ตอนที่ 53 ป่วยแล้วก็ไม่ยอมส่งข่าวมาบอก
แปลโดย เนสยังเสิ่นเมิ่งชะงักมือ ไม่เคาะประตูแล้ว ผลักประตูเข้าไปเลย
“พ่อ แม่ หนูระ…กลับมาแล้วจ้ะ”
เสิ่นเมิ่งเข็นจักรยานเข้าไปในลานบ้านอย่างร้อนใจ ลู่หมิงเลี่ยงที่อยู่ข้างหลังก็ดึงชายเสื้อพี่ชาย
“พี่ ได้ยินไหม เหมือนคุณตาจะป่วยนะ ฉันได้ยินเสียงคุณตาไอด้วย”
“อย่าเพิ่งส่งเสียงไป เดี๋ยวแม่จะตกใจ”
หวังคุ่ยจือที่กำลังประคองแก้วน้ำให้เสิ่นฟู่กุ้ยในห้อง ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ตาเฒ่า ฉันหูแว่วไปหรือเปล่า ทำไมถึงได้ยินเสียงลูกสาวเราล่ะ”
“แค่กๆๆๆ ยายพูดบ้าอะไรเนี่ย เสี่ยวเมิ่งยังไม่หายดีเลย จะมาบ้านได้ยังไงกัน อีกอย่างบ้านแม่สามีนางก็ไม่ใช่คนคุยง่าย นางกลับมาเดี๋ยวก็ต้องทะเลาะกันอีก แค่กๆๆ…”
“พ่อ แม่ หนูรกลับมาแล้วจ้ะ”
หวังคุ่ยจือมองออกไปข้างนอกด้วยความประหลาดใจ แก้วน้ำที่กำลังจะป้อนเข้าปากเสิ่นฟู่กุ้ย ถูกวางแหมะลงบนโต๊ะเตี้ยบนเตียงเตาทันที
“โอ๊ย ฉันก็บอกแล้วไงว่าเป็นเสี่ยวเมิ่ง ตาเฒ่านี่ก็หาว่าไม่ใช่ ลูกสาว ลูกสาวทำไมถึงมาได้ล่ะ ร่างกายหายดีหรือยังจ๊ะ แม่อยู่ในห้องทิศตะวันตกนะ!”
นางรีบวิ่งลุกลี้ลุกลนออกไป โดยไม่ได้สนใจเสิ่นฟู่กุ้ยที่กำลังอ้าปากรอจะดื่มน้ำเลยสักนิด
“แค่กๆๆ ยายเฒ่า น้ำล่ะ…”
หลังจากเสิ่นเมิ่งจอดจักรยานเสร็จ ก็รีบพาเด็กๆ เข้าไปในห้องโถง เดินวนดูรอบหนึ่งก็ไม่เห็นใคร พอได้ยินว่าอยู่ในห้องทิศตะวันตก ก็เลยเดินไปทางนั้น เกือบจะชนกับหวังคุ่ยจือที่วิ่งสวนออกมาพอดี
“แม่ ช้าๆ หน่อยจ้ะ”
“โอ๊ย ลูกสาว ทำไมถึงมาได้ล่ะ เหนื่อยไหม มาพักก่อนสิ เดี๋ยวแม่ไปรินน้ำมาให้นะ หลานชายหลานสาวของแม่ก็มาด้วย คุณยาย… คุณยายจะหาขนมมาให้พวกหนูกินนะ!”
“แม่ ยังไม่ต้องยุ่งหรอกจ้ะ ก่อนมาพวกเขากินข้าวกันมาแล้ว ไม่หิวหรอก พ่อล่ะ พ่อป่วยหรือเปล่าจ๊ะ?”
หวังคุ่ยจือร้อง “อุ๊ย” ออกมา “แย่แล้วๆ เมื่อกี้พ่อแกจะกินน้ำ แม่ดันลืมไปเลย พ่อแกอยู่ในห้องทิศตะวันตกนั่นแหละ ห้องเล็กๆ ที่ต่อเติมจากห้องโถงเอาไว้ให้น้องชายแกนอน พอเห็นพ่อแกป่วย ก็กลัวว่าลมจะโกรกเข้ามา อาการพ่อแกก็เลยกำเริบหนักขึ้น”
นางเดินไปที่ห้องทิศตะวันตก เสิ่นเมิ่งและเด็กๆ ก็รีบเดินตามไปติดๆ
ครู่ต่อมา ในที่สุดเสิ่นฟู่กุ้ยก็ได้ดื่มน้ำ พอรู้สึกสบายขึ้นมานิดหน่อย ก็เริ่มไออีกครั้ง
“ป่วยมานานแค่ไหนแล้ว ทำไมไม่ฝากใครไปส่งข่าวให้หนูรู้บ้างล่ะจ๊ะ!”
“ก็เป็นๆ หายๆ น่ะ พออากาศเย็นลงก็เลยโดนหวัดเล่นงาน เป็นๆ หายๆ มาสองวันนี้เริ่มหนักขึ้น ก็เลยไม่ได้ไปทำงาน ไปหาหมอมาแล้ว หมอบอกไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องห่วงหรอกนะ”
เสิ่นฟู่กุ้ยพูดปนหัวเราะ มองดูลูกสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างแข็งแรงดี แถมหลานๆ ทั้งหลายก็ดูสะอาดสะอ้าน บนใบหน้าก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ดูท่าช่วงที่ผ่านมา ลูกสาวคงจะดูแลเด็กๆ เป็นอย่างดี
“พ่อแกพูดถูกแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่อากาศมันเย็นลง เลยโดนหวัดนิดหน่อย อีกสองวันก็หายแล้ว”
เสิ่นเมิ่งเงยหน้ามองรอบๆ ห้อง แล้วก็แหงนมองดูหลังคา ถ้าไม่ซ่อมแซมล่ะก็ ฤดูหนาวนี้หลังคาบ้านคงได้พังลงมาแน่ๆ!
“งั้นก็ดีแล้ว หมิงหยาง พวกลูกเล่นเป็นเพื่อนคุณตาอยู่ในห้องนะ เดี๋ยวแม่กับคุณยายจะไปเอาของลงจากจักรยานก่อน”
“ครับ”
หวังคุ่ยจือขมวดคิ้วเดินตามเสิ่นเมิ่งออกไป พอเห็นตะกร้าสองใบบนจักรยาน คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก
“คุณพระช่วย ลูกสาวเอ๊ย นี่ลูกทำอะไรเนี่ย ทำไมถึงเอาของมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ”
“แม่ ของพวกนี้หนูเอามาให้พ่อกับแม่นะจ๊ะ แล้วก็มีของหลานๆ ด้วย เดี๋ยวหนูต้องไปทำธุระที่ตัวอำเภอ ให้เด็กๆ อยู่กินข้าวกับแม่ที่บ้านก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมา ถ้ากลับมาทันก็กินด้วยกัน ถ้าไม่ทันแม่ก็กินกันก่อนเลย ไม่ต้องรอหนูนะ”
หวังคุ่ยจือหลังค่อมแบกตะกร้าใบหนึ่ง เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจว่า “ไปทำธุระอะไรที่ตัวอำเภอล่ะ อุตส่าห์มาทั้งที ทำไมไม่อยู่คุยกับแม่นานๆ หน่อยล่ะ!”
เสิ่นเมิ่งเล่าเรื่องที่เคยบอกลู่หมิงฟางไปก่อนหน้านี้ให้หล่อนฟังอีกรอบ เอาตะกร้าสองใบวางไว้บนโต๊ะเตี้ยในห้องโถง แล้วค่อยๆ หยิบของข้างในออกมาทีละชิ้น
ทั้งลูกอม ขนมไข่ เครื่องดื่มมอลต์สกัด นมผงสำหรับผู้สูงอายุ ผลไม้กระป๋อง ไข่ไก่ หมูสามชั้นสามชั่ง ผ้าตัดเสื้อ รองเท้า ถุงเท้า…
วางจนเต็มโต๊ะไปหมด
หวังคุ่ยจือ: “…”
เกิดมาจนป่านนี้ นางยังไม่เคยเห็นของดีๆ เยอะแยะขนาดนี้มาก่อนเลย ตอนนี้กลับมากองอยู่ตรงหน้านางหมดแล้ว
“ลูกสาว นี่… นี่ลูกเอาของมาเยอะแยะขนาดนี้ทำไม เอาเอากลับไปเก็บไว้กินเองเถอะ พ่อกับแม่ไม่ได้อยากกินหรอก”
เสิ่นเมิ่งก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอรีบจะไปตัวอำเภอ
“แม่ไม่ต้องกลัวนะ หนูแยกบ้านแล้วนะจ๊ะ ต่อไปหนูอยากจะให้อะไรพ่อกับแม่หนูก็ให้ได้ พ่อกับแม่เลี้ยงหนูมาจนโต หนูควรจะกตัญญูต่อพ่อกับแม่ พ่อกับแม่เอาของไปกินเถอะจ้ะ เอาไปเก็บล็อกไว้ในตู้เลยนะ ห้ามให้ใครเด็ดขาด เสื้อผ้าสองชุดนี้พ่อกับแม่ใส่ได้พอดีแน่ๆ ส่วนผ้านี่ก็ให้เสี่ยวปิน แกก็โตแล้ว อีกสองปีก็ต้องแต่งงานแต่งการ ก็ต้องมีเสื้อผ้าดีๆ ใส่บ้าง ส่วนห่อนี้เป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ของพวกหมิงหยาง เอาไปให้หลานๆ ดูว่าพอใส่ได้ไหม ถ้าใส่ไม่ได้ก็เอาไปทำรองเท้า ลูกอมก็ให้เด็กๆ กินไป ส่วนที่เหลือแม่ก็ดูแล้วเอาไปเก็บในตู้ก็แล้วกัน”
หวังคุ่ยจือยังอยากจะปฏิเสธ แต่พอมองเห็นสีหน้าจริงจังของลูกสาว คำพูดที่จุกอยู่ที่คอก็พูดไม่ออก
นางมือสั่นค่อยๆ เก็บของใส่ตะกร้าทีละชิ้น เอาเข้าไปในห้องทิศตะวันตก เก็บเข้าตู้จนหมด บนโต๊ะในห้องโถงยังเหลือลูกอมหนึ่งห่อ ไข่ไก่ยี่สิบฟอง แล้วก็หมูสามชั้นอีกสามชั่ง
เสิ่นเมิ่งบอกลาพ่อแม่และเด็กๆ เสร็จ ก็ปั่นจักรยานตรงไปที่ตัวอำเภอทันที
ที่โรงพยาบาล
เฉิงอวี้เฟินมองดูเฉิงหย่วนที่มาพร้อมกับหวังจินเอ๋อ ในมือถือของมาไม่น้อย ทั้งสองคนมาถึงแต่เช้าตรู่ ชะเง้อคอมองออกไปข้างนอกด้วยความกระวนกระวายใจ
“สงสัยคงจะสายหน่อย สหายเสิ่นที่บ้านมีเด็กๆ หลายคน คงต้องจัดการธุระก่อน ไม่ต้องรีบร้อนหรอก”
คำปลอบโยนของเฉิงอวี้เฟิน ทำให้หวังจินเอ๋อรู้สึกขวยเขินเล็กน้อย เมื่อคืนพอนางกลับไปถึงบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าโดนคนหลอกเข้าให้แล้ว ใครจะไปรู้ว่าพอลองสืบดูก็เจอเรื่องเข้าจริงๆ
จ้าวเหว่ยเป็นทหารในความดูแลของลู่เจิ้นผิงจริงๆ หวังจินเอ๋อระวังตัว ไม่ได้เล่าเรื่องของตัวเอง แต่จ้าวเหว่ยคิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็เลยเอาไปเล่าให้เฉิงหย่วนฟัง
ลึกๆ แล้วเฉิงหย่วนรู้ดีว่าแม่ของเขาเข้าไปในอำเภอเพื่อหาคุณอาให้ช่วยซื้อวิทยุให้ พอกลับมาถึงบ้านก็กะจะถามข่าวคราวดูเสียหน่อย ไม่นึกเลยว่าแม่จะไปก่อเรื่องวุ่นวายซะขนาดนี้
“ลูกเอ๊ย เชื่อที่คุณอาบอกเถอะ เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอก แม่ตกลงกับสหายเสิ่นคนนั้นไว้แล้ว เขาไม่เอาไปพูดจาส่งเดชหรอก”
สีหน้าของเฉิงหย่วนยังคงดูไม่ค่อยสู้ดีนัก ร้อง “จิ๊” ออกมา แล้วก็หันไปมองข้างนอกอีกครั้ง
เสิ่นเมิ่งปั่นจักรยานมาอย่างรวดเร็วจนถึงโรงพยาบาลในอำเภอ อุ้มกล่องใบหนึ่งเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเฉิงอวี้เฟิน
ในใจเธออยากจะเอารถยนต์ในมิติออกมาขับใจจะขาด ถ้าไม่ได้จริงๆ เอารถจักรยานไฟฟ้าก็ยังดี จักรยานนี่มันกินแรงเกินไปแล้ว เธอทนออกกำลังกายหนักๆ แบบนี้ไม่ไหวจริงๆ
“มาแล้วๆ เสี่ยวหย่วน คนที่เกล้าผมคนนั้นแหละ”
เฉิงหย่วนกวาดสายตามองไปในฝูงชน แล้วก็ชะงักงันไป
ผู้หญิงคนนั้นตาโตฟันขาว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เพราะเดินเร็วไปหน่อย ปอยผมเลยตกลงมาระหน้าผาก และยังมีปอยผมซุกซนอีกเส้นตกลงมาปรกที่ปลายจมูก เขาได้แต่คิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างสวยเหลือเกิน!
0 Comments