ตอนที่ 349 ผลพลอยได้จากสงคราม

แม้ในปัจจุบัน ลักเซมเบิร์กจะยังคงเป็นดินแดนของออสเตรียในนาม แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พ่อค้าชาวฝรั่งเศสเดินทางมาทำการค้าตามปกติที่นี่

ส่วนบรรดาขุนนางออสเตรียในลักเซมเบิร์ก ก็พอจะระแคะระคายมาบ้างแล้ว ว่าองค์จักรพรรดิเตรียมจะยกให้ออสเตรียให้กับฝรั่งเศส เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ฝรั่งเศสส่งทหารมาช่วยจัดการกับปรัสเซีย ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้เข้าไปแทรกแซง ‘พฤติกรรมทางการค้า’ เหล่านี้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น บนดินแดนเล็กจิ๋วอย่างลักเซมเบิร์กที่มีขนาดไม่ถึงหนึ่งในสี่ของเกาะคอร์ซิกานี้ ยังมีทหารฝรั่งเศสประจำการอยู่ถึงสองหมื่นนาย ต่อให้พวกเขาจะไม่พอใจ อย่างมากก็ทำได้แค่แอบบ่นกับคนคุ้นเคยในงานเลี้ยงซาลอนเท่านั้นแหละ

ณ จัตุรัสดูมของเมืองลักเซมเบิร์ก เลขาธิการสมาคมเทคโนโลยีเหล็กและเหล็กกล้าแห่งฝรั่งเศส แจกจ่ายสัญญาที่เขาเซ็นชื่อแล้ว ให้กับเจ้าของเหมืองชาวลักเซมเบิร์กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทีละคนด้วยรอยยิ้ม

เจ้าของเหมืองเหล่านั้นรีบคว้าปากกาขึ้นมาด้วยความร้อนรน เซ็นชื่อและประทับตราส่วนตัวลงบนสัญญา ราวกับกลัวว่าชาวฝรั่งเศสจะเปลี่ยนใจอย่างนั้นแหละ

เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น ทนายความและทนายรับรองเอกสารก็ประกาศให้สัญญามีผลบังคับใช้ เจ้าของเหมืองเหล่านั้นถึงได้เผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก และเริ่มกระซิบกระซาบพูดคุยกัน:

“ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าสงครามจะทำลายทุกอย่างไปแล้วล่ะ”

“คิดไม่ถึงเลยว่าชาวฝรั่งเศสจะยอมรับช่วงต่อเหมืองเหล็กพวกนี้…”

“นั่นสิ แม้ 3 หมื่นลีฟร์จะไม่ถือว่ามาก แต่ก็เพียงพอที่จะให้ครอบครัวไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่เวียนนาได้แล้วล่ะ”

“โอ้ ข้าตั้งใจจะไปบรัสเซลส์น่ะ แน่นอนว่าต้องรอให้การก่อกบฏที่นั่นสงบลงก่อนล่ะนะ…”

ใช่แล้ว ในเวลานี้ทั่วทั้งลักเซมเบิร์กต่างถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งสงคราม โดยเฉพาะวินัยทหารที่หย่อนยานของชาวปรัสเซียก่อนหน้านี้ ก็ยิ่งทำให้พ่อค้าที่นี่หวาดผวากันไปหมด

มีข่าวลือในหมู่ประชาชนอยู่เสมอ ว่ากองทัพใหญ่ของปรัสเซียและฮันโนเฟอร์จะทำการตัดสินชี้ขาดกับทหารฝรั่งเศสที่ลักเซมเบิร์ก สถานที่เล็กแค่นี้ จะไปทนรับการทำลายล้างจากกองทัพใหญ่เจ็ดแปดหมื่นนายของทั้งสองฝ่ายได้อย่างไร? หลังสงครามจบลง ก็จะต้องกลายเป็นผืนแผ่นดินที่ถูกเผาทำลายอย่างแน่นอน

ดังนั้น ชาวลักเซมเบิร์กทุกคนจึงรีบร้อนที่จะขายสินทรัพย์ในมือ เหมืองเหล็กแบบเปิดคุณภาพสูงที่ก่อนหน้านี้ใช้เงินหลายแสนลีฟร์ก็ยังซื้อไม่ได้ ตอนนี้กลับราคาตกไปศูนย์หนึ่งตัว แถมยังต้องอ้อนวอนผู้ซื้อถึงจะพอขายออก

ตรงกลางของที่นั่งแขกวีไอพีด้านหน้า ใบหน้าของโจเซฟก็มีรอยยิ้มอย่างพึงพอใจประดับอยู่เช่นกัน เหมืองเหล็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดในยุโรปสิบกว่าแห่งนี้ เขาใช้เงินไปไม่ถึง 80 หมื่นลีฟร์ก็ซื้อมาได้ทั้งหมดแล้ว นี่มันราคาถูกเหมือนให้เปล่าชัดๆ

ต้องรู้ไว้ว่า ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าของลักเซมเบิร์กในอนาคต แทบจะสามารถตอบสนองความต้องการของทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้เลย การมีเหมืองเหล็กเหล่านี้ จะกลายเป็นแรงสนับสนุนอันแข็งแกร่งให้กับการปฏิวัติอุตสาหกรรมของฝรั่งเศส

หากรอจนกว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมของประเทศต่างๆ ในยุโรปเข้าสู่ช่วงการพัฒนาอย่างรวดเร็ว และความต้องการถ่านหินและเหล็กกล้าพุ่งสูงขึ้น มูลค่าของเหมืองเหล็กเหล่านี้ก็คงจะทะลุ 100 ล้านลีฟร์ไปเลยทีเดียว!

ส่วนเรื่องเปลวเพลิงแห่งสงคราม ต่อให้ต้องระดมกำลังทหารครึ่งหนึ่งของฝรั่งเศสมาที่ลักเซมเบิร์ก โจเซฟก็ไม่มีทางปล่อยให้ที่นี่ได้รับผลกระทบจากสงครามเด็ดขาด

เนื่องจากเขามีความมั่นใจในความมั่นคงของภูมิภาคนี้อย่างเต็มเปี่ยม เขาจึงอาศัยคลื่นการเทขายในครั้งนี้ กว้านซื้อโรงงานหัตถกรรมและที่ดินทำเลดีมาได้ไม่น้อย

อย่างแรกจะสามารถจัดหาคนงานที่มีทักษะด้านการถลุงและการทำเหมืองได้เป็นจำนวนมาก ส่วนอย่างหลังก็เอาไว้สร้างโรงถลุงเหล็กนั่นเอง

ในความเป็นจริง บริษัทเหล็กกล้าหลายแห่งที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วที่สุดในช่วงที่ผ่านมาของฝรั่งเศส อย่างเช่น บริษัทเหล็กกล้าพี่น้องเกรกัวร์ และบริษัทเหล็กกล้าฮิลค์ ก็ได้เดินทางมาถึงเมืองลักเซมเบิร์กตั้งนานแล้ว เพื่อรอสร้างโรงงานแห่งใหม่ที่นี่

พวกเขาเอือมระอากับเหมืองเหล็กในฝรั่งเศสที่ทั้งผลผลิตต่ำและคุณภาพงั้นๆ มานานแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาต้องจำใจนำเข้าแร่เหล็กจากรัสเซียเป็นจำนวนมาก หรือไม่ก็ต้องซื้อแท่งเหล็กดิบจากลักเซมเบิร์ก ซึ่งทำให้ต้นทุนพุ่งสูงปรี๊ด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้พวกเขาได้รับเทคโนโลยี ‘การถลุงเหล็กด้วยเตาเป่าลมร้อน’ ของโจเซฟมาจากสมาคมเทคโนโลยีเหล็กและเหล็กกล้าแห่งฝรั่งเศส หลังจากคลำทางมาได้ครึ่งค่อนปีก็เข้าใจกระบวนการทั้งหมดแล้ว และยังได้ทดลองผลิตในประเทศเป็นจำนวนน้อยเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้ก็ถือโอกาสนำเทคโนโลยีใหม่มาสร้างโรงงานที่ลักเซมเบิร์กเสียเลย เหล็กกล้าหลอมบริสุทธิ์และเหล็กกล้าชั้นดีที่ผลิตออกมา ก็สามารถขายให้กับประเทศในภูมิภาคเยอรมนีที่อยู่ใกล้เคียงได้ เพื่อกอบโกยผลกำไรอย่างงาม

สำหรับโจเซฟ ขอเพียงเขากุมทรัพยากรหลักอย่างเหมืองเหล็กเอาไว้ให้แน่น ก็ไม่ต้องกังวลเลยว่ากลุ่มทุนเอกชนเหล่านี้จะหลุดรอดจากการควบคุมไปได้

ถึงอย่างไร การจะพัฒนาอุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กกล้าของฝรั่งเศสให้เติบโตนั้น ลำพังแค่การลงทุนและการบริหารของราชวงศ์ย่อมไม่เพียงพอ จะต้องส่งเสริมให้บริษัทเอกชนเข้ามาร่วมลงทุนอย่างเต็มที่ และโจเซฟก็สามารถจัดหาเทคโนโลยีและแนวคิดที่ก้าวหน้าให้กับพวกเขา และอาศัยอำนาจรัฐในการช่วยพวกเขาเปิดตลาด เพื่อรับประกันว่าเงินลงทุนทุกๆ ลีฟร์ของพวกเขา จะได้รับผลตอบแทนอย่างเป็นกอบเป็นกำ

หลังจากที่บริษัทเอกชนเหล่านี้เติบโตขึ้น ก็จะสามารถสร้างรายได้จากภาษีอย่างมหาศาล เพื่อมาสนับสนุนการคลังของฝรั่งเศส และท้ายที่สุดก็จะนำมาซึ่งการยกระดับความแข็งแกร่งของประเทศโดยรวม

นี่ก็ถือเป็นผลพลอยได้ลอตแรกหลังจากที่ฝรั่งเศสได้รับชัยชนะจากสงครามในลักเซมเบิร์ก ยิ่งไปกว่านั้น ลักเซมเบิร์กมีพื้นที่เล็กมาก และยังอยู่ติดกับฝรั่งเศส ก่อนที่อุตสาหกรรมจะพัฒนาขึ้น ย่อมไม่ดึงดูดความสนใจจากประเทศมหาอำนาจมากนัก นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการขยายอิทธิพลในต่างแดนของฝรั่งเศสอย่างแน่นอน

เมื่อพิธีลงนามเสร็จสิ้น โจเซฟก็อ่านคำอวยพรภายใต้การห้อมล้อมของผู้คน จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนไปร่วมงานเลี้ยงฉลองการลงนาม ส่วนตัวเขาก็เอาแต่วางแผนอยู่ในใจ ว่าหากในอนาคตสามารถครอบครองแคว้นวาลลูนแห่งเซาท์เนเธอร์แลนด์ได้ จะนำทรัพยากรถ่านหินอันอุดมสมบูรณ์ที่นั่น มารวมเข้ากับทรัพยากรเหล็กกล้าของลักเซมเบิร์ก เพื่อให้กลายเป็นแกนหลักในการพัฒนาอุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กกล้าของฝรั่งเศสได้อย่างไร!

ทันใดนั้น โจเซฟก็นึกไปถึงปัญหาความปลอดภัยของพื้นที่แห่งนี้ และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ถึงอย่างไร ทั้งแคว้นวาลลูนและลักเซมเบิร์กก็ตั้งอยู่บริเวณชายแดนของฝรั่งเศส หากเกิดสงคราม ทหารข้าศึกก็สามารถบุกโจมตีมาถึงที่นี่ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งจะเป็นการสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อแกนหลักอุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กกล้าของฝรั่งเศส

“ดังนั้น จะดีที่สุดหากเราสามารถรวมแคว้นวาลลูนและลักเซมเบิร์กให้กลายเป็นมณฑลภายในประเทศของเราได้ แบบนั้นถึงจะมีความลึกทางยุทธศาสตร์…” โจเซฟก้าวขึ้นรถม้า มองดูพ่อค้าชาวลักเซมเบิร์กและชาวฝรั่งเศสที่หลั่งไหลเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มผ่านทางหน้าต่างรถม้า แล้วลอบถอนหายใจอยู่ในใจ ทุกคนก็แค่รอเสวยสุขจากผลแห่งความสำเร็จเท่านั้น ส่วนเขากลับต้องมานั่งปวดหัวเพื่อฝรั่งเศสทั้งประเทศ

…

ปารีส

สวนสนุกอีเดน

“ว้าว เหมือนได้บินขึ้นไปบนฟ้าเลยล่ะ!”

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจแบบเด็กๆ เด็กสาวตัวน้อยที่นั่งอยู่บนม้าหมุน มือข้างหนึ่งจับที่จับไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ชูขึ้นสูงราวกับกำลังแกว่งแส้ม้า ปล่อยให้ชายกระโปรงสีเหลืองอ่อนและเปียสองข้างอันงดงามปลิวไสวไปตามสายลม และดวงตากลมโตสีฟ้าอมเขียวอันอ่อนโยนของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหลงใหล

เมื่อม้าหมุนวนกลับมาอีกรอบ เธอก็หันใบหน้าที่ยังมีแก้มยุ้ยๆ ไปทางชายที่ยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่นอกรั้ว แล้วตะโกนเสียงดังว่า:

“ท่านอาอเล็กเซย์ ให้มัน ‘บิน’ ให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ?”

“โอ้ ท่านแกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกข้าแบบนั้น” อเล็กเซย์ลดเสียงลง พร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ “ที่นี่มีคนนอกอยู่นะ”

แต่เขาก็ยังคงส่งสายตาให้องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ ฝ่ายหลังรีบวิ่งไปสอบถามพนักงานของสวนสนุกทันที แล้ววิ่งกลับมากระซิบกับเขาสองสามประโยค