ตอนที่ 448 กองทัพ “ผู้เป็นอมตะ”

เดอริสเซนย่อมเดาผิด กองทหารของกองพลทหารองครักษ์ที่มาสกัดกั้นมีเพียง 1 หมื่น 4 พันคนเท่านั้น แถมตลอดยังหลีกเลี่ยงการผ่านหมู่บ้านมาตลอด จึงไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขาเลย

อันที่จริง ต่อให้มีคนปรัสเซียพบความผิดปกติ กว่าจะรายงานมาถึงเขา กองพลทหารองครักษ์ก็คงจะเข้ามาประจันหน้าแล้ว

หลังจากโจเซฟทราบว่ากองทัพปรัสเซียมีการเคลื่อนกำลังพลขนานใหญ่ ก็รู้ทันทีว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ราติบอร์อย่างแน่นอน เรียกได้ว่า ด้วยความเร็วในการเดินทัพของกองพลทหารองครักษ์ การซุ่มโจมตีย่อมไม่พลาดเป้าแน่นอน

นี่คือข้อได้เปรียบของยุทธวิธีล้อมเมืองเพื่อตีทัพหนุน ข้ารู้ว่าพวกเจ้าจะต้องไปเสริมกำลังและต้องใช้เส้นทางนี้แน่นอน ดังนั้นข้าก็จะสามารถดักซุ่มโจมตีกองทัพหนุนได้อย่างแม่นยำ

ไม่นาน ในสายตาของทหารปรัสเซียก็ปรากฏแนวทหารราบสีขาวเป็นเส้นตรง ค่อยๆ รุกคืบเข้ามาหาทางฝั่งตน ท่ามกลางเสียงกลองศึกที่ดังกึกก้องอย่างเป็นระเบียบ

เดอริสเซนเห็นว่าทางฝั่งตนมีทหารเพียงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่จัดกระบวนทัพเสร็จ แต่ก็จำต้องสั่งให้เตรียมรับมือทันที

โชคดีที่เมื่อครู่ทหารม้าเบาที่ทำหน้าที่ลาดตระเวนรายงานว่า กองทัพฝรั่งเศสน่าจะมีเพียง 1 หมื่นกว่าคนเท่านั้น กองพลฟินน์บวกกับทหารราบอีกสองกรมทางฝั่งเขา ก็มีกำลังพลเกือบ 9 พันนายแล้ว ต่อให้กระบวนทัพจะไม่เป็นระเบียบนัก การยื้อเวลาไว้สักสองชั่วโมงก็ยังน่าจะทำได้

รอจนกองกำลังหลักของเขาจัดกระบวนทัพเสร็จ ก็จะสามารถใช้กำลังพลที่เหนือกว่าบุกโจมตีกลับใส่คนฝรั่งเศสได้ ข้างหลังเขายังมีทหารอีกถึง 1 หมื่น 7 พันกว่าคนเชียวนะ!

เสียงกลองของกองทัพฝรั่งเศสใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ที่ด้านหน้าแนวทหารราบของปรัสเซีย ร้อยตรีโอลิฟแห่งกองพันทหารราบเบารักษาพระองค์ปรัสเซียกำลังหมอบอยู่หลังกอหญ้าแห้ง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังธงที่มีตราสัญลักษณ์ “โลมาสะพายดาบ” อยู่ไกลๆ ถ้าเขาจำไม่ผิด นั่นน่าจะเป็นกองพลทหารองครักษ์ที่สองแห่งราชวงศ์ฝรั่งเศส

เขาประเมินระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่าย ตะโกนสั่งให้ทหารรอบๆ ตั้งสติให้มั่น จากนั้นก็ค่อยๆ ยกปืนยาวพอทสดัมรุ่น M1741 ในมือขึ้น

ปืนรุ่นนี้ถูกพัฒนามาจากปืนคาบศิลารุ่น M1741 จุดเด่นที่สำคัญที่สุดคือ ภายในลำกล้องปืนมีเกลียว ซึ่งทำให้กระสุนที่ยิงออกไปหมุนควงได้ จึงสามารถพุ่งตรงไปได้อย่างแม่นยำ

ในยุคปืนลำกล้องเรียบที่ความแม่นยำในระยะเกิน 30 เมตรขึ้นอยู่กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ นี่ถือเป็นอาวุธสุดล้ำค่าอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากต้นทุนการผลิตสูงมาก แถมยังบรรจุกระสุนยาก จึงมีเพียงทหารราบเบาระดับหัวกะทิจำนวนน้อยนิดเท่านั้นที่มีไว้ครอบครอง

และโอลิฟก็คือหนึ่งในนั้น

ไม่นานเขาก็เลือกเป้าหมายได้ นั่นคือมือกลองที่อยู่ใกล้ที่สุด ดูจากอายุน่าจะประมาณสิบแปดสิบเก้าปี รูปร่างสูงโปร่ง

หากสังหารเจ้านี่ได้ จะต้องส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อขวัญกำลังใจของคนฝรั่งเศสที่อยู่ข้างหลังเขาได้อย่างแน่นอน

เขาเลียริมฝีปาก หรี่ตาเล็งไปที่มือกลองหนุ่มคนนั้น

ระยะห่างประมาณ 80 ก้าว โอลิฟสัมผัสได้ถึงสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านข้างกาย มั่นใจว่าไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อกระสุนปืน จากนั้นเขาก็เหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด

ระยะนี้อาจจะไกลไปสักหน่อย แต่เขามีความมั่นใจในฝีมือการยิงปืนของตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม

สิ้นเสียง “ปัง!” ดังสนั่น สายสะพายกลองที่หน้าอกของมือกลองคนนั้นก็ขาดสะบั้นลง มือกลองราวกับถูกค้อนทุบเข้าที่หน้าอย่างจัง หงายหลังล้มคว่ำลงไป

ร้อยตรีโอลิฟผิวปากด้วยความภาคภูมิใจ ลุกขึ้นยืนดึงก้านกระทุ้งออกมา แหย่เขี่ยขี้เถ้าในลำกล้องปืน จากนั้นก็เทดินปืนลงในรังเพลิงเล็กน้อย ปิดฝาครอบลง แล้วจับตัวปืนตั้งขึ้น เทดินปืนลงไป กระทุ้งให้แน่น แล้วค่อยใส่กระสุนปืนตามลงไป

จากนั้นเขาก็ควานหาค้อนจากด้านหลัง แล้วเริ่มใช้แรงทุบก้านกระทุ้ง นี่คือปัญหาเรื้อรังของปืนมีเกลียว เนื่องจากกระสุนปืนมีขนาดใหญ่กว่าปากกระบอกปืนเล็กน้อย จึงต้องใช้ค้อนตอกกระสุนเข้าไป

ทว่า เขาเพิ่งจะทุบไปได้สองที หางตาก็เหลือบไปเห็นมือกลองที่ตนเพิ่งจะยิงโดนไปเมื่อครู่ กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน!

“โอ้ พระเจ้า!” โอลิฟเบิกตากว้างทันที “เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?!”

เขามั่นใจได้เลยว่าตัวเองยิงเข้าที่หน้าอกของเจ้านั่นอย่างแน่นอน สายสะพายกลองที่ขาดสะบั้นก็คือหลักฐานชั้นดี

แต่ในเวลานี้ ที่หน้าอกของมือกลองคนนั้นกลับไม่มีรอยเลือดเลยแม้แต่น้อย บนเครื่องแบบสีขาวของคนฝรั่งเศส หากเปื้อนเลือดจะเห็นได้ชัดเจนมาก เขายังคงก้มหน้าผูกสายสะพายกลอง ดึงไม้กลองสำรองออกมา แล้วรีบวิ่งตามแนวทหารราบไป และเริ่มตีกลองอีกครั้ง

โอลิฟมองปืนในมือด้วยความสงสัย กัดฟันทุบกระสุนปืนลงไปจนสุด จากนั้นก็ยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง

ครั้งนี้มือกลองคนนั้นถูกนายทหารข้างๆ บังเอาไว้ เขาจึงเล็งไปที่ร้อยโทชาวฝรั่งเศสคนนั้นแทน

ปลายกระบอกปืน M1741 พ่นประกายไฟออกมา นายทหารคนนั้นร่างเอียงวูบ ล้มตะแคงลงกับพื้น แต่เพียงไม่ถึงสามวินาที เขาก็ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งภายใต้การประคองของทหารหลายคน

“เป็นไปไม่ได้! นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด…”

โอลิฟถอยหลังไปหลายก้าวอย่างทำตัวไม่ถูก ยอมทิ้งโอกาสยิงปืนที่เหลืออยู่อีกครั้ง หันหลังวิ่งหนีไปทันที

ทหารราบเบาปรัสเซียที่อยู่รอบๆ ตัวเขาก็เริ่มทำการยิงอย่างต่อเนื่องเช่นกัน แต่ยกเว้นเพียงคนเดียวที่บังเอิญยิงไปโดนคอของทหารฝั่งตรงข้ามเข้า เป้าหมายของคนอื่นๆ ต่างก็ลุกขึ้นมาได้อีกครั้งหลังจากถูกยิง คู่มือการฝึกทหารราบเบาในยุคนี้กำหนดให้เล็งไปที่หน้าอกและหน้าท้องของศัตรู เพราะเป้าหมายใหญ่กว่า

ทหารราบปรัสเซียมองดูพวกทหารราบเบาที่ถอยร่นกลับมาอยู่ข้างหลังพวกเขาด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าพวกนั้นเพิ่งจะเห็นผีมาอย่างนั้นแหละ

แต่ไม่นาน พวกเขาก็รู้ถึงสาเหตุนั้น เพราะว่าพวกเขาเองก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์เดียวกัน

เมื่อแนวทหารราบฝรั่งเศสรุกคืบเข้ามาจนถึงระยะ 50 ก้าว บรรดานายทหารก็ออกคำสั่งให้ระดมยิง

สิ้นเสียงระเบิด “ปัง ปัง” ดังสนั่น ควันปืนสีดำก็ปกคลุมไปทั่วสมรภูมิ ทหารฝรั่งเศสเกือบร้อยนายล้มหงายหลังลงไปกับพื้น

แต่ไม่นาน ทหารปรัสเซียก็มองทะลุผ่านม่านควันปืน เห็นภาพลางๆ ว่าคนฝรั่งเศสที่ถูกยิงส่วนใหญ่กลับใช้ปืนยันตัวลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

พวกปรัสเซียต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ศัตรูพวกนั้นไม่ได้สวมเกราะหน้าอกหรืออะไรทำนองนั้นอย่างเห็นได้ชัด แต่กระสุนปืนกลับยิงพวกมันไม่ตาย

แนวทหารราบปรัสเซียที่เดิมทีก็บิดเบี้ยวอยู่แล้ว เริ่มเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที ทหารบางคนถึงกับลืมบรรจุกระสุน และเริ่มทำเครื่องหมายกางเขนสวดภาวนา

ดาวูมองดูทหารสื่อสารของตัวเองที่ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเหยเก ก็รู้สึกแทบไม่อยากเชื่อสายตา แม้ว่ากรมเสนาธิการจะพูดย้ำแล้วย้ำอีกว่า “แผ่นเกราะกันกระสุน” แบบนั้นสามารถป้องกันกระสุนปืนได้ แต่เขาก็ยังคงไม่ค่อยไว้ใจของบางๆ แบบนี้อยู่ดี

ทหารสื่อสารคนนั้นกุมหน้าท้อง ดึงแผ่นเกราะตรงนั้นออกมา จากนั้นก็เลิกเสื้อขึ้น

ดาวูมองเห็นรอยช้ำสีดำขนาดใหญ่บนหน้าท้องของเขาทันที แต่เห็นได้ชัดว่ากระสุนปืนถูกสกัดเอาไว้ด้านนอก เขาหันไปมองแผ่นเกราะบนพื้นอีกครั้ง มันมีรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมเกิดขึ้นแล้ว และด้านหลังก็มีรอยนูนขึ้นมา

เสียงกลองด้านข้างดังถี่ขึ้นกะทันหัน การฝึกฝนเป็นเวลานานทำให้ดาวูหันไปสั่งทหารตามสัญชาตญาณ:

“หยุดเดิน

“เตรียมพร้อม

“…

“ยิง!”

ปืนคาบศิลาหลายพันกระบอกพ่นประกายไฟออกมาเกือบจะพร้อมกัน แนวทหารราบของปรัสเซียก็เกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที

ชั่วขณะหนึ่ง ทหารปรัสเซียจำนวนไม่น้อยต่างหันไปมองเพื่อนร่วมรบที่ถูกยิง ราวกับกำลังรอให้พวกเขาเหล่านั้นลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

ทว่า นอกจากเลือดและเสียงร้องโหยหวนแล้ว ก็ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้นเลย

ทางฝั่งกองพลทหารองครักษ์ก็เริ่มทำการระดมยิงรอบที่สองอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้ นอกเหนือจากทหารราบปรัสเซียสองกรมนั้นแล้ว ทหารที่เหลือก็เริ่มหันหลังวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว

กองกำลังทหารราบรักษาพระองค์ปรัสเซียอันแข็งแกร่ง พังทลายลงตั้งแต่หลังจากการระดมยิงรอบที่สองของศัตรู!

ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิงไม่ตาย ในขณะที่ฝ่ายตัวเองกลับถูกสังหารไปเป็นจำนวนมาก ล้วนยากที่จะรักษาความกล้าหาญในการสู้รบต่อไปได้