ตอนที่ 51 กินกันดังแจ๊บๆ อย่างเอร็ดอร่อย
แปลโดย เนสยังหลิวซานจินหน้าซีดเผือดมองดูลูกชายและลูกสะใภ้รอบๆ ตัว นางสั่นไปทั้งตัว ในใจก็รู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง หลายปีมานี้นางเก็บเงินไว้ได้บ้าง แม้จะมีเงินเดือนของลู่เจิ้นผิงส่งมาให้ทุกเดือน แต่นางก็ยังใช้ชีวิตอย่างตระหนี่ถี่เหนียว เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่บ้านเดิมของนางใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก มักจะต้องการให้นางคอยจุนเจืออยู่เสมอ
“เจียเหอเอ๊ย แกลองดูสิ ทั่วทั้งหมู่บ้านมีกี่บ้านที่แยกบ้านกัน ตอนนี้พี่ใหญ่ของแกหูเบาเชื่อคำยุยงของนังแพศยานั่น คิดจะทำให้บ้านเราแตกแยกนะ แถมยังเอาอนาคตของน้องชายแกมาขู่แม่อีก แม่ปวดใจเหลือเกิน แล้วทำไมเวลาแบบนี้แกถึงได้ไม่รู้จักความแบบนี้ล่ะ?”
เมื่อก่อนพอลู่เจียเหอได้ยินนางพูดแบบนี้ ก็จะใจอ่อน แต่มาวันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ท่าทีของเขาแข็งกร้าวมาก
“แม่ แม่ไม่อยากแยกบ้านก็ไม่ต้องแยก บังคับวัวให้กินน้ำไม่ได้หรอก แม่เป็นแม่สามี เสิ่นเมิ่งไม่กล้าว่าอะไรแม่หรอก ต่อให้นางจะโวยวายยังไง คนที่เสียชื่อเสียงก็นางนั่นแหละ น้องเล็กได้เป็นผู้ดูแลโกดังของหน่วยผลิตก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
หลิวซานจินถูกเขาพูดจนจุกอก นางเหลือบมองไปที่ประตูบ้านอย่างเงียบๆ ตาเฒ่าเอ๊ย เมื่อไหร่ตาจะกลับมา ฉันกำลังจะถูกลูกๆ บีบให้ตายอยู่แล้ว ช่างอาภัพจริงๆ ร้องไห้ไปก็ไม่มีใครฟัง
“ได้ๆๆ ให้ ให้หมดนั่นแหละ เจ้าสี่ แกไปตามผู้ใหญ่บ้านสกุลลู่ของเรามา แล้วก็ผู้ใหญ่บ้านกับเลขาธิการพรรคด้วย แล้วก็ไปเรียกพี่สะใภ้ใหญ่กับหมิงหยางมาด้วยนะ แยกบ้าน คิดบัญชีกันให้ชัดเจน แยกกันไปให้หมดเลย เจ้าสองเอ๊ย แม่แบ่งให้พวกแกหมดแหละ แต่ถ้าสะใภ้ใหญ่จะเอาที่ดินส่วนตัว แม่ก็คงตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ”
ลู่เจียเหอขมวดคิ้ว ไม่ได้เถียงผู้เป็นแม่ แต่ในใจกลับกำลังวางแผนที่จะเอาที่ดินส่วนตัวมาไว้ในมือตัวเอง
อู๋เซียงหลานแอบดีใจอยู่ลึกๆ นางไม่คิดเลยว่าการที่บ้านใหญ่แยกบ้าน ตัวเองจะยังได้ผลประโยชน์ด้วย ตอนที่มองไปที่ลู่เจียเหอก็ส่งสายตาหวานหยดย้อยให้ เอียงคอยืดอกขึ้น เอื้อมมือไปโอบลูกทั้งสองคนเข้ามาใกล้ๆ ท่าทางภาคภูมิใจบนใบหน้านั้นปิดไม่มิดเลยทีเดียว
เซี่ยจิ้งห่าวที่เกาะหน้าต่างแอบดูอยู่จากในห้องอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก พี่รองทำไมถึงรีบร้อนอยากจะได้เงินได้ของขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เพราะอีตัวข้างนอกนั่นกำลังโวยวายหนักหรอกเหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่เอาลูกมาอ้างเพื่อหาผลประโยชน์จากแม่ตัวเองหรอก อุตส่าห์เคยคิดว่าพี่สะใภ้รองคนนี้ฉลาด ที่แท้ก็หูหนวกตาบอดเหมือนกัน
ตอนที่ลู่เต๋อปังและจางหงฟามาถึง คนบ้านลู่ก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว แม้แต่เฉินเจาตี้ก็นั่งก้มหน้าอยู่เงียบๆ ด้านข้าง
ตอนที่เสิ่นเมิ่งพาเด็กๆ มาที่บ้านลู่ ก็ได้ยินเรื่องแยกบ้านแล้ว เป็นลู่เจิ้นผิงที่ส่งจดหมายมาที่บ้าน อธิบายสถานการณ์ให้แยกบ้าน โดยระบุชื่อให้ลู่หมิงหยางลูกชายคนโตเป็นคนช่วยจัดการ
แม้จะอายุแค่เก้าขวบ แต่ลู่หมิงหยางที่ได้รับมอบหมายหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ตอนนี้ก็นั่งตัวตรงแหน่วอยู่ตรงหน้าเสิ่นเมิ่ง แผ่นหลังเล็กๆ ตั้งตรง สีหน้าจริงจัง
“ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่นี่แล้ว ทำตัวสบายๆ”
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แม้แต่เด็กตัวกะเปี๊ยกอีกสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังทั้งสองคน ก็ทำหน้าจริงจังไปด้วย ถ้าไม่รู้คงนึกว่าพวกเขากำลังจะไปหาเรื่องใคร
เสิ่นเมิ่งนั่งอย่างมั่นคง แม้จะยังไม่เคยเจอลู่เจิ้นผิง แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงมีความรู้สึกเหมือนมีผู้ชายคอยหนุนหลังอยู่
“ที่เชิญทุกคนมาวันนี้ ก็เพราะเจ้าใหญ่ส่งจดหมายมา บอกว่าจะให้บ้านใหญ่แยกตัวออกไป เขาเป็นลูกชายคนโต เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของบ้านนี้ เขาพูดอะไรคนเป็นแม่อย่างฉันก็ต้องฟัง สะใภ้ใหญ่ เธอคิดว่าจะแบ่งยังไงล่ะ?”
เสิ่นเมิ่งโบกมือน้อยๆ ของเธอ
“โธ่ แม่พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ เจิ้นผิงจะแยกบ้าน เรื่องนี้ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน คงเพราะรู้ว่าฉันกับเด็กๆ มักจะถูกรังแกบ่อยๆ แต่เรื่องแยกบ้านเขาก็บอกแล้วนี่นา ว่าให้หมิงหยางเป็นคนตัดสินใจ ลูกชายคนโตของเราก็หมายความว่าให้ทำตามกฎเกณฑ์ ควรจะแบ่งยังไงก็แบ่งไปตามนั้น ฉันเป็นแค่ผู้หญิง ไม่ขอพูดอะไรมากหรอกจ้ะ”
หลิวซานจินเห็นเธอโยนเรื่องกลับมาให้ตัวเอง ก็เม้มปาก กลืนความโกรธที่จุกอยู่ที่อกลงไป
“งั้นก็ทำตามกฎเกณฑ์ก็แล้วกัน หลายปีมานี้ที่บ้านพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง ล้วนแต่เป็นเงินที่ฉันเก็บหอมรอมริบเจียดมาจากปากท้องทั้งนั้น รวมแล้วก็มีไม่มาก มีแค่สามร้อยยี่สิบห้าหยวน นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านแล้ว ฉันกับตาเฒ่าก็ต้องเก็บไว้ใช้ยามแก่เฒ่า ขอเก็บไว้ห้าสิบหยวน ที่เหลือก็แบ่งไปตามแต่ละบ้าน บ้านใหญ่ก็จะได้หกสิบแปดหยวน ส่วนอีกสามบ้านยังไม่แยกกัน แต่ต่อหน้าทุกคน ฉันจะขอแบ่งเงินส่วนหนึ่งออกมาให้บ้านสามห้าหยวน ที่เหลือฉันจะเก็บไว้ก่อน ไว้พวกเขาแยกบ้านค่อยให้ เสบียงคราวก่อนก็แบ่งไปให้บ้างแล้ว แต่เห็นแก่ที่เจิ้นผิงอยู่ข้างนอก ยายแก่อย่างฉันจะเป็นคนตัดสินใจ ให้ข้าวโพดอีกหนึ่งร้อยชั่ง เดี๋ยวให้สะใภ้ใหญ่หาคนมาขนกลับไปบ้าน ก็เอาตามนี้แหละ”
เสิ่นเมิ่งเลิกคิ้ว ยายแก่คนนี้สมกับที่เป็นคนรักหน้าตาจริงๆ ขนาดแยกบ้านก็ยังต้องทำให้ทุกคนเห็นความดีของนาง มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าตัวเองยังจะเอ่ยปากขออะไรอีก ก็คงจะดูเกินไปหน่อย
เธอกระแอมเบาๆ ลู่หมิงหยางที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพูดขึ้นทันที
“คุณย่า ก็แบ่งตามที่คุณย่าบอกนั่นแหละ ย่ายุติธรรมที่สุดแล้ว แต่ว่า คุณย่าลืมไปหรือเปล่าครับว่ายังมีที่ดินส่วนตัวอยู่อีก ที่ดินส่วนตัวของบ้านเรายังไม่ได้แบ่งให้พวกเราเลยนะครับ!”
“ไอ้เด็กเปรต แกพูดอะไรของแกน่ะ ได้ของไปตั้งเยอะแยะยังไม่พอใจอีกเหรอ ทำไมถึงได้โลภมากขนาดนี้ พ่อแกเป็นทหารอยู่ข้างนอก แม่แกก็เป็นคนขี้เกียจ… แม่แกก็ไม่ได้ทำนา จะเอาที่ดินส่วนตัวไปทำไม ยกให้คุณอาสองไปเถอะ ให้อาสองปลูกผัก แล้วค่อยแบ่งเสบียงให้พวกแก ตกลงไหม?”
“ไม่ได้ครับคุณอาสอง นั่นมันของบ้านเรา เรายังต้องปลูกผักอีกนะครับ!” ลู่หมิงเลี่ยงชะโงกหน้าออกมาจากข้างหลังลู่หมิงหยาง พูดจบก็หดหัวกลับไป
ลู่เจียเหอหน้าตึงขึ้นมานิดหน่อย แต่ลู่หมิงหยางไม่กลัวเลยสักนิด เขาชินกับการดูสีหน้าคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก จะมาขู่ให้เขากลัวน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอก
“อาสองของหมิงหยาง อย่ามาด่าเด็กว่าเด็กเปรตนะ ถ้าขืนด่าอีกฉันจะอาละวาดแล้วนะ” เสิ่นเมิ่งแคะเล็บตัวเอง แล้วตวัดสายตามองลู่เจียเหออย่างเหยียดหยาม
พอมีแม่คอยหนุนหลัง ลู่หมิงหยางก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย
จางหงฟาตอนมาก็ถูกคนในบ้านเตือนมาแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องเข้าข้างครอบครัวของลู่เจิ้นผิงอยู่แล้ว อีกอย่างบ้านนี้เขาต้องเป็นคนแบ่ง ถ้าแบ่งได้ไม่ชัดเจน ตอนที่เขากลับมา ตัวเขาเองก็คงไม่กล้าบากหน้าไปขอให้เขาช่วยหรอก
“คุณป้าหลิว เจียเหอ เจียเซวียน ถ้าที่ดินส่วนตัวไม่แบ่ง การแยกบ้านครั้งนี้จะนับเป็นการแยกบ้านได้ยังไงกัน พวกเราชาวนาก็ต้องเห็นความสำคัญของที่ทำกินที่สุดไม่ใช่เหรอ บ้านเจิ้นผิงเป็นกรณีพิเศษ ที่ดินส่วนตัวห้าเฟินที่หน่วยผลิตให้มา จะปลูกผักหรือปลูกธัญพืช ก็ให้แม่ลูกเขาตัดสินใจเองเถอะ ถ้าที่ดินแปลงนี้ไม่ยอมแบ่ง เดี๋ยวเจิ้นผิงส่งจดหมายมาถาม จะตอบเขาไปว่ายังไงล่ะ เจียเหอ เธอไปบอกพี่ใหญ่ของเธอสิ ที่เธอไม่ยอมแบ่งที่ดิน ก็เพราะว่าเธออยากได้เองใช่ไหม?”
จางหงฟาพูดแทงใจดำ ทำเอาลู่เจียเหอหน้าแดงก่ำ
ได้แบ่งทั้งเสบียง แบ่งเงิน แถมยังได้ที่ดินส่วนตัวมาอีก เสิ่นเมิ่งกลับบ้านด้วยความดีใจ ความเหนื่อยล้าทั้งตัวมลายหายไปในพริบตา เธอทำบะหมี่หมูเส้นหม้อใหญ่ในครัว แล้วก็อุ่นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับมันฝรั่งเส้น
ลู่หมิงหยางกับลู่หมิงเลี่ยงสองคนยกบะหมี่ร้อนๆ กับซาลาเปาสองลูก อาศัยความมืดไปส่งให้ที่ห้องของเซี่ยจิ้งห่าว กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วลานบ้านลู่ หลิวซานจินเมื่อคืนโกรธจนไม่ได้กินข้าว ได้กลิ่นหอมก็ท้องร้องจ๊อกๆ เดิมทีนึกว่าเซี่ยจิ้งห่าวจะเอามาส่งให้นางเสียอีก
นึกไม่ถึงเลยว่านังคนหน้าด้านนั่นจะพาลูกชายปิดประตูกินกันดังแจ๊บๆ อย่างเอร็ดอร่อย
0 Comments