นานหญิงชราคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

สิ่งที่ตามมาคือพฤติกรรมลับๆ ล่อๆ ในแบบที่ใครๆ ก็คาดหวังจากสมาคมลับ

ไมเคิลอดไม่ได้ที่จะสงสัยขณะที่เขามองดูหญิงชรานำพวกเขาไปยังทางเข้าของรอยแยกมิติ

ทำไมคนเก่งๆ ที่ฉันเจอจากสมาคมถึงมีแต่คนแก่ทั้งนั้นเลยนะ?

และทำไมพวกเขาถึงยังทำงานอยู่อีก?

คำว่า “เกษียณ” มันทำให้พวกเขารู้สึกป่วยหรือไง?

ขณะที่ความคิดเหล่านี้แล่นอยู่ในหัว เขาก็ตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้ดูแลหญิงชรากำลังพูด

“เนื่องจากพวกคุณกำลังจะเข้าไปในรอยแยกมิติในตอนนี้ ฉันเลยพาพวกคุณชมคฤหาสน์ไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกคุณออกมาแล้ว เรามีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานไว้บริการเพื่อความสะดวกของพวกคุณมีที่ให้อาบน้ำ มีอาหาร และมีเสื้อผ้าให้ถ้าพวกคุณไม่มีมาด้วย นอกจากนี้ เรายังมีสิทธิประโยชน์ขั้นสูง อย่างการรับซื้อซากศพที่นี่แทนที่จะต้องขนไปที่สมาคม และการขายไอเทมบางอย่างด้วย แต่อย่างไรก็ตาม ตัวเลือกเหล่านี้ก็ไม่ได้ดีเท่ากับสิ่งที่ศูนย์การค้าของสมาคมมีให้หรอกนะ”

หญิงชราพูดต่อ โดยระบุคุณสมบัติอีกสองสามอย่างที่ทำให้ไมเคิลประทับใจ

เมื่อเทียบกับบริการใกล้กับรอยแยกระดับ 2 แห่งนี้ บริการของตาเฒ่าหลิวดูเหมือนจะมีไว้สำหรับคนจนเลยทีเดียว

หรือบางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับลักษณะของรอยแยกและประเภทของคนที่มาเยือนพวกมันก็ได้

คนที่สามารถกวาดล้างรอยแยกระดับ 2 ได้ย่อมเป็นชนชั้นนำอยู่แล้ว และบางทีสิทธิประโยชน์บางอย่างก็อาจจะมาพร้อมกับสถานะเหล่านั้น

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงตำแหน่งของรอยแยกมิติ เช่นเดียวกับทางเข้าของรอยแยกแบบแปดเปื้อนโลกก็อบลิน ที่นี่ก็ดูเหมือนรอยฉีกขาดในความว่างเปล่าเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม มันมีขนาดใหญ่กว่ามากอย่างน้อยก็ใหญ่กว่าเป็นเท่าตัวและพลังงานความปั่นป่วนที่ปล่อยออกมาก็รุนแรงกว่ามาก

มองแวบแรก ใครๆ ก็บอกได้ว่ามันคือลางร้าย แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ไมเคิลรู้สึกตื่นเต้น

ไมเคิลไม่รู้ว่ามีอะไรรอเขาอยู่ข้างใน แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือทุกสิ่งในนั้นจะเปลี่ยนเป็นเงินสำหรับเขา

“เอาล่ะ ตอนนี้เวลา 11:53 น. และพวกคุณมีเวลาจนถึง 15:00 น. ในการออกมา ความแตกต่างของเวลาคือ 1:8 ดังนั้นพวกคุณจึงมีเวลาเต็มวันข้างใน ซึ่งเท่ากับสามชั่วโมงที่นี่ ฉันไม่ต้องอธิบายใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกคุณออกมาสาย?”

“ไม่ค่ะ ขอบคุณที่นำทางมานะคะ” มิร่า ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มที่ได้รับมอบหมาย ตอบรับ

สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นหากพวกเขาใช้เวลาเกินกำหนด คำตอบนั้นง่ายมาก

จะมีคนที่แข็งแกร่งจากโลกภายนอกเข้าไปในรอยแยกมิติเพื่อลากพวกเขาออกมา

หากไม่มีเหตุผลที่ดีสำหรับความล่าช้าเช่น การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของมอนสเตอร์ที่ทรงพลังพวกเขาจะต้องเผชิญกับการลงโทษจากสมาคม

นี่คือหน้าที่อีกอย่างหนึ่งของผู้ดูแลรอยแยกมิติ: เพื่อตรวจสอบและให้ความช่วยเหลือผู้ที่อยู่ภายในรอยแยกมิติ