ตอนที่ 77 ขีดจำกัดของสายพันธุ์

พอนึกถึงวีรกรรมของสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณที่เคยขึ้นหน้าหนึ่งมานับไม่ถ้วน…

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นไกล แค่วันนี้ที่เธอโดนผีค้นสมบัติตบทรัพย์ แถมยังมีพวกสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณอีกสามตัวที่รวมหัวกันมาบังกล้องวงจรปิดอีก แค่นี้ก็เป็นบทเรียนเตือนใจชั้นดีแล้วล่ะ

สายตาของเฉียวซางเริ่มกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ผีค้นสมบัติก็จับสังเกตได้อย่างไว

มันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นมาหยิกแก้มตัวเอง ดึงมุมปากให้เบะลง แล้วก็ลอยมาตรงหน้าเฉียวซาง น้ำตาหยดโตๆ ก็ร่วงแหมะๆ ลงมาอย่างเงียบๆ

คราวนี้มันไม่ได้แหกปากร้องไห้โฮ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากๆ อย่างเดียว

เฉียวซางอึ้งไปนิดนึง สัญชาตญาณบอกเลยว่าเจ้านี่มันต้องมีแผนอะไรอีกแน่ๆ

แต่ผีค้นสมบัติก็ไม่ได้ทำอะไร มันแค่ยื่นมือจะมาอุ้มผีค้นสมบัติตัวน้อยกลับไป

ผีค้นสมบัติตัวน้อยใช้แขนสั้นๆ ของมันกำเสื้อเฉียวซางไว้แน่น หันหน้าหนี เป็นเชิงปฏิเสธ

“จ๊วบๆ!”

ผีค้นสมบัติส่งเสียงร้องแหบพร่า ฟังดูน่าสงสารจับใจ

พนักงานสองคนมองหน้ากันอย่างรู้ทัน

“ผีค้นสมบัติตัวนี้เป็นแม่ของมันน่ะครับ ที่มันทำแบบนี้ก็เพื่อไม่อยากให้ลูกของมันต้องมาทนอุดอู้อยู่ในฐานเพาะพันธุ์ไปตลอดชีวิตเหมือนกับมัน” ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ไหนตอนแรกคุณบอกว่าไข่ใบนี้มีคนจองไว้แล้วไง?” เฉียวซางถามสวนกลับ

ชายวัยกลางคน: “…”

“ผู้ฝึกอสูรที่จองไข่ใบนี้ เขาจองไข่สัตว์อสูรใบอื่นไว้ด้วยอีกสองใบ ไม่รู้ว่าจะเอาไปให้ใครหรือเอาไปทำอะไรกันแน่ คนเป็นแม่ก็ย่อมต้องเป็นห่วงเป็นธรรมดา คงไม่อยากฝากลูกไว้ในมือของคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ประวัติความเป็นมาหรอกครับ” พนักงานชายผมสีทองช่วยแก้ต่างให้

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เขาแค่เอาเรื่องราวของสัตว์อสูรตัวอื่นมาสวมรอยเท่านั้นเอง

ผีค้นสมบัติตัวนี้ไม่ใช่แม่ของมันหรอก แต่ที่มันทำไปก็เพราะอยากจะช่วยให้เพื่อนร่วมสายพันธุ์ได้ออกไปโบยบินสู่โลกภายนอก ไม่ต้องมาทนอุดอู้อยู่แต่ในฐานเพาะพันธุ์เหมือนตัวมันเองนั่นแหละ

ผีค้นสมบัติตัวผู้ที่อายุแค่ห้าขวบ ยิ่งบีบน้ำตาหนักกว่าเดิม ทำหน้าทำตาเหมือนโดนจี้จุดดำมืดในใจ

เฉียวซาง: “…”

เธอไม่เชื่อหรอกนะ?

เมื่อเห็นเด็กสาวยังคงยืนกรานไม่ยอมใจอ่อน ชายวัยกลางคนก็งัดไม้ตายสุดท้ายออกมา “ผีค้นสมบัติได้รับการพิสูจน์แล้วว่าสามารถวิวัฒนาการไปได้ไกลถึงระดับราชันเลยนะครับ ส่วนซากุระมู่เหมียนตอนนี้ก็วิวัฒนาการได้ไกลสุดแค่ระดับแม่ทัพเท่านั้น คุณไม่ลองเก็บไปคิดดูใหม่หน่อยเหรอครับ?”

ต้องยอมรับเลยว่า ชายวัยกลางคนคนนี้พูดจี้ได้ตรงจุดมาก

สัตว์อสูรระดับราชัน เทียบเท่ากับระดับความสามารถของผู้ฝึกอสูรระดับ A ส่วนสัตว์อสูรระดับแม่ทัพ ก็คือเงื่อนไขสำคัญในการก้าวขึ้นเป็นผู้ฝึกอสูรระดับ B

แน่นอนว่า ขีดจำกัดการเติบโตของเผ่าพันธุ์ซากุระมู่เหมียนต่อให้เป็นแค่ระดับแม่ทัพ ก็ไม่ได้แปลว่าผู้ฝึกอสูรทุกคนจะสามารถเพาะเลี้ยงมันให้ไปถึงระดับแม่ทัพได้เสมอไป

ตามปกติแล้ว ผู้ฝึกอสูรแต่ละคนก็มีเวลาและทรัพยากรจำกัด แถมสัตว์อสูรที่ทำสัญญาด้วยก็ใช่ว่าจะมีพรสวรรค์ดีเลิศเลอกันทุกตัวซะเมื่อไหร่

ในบรรดาผู้ฝึกอสูรหนึ่งหมื่นคนที่ทำสัญญากับซากุระมู่เหมียน ถ้ามีสักคนที่สามารถเพาะเลี้ยงมันจนกลายเป็นสัตว์อสูรระดับแม่ทัพได้ ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว

คนส่วนใหญ่ที่ทำสัญญากับซากุระมู่เหมียนไม่ได้สนใจขีดจำกัดการเติบโตของมันหรอก แต่เฉียวซางจำเป็นต้องคิดเรื่องนี้

เพราะเธอมีนิ้วทองคำไงล่ะ

ด้วยนิ้วทองคำนี้ เธอมีโอกาสสูงมากที่จะเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์ไม่ค่อยสูงให้ไปถึงขีดจำกัดสูงสุดของสายพันธุ์มันได้

แต่นิ้วทองคำจะสามารถช่วยให้สัตว์อสูรก้าวข้ามขีดจำกัดของสายพันธุ์ไปได้หรือเปล่านั้น เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ก็ขนาดเรื่องการทำลายขีดจำกัดการเติบโตของสายพันธุ์ สมาพันธ์ยังต้องทุ่มเทเวลาศึกษาค้นคว้ากันมาอย่างยาวนานเลย มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ

ตอนแรกที่เธอคิดจะทำสัญญากับซากุระมู่เหมียน ก็เพราะอยากได้ทักษะสายรักษาของมัน เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตเวลาออกไปผจญภัยในป่าต่างหาก

พูดง่ายๆ ก็คือ จุดประสงค์หลักก็เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งนั่นแหละ

เมื่อวานตอนเลือกสัตว์อสูร เธอดันลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย…

“แล้วจระเข้โคมน้ำล่ะคะ?” เฉียวซางถาม

ชายวัยกลางคน: “…”

เขาแอบถอนหายใจอยู่ในใจ

เด็กสาวคนนี้หัวแข็งแถมยังมีตัวเลือกในใจมาตั้งแต่แรกแล้ว ดูท่าทางผีค้นสมบัติคงจะเลือกเหยื่อผิดคนซะแล้วล่ะ…

“ระดับแม่ทัพเหมือนกันครับ” ชายวัยกลางคนตอบเสียงเรียบ

เฉียวซางถามต่อ “แล้วนกปุยฝ้ายล่ะคะ?”

“ก็ระดับแม่ทัพเหมือนกันครับ” ชายวัยกลางคนตอบ

เฉียวซางตกอยู่ในห้วงความคิด

ดูเหมือนว่าการตัดสินใจเลือกเมื่อวานนี้มันจะรีบร้อนไปหน่อยแฮะ สงสัยคงต้องกลับไปศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมซะแล้ว…

ผีค้นสมบัติตัวน้อยราวกับรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังจะไม่ถูกเลือก มันเบะปาก แล้วจู่ๆ ก็แหกปากร้องไห้โฮออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทำเอาผีค้นสมบัติตัวโตตกใจจนลืมเล่นละครต่อเลย นึกว่าตัวเองเล่นสมบทบาทเกินไปจนเผลอทำเด็กร้องไห้จริงๆ ซะแล้ว

เฉียวซางหันไปมองผีค้นสมบัติตัวน้อย

ถึงผีค้นสมบัติจะเป็นสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณ แต่ก็ไม่ได้เป็นพวกปีศาจร้ายอะไรหรอกนะ

ความจริงแล้วสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณน่ะ ถ้าไม่ติดที่ชอบแกล้งคนแถมยังนิสัยประหลาดล่ะก็ ถ้าทำตัวให้ปกติขึ้นมาสักนิด คงมีคนอยากได้ไปเลี้ยงตั้งเยอะตั้งแยะแล้วล่ะ

เจ้าผีค้นสมบัติตัวน้อยนี่ก็ดูน่ารักน่าชัง ไม่เห็นจะดูมีนิสัยประหลาดตรงไหนเลย

เพิ่งจะคิดจบ ผีค้นสมบัติตัวน้อยก็หยุดร้องไห้กะทันหัน เงยหน้าขึ้นมามองเฉียวซางด้วยดวงตาที่ยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ แล้วก็ส่งเสียงร้องเรียกอย่างออดอ้อน

“จ๊วบ~”

เฉียวซางรู้สึกแปลกๆ

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนผีค้นสมบัติตัวน้อยนี่จะอ่านใจเธอออกเลยล่ะ…

ผีค้นสมบัติตัวน้อยยิ้มเสร็จ สายตาก็เลื่อนไปมองที่ประตู เหมือนกำลังมองอะไรบางอย่างอยู่

เฉียวซางใจเต้นตึกตัก

รู้สึกว่าพฤติกรรมของผีค้นสมบัติตัวน้อยมันแปลกๆ เธอหันไปมองตามทิศทางนั้น แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย

“คุณผู้หญิงครับ ถ้าคุณอยากได้สัตว์อสูรที่มีขีดจำกัดสายพันธุ์สูงๆ เดี๋ยวให้คุณหลิวช่วยแนะนำให้ก็ได้นะครับ” ชายวัยกลางคนเสนอ

พนักงานชายผมสีทองหรือคุณหลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้ารับ

ผีค้นสมบัติได้ยินแบบนั้นก็เบะปาก รู้ตัวแล้วว่าคนของฐานเพาะพันธุ์ก็ไม่ยอมช่วยมันแล้ว มันเลยเอื้อมมือจะไปอุ้มผีค้นสมบัติตัวน้อยเพื่อเตรียมตัวจากไป

คราวนี้ผีค้นสมบัติตัวน้อยไม่ได้ขัดขืน เพราะความสนใจของมันยังคงจดจ่ออยู่ที่ประตู

จนกระทั่งผีค้นสมบัติตัวน้อยถูกอุ้มออกไปห่างจากเฉียวซาง มันถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว เบะปากเตรียมจะร้องไห้โฮอีกรอบ

จังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออก

“คุณลูกค้าคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?” พนักงานสาวที่เปิดประตูเข้ามาทักทายเฉียวซาง

“เยว่!”

ผีเสื้อชิงเยว่ที่ทำตัวไร้ตัวตนมาตลอด ร้องเรียกอย่างร่าเริงแล้วบินไปเกาะไหล่พนักงานสาว

เฉียวซางมองดูคนที่เพิ่งเข้ามาด้วยอาการนิ่งอึ้ง ไม่ได้ตอบอะไร

ผีค้นสมบัติอุ้มผีค้นสมบัติตัวน้อยลอยไปจนถึงประตูแล้ว

“เดี๋ยวก่อน!” เฉียวซางตะโกนเรียกกะทันหัน

ผีค้นสมบัติหยุดกึก หันกลับมามอง แล้วใช้นิ้วชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

“จ๊วบ?”

“ใช่ แกนั่นแหละ อย่าเพิ่งไปนะ” เฉียวซางบอก

ผีค้นสมบัติตาลุกวาว พุ่งพรวดกลับมาหาเฉียวซางทันที

ผีค้นสมบัติตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ จ้องมองมาที่เฉียวซาง

เฉียวซางรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เธอทั้งตื่นเต้นและประหม่า แต่ภายนอกกลับดูนิ่งเฉย

“ผีค้นสมบัติตัวน้อยนี่ราคาเท่าไหร่คะ?”

ทั้งสามคนที่อยู่ในห้องต่างก็ตกตะลึง

ชายวัยกลางคนเป็นคนตอบ “760,000 ครับ”

เฉียวซางไม่พูดอะไร แค่ขมวดคิ้วนิดๆ

“ลดให้ 20% ได้นะครับ” ชายวัยกลางคนรีบเสนอต่อ

“ลด 40%” เฉียวซางต่อรอง

ชายวัยกลางคนทั้งตกใจและดีใจ

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เด็กสาวถึงเปลี่ยนใจ แต่ดูจากการต่อรองราคาแบบนี้ ก็ชัดเจนแล้วว่าเธออยากซื้อผีค้นสมบัติตัวน้อยจริงๆ

แค่ว่าต่อราคากันโหดไปหน่อยมั้ง…

เขายังไม่ทันจะได้ลองต่อรองราคาดูอีกสักตั้ง ก็เห็นเด็กสาวล้วงเอาคูปองใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ

“นี่คือคูปองแลกไข่สัตว์อสูรมูลค่า 500,000 เหรียญพันธมิตร ผีค้นสมบัติตัวน้อยความจริงแล้วก็ควรจะยังอยู่ในไข่ แต่ผีค้นสมบัติอยากจะเกาะติดฉัน ก็เลยแกล้งทำไข่แตกต่อหน้าฉัน พวกคุณเรียกฉันมาคุยที่ห้องนี้ตอนแรกก็คงกะจะมัดมือชกให้ฉันซื้อมันล่ะสิ”

“หมาเขี้ยวไฟของฉันก็ซื้อมาจากฐานเพาะพันธุ์ของคุณนี่แหละ เรียกได้ว่าเป็นลูกค้าประจำเลยนะ พวกคุณทำแบบนี้ฉันผิดหวังมากเลยนะเนี่ย”

“อ้อ แล้วก็ภาพสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณสามตัวที่โผล่มาบังกล้องวงจรปิดเมื่อกี้ คงไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันทำเรื่องแบบนี้หรอกมั้ง ฉันว่าเรื่องนี้ขืนหลุดออกไปก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าตกลงกันได้ คูปองใบนี้แลกกับผีค้นสมบัติตัวน้อย ฉันก็จะรูดซิปปากเงียบสนิท ไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไปบอกใครเลย”

“อ้อ เกือบลืมบอกไป คูปองใบนี้ฉันได้มาจากการคว้าแชมป์การแข่งขันร้อยหน้าใหม่เมื่อวานน่ะค่ะ ถ้าฉันเอาไปโพสต์ลงเน็ต ก็น่าจะมีคนให้ความสนใจอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ”

ผีค้นสมบัติฟังแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

ชายวัยกลางคน: “…!”

ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากจะขายผีค้นสมบัติตัวน้อยออกไปให้พ้นๆ หรอกเหรอ?

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตอนนี้โดนบีบให้ต้องขายให้ซะงั้น…

20 นาทีต่อมา

เฉียวซางอุ้มหมาเขี้ยวไฟ โดยมีผีค้นสมบัติตัวน้อยเกาะอยู่บนหัว เดินออกจากฐานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรหางกั่งไปอย่างสง่าผ่าเผย

(จบตอน)