บทที่ 50 กลับไปที่สมาคม (1)

ไมเคิลกลับมายังห้องที่มีแสงสลัวๆ อันคุ้นเคย

ที่จริงก็ไม่ได้คุ้นเคยขนาดนั้นมันก็แค่ห้องแคบๆ ที่กักเก็บรอยแยกที่นำไปสู่โลกก็อบลินนั่นแหละ

เมื่อหันไปมองด้านหลัง ไมเคิลสังเกตเห็นว่ารอยแยกยังคงมีความปั่นป่วนอยู่ แต่มันดู… สงบลงกว่าเดิม

มันยังคงปั่นป่วน เพียงแต่ไม่รุนแรงเท่ากับหกชั่วโมงที่แล้วหรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ถึงชั่วโมงในโลกความเป็นจริง

รอยแยกมิติ หากได้รับการควบคุม สามารถเป็นสมบัติล้ำค่าได้ คนเราสามารถฝึกฝนอยู่ข้างในได้ 10 ปี ในขณะที่เวลาผ่านไปเพียงปีเดียวในโลกความเป็นจริง

บางทีสหพันธ์อาจจะควบคุมความสามารถนี้ไว้ได้แล้ว แม้ว่าไมเคิลจะยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้เรื่องนี้ก็ตาม

ส่วนเรื่องพลังงานความปั่นป่วนของรอยแยกที่ลดลง เขาคิดว่าน่าจะเป็นผลมาจากการที่เขากำจัดประชากรมอนสเตอร์ภายในจนหมดสิ้น ทำให้มันเข้าสู่สภาวะฟื้นฟู

มอนสเตอร์ในรอยแยกแบบแปดเปื้อนเกิดจากพลังงานด้านลบที่เข้มข้นและขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว เนื่องจากรอยแยกมิติช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพวกมัน

แม้จะมีการกวาดล้างอยู่เป็นประจำ แต่ก็ยังคงมีก็อบลินมากกว่า 300 ตัว

โดยปกติแล้วจะไม่มีใครกวาดล้างมอนสเตอร์ในรอยแยกจนหมดสิ้นไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะทำไม่ได้ต่างหาก

แม้พวกมันจะดูอ่อนแอ แต่ก็อบลินก็ยังเป็นมอนสเตอร์ระดับ 1 ในระบบการบำเพ็ญเพียร

ความพยายามในการกวาดล้างมักจะจำกัดอยู่แค่การรับรางวัล ในขณะที่ช่วยป้องกันไม่ให้มอนสเตอร์ทะลักออกมายังโลกความเป็นจริง ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อประชาชนทั่วไปได้

แม้ก็อบลินจะดูอ่อนแอในมุมมองของไมเคิล แต่พวกมันคือภัยคุกคามอันตรายถึงชีวิตสำหรับคนธรรมดา

แม้แต่ผู้ตื่นรู้หน้าใหม่หรือผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 1 ขั้นต้นก็ไม่อาจรอดพ้นจากภัยนี้ได้

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 1 ที่เพิ่งเลื่อนระดับมาหมาดๆ ก็อบลินถือเป็นความท้าทายที่ยากลำบากเป็นพิเศษ

พวกมันมักจะเคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม โดยตัวที่อ่อนแอที่สุดก็ยังแข็งแกร่งพอๆ กับผู้ใหญ่เต็มวัย

หากไม่มีทักษะหรือการฝึกฝนที่เหมาะสม ผู้ที่เพิ่งปลุกพลังได้ก็ไม่ได้มีสภาพดีไปกว่าผู้บำเพ็ญเพียรมือใหม่เหล่านั้นเลย

ไมเคิลละสายตาจากรอยแยกและเดินไปที่ประตูห้อง

เมื่อนึกถึงคำแนะนำได้ เขาก็กดปุ่มด้านหลังประตูตามที่ชายชราเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้

หลังจากกดปุ่ม เขาก็รอ ห้านาทีต่อมา ก็มีความเคลื่อนไหวจากอีกฝั่ง และประตูเปิดออกในที่สุด

ชายชราเจ้าของร้านขายยาปรากฏตัวขึ้น แต่ก่อนที่ไมเคิลจะทันได้ถามว่ามีที่ให้ล้างตัวหรือไม่ สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนไป

ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด คิ้วขมวดเข้าหากัน ขณะที่ดวงตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ไมเคิล

“ทำไมพลังงานความปั่นป่วนถึงเบาบางลงกว่าเดิมล่ะ?” ชายชราถาม น้ำเสียงของเขาเย็นชาและเฉียบขาด

ขณะที่เขาพูด ออร่าคุกคามก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทำให้อากาศในห้องดูอึดอัดไปหมด

ท่าทีอ่อนโยนและใจดีของชายชราจากร้านขายยาได้หายไปหมดสิ้น

สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไมเคิลในตอนนี้คือยอดนักล่าเฒ่า ผู้ซึ่งแผ่รังสีของคนที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลออกมา

“ผ-ผมก็ม-ไม่รู้ครับ” ไมเคิลพูดติดอ่าง พยายามเค้นคำตอบออกมา

อย่างแรกเลยคือ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมรอยแยกถึงดูสงบลงเขาสงสัยว่ามันเกี่ยวกับการที่เขากวาดล้างมอนสเตอร์ไปจนหมด แต่เขาก็ไม่แน่ใจนัก

อย่างที่สองคือ ออร่าที่แผ่กดดันของชายชรานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่ไมเคิลคาดไว้มาก

มันไม่ได้สูสีกับลัคกี้เลยแต่มันเหนือกว่าต่างหาก

‘เดี๋ยวนี้ตาเฒ่าทรงพลังกันขนาดนี้เลยเหรอ?!’ ไมเคิลคิด ภาพของตาเฒ่าหน้าบากจากดินแดนแห่งต้นกำเนิดแวบเข้ามาในหัว

เขาเพิ่งจะตั้งสติได้และเตรียมแชร์ข้อสงสัยของตัวเอง จู่ๆ ออร่าอันน่าอึดอัดนั้นก็หายวับไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและใจดีของชายชรา

“โอ้ นี่เธอฆ่ามอนสเตอร์ในรอยแยกไปหมดเลยงั้นเหรอ ไอ้หนุ่ม?”

ชายชราถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ครับ” ไมเคิลตอบ

“อ้า มิน่าล่ะ ตอนนี้มันถึงได้สงบลง รอยแยกคงกำลังพยายามฟื้นฟูตัวเองด้วยการสร้าง ‘เด็กทารก’ ตัวใหม่ขึ้นมานั่นแหละ” ชายชราหัวเราะเบาๆ

“…”

‘ทำไมสีหน้าถึงเปลี่ยนเร็วขนาดนี้เนี่ย?’ ไมเคิลคิด รู้สึกขวัญเสียเล็กน้อย

“อย่าไปถือสาท่าทีของฉันเมื่อกี้เลยนะ” ชายชรากล่าวขอโทษ

“รอยแยกมิติมีความสำคัญต่อเมืองวูดสโตนและสหพันธ์มาก ฉันก็เลยอดตกใจไม่ได้ถ้าคิดว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับมัน ยิ่งไปกว่านั้น ฉันคงจะเดือดร้อนหนักแน่ๆ ถ้ามันมีปัญหาจริงๆ”

น้ำเสียงที่จริงใจและสีหน้าที่ดูสำนึกผิดของเขา ทำให้ความขุ่นเคืองของไมเคิลมลายหายไป

“ถ้าฉันอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขา ฉันก็คงจะทำแบบเดียวกัน” ไมเคิลยอมรับกับตัวเอง

ไมเคิลพยักหน้ารับคำขอโทษ พลางคิดหาคำพูดเพื่อถามชายชราว่าในร้านขายยามีที่ให้เขาล้างตัวไหม

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้รวบรวมคำพูด ความสนใจของชายชราก็เปลี่ยนจากรอยแยกมาที่เขาแทน

“เธอค่อนข้างโหดเหี้ยมเลยนะไอ้หนุ่ม แต่ใจเย็นๆ หน่อยจิตสังหารของเธอรุนแรงเกินไป ถ้าเธอกลับบ้านไปสภาพนี้ เธอคงจะทำให้ทุกคนตกใจจนสติแตกแน่ๆ… เว้นแต่ว่าเธอจะอยู่คนเดียว แล้วนี่ทำไมถึงมีออร่ามืดมนอยู่รอบตัวเธอได้ล่ะเนี่ย?”

ไมเคิลกะพริบตาปริบๆ ผงะกับคำพูดขวานผ่าซากของชายชรา และกำลังจะตอบกลับ แต่ชายชราก็พูดต่อ

“ถึงอย่างนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติกับเธอนะ พักผ่อนซะหน่อย หรือจะให้ดี คืนนี้ก็อย่าเพิ่งกลับบ้านเลย ถ้ารู้สึกว่ามันต้องใช้เวลาปรับตัว ตามฉันมาเธอต้องทำความสะอาดตัวเองหน่อยแล้วล่ะ”

ตั้งแต่ต้นจนจบ ชายชราทำทุกอย่างตามจังหวะของตัวเอง ทำให้ไมเคิลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม

แถมตอนนี้ไมเคิลก็เหนื่อยเกินกว่าจะเริ่มเป็นฝ่ายชวนคุยแล้วด้วย

โชคดีที่หลังจากออกจากรอยแยก ชายชราได้พาเขาไปยังห้องลับอีกห้องหนึ่งครั้งนี้เป็นห้องอาบน้ำที่กว้างขวาง เห็นได้ชัดว่าออกแบบมาเพื่อรองรับผู้คนได้หลายคน

ดูเหมือนว่าบริการห้องอาบน้ำจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเหล่านักล่าที่มาเยือนพื้นที่นี้เป็นประจำ

อย่างไรก็ตาม ยังมีปัญหาใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง

“เธอไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยนงั้นเหรอ?” ชายชรามองไมเคิลด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะพูดเสริมอย่างไม่ปรานีว่า “นี่เธอเป็นมือใหม่ประสาอะไรกันเนี่ย?”

หน้าของไมเคิลแดงก่ำด้วยความอับอาย มันเป็นความประมาทของเขาเองที่ไม่ได้นำเสื้อผ้าสำรองมาด้วยตอนเข้าไปในรอยแยกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ แต่ความผิดพลาดก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการลองครั้งแรก

เขากำลังจะถามชายชราว่ามีเสื้อผ้าสำรองให้ยืมไหม แต่ชายชราก็พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาเถอะ ช่างมัน รีบๆ ล้างตัวซะเธอเหม็นหึ่งเลยล่ะ เดี๋ยวฉันจะหาชุดให้ใส่ แต่เร็วๆ หน่อยนะ! ฉันมีธุระอย่างอื่นต้องไปทำอีก”

“ขอบคุณครับ!” ไมเคิลรีบพูด รู้สึกซาบซึ้งใจแม้ว่าน้ำเสียงของชายชราจะฟังดูห้วนๆ ก็ตาม