ตอนที่ 76 ตกเป็นเหยื่อ

ไข่ของสัตว์อสูร นอกจากบางชนิดที่คล้ายกันมากๆ แล้ว ส่วนใหญ่ก็สามารถแยกแยะได้ง่ายๆ ทั้งนั้น

ไข่สัตว์อสูรที่อยู่ในมือของผีค้นสมบัติเป็นสีเทาอมเหลือง แถมสีเหลืองยังเป็นรูปวงกลมอีกด้วย เห็นได้ชัดเลยว่าสัตว์อสูรที่อยู่ข้างในก็คือสายพันธุ์เดียวกันกับมันนั่นแหละ

เฉียวซางใจหายวาบ

หรือว่ามันจะเหมือนกับดอกตูมเหลืองเมื่อกี้ ที่อยากจะให้ไข่ใบนี้ซึ่งเป็นสายพันธุ์เดียวกับมันมาเป็นสัตว์อสูรของเธอ?

แต่เธอไม่เคยคิดจะเอาสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณมาอยู่ในตัวเลือกเลยนะ

อย่าว่าแต่ผู้ฝึกอสูรหน้าใหม่เลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกอสูรระดับโปรบางคนก็ยังไม่กล้าทำสัญญากับสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณเลยด้วยซ้ำ

ไม่เหมือนกับสัตว์อสูรธาตุไฟที่มีนิสัยดุร้าย

สัตว์อสูรธาตุไฟเวลาโกรธ อย่างน้อยก็แสดงออกให้เห็นชัดเจน มองแวบเดียวก็รู้แล้ว

แต่สัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณเวลาโกรธ ภายนอกอาจจะดูไม่ออกเลยก็ได้

แต่พอลับหลังล่ะก็ หาทางแกล้งคนได้แบบไม่เกรงใจใครเลยล่ะ

วิธีแกล้งคนก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของมันนั่นแหละ

ถ้าเป็นผีค้นสมบัติล่ะก็ ขโมยกระดาษทิชชู่ตอนเข้าห้องน้ำ หรือขโมยเสื้อผ้าตอนอาบน้ำเนี่ย เป็นเรื่องที่มันทำได้สบายๆ เลย

เฉียวซางแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินเลี่ยงหนีไปทางอื่น

ผีค้นสมบัติเห็นแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม มันพยักหน้าส่งซิกให้กับเงาดำสายหนึ่งที่อยู่บนอากาศด้านขวาบน

หลังจากได้รับสัญญาณ เงาดำสายนั้นก็ส่งสัญญาณต่อไปยังเงาดำอีกสองสาย ก่อนที่เงาดำทั้งสามสายจะพุ่งกระจายไปคนละทิศคนละทาง

เฉียวซางยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว ผีค้นสมบัติก็มาโผล่ขวางหน้าเธออีกแล้ว

เธอยังไม่ทันจะได้หลบ ผีค้นสมบัติก็เปลี่ยนมาถือไข่สัตว์อสูรไว้ในมือซ้ายแทน

แขนขาของมันสั้นป้อม แต่ละข้างมีนิ้วสั้นๆ อยู่สามนิ้ว

ผีค้นสมบัติใช้มือซ้ายประคองไข่สัตว์อสูรไว้ ส่วนมือขวาก็ชูนิ้วสั้นๆ นิ้วหนึ่งขึ้นมากระดิกไปมาตรงหน้าเฉียวซาง

เฉียวซางงุนงง

นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย?

ราคาของไข่ใบนี้งั้นเหรอ?

100,000 หรือ 1,000,000 เหรียญ?

ในขณะที่เฉียวซางกำลังพยายามทำความเข้าใจความหมายอยู่นั้น นิ้วสั้นๆ ของผีค้นสมบัติก็จิ้มทะลุไข่สัตว์อสูรไปอย่างแรง

เฉียวซาง: “…!”

ไข่สัตว์อสูรเป็นรูโหว่ เผยให้เห็นนิ้วสีเทาสั้นจู๋โผล่ออกมาจากรูนั้น จากนั้นรอยร้าวก็เริ่มขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ

ไม่นานไข่ก็แตกออกเป็นสองซีก ผีค้นสมบัติเวอร์ชันมินิขนาดประมาณ 20 เซนติเมตร กะพริบตาปริบๆ จ้องมองมาที่เฉียวซาง

สองวินาทีต่อมา

“จ๊วบ~”

ผีค้นสมบัติตัวน้อยกางแขนออก ร้องอ้อนเสียงหวาน

เฉียวซางยืนอึ้งเป็นรูปปั้น

นี่มันคงไม่ได้คิดว่าเธอเป็นแม่ของมันหรอกนะ…

พอเห็นเฉียวซางไม่ยอมอุ้ม ผีค้นสมบัติตัวน้อยก็เบะปาก น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย

ผีค้นสมบัติตัวโตยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ก่อนจะเบะปาก แล้วแหกปากร้องไห้โฮออกมาดื้อๆ ซะงั้น

“จ๊วบ!”

“จ๊วบ!”

ผู้คนรอบข้างต่างพากันหันมามอง

ภาพที่เห็นคือ ผีค้นสมบัติตัวโตกับตัวเล็กกำลังร้องไห้ฟูมฟายใส่เด็กสาวคนหนึ่งอยู่

เห็นแบบนี้ ใครๆ ก็ต้องคิดว่าพวกมันมีความเกี่ยวข้องกันแน่ๆ

เฉียวซางมองดูผีค้นสมบัติสองตัวที่กำลังร้องไห้ จะเดินหนีก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็ทำตัวไม่ถูก

ผีค้นสมบัติตัวน้อยเพิ่งจะเกิดมา ยังไม่ทันได้ซึมซับสารอาหารอะไรเลย ร้องไห้ได้สมจริงมาก ราวกับโดนรังแกมาอย่างหนัก

ไม่นานเสียงร้องของมันก็เริ่มเบาลง เหมือนจะหมดแรงร้องแล้ว

เฉียวซางสมองรวน วางหมาเขี้ยวไฟลง แล้วอุ้มผีค้นสมบัติตัวน้อยขึ้นมา

หมาเขี้ยวไฟ: “…”

ผีค้นสมบัติตัวน้อยหยุดร้องไห้ทันที แต่ในตายังมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่

ส่วนผีค้นสมบัติตัวโตก็ยังคงแหกปากร้องไห้ต่อไป

ไม่นาน พนักงานชายผมสีทองก็เดินเข้ามาถาม “เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?”

ผีค้นสมบัติตัวโตลอยเข้าไปหาพนักงาน ชูเศษเปลือกไข่ให้ดู สลับกับมองไปทางเฉียวซาง แล้วร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้น

“จ๊วบ!”

“จ๊วบๆ!”

“จ๊วบๆ!”

เฉียวซาง: “…”

เห็นแบบนี้ก็เข้าใจได้ทันทีเลยล่ะ

ผีค้นสมบัติตัวนี้ตั้งใจจะตบทรัพย์เธอชัดๆ!

ชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกว่าผีค้นสมบัติตัวน้อยในมือมันช่างร้อนเป็นไฟ

พนักงานชายผมสีทองยืนดูการแสดงของผีค้นสมบัติเงียบๆ

เขาทำงานที่นี่มาสามปีแล้ว ถึงจะไม่ได้รู้จักสัตว์อสูรทุกตัวในฐานเพาะพันธุ์ทะลุปรุโปร่ง แต่ก็พอจะรู้เรื่องราวอยู่บ้าง

โดยเฉพาะพวกสัตว์อสูรที่ขายไม่ออกจนต้องตกค้างอยู่ในฐาน…

สัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณทั้งแพงทั้งนิสัยประหลาด ไม่ค่อยมีผู้ฝึกอสูรคนไหนยอมควักกระเป๋าจ่ายแพงๆ เพื่อทำสัญญากับพวกมันหรอก

ในฐานะที่เป็นสัตว์อสูรที่ขายออกยากที่สุด พวกมันก็มักจะสรรหาสารพัดวิธีมาบีบบังคับให้ผู้ฝึกอสูรที่มันถูกชะตา ยอมทำสัญญากับตัวมันเองหรือเพื่อนร่วมสายพันธุ์ของมัน

ผีค้นสมบัติตัวนี้ก็ก่อเรื่องแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ทุกครั้งมันก็จะเอาไข่สัตว์อสูรที่ใกล้จะฟักมาใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นฝีมือของผู้ฝึกอสูรที่ทำไข่แตก

สัตว์อสูรส่วนใหญ่มักจะยึดติดกับสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกตั้งแต่เกิดมา พอเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดแรกตอนลืมตาดูโลก ก็จะเกิดความผูกพันและรู้สึกดีด้วย

ผีค้นสมบัติก็ไม่มีข้อยกเว้น

ผีค้นสมบัติตัวนี้จะเลือกเหยื่อเฉพาะผู้ฝึกอสูรหญิงเท่านั้น เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะใจอ่อน ทนเห็นสัตว์อสูรตัวน้อยๆ มาร้องไห้ใส่ไม่ได้

ถ้าเกิดไปเจอผู้ฝึกอสูรหญิงที่มีกำลังทรัพย์พอดี ก็อาจจะตกเป็นเหยื่อแผนการของมันได้ง่ายๆ

ทางฐานเพาะพันธุ์ก็เห็นดีเห็นงามไปด้วยอยู่แล้ว ทุกครั้งที่ผีค้นสมบัติก่อเรื่องแบบนี้ พวกเขาก็จะผสมโรงช่วยขายลูกสัตว์อสูรไปด้วยเลย

ก็แหม ถ้าขายได้ มันก็วิน-วินทั้งสองฝ่ายนี่นา

“คุณผู้หญิงครับ เราไปคุยกันข้างนอกดีไหมครับ?” พนักงานชายผมสีทองเอ่ยถาม

เมื่อเห็นคนเริ่มมุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ เฉียวซางก็ตอบตกลง

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในออฟฟิศแห่งหนึ่ง ข้างในมีชายวัยกลางคนอายุประมาณ 50 ปี สวมชุดพนักงานนั่งอยู่

ชายวัยกลางคนเห็นผีค้นสมบัติทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ก็รู้เรื่องทันที

ถึงพนักงานทั้งสองคนจะรู้กันอยู่แก่ใจ แต่พนักงานชายผมสีทองก็ยังแกล้งทำเป็นรายงานสถานการณ์ให้ฟัง

ชายวัยกลางคนกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดว่า “คุณผู้หญิงครับ ไข่สัตว์อสูรใบนี้มีลูกค้าจองไว้แล้ว คุณทำแบบนี้ ทางเราก็ขายยากสิครับ”

ผู้ฝึกอสูรส่วนใหญ่ที่ซื้อไข่สัตว์อสูรก็เพื่ออยากให้สัตว์อสูรเห็นหน้าตัวเองเป็นคนแรกตอนฟักออกมา แต่ตอนนี้ดันไปเห็นหน้าคนอื่นก่อนซะแล้ว โอกาสที่จะโดนคืนสินค้าก็มีสูงมาก

เฉียวซางเข้าใจเรื่องนั้นดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้หรอกนะ

“พวกคุณเช็กกล้องวงจรปิดดูได้เลยนะคะ ไข่ใบนี้น่ะฉันไม่ได้เป็นคนทำแตก ผีค้นสมบัติตัวนี้ตั้งใจเอานิ้วจิ้มให้มันแตกต่อหน้าฉันเองต่างหาก” เฉียวซางชี้ไปที่ผีค้นสมบัติข้างๆ แล้วชี้แจง

“จ๊วบ!”

“จ๊วบๆ!”

ผีค้นสมบัติส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ตีหน้าซื่อตาใส ทำตัวเหมือนโดนใส่ร้าย

ชายวัยกลางคนพูดขึ้น “งั้นเรามาเช็กกล้องวงจรปิดกันเลยครับ”

เขารู้ดีว่า ผีค้นสมบัติต้องเตรียมการมาอย่างดีแล้วแน่ๆ

และก็เป็นอย่างที่คิด กล้องวงจรปิดสามตัวที่ส่องไปบริเวณนั้น ในช่วงเวลาเกิดเหตุกลับมีแต่ภาพหน้าผีของสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณสามตัวโผล่มาบังกล้องไว้มิดเลย

เฉียวซางหันขวับไปมองผีค้นสมบัติที่กำลังแกล้งทำตัวใสซื่ออยู่ข้างๆ

นี่มันมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเหรอเนี่ย?!

“คุณผู้หญิงครับ วันนี้คุณตั้งใจจะมาซื้อสัตว์อสูรใช่ไหมครับ?” ชายวัยกลางคนเปลี่ยนเรื่อง ไม่ยอมพูดถึงกล้องวงจรปิดอีก

“ฉันตั้งใจจะมาซื้อไข่สัตว์อสูรน่ะค่ะ” เฉียวซางตอบ

ชายวัยกลางคนยิ้มกริ่ม ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูด

เฉียวซางก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “จะซื้อไข่ซากุระมู่เหมียนน่ะค่ะ”

ชายวัยกลางคนหน้าเจื่อนไปนิดนึง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “ผมขอพูดจากใจจริงเลยนะครับ สัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณน่ะ ตอนยังเป็นไข่อยู่จะขายง่ายกว่า พอฟักออกมาแล้วขายยากมากครับ ผีค้นสมบัติก็เก่งกว่าซากุระมู่เหมียนตั้งเยอะ คุณดูสิ ผีค้นสมบัติตัวน้อยในอ้อมกอดคุณมันชอบคุณขนาดนี้ ไม่ลองพิจารณาเปลี่ยนใจดูหน่อยเหรอครับ?”

คำพูดนี้มีทั้งจริงและเท็จ ปนเปกันไป

ความจริงก็คือ สัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณต่อให้ยังเป็นไข่ก็ขายยากอยู่ดีแหละ…

ไม่ใช่แค่นิสัยประหลาดนะ ราคาเองก็เป็นปัจจัยสำคัญเหมือนกัน

สัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณหายาก จับตัวยาก

แถมพลังก็แข็งแกร่ง มีแค่ธาตุผีกับธาตุความมืดเท่านั้นที่ข่มมันได้ ราคาของมันก็เลยสูงกว่าสัตว์อสูรทั่วไปเป็นธรรมดา

แต่ในสถานการณ์ที่ขายไม่ออกแบบนี้ การลดราคาก็เป็นเรื่องปกติ

ถึงจะลดราคาแล้วก็ยังไม่มีผู้ฝึกอสูรคนไหนกล้าซื้อไปเลี้ยงอยู่ดี…

เฉียวซางก้มลงมอง

ก็เห็นผีค้นสมบัติตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ จ้องมองมาที่เธอตาไม่กะพริบ ราวกับกลัวว่าเธอจะปล่อยมือทิ้งมันไป

เฉียวซางใจสั่นหวิว

นี่มันภาพลวงตา ภาพลวงตา นี่มันภาพลวงตาทั้งนั้น…

(จบตอน)