ตอนที่ 46 บอบช้ำทั้งกายและใจ

เฉียวซางอุ้มหมาเขี้ยวไฟวิ่งรวดเดียวผ่านไปสองช่วงถนน ถึงได้ยอมหยุดพัก

หมาเขี้ยวไฟเงยหน้ามองผู้ฝึกอสูรของมันด้วยความสับสน

“เราเปลี่ยนที่ฝึกกันเถอะ” เฉียวซางหอบแฮกๆ พลางบอก

……

ณ ลานฝึกสัตว์อสูรแบบเปิดโล่ง ห่างออกไปห้ากิโลเมตร

เฉียวซางเปิดหน้าจอขึ้นมา

【ชื่อ: หมาเขี้ยวไฟ】

【ธาตุ: ไฟ】

【ระดับ: ขั้นต้น (152/1000) +】

【ทักษะ: กัด (ขั้นเริ่มต้น 74/100) + , พุ่งชน (ขั้นเชี่ยวชาญ 334/500) + , เขี้ยวอัคคี (ขั้นชำนาญ 539/2000) + , ประกายไฟ (ขั้นชำนาญ 659/2000) + , แยกร่างเงา (ขั้นเริ่มต้น 42/100) + , วังวนเปลวเพลิง (ขั้นเริ่มต้น 1/100) +】

【คะแนน 109】

หน้าจอข้อมูลของหมาเขี้ยวไฟเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อหลายวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะทักษะเขี้ยวอัคคีและประกายไฟที่ทะลุขึ้นมาถึงระดับขั้นชำนาญแล้ว

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่า แม้แต่ทักษะระดับต่ำอย่างประกายไฟ กว่าจะฝึกจากขั้นเชี่ยวชาญไปสู่ขั้นชำนาญได้ ก็ต้องใช้เวลาเป็นครึ่งค่อนปี แต่หมาเขี้ยวไฟกลับใช้เวลาเพียงแค่สองสัปดาห์กว่าๆ ก็บรรลุถึงขั้นชำนาญได้แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทักษะเขี้ยวอัคคีเลย

ในฐานะทักษะระดับกลาง การจะเพิ่มระดับความชำนาญไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน

โดยปกติแล้ว ทักษะระดับกลางกว่าจะเลื่อนจากขั้นเชี่ยวชาญไปสู่ขั้นชำนาญได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาเป็นปี แต่หมาเขี้ยวไฟกลับทำสิ่งที่คนอื่นต้องใช้เวลาฝึกกันเป็นปีสำเร็จได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน

สายตาของเฉียวซางไม่ได้หยุดอยู่ที่ข้อมูลอื่นๆ เพราะเธอมักจะเช็กความคืบหน้าของข้อมูลอยู่เสมอทุกคืนก่อนนอน

การเพิ่มขึ้นของระดับความชำนาญในทักษะประกายไฟและเขี้ยวอัคคี เธอรู้เรื่องนั้นมาตั้งนานแล้ว

【วังวนเปลวเพลิง (ขั้นเริ่มต้น 1/100) +】

สายตาของเฉียวซางพุ่งตรงไปที่ข้อมูลใหม่ล่าสุดที่เพิ่งปรากฏขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่มีเมื่อคืนนี้

ได้ทักษะใหม่มาจริงๆ ด้วย!

เฉียวซางตื่นเต้นสุดๆ หมาเขี้ยวไฟของเธอช่างแตกต่างจากสัตว์อสูรตัวอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

สัตว์อสูรตัวอื่นเมื่อเรียนรู้ทักษะใหม่ได้แล้ว อาจจะยังไม่คุ้นชิน ทำให้ไม่สามารถปลดปล่อยทักษะออกมาได้สำเร็จในทุกครั้ง

แต่หมาเขี้ยวไฟนั้นแตกต่างออกไป ขอเพียงแค่มันเรียนรู้และสามารถปลดปล่อยออกมาได้สำเร็จแค่ครั้งเดียว ครั้งต่อไปมันก็สามารถปลดปล่อยออกมาได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติแน่นอน

เหมือนกับตอนที่มันเรียนรู้ทักษะเขี้ยวอัคคีและแยกร่างเงานั่นแหละ

ดูเหมือนว่าไอเดียให้กินปีกไก่ย่างรสเผ็ดวิปริตสุดยอดไร้เทียมทานของเธอจะได้ผลแฮะ!

เฉียวซางแอบชมตัวเองในใจ ก่อนจะดึงจิตสำนึกออกจากคัมภีร์อสูร

“หมาเขี้ยวไฟ ปล่อยทักษะวังวนเปลวเพลิงห้าครั้ง” เฉียวซางสั่ง

“โฮ่ง?”

หมาเขี้ยวไฟเอียงคอสงสัย

“ก็ทักษะที่แกเพิ่งเรียนรู้มาหลังจากกินปีกไก่นั่นแหละ” เฉียวซางอธิบาย

หมาเขี้ยวไฟถึงบางอ้อ มันลองนึกถึงความรู้สึกตอนที่พลังงานพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายเมื่อครู่นี้

มันอ้าปากออก เปลวเพลิงอันร้อนระอุก็พุ่งหมุนวนออกมาปรากฏอยู่บนลานกว้างทันที

ไม่นาน ทักษะวังวนเปลวเพลิงทั้งห้าครั้งก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนครบ

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟแกว่งหาง จ้องมองผู้ฝึกอสูรของมันด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

“เก่งมาก” เฉียวซางเอ่ยชม แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายในสายตาของหมาเขี้ยวไฟ “เหนื่อยแล้วใช่ไหม เรากลับบ้านกันเถอะ”

วันนี้การทดลองพัฒนาทักษะใหม่ของเธอประสบความสำเร็จอย่างงดงาม อัตราความสำเร็จในการปลดปล่อยทักษะวังวนเปลวเพลิงก็เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ตามที่คาดไว้

ตอนนี้เธอต้องรีบกลับบ้านไปหาวิธีหาเงินแล้วล่ะ

เฉียวซางหันหลัง เพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ก็รู้สึกว่าเท้าขวาหนักอึ้ง

พอก้มลงมอง ก็เห็นว่าหมาเขี้ยวไฟกำลังงับขากางเกงของเธออยู่

“โฮ่งๆ!”

“โฮ่งๆ!”

เมื่อเห็นผู้ฝึกอสูรของมันหยุดเดิน หมาเขี้ยวไฟก็รีบปล่อยปาก แล้วใช้กรงเล็บทำไม้ทำมืออธิบาย

มันไม่อยากกลับ!

มันยังไม่ได้เรียนรู้ทักษะฝนสะเก็ดไฟเลยนะ!

เฉียวซาง: “…”

สัตว์อสูรของตัวเองตั้งใจฝึกฝนมากเกินไปจะทำยังไงดีเนี่ย…

เฉียวซางทำได้แค่ย่อตัวลงแล้วอธิบาย “เมื่อกี้แกเพิ่งจะเรียนรู้ทักษะใหม่มา แกก็ทำได้ดีมากแล้วนะ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปสิ ไว้คราวหน้าเราค่อยมาฝึกฝนสะเก็ดไฟกันต่อนะ”

ต้องรีบหลอกล่อให้หมาเขี้ยวไฟกลับไปให้ได้ ต่อให้คืนนี้ยืนฝึกอยู่ที่นี่จนโต้รุ่ง ทักษะฝนสะเก็ดไฟก็ไม่มีทางคืบหน้าไปไหนได้หรอก

ในฐานะทักษะระดับสูง การจะเรียนรู้ให้ทะลุปรุโปร่งได้มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน

การที่ฝนสะเก็ดไฟถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ทักษะระดับสูง ก็แสดงว่าพลังทำลายล้างและความยากในการเรียนรู้ของมันนั้นสูงในระดับเดียวกันนั่นแหละ

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟถอยไปก้าวหนึ่ง แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

มันจะฝึกฝนสะเก็ดไฟ!

ผู้ฝึกอสูรของมันนี่ไม่มีความกระตือรือร้นเอาซะเลย เพิ่งจะฝึกไปได้แค่นิดเดียว เรียนรู้ทักษะเล็กๆ มาได้ทักษะเดียว ก็พอใจแล้วจะขอกลับบ้านซะงั้น

แบบนี้จะได้ยังไง!

มันคือหมาเขี้ยวไฟที่จะต้องท้าทายผู้ไร้เทียมทานทั่วหล้านะ!

เฉียวซางจนใจ ทำได้แค่ยื่นปีกไก่ย่างที่เย็นชืดแล้วไปให้

ในเมื่อหมาเขี้ยวไฟแสดงจุดยืนชัดเจนขนาดนี้ เธอจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

ก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนมันต่อไปน่ะสิ

หมาเขี้ยวไฟตัวแข็งทื่อ กัดฟันหลับตางับปีกไก่ย่างเข้าไปคำหนึ่ง

วินาทีต่อมา

“โฮ่งงงงงง!!!”

……

ชิงเฉิงเจียหยวน

เวลา 19.30 น.

หมาเขี้ยวไฟนอนฟุบหมดสภาพอยู่บนโซฟา ไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน

“กุ๊ก~”

พิราบบ้านตุ้ยนุ้ยเดินเข้ามาเอาหัวถูไถด้วยความเป็นห่วง

“หมาเขี้ยวไฟไม่เป็นอะไรใช่ไหมเนี่ย?” แม่อดถามไม่ได้

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่บอบช้ำทั้งกายและใจเท่านั้นเอง” เฉียวซางตอบกลับหน้าตาเฉย

แม่: “…”

แบบนี้เรียกว่าไม่เป็นอะไรเหรอ?!

เฉียวซางนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ ดูทีวี

หมาเขี้ยวไฟเพื่อที่จะฝึกฝนทักษะฝนสะเก็ดไฟให้สำเร็จ ถึงกับยอมทนกินปีกไก่ย่างรสเผ็ดวิปริตสุดยอดไร้เทียมทานเข้าไปถึงหกไม้ติดๆ กัน แต่นมฉีหยวนของเธอมีเหลือแค่สามขวดเท่านั้น

ถึงแม้หมาเขี้ยวไฟจะพยายามกลั้นความเผ็ดไว้ แต่มันก็ปลดปล่อยเปลวไฟออกมาอย่างบ้าคลั่ง การชดเชยพลังงานจึงตามไม่ทันการเผาผลาญเลยสักนิด

นมฉีหยวนซื้อไม่ไหวแล้ว เธอเลยทำได้แค่ซื้อน้ำเปล่ามาให้มันดื่มเจ็ดแปดขวดแทน

แต่หมาเขี้ยวไฟก็ดิ้นรนอยู่ตลอดทั้งบ่าย พ่นไฟจนคอแห้ง เสียงแทบจะแหบแห้งไปหมดแล้ว ทักษะฝนสะเก็ดไฟก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะสำเร็จเลยสักนิด

ฝนสะเก็ดไฟเรียนไม่สำเร็จ แต่ระดับความชำนาญของทักษะวังวนเปลวเพลิงกลับพุ่งพรวดขึ้นมาถึง 45 แต้มซะงั้น

หมาเขี้ยวไฟก็เลยอยู่ในสภาพหงอยเหงาหมดอาลัยตายอยากแบบนี้แหละ

เฉียวซางนั่งดูอยู่ข้างๆ ก็จนปัญญาจะช่วย

หมาเขี้ยวไฟเป็นพวกหัวรั้น ถ้าห้ามไม่ให้มันฝึก มันก็คงไม่ยอมแน่ๆ ต้องให้มันลองทำจนกว่าจะถอดใจไปเองนั่นแหละ

หน้าที่ของเธอในฐานะผู้ฝึกอสูร ก็คือการไม่เข้าไปก้าวก่ายขัดขวางมัน

“เก็บห้องซะเรียบร้อยเลยนะ ทีนี้แกอธิบายเรื่องที่ลาหยุดเกือบสองสัปดาห์มาได้แล้วสิ” แม่เอ่ยปากขึ้น

เฉียวซางดึงสติกลับมาจากความคิด รีบตอบอย่างระมัดระวังทันที “หนูก็บอกไปแล้วไงคะ ว่าลาหยุดเพื่อไปฝึกหมาเขี้ยวไฟ ไม่งั้นหนูจะไปสอบโควตาได้ที่หนึ่งของมัธยมเซิ่งสุ่ยมาได้ยังไงล่ะ จริงไหมหมาเขี้ยวไฟ?”

“โฮ่ง”

หมาเขี้ยวไฟตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

แม่ปรายตามองเฉียวซางด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปในครัว รินน้ำเปล่ามาแก้วหนึ่งแล้ววางลงตรงหน้าหมาเขี้ยวไฟ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดื่มน้ำก่อนนะ”

เฉียวซาง: “…”

ทำไมสายตาแม่ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกตำหนิเรื่องดูแลหมาเขี้ยวไฟไม่ดีอยู่เลยล่ะ…

โชคดีที่หลังจากนั้นแม่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ คงจะเห็นแก่หน้าที่เธอทำความสะอาดห้องซะเอี่ยมอ่อง แถมยังสอบติดมัธยมเซิ่งสุ่ยได้สำเร็จล่ะมั้ง…

เฉียวซางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในทีวีกำลังมีโฆษณาแทรกขึ้นมาพอดี

เป็นโฆษณาเกี่ยวกับการแข่งขันสำหรับผู้ฝึกอสูรระดับ F ที่จะจัดขึ้นในเมืองหางกั่ง วันที่ 30 มิถุนายน พร้อมกับแจ้งเวลาและสถานที่รับสมัคร

ตอนที่โฆษณาถึงเรื่องรางวัลสำหรับ 3 อันดับแรก เฉียวซางก็เผลอขยับตัวเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

รางวัลที่สาม รถจักรยานยนต์ยี่ห้อ มูนไลท์ รุ่นใหม่ล่าสุด BD-7800 พร้อมเงินสด 50,000 เหรียญพันธมิตร

รางวัลที่สอง หินวิวัฒนาการธาตุน้ำ 1 ก้อน พร้อมเงินสด 100,000 เหรียญพันธมิตร

รางวัลที่หนึ่ง ไข่สัตว์อสูรแบบสุ่ม 1 ฟอง พร้อมเงินสด 200,000 เหรียญพันธมิตร

เฉียวซางถึงกับหายใจหอบถี่

รางวัลที่หนึ่งนี่มันถูกจัดมาเพื่อเธอชัดๆ!

ทั้งไข่สัตว์อสูรและเงินรางวัล ล้วนเป็นสิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้ทั้งนั้น!

เฉียวซางยังไม่ทันได้จำเว็บไซต์สำหรับลงทะเบียน แม่ก็หยิบรีโมทเปลี่ยนช่องไปซะก่อน

“แม่!”

เฉียวซางร้องเสียงหลง

เธอจ้องทีวีเขม็ง หวังจะบอกให้แม่เปลี่ยนช่องกลับไป แต่เสียงก็ขาดหายไปในลำคอ

ในจอทีวี ผู้ประกาศข่าวสาวในชุดสูททำงานกำลังอ่านข่าวอยู่

“เมื่อเวลา 13.23 น. วันนี้ เกิดเหตุการณ์ทำลายกำแพงอาคารโดยเจตนาที่ถนนเจียงอี๋…”