ตอนที่ 42 วางมีดลงเถอะ

เสิ่นเมิ่งกอดร่างเล็กๆ ที่สั่นเทาของลู่หมิงหยางเอาไว้ เด็กอายุแค่เก้าขวบ จะเข้มแข็งได้สักแค่ไหนกันเชียว

อู๋เซียงหลานที่นอนกลิ้งร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น จ้องมองสองแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยสายตาดุดัน เธอดึงหย่งเฉียงกับหย่งลี่ให้ไปยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง

“เสิ่นเมิ่ง แกดูสิลูกชายแกกัดแขนฉันซะขนาดนี้ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่ ยังไงก็เป็นแค่เด็กนอกไส้ กินข้าวบ้านลู่ อยู่บ้านลู่ สุดท้ายกลับกล้ามารังแกคนสายเลือดแท้ๆ ของบ้านลู่ ฉันจะต้องไปฟ้องพ่อผัวแม่ผัว ให้ไล่ไอ้พวกเด็กนอกไส้พวกนี้ออกไป แกเองก็ต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง ยังไม่ได้แยกบ้านแท้ๆ มีของดีๆ ก็เอาไปประเคนให้แต่คนนอก คอยดูเถอะมึง!” นางตะคอกใส่เสิ่นเมิ่งราวกับคนบ้าคลั่ง

ลู่หมิงเลี่ยงและลู่หมิงฟางตกใจกลัวจนต้องหันไปมองเสิ่นเมิ่ง กลัวว่าถ้าปู่กับย่าตัดสินใจไล่พวกเขาออกไป เธอจะทิ้งพวกเขาไป

เสิ่นเมิ่งหันขวับ ถลึงตาใส่แล้วตะคอกกลับไปว่า “รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ายังไม่ไป ฉันจะทำให้แกเห็นดีแน่”

เธอปล่อยลู่หมิงหยาง จูงมือเขาเดินไปที่ข้างกายเซี่ยจิ้งห่าว เวลานี้คนที่สำคัญที่สุดคือเซี่ยจิ้งห่าว หล่อนกำลังท้องแก่ เพิ่งจะเจ็ดเดือน เป็นช่วงเวลาที่ต้องระมัดระวังให้มากที่สุด

“จิ้งห่าว จิ้งห่าว เธอไม่เป็นไรนะ เธอเกาะฉันไว้ ค่อยๆ ไปนอนพักบนเตียงเตาก่อนนะ ในห้องฉันมียาอยู่ ก่อนหน้านี้ฉันกลัวว่าครรภ์เธอจะไม่ค่อยแข็งแรง ก็เลยไปขอให้หมอที่ตัวอำเภอจัดยาบำรุงครรภ์มาให้ พวกเรารีบไปกันเถอะ หมิงหยาง ไปรินน้ำอุ่นมาให้อาสะใภ้สามของลูกหน่อยสิ”

เด็กน้อยน้ำตายังคงไหลพราก แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาร้องไห้เสียใจ พอได้ยินคำสั่งของแม่ ก็รีบวิ่งไปรินน้ำทันที เสี่ยวกังเห็นแม่ตัวเองท่าทางทรมาน ก็ตกใจร้องไห้จ้า

เสียงกรีดร้องเอะอะโวยวายจากในลานบ้านของเสิ่นเมิ่ง ทำให้เพื่อนบ้านละแวกนั้นพากันออกมาดู บางคนถึงกับปีนกำแพงบ้านตัวเองชะเง้อคอมอง แต่แสงจันทร์คืนนี้ไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่นัก ทำให้มองเห็นอะไรไม่ค่อยชัดเจน

หลังจากเสิ่นเมิ่งเข้ามาในห้อง ก็รื้อเอายาบำรุงครรภ์ออกมาจากตู้บนเตียงเตา แล้วก็หาโสมแผ่นหนึ่งมาให้หล่อนอมไว้สักพัก

“พี่สะใภ้ ฉันแอบกลัวจังเลย เด็กคนนี้จะเป็นอะไรไหมเนี่ย”

“อย่าพูดเป็นลางสิ กินยาแล้วรับรองว่าต้องไม่เป็นไรแน่นอน เธอนอนพักไปก่อนนะ ทำใจให้สบาย มีฉันอยู่ทั้งคนไม่ต้องกลัว เธออย่าเครียดนะ ถ้าเธอเครียด เด็กในท้องก็จะพลอยอึดอัดไปด้วย เสี่ยวกังก็จะยิ่งตกใจ ฉันจะออกไปดูข้างนอกหน่อยนะ ถ้าเธอไม่สบายใจ พรุ่งนี้เช้าพวกเราไปโรงพยาบาลในอำเภอ ให้หมอตรวจดูอาการกัน”

เซี่ยจิ้งห่าวลูบท้อง พยายามทำใจให้สงบที่สุด สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง อาการเกร็งที่ท้องก็เริ่มบรรเทาลงบ้าง

หล่อนยื่นมือไปโอบเสี่ยวกังกับหมิงข่ายเข้ามากอด เด็กน้อยสองคนตกใจกลัวจนต้องกอดกันแน่น นั่งมองดูหน้าท้องที่กลมโตของเธอเงียบๆ

“หมิงฟาง หมิงฟาง หมิงหยาง พวกลูกคอยดูแลอาสะใภ้สามให้ดีๆ นะ แม่จะออกไปดูข้างนอกหน่อย มีอะไรก็เรียกแม่ได้เลยนะ!”

“แม่ ผมจะไปกับแม่” ลู่หมิงหยางพูดพลางทำท่าจะเดินตามออกไป แต่ถูกเสิ่นเมิ่งคว้ามือเอาไว้

“แม่ไปคนเดียวก็พอ วางใจเถอะ ป้าสะใภ้รองของพวกลูกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่หรอก”

เสิ่นเมิ่งพูดจบก็เดินออกไป แล้วปิดประตูห้องทางทิศตะวันออกจนสนิท

ทางฝั่งนี้เสียงเอะอะโวยวายดังเกินไปหน่อย ผู้ใหญ่บ้านลู่เต๋อปังก็ถูกคนไปตามตัวมา พอเขาสาดไฟฉายไป ทุกคนก็เห็นรอยเลือดบนแขนของอู๋เซียงหลานอย่างชัดเจน

“ผู้ใหญ่บ้าน คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ ฉันมาเล่นที่บ้านพี่สะใภ้ใหญ่ หมิงหยางกลับไล่ฉันตะเพิด ฉันก็เลยบ่นไปสองสามคำ เขาก็กระโดดเข้ามากัดฉันเลย นี่มันไอ้เด็กเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่องชัดๆ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะไล่มันออกไปให้พ้นๆ กินข้าวบ้านเรา อยู่บ้านเรา สุดท้ายกลับมากัดฉันอีก ทุกคนดูสิว่าพวกเราทำไปเพื่ออะไร โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว แล้วก็ยังมีหมิงเลี่ยงกับหมิงฟางอีกสองคนนะ พุ่งเข้ามาตีหย่งเฉียงกับหย่งลี่ของฉัน ดูสิว่าเด็กสองคนโดนตีจนมีสภาพแบบนี้ พี่สะใภ้ใหญ่ของฉันก็ไม่รู้จักตักเตือนบ้างเลย”

ลู่เต๋อปังมองดูแล้วก็เผลอร้องซี๊ดออกมา เด็กคนนี้กัดแรงเกินไปแล้ว มีความแค้นความเคืองอะไรกันนักหนา ถึงได้กัดป้าสะใภ้รองของตัวเองจนมีสภาพแบบนี้ได้

“เธอไปว่าอะไรเขาล่ะ เขาถึงได้กัดเธอซะขนาดนี้?”

“นั่นสิ เธอต้องไปว่าอะไรเขาแน่ๆ หมิงหยางเป็นเด็กที่รู้ความจะตายไป เจอใครก็ทักทาย ถ้าเธอไม่พูดจาทำร้ายจิตใจเขา เขาคงไม่ทำแบบนี้หรอก”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอกนะ ได้ยินมาว่าเด็กพวกนี้เมื่อก่อนอยู่ที่บ้านเดิมก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ตั้งหลายปีแล้ว ตามหลักก็ไม่น่าจะมาเจ้าคิดเจ้าแค้นกับผู้ใหญ่หรอก สงสัยคงจะสันดานไม่ดีมาตั้งแต่เกิด เมื่อก่อนดูไม่ออก พอโตขึ้น ธาตุแท้ก็เริ่มจะออกลายแล้วล่ะสิ”

“ใช่น่ะสิ ได้ยินมาว่าเด็กสามคนนี้มาจากคนละครอบครัวกัน พ่อของพวกเขาด่วนจากไปกันหมด แม่ของพวกเขาก็ไม่หนีไปก็ตายไปหมด พวกเธอว่ามันเป็นตัวซวยหรือเปล่าล่ะ สงสัยคงจะดวงแข็ง เกิดมาก็กินพ่อกินแม่ พวกเธอดูเจิ้นผิงสิ ไม่ได้กลับบ้านมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง?”

อู๋เซียงหลานได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้าน ก็เชิดหน้าขึ้น

“ใครว่าไม่จริงล่ะ จะว่าไปมันก็แปลกนะ เมื่อก่อนพี่สะใภ้ใหญ่ของฉันก็ไม่เคยชอบเด็กพวกนี้เลย กตัญญูกับพ่อผัวแม่ผัว ความสัมพันธ์กับฉันก็ถือว่าดี แต่ตั้งแต่โดนวัวขวิดไปครั้งนั้น หล่อนก็เหมือนกลายเป็นคนละคนไปเลย สงสัยคงโดนไอ้พวกเด็กพวกนี้…”

“หุบปากเหม็นๆ ของเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ อู๋เซียงหลาน ถ้าเธอพูดถึงลูกฉันอีกแม้แต่คำเดียว วันนี้ฉันจะขอสู้ตายกับเธอเลย” เสิ่นเมิ่งในมือถือมีดทำครัว ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูบ้านของตัวเอง

ชาวบ้านที่กำลังซุบซิบนินทากันอยู่ข้างนอกเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ตกใจจนไม่กล้าส่งเสียงพูดอะไรอีก อู๋เซียงหลานยิ่งตกใจจนตัวสั่น หย่งเฉียงกับหย่งลี่ร้องไห้จ้า วิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังเธอ

คนจากทางฝั่งบ้านลู่ก็มาถึงพอดี หลิวซานจินหอบหายใจแฮกๆ ก้าวเท้าเล็กๆ เดินมา กระดุมเสื้อของนางยังติดผิดไปตั้งสองเม็ด

“เวรกรรมอะไรเนี่ย สะใภ้ใหญ่ แกจะทำอะไร แกกล้าถือมีดต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านเลยเหรอ แกกำลังก่อความวุ่นวายอยู่นะ ทหารยามล่ะ เดี๋ยวทหารยามก็มาจับตัวแกไปหรอก”

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รีบวางมีดลงเถอะ คนครอบครัวเดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงต้องมาลงไม้ลงมือกันด้วย” โจวเจียวเจียวเบิกตากว้าง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกยิกๆ เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ไม่รู้ว่าอยากจะให้เสิ่นเมิ่งลงมือ หรือไม่อยากให้ลงมือกันแน่

ลู่เต๋อปังก็มีสีหน้าย่ำแย่เช่นกัน เขาเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน แต่กลับถูกเสิ่นเมิ่งข่มจนไม่มีความน่าเกรงขามหลงเหลืออยู่เลย แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เขาในใจยังคงนึกถึงคำพูดที่จางหงฟาเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้

“จับฉันเหรอ ทหารยามควรจะมาจับนังอู๋เซียงหลานต่างหาก นางฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน พาเด็กสองคนเข้ามาแอบกินเสบียงในบ้านฉัน ทุบตีด่าทอลูกๆ ของฉัน แถมยังทำให้จิ้งห่าวตกใจจนลูกในท้องกระทบกระเทือน ตอนนี้คนยังนอนซมอยู่บนเตียงเตาของฉันอยู่เลย อู๋เซียงหลานก็ช่างประเสริฐแท้ พอเดินออกจากลานบ้าน แทนที่จะช่วยไปตามหมอให้จิ้งห่าว หรือไม่ก็กลับไปตามแม่มาดูอาการ กลับมายืนปั้นน้ำเป็นตัวใส่ร้ายกันอยู่หน้าประตูบ้านซะนี่ มีใครเขาทำตัวเป็นน้องสะใภ้แบบนี้บ้างล่ะ?”

“อะไรนะ? จิ้งห่าวลูกในท้องกระทบกระเทือนเหรอ โอ๊ยยย หลานชายสุดที่รักของฉัน นี่เป็นลูกคนที่สองของเจียเซิ่งเลยนะ เขายังไปทำงานอยู่ข้างนอกเลย จะให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ แกนี่นะ ทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้ฮะ”

หลิวซานจินพูดพลางก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในบ้านของเสิ่นเมิ่ง ระหว่างที่พูดก็ยังชี้หน้าเสิ่นเมิ่ง ราวกับว่าหล่อนคือตัวการของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่

เสิ่นเมิ่งมองดูนางเหมือนกำลังมองคนบ้า ยายแก่คนนี้ในสมองต้องมีน้ำคั่งอยู่เยอะแน่ๆ