ตอนที่ 310 ศิลปะแห่งตาแลร็อง

ด้วยเหตุนี้เอง คนของตาแลร็อง ไม่ว่าจะใช้วิธีติดต่อกับผู้บริหารระดับสูงของออสเตรียโดยตรง หรือการปล่อยข่าวลือ ทำให้ข่าว “กองกำลังผสมออสเตรีย-ฝรั่งเศสจะร่วมมือกันยึดไซลีเซียกลับคืนมา” แพร่สะพัดไปทั่ว

และไม่ว่าใครก็คงไม่ไปเอาผิดกับชาวฝรั่งเศสที่ “จุดไฟ” ในครั้งนี้ เพราะการยึดไซลีเซียกลับคืนมา เพื่อลบล้างความอัปยศตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ถือเป็นความถูกต้องทางการเมืองในออสเตรียในขณะนี้

ใครกล้าพูดว่าชาวฝรั่งเศสพูดผิด ก็คงโดนชาวออสเตรียข้างๆ รุมประชาทัณฑ์แน่ๆ

พระราชวังเชินบรุนน์

ห้องบรรทมของจักรพรรดิโยเซฟที่ 2

เนื่องจากพระพลานามัยขององค์จักรพรรดิทรุดโทรมลงเรื่อยๆ การประชุมขุนนางในช่วงปีที่ผ่านมาจึงมักจะจัดขึ้นที่นี่

แน่นอนว่า ประเด็นสำคัญของการประชุมครั้งนี้คือสงครามกับปรัสเซีย ดังนั้น นอกเหนือจากขุนนางชั้นผู้ใหญ่กว่าสิบคนแล้ว ผู้บัญชาการทหารระดับสูงก็มาร่วมประชุมกันอย่างพร้อมเพรียง

“มกุฎราชกุมาร” เลโอโปลด์ที่ 2 ได้อธิบายสถานการณ์โดยสังเขปให้ทุกคนฟัง จากนั้นก็หันไปโค้งคำนับจักรพรรดิโยเซฟที่ 2: “ฝ่าบาท สถานการณ์โดยคร่าวๆ ก็เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ ฝรั่งเศสเสนอให้กองกำลังผสมรุกคืบเข้าสู่ไซลีเซียโดยตรง เพื่อบีบให้ปรัสเซียต้องถอนกำลังออกจากเซาท์เนเธอร์แลนด์”

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ที่ประทับอยู่บนเตียง ทรงรวบรวมเรี่ยวแรงกวาดสายตามองเหล่านายทหารและรัฐมนตรีในห้อง: “สำหรับเรื่องนี้ พวกท่านมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”

จอมพลเลาดอนชิงพูดขึ้นเป็นคนแรก: “ฝ่าบาท นี่เป็นโอกาสดีที่เราจะยึดดินแดนของเรากลับคืนมานะพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมยินดีจะนำทัพออกศึกด้วยตัวเอง เพื่อสั่งสอนไอ้พวกสวะปรัสเซียให้รู้สำนึก!”

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงทอดพระเนตรจอมพลเฒ่าที่มีสุขภาพไม่ต่างจากพระองค์มากนัก ทรงรีบโบกพระหัตถ์เป็นเชิงห้ามไม่ให้เขาตื่นเต้นเกินไป และตรัสปลอบใจว่า: “ประสบการณ์และความกล้าหาญของท่านคือสมบัติอันล้ำค่าของออสเตรีย ปล่อยให้เรื่องแนวหน้าเป็นหน้าที่ของคนหนุ่มเถอะ”

จอมพลลาซีและนายทหารชั้นผู้ใหญ่อีกหลายคนก็รีบก้าวออกมายืนข้างหน้า พวกเขาไม่เพียงแต่ได้ติดต่อกับนักการทูตฝรั่งเศสในช่วงที่ผ่านมา แต่ยังได้หารือกันเองหลายครั้ง จนมีความเห็นตรงกันเรื่องการส่งทหารไปตีไซลีเซียแล้ว

“ฝ่าบาท ครั้งนี้เรามีฝรั่งเศสเป็นกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่ง นับเป็นโอกาสอันดีที่เราจะยึดไซลีเซียกลับคืนมานะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท กระหม่อมก็เห็นว่าศึกครั้งนี้เรามีโอกาสชนะสูงมากพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท ความสนใจของปรัสเซียในตอนนี้ยังอยู่ที่เซาท์เนเธอร์แลนด์ เราต้องรีบส่งทหารออกไป เพื่อโจมตีพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว…”

“กระหม่อมก็เห็นด้วยกับการรีบส่งทหาร…”

เคาฟ์นิตส์ รัฐมนตรีแห่งรัฐ เป็นผู้นำกลุ่มที่ฝักใฝ่ฝรั่งเศสในออสเตรีย ตอนนี้เขายิ่งก้าวออกมาด้วยความตื่นเต้น: “ฝ่าบาท ครั้งนี้ขอเพียงออสเตรียและฝรั่งเศสร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด บางทีอาจจะไม่ใช่แค่ไซลีเซีย แต่เราอาจจะฉวยโอกาสเอาชนะซัคเซิน และบุกไปถึงบรุนสวิกเลยก็เป็นได้นะพ่ะย่ะค่ะ!

“หากทำได้ถึงขั้นนั้น พระบารมีของพระองค์ก็จะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเยอรมนี การฟื้นฟูความรุ่งเรืองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็อยู่แค่เอื้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนในที่ประชุมไม่ว่าจะคิดอย่างไรในใจ ต่างก็พากันร้องตะโกนตาม: “ฟื้นฟูความรุ่งเรืองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์!”

ทว่า หลังจากเสียงโห่ร้องเบาลง เคานต์โวลาแตร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย กลับขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า: “กระหม่อมรู้สึกว่าสิ่งที่ฝรั่งเศสต้องการคงไม่ใช่แค่การอ้างสิทธิเหนือพีดมอนต์หรอกพ่ะย่ะค่ะ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขากำลังจะเข้าไปพัวพันกับสงครามอันแสนโหดร้าย ผลประโยชน์แค่นี้มันน้อยเกินไป พวกเขาจะต้องมีแผนการอื่นอีกแน่…”

ถ้าโจเซฟได้ยินคำพูดของเขา คงต้องชมเขาว่า “ท่านพูดถูกแล้ว” แน่ๆ สงครามที่ว่าโหดร้ายน่ะ มันเป็นของออสเตรียกับปรัสเซียต่างหาก ส่วนฝรั่งเศสของข้าอยู่ห่างออกไปตั้งไกล จะเข้าไปพัวพันมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ทั้งนั้นแหละ และตอนนี้เมื่อกระแสสังคมในเวียนนาสนับสนุนการโจมตีไซลีเซียแล้ว ใครจะไปสนใจว่าฝรั่งเศสคิดอะไรอยู่ล่ะ?

เคาฟ์นิตส์รีบหันไปยิ้มให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยทันที: “เคานต์โวลาแตร์ ท่านคงจะไม่ทราบว่าฝรั่งเศสให้ความสำคัญกับข้อตกลงการค้ามากแค่ไหน

“ข้าไปปารีสบ่อยๆ จึงรู้สถานการณ์ที่นั่นดี รัฐบาลฝรั่งเศสได้แปลงหนี้ธนาคารจำนวนมหาศาลให้เป็น ‘กองทุนพัฒนาอุตสาหกรรม’ ซึ่งอาจจะมีมูลค่าเป็นร้อยล้านฟลอรินเลยทีเดียว

“นั่นหมายความว่า ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ฝรั่งเศสจะต้องรักษายอดขายสินค้าให้ดี เพื่อให้กองทุนมีกำไร ซึ่งก็คือเพื่อรักษาการคลังของฝรั่งเศสไม่ให้ล่มสลายนั่นเอง

“เพื่อการนี้ พวกเขาจึงต้องขยายตลาด และในขณะที่ขาดแคลนอาณานิคม พวกเขาก็ทำได้เพียงพยายามขายสินค้าไปยังลุ่มแม่น้ำไรน์เท่านั้น ซึ่งพวกเขาจำเป็นต้องให้เราช่วยเจาะตลาดในเซาท์เยอรมนี”

รัฐมนตรีอีกสองคนรีบสนับสนุนคำพูดของเคาฟ์นิตส์ทันที และยังได้เสริมข้อมูลเชิงลึกเข้าไปอีก

ความจริงแล้ว ทั้งสองคนนี้คือ “พวกพ้อง” ที่ตาแลร็องสร้างขึ้นมา เมื่อประมาณครึ่งเดือนก่อน เขาได้ส่งมอบผลประโยชน์ให้กับทั้งสองคนผ่านลูกน้อง ใช้เงินไปถึงกว่าแสนลีฟร์เลยทีเดียว

โจเซฟรู้ดีว่า สำหรับเรื่องการติดสินบน ตาแลร็อง พระคาร์ดินัลผู้นี้นั้นเชี่ยวชาญที่สุด แม้ว่าในประวัติศาสตร์จะเคยพลาดในคดีเอ็กซ์วายแซด แต่ก็เป็นเพราะชาวอเมริกันไม่เข้าใจมารยาทเอาซะเลย เขาจึงมอบหมายหน้าที่นี้ให้กับตาแลร็อง [หมายเหตุ 1]

แน่นอนว่า สำนักข่าวกรองก็คอยจับตาดูตาแลร็องอยู่อย่างลับๆ เพื่อให้มั่นใจว่าเงินเหล่านี้จะตกไปอยู่ในมือคนที่สมควรได้รับ

ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า ความสามารถในการติดสินบนของชายขาเป๋ รวมถึงความสามารถในการคัดกรองเป้าหมายที่จะติดสินบนนั้น เชื่อถือได้อย่างเต็มที่ รัฐมนตรีออสเตรียระดับสูงสองคนที่รับเงินไป เริ่มแสดงละครสนับสนุนฝรั่งเศสตาม “สคริปต์” ที่ฝรั่งเศสเตรียมไว้อย่างแนบเนียน

“เคานต์โวลาแตร์ อันที่จริงแล้ว ฝรั่งเศสมีจุดยืนเดียวกับเราในการบั่นทอนกำลังของปรัสเซีย ปรัสเซียเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของอังกฤษในทวีปยุโรป และท่านก็คงเคยได้ยินเรื่องที่อังกฤษทำกับฝรั่งเศสในแอฟริกาเหนือมาบ้าง

“นอกจากนี้ ฝรั่งเศสกับปรัสเซียยังมีการแข่งขันกันอย่างดุเดือดในการสร้างอิทธิพลเหนือเนเธอร์แลนด์อีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในครั้งนี้ ที่เนเธอร์แลนด์ไม่สนใจท่าทีของฝรั่งเศสเลยแม้แต่น้อย และหันไปเข้าข้างปรัสเซียในเหตุการณ์กบฏที่บราบันต์ ทำให้ฝรั่งเศสโกรธจัด…”

เมื่อทั้งสองคนได้ชี้แจงถึงข้อดีข้อเสียอย่างละเอียด ในที่สุดบรรดาขุนนางที่เคยสงสัยก็เงียบเสียงลง

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงมีท่าทีเยือกเย็นมาก พระองค์หันไปมองเลโอโปลด์ที่ 2 แล้วตรัสเสียงเบาว่า: “เจ้าคิดว่า การยอมสละผลประโยชน์ทางตะวันตกของอิตาลีนั้นคุ้มค่าหรือไม่?”

เลโอโปลด์ที่ 2 ในฐานะแกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี ย่อมคุ้นเคยกับสถานการณ์ในอิตาลีเป็นอย่างดี หากยอมรับข้อเรียกร้องเหนือดินแดนพีดมอนต์ของฝรั่งเศส ออสเตรียก็จะถูกฝรั่งเศสประชิดตัวทั้งในลอมบาร์ดี ทัสกานี หรือแม้กระทั่งเวนิสก็อาจจะไม่ปลอดภัย

ทว่า เขากลับตอบอย่างไม่ลังเลว่า: “ฝ่าบาท หากแลกกับไซลีเซียได้ ก็ถือว่าคุ้มค่าพ่ะย่ะค่ะ

“เพราะถ้าฝรั่งเศสทำตัวเหิมเกริมในอิตาลีมากเกินไป เราก็สามารถดึงอังกฤษเข้ามาถ่วงดุลอำนาจได้ทุกเมื่อ”

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงนิ่งเงียบไปอีกพักใหญ่ ทรงกวาดสายตามองบรรดารัฐมนตรีที่มีแววตาเด็ดเดี่ยว ในที่สุดก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น: “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเราก็มาหารือเรื่องการเคลื่อนกำลังพล และแผนการรบโดยละเอียดกันเถอะ”

[หมายเหตุ 1] คดีเอ็กซ์วายแซด: ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ชาวอเมริกันเพื่อหาเงิน จึงได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ทางการทูตกับอังกฤษ และประกาศต่อต้านการปฏิวัติฝรั่งเศส ฝรั่งเศสจึงตัดสินใจแก้แค้นอเมริกัน โดยการยึดและปล้นเรือสินค้าของอเมริกาเป็นจำนวนมาก ทำให้อเมริกาได้รับความเสียหายอย่างหนัก

ประธานาธิบดีอเมริกาในขณะนั้นคือ อาดัมส์ จึงได้ส่งคณะผู้แทนไปเจรจาที่ฝรั่งเศส เพื่อหวังจะดับความโกรธของฝรั่งเศส และตาแลร็อง รัฐมนตรีต่างประเทศฝรั่งเศสในขณะนั้น ก็ฉวยโอกาสนี้สั่งให้ลูกน้อง 3 คนไปรีดไถเงินสินบนจำนวนมหาศาลจากชาวอเมริกัน ชาวอเมริกันจึงโกรธจัดและประกาศสงครามกับฝรั่งเศส

และชื่อของบุคคลสามคนที่เรียกร้องสินบนในตอนนั้นถูกเรียกในเอกสารทางการทูตว่า เอ็กซ์, วาย, แซด เหตุการณ์นี้จึงได้ชื่อตามนั้น