บทที่ 3 กระสุนจริงนัดเดียว

“แชะ”

เว่ยซินเจี้ยนลั่นไกอย่างแรงอีกครั้ง แต่ก็ยังเป็นกระสุนเปล่า!

ครืด ครืด ครืด—

แท่งเหล็กหนาทึบเคลื่อนตัวอีกครั้ง เบียดหนีบใบหูทั้งสองข้างของเว่ยซินเจี้ยนจนแนบชิดไปกับพวงแก้ม

“อื้อ! อั้ก!”

เว่ยซินเจี้ยนยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ทว่าตอนนี้ศีรษะของเขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้แล้ว ทำได้เพียงถูกบังคับให้จ้องมองหลินซือจือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตาเขม็ง

นัดที่สาม

ความน่าจะเป็นที่จะโดนยิงในนัดนี้คือหนึ่งในสี่

——หากผู้ออกแบบเกมนี้ฉลาดจริง ก็ควรจะใส่กระสุนไว้ในตำแหน่งที่ 3 หรือ 4 ตรงกลางรังเพลิง เพื่อบีบให้เขาที่ถูกแท่งเหล็กบดขยี้จนค่อยๆ สูญเสียสติสัมปชัญญะ เลือกที่จะยิงปลิดชีพตัวเอง

เว่ยซินเจี้ยนราวกับมองเห็นรอยยิ้มอันเย็นชาของผู้ออกแบบเกมนี้

แท่งเหล็กจะเคลื่อนที่เพียง 1.29 เซนติเมตร ยังไม่ตายหรอก…

ต้องตัดสินใจอย่างมีเหตุผลและเยือกเย็น…

เว่ยซินเจี้ยนกัดฟันอย่างดุร้าย หันปืนเล็งไปที่ผู้บริสุทธิ์แล้วลั่นไกอีกครั้ง

“แชะ!”

ก็ยังคงเป็นกระสุนเปล่า

ครืด ครืด ครืด—

แท่งเหล็กหนาทึบเคลื่อนตัวอีกครั้ง คราวนี้เว่ยซินเจี้ยนรู้สึกหน้ามืดทะมึน แรงดันในสมองพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับแตงโมเน่าๆ ที่ใกล้จะระเบิดออก!

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นปราดมาจากกะโหลกศีรษะ เว่ยซินเจี้ยนถึงขั้นไม่อาจแน่ใจได้ว่ากระดูกส่วนไหนที่ปริแตก สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง

“อู้ว… อื้อ…”

ดวงตาทั้งสองข้างของเว่ยซินเจี้ยนแดงก่ำไปด้วยเลือด ทัศนวิสัยที่มองเห็นล้วนถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

เขาพยายามใช้มือทุบตีแท่งเหล็กอย่างสูญเปล่า ทว่าแท่งเหล็กกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ในที่สุด เว่ยซินเจี้ยนก็ค่อยๆ หันปากกระบอกปืนพกลูกโม่เล็งเข้าหาตัวเอง

ความน่าจะเป็นที่จะตายในนัดที่สี่คือหนึ่งในสาม

สูงกว่าทุกนัดที่ผ่านมา แต่เว่ยซินเจี้ยนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

เขายอมยิงปลิดชีพตัวเองเสียเดี๋ยวนี้ ดีกว่าต้องทนรับการทรมานเช่นนี้ต่อไป

ทว่าในขณะนั้นเอง โทรทัศน์ที่เดิมทีมีแต่ภาพซ่าๆ และเสียงสวบสาบ ก็ปรากฏภาพและเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

[คนบาปที่ไม่น่าให้อภัยทุกคนสมควรได้รับการลงโทษ แต่ผู้ที่สำนึกผิดอย่างจริงใจทุกคนก็ควรได้รับโอกาสสุดท้ายเช่นกัน]

[หากบัดนี้คุณสำนึกผิดอย่างจริงใจ ฉันก็สามารถบอกคุณได้ว่า: กระสุนนัดที่ห้าในรังเพลิงของปืนพก คือกระสุนเปล่า]

[เลือกเสียเถิด เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว]

เว่ยซินเจี้ยนที่เดิมทีกำลังจะเล็งปืนใส่ตัวเองหยุดชะงักลง

ในดวงตาที่แดงก่ำของเขา ราวกับมองเห็นแสงสว่างสายสุดท้าย

กระสุนนัดที่ห้าคือกระสุนเปล่า!

บัดนี้สิ่งที่เว่ยซินเจี้ยนกำลังจะยิง คือกระสุนนัดที่สี่

เหลือความเป็นไปได้เพียงสองทางเท่านั้น กระสุนจริงไม่นัดที่สี่ ก็นัดที่หก

ความน่าจะเป็นที่จะตายในนัดนี้พุ่งสูงขึ้นเป็นหนึ่งในสองแล้ว

ยิงตัวเอง? เสี่ยงดวงเป็นครั้งสุดท้าย?

ไม่ ไม่ได้ โอกาสหนึ่งในสองนั้นสูงเกินไป…

เว่ยซินเจี้ยนไม่เข้าใจเรื่องความน่าจะเป็น แต่เขารู้เพียงว่า ขอแค่อดทนอีกนิดเดียว อดทนอีกนิดเดียวเขาก็จะรอดชีวิต…

ตอนนี้เว่ยซินเจี้ยนรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด แต่ด้วยผลของอะดรีนาลีน เขาก็สามารถปรับตัวให้เข้ากับความเจ็บปวดนี้ได้ชั่วคราว

หากนัดต่อไปยังเป็นกระสุนเปล่า แท่งเหล็กก็จะเคลื่อนเข้ามาอีก 1.29 เซนติเมตร มันอันตรายมาก แต่เว่ยซินเจี้ยนเชื่อว่าตัวเองอาจจะไม่ตาย

เพราะเขาเพียงแค่ต้องทนรับแรงบีบอัดเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น

หากนัดที่สี่ยังเป็นกระสุนเปล่า เช่นนั้นกระสุนอีกสองนัดที่เหลือก็สามารถระบุได้แล้ว

นัดที่ห้าเป็นกระสุนเปล่า ก็ยิงตัวเอง นัดที่หกเป็นกระสุนจริงเพียงนัดเดียว ก็ยิงอีกฝ่ายให้ตาย ทุกอย่างก็จะจบลงทันที…

กลไกถูกปลดล็อค หนีออกไปจากที่นี่ นี่คือหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว

ตัวเลขบนนาฬิกาจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์แบบแอลอีดี ยังคงขยับเปลี่ยนไป เวลาเหลือเพียงหนึ่งนาทีสุดท้ายแล้ว

เว่ยซินเจี้ยนส่งเสียงอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด เขาหันปืนเล็งไปที่หลินซือจืออีกครั้งแล้วลั่นไก

นัดที่สี่!

“แชะ”

กระสุนเปล่า!

ครืด ครืด ครืด—

“อ๊ากกกก—”

แม้ว่าจะมีเศษผ้ารัดปากอยู่ แต่เว่ยซินเจี้ยนก็ยังส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส!

แท่งเหล็กหนาทึบบีบอัดเข้ามาด้านในอีกครั้ง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วสมอง เว่ยซินเจี้ยนแทบจะไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของศีรษะตัวเองอีกต่อไป

เขารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่างกาย หันปากกระบอกปืนเล็งใส่ตัวเอง แล้วยิงนัดที่ห้า

“แชะ”

นัดที่ห้าคือกระสุนเปล่าตามที่รู้กัน ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

เลือดเริ่มไหลซึมออกจากตา ปาก หู และจมูกของเว่ยซินเจี้ยน ในสมองไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ อีกนอกจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

แต่สุดท้าย เขาก็ยังคงเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันได้คำหนึ่ง——

“ตาย…”

เว่ยซินเจี้ยนยกปืนขึ้นอย่างสั่นเทาเป็นครั้งสุดท้าย

กระสุนจริงนัดสุดท้าย ขอเพียงยิงผู้บริสุทธิ์ฝั่งตรงข้ามให้ตาย เกมก็จะจบลง กลไกก็จะหยุดทำงาน

“แชะ”

นัดสุดท้ายถูกยิงออกไป

ดวงตาของเว่ยซินเจี้ยนถูกบดบังไปด้วยเลือด ทัศนวิสัยพร่ามัว ใบหูทั้งสองข้างถูกแท่งเหล็กหนีบไว้อย่างแน่นหนาจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกต่อไป

ทว่าเขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากมือขวาที่ถือปืน

ไม่มีแรงสั่นสะเทือน ไม่มีแรงถีบกลับ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย

ยังคงเป็นกระสุนเปล่า!

“อั้ก—อู้ว—อ๊าก—

“แก—หลอก—”

ในปืนพกไม่มีกระสุนจริงเลยแม้แต่นัดเดียว

เสียงคำรามเฮือกสุดท้ายระเบิดออกมาจากลำคอของเว่ยซินเจี้ยน แต่ไม่นานเสียงของเขาก็ขาดหายไป

ครืด ครืด ครืด—

แท่งเหล็กหนาทึบเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอีก 1.29 เซนติเมตร สร้างความเสียหายอย่างถาวรจนไม่อาจรักษาได้ให้กับสมองของเขา

ความตาย เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไปในพริบตา มือขวาของเว่ยซินเจี้ยนตกลงข้างลำตัว ปืนพกลูกโม่สีเงินร่วงหล่นลงพื้น

“กริ๊ก”

พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลไกบนเก้าอี้เหล็กที่ล็อคตัวทั้งสองคนไว้ก็เปิดออกทั้งหมด

ในขณะที่กลไกเปิดออก เว่ยซินเจี้ยนก็ล้มลงบนพื้น เขากำลังร่อแร่เต็มทน

แต่ในตอนนั้นเอง เว่ยซินเจี้ยนก็มองเห็นลางๆ ว่าผู้บริสุทธิ์ฝั่งตรงข้ามตื่นขึ้นมาแล้ว ซ้ำยังลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้อีกด้วย

“ช่วย—ช่วยฉันด้วย—”

ภายใต้แรงขับเคลื่อนจากความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอดเฮือกสุดท้าย เว่ยซินเจี้ยนพยายามยื่นมือออกไป

“ช่วยฉันด้วย—”

เว่ยซินเจี้ยนเห็นผู้บริสุทธิ์ผู้นั้นยกมือขึ้นแก้ปมเศษผ้าที่หลังศีรษะออก

เพียงแต่บนใบหน้าของเขาปราศจากความรู้สึกใดๆ

“ช่วย—”

เว่ยซินเจี้ยนยังไม่ลืมการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

ทว่า หลินซือจือกลับเอื้อมมือไปหยิบปืนพกลูกโม่ที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมา เสียง “ป๊อก” ดังขึ้นพร้อมกับรังเพลิงที่เด้งออกมา

จากนั้น เขาก็หยิบกระสุนจริงหนึ่งนัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตนเอง แล้วใส่เข้าไป

“แก—แก—”

ดวงตาของเว่ยซินเจี้ยนถูกบดบังด้วยเลือดอย่างสมบูรณ์ แต่เขาก็ยังคงรับรู้ได้ลางๆ ถึงบางสิ่งบางอย่างผ่านภาพอันพร่ามัวตรงหน้า สิ่งสำคัญมากๆ สิ่งหนึ่ง

เมื่อยิงนัดสุดท้ายออกไป เว่ยซินเจี้ยนพบว่าในปืนพกลูกโม่ไม่มีกระสุนจริงอยู่เลย

ดังนั้นเขาจึงคิดว่ากฎของเกมหลอกลวงเขา

แต่ตอนนี้เว่ยซินเจี้ยนตระหนักได้ว่า กฎไม่ได้โกหก:

กฎระบุไว้ว่า:

[ภายในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ มีผู้บริสุทธิ์หนึ่งคน ปืนพกลูกโม่หนึ่งกระบอก และกระสุนจริงหนึ่งนัด]

[รังเพลิงของปืนพกลูกโม่มีช่องใส่กระสุนอยู่ 6 ช่อง ซึ่งช่องว่างห้าช่องจะกระจายอยู่ในตำแหน่งแบบสุ่มภายในรังเพลิง]

ทว่า กฎไม่เคยบอกเลยว่ากระสุนจริงนัดนี้ อยู่ในรังเพลิงของปืนพก

“กริ๊ก”

หลินซือจือง้างนกสับ ปากกระบอกปืนอันมืดมิดจ่อตรงไปยังเว่ยซินเจี้ยนที่กำลังร่อแร่

“ปัง!”