ตอนที่ 87 ช่วยคน

เมื่อเผยเฉียนได้สติกลับมา เขาก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่หน้าผาก เมื่อยกมือขึ้นสัมผัส ก็พบว่ามีเลือดติดมือมาเต็มไปหมด ทว่านอกจากความเจ็บปวดแล้ว เขากลับไม่รู้สึกผิดปกติอย่างอื่นในร่างกาย ทำให้รู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง คงจะแค่หัวแตกเท่านั้นกระมัง

เขามองไปรอบๆ เมื่อเห็นลุงฝูนอนอยู่ด้านข้าง จึงรีบเข้าไปตรวจดู โชคดีที่ลุงฝูเพียงแค่ล้มกระแทกพื้น ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด

ลุงฝูตั้งสติได้ เมื่อหันมาเห็นเผยเฉียนหน้าเต็มไปด้วยเลือด ก็ตกใจสุดขีด รีบคว้าแขนเผยเฉียนไว้ “นายน้อย! ศีรษะของท่าน…”

“อ๊ะ ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย คงไม่เป็นอันตราย” เผยเฉียนเอ่ยปลอบ

เมื่อเผยเฉียนหันกลับไปมองรถม้าคันที่ก่อเหตุ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดดังมาจากภายในรถม้าที่ตะแคงอยู่: “อ๊ายยย คุณหนู แขนท่าน! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย… ฮือๆๆ…”

คนขับรถม้าคันนั้นน่าจะหัวไปกระแทกเข้ากับบางสิ่ง เมื่อลุกขึ้นมาได้ก็มีเลือดอาบเต็มหน้า เดินโซเซทรงตัวไม่อยู่ พยายามจะเดินไปที่รถม้าที่ตะแคงอยู่ แต่ก็เดินไม่ตรงทาง เซไปเซมาได้เพียงสองสามก้าว ก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

ควรจะช่วยคนก่อน เรื่องความรับผิดชอบค่อยว่ากันทีหลัง

เผยเฉียนเดินไปที่รถม้าที่ตะแคงอยู่ แล้วตะโกนถามเข้าไปข้างใน “คนข้างในเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?”

“…ฮือๆๆ… คุณหนู… คุณหนู… แขนขาดแล้ว…” เสียงจากในรถม้าตอบกลับมาปนเสียงร้องไห้ ฟังดูอู้อี้ไม่ชัดเจน

เผยเฉียนตกใจ อะไรนะ? แขนขาด? อาการบาดเจ็บหนักขนาดนี้เชียวหรือ เขาจึงรีบแหวกม่านรถม้าออกแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู ก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุราวแปดเก้าขวบในชุดสาวใช้ กำลังกอดเด็กสาวอายุประมาณสิบสามสิบสี่ขวบ ร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า บางจังหวะที่หายใจไม่ทันก็มีฟองน้ำมูกปุดๆ ออกมาที่ปลายจมูก…

ไหนบอกว่าแขนขาด?

เผยเฉียนมองดู ก็เห็นว่าแขนทั้งสี่ข้างของสองคนนี้ก็ยังอยู่ครบ หรือว่าเด็กสาวที่สลบอยู่นี้จะมีแขนที่สาม?

สาวใช้น้อยจู่ๆ ก็เห็นใบหน้าเปื้อนเลือดโผล่เข้ามาในรถม้า เดิมทีก็หวาดกลัวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหลับตาปี๋ อ้าปากกว้าง แล้วกรีดร้องออกมาสุดเสียง…

เผยเฉียนถึงกับต้องยกมือขึ้นอุดหูแล้วถอยหลังไปสองก้าว พลังทำลายล้างของคลื่นเสียงนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก…

หลังจากกรีดร้องอยู่พักหนึ่ง สาวใช้น้อยก็พบว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง เมื่อเห็นว่าใบหน้าเปื้อนเลือดนั้นได้ถอยออกไปแล้ว นางจึงยอมหุบปาก

เผยเฉียนเห็นว่าลิ้นเล็กๆ ของสาวใช้น้อยหยุดสั่นแล้ว จึงเอามือที่อุดหูออก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “ไหนบอกว่าแขนขาด แขนข้างไหนขาดกัน?”

“ท่าน… ท่าน… ท่านนั่นแหละที่แขนขาด! คุณหนูของข้า… แขน… แขนหักต่างหาก…” สาวใช้น้อยพองแก้มเถียงกลับ แต่พอพูดไปได้ครึ่งทาง เมื่อหันไปมองคุณหนูที่สลบอยู่ และเห็นแขนที่บิดเบี้ยวผิดรูป น้ำตาก็เริ่มร่วงเผาะๆ ลงมาอีกครั้ง…

น่าจะกระดูกหักสินะ…

เผยเฉียนมองดูอย่างถี่ถ้วน ก็พบว่าแขนข้างหนึ่งของเด็กสาวที่สลบอยู่นั้น บิดงอในลักษณะที่ผิดธรรมชาติ จึงคาดเดาว่าน่าจะเกิดจากการกระแทกเมื่อครู่นี้

“นี่! หากเจ้ามัวแต่ร้องไห้ แล้วทำให้คุณหนูของเจ้าได้รับการรักษาล่าช้า แขนอาจจะขาดจริงๆ ก็ได้นะ!” เผยเฉียนรำคาญเสียงร้องไห้ของนาง และรู้ว่าหากกระดูกหักต้องรีบหาหมอมาจัดกระดูกให้เข้าที่ มิฉะนั้นหากมีเลือดคั่งค้างอยู่ภายใน การรักษาจะยิ่งยากลำบากขึ้น

สาวใช้น้อยได้ยินดังนั้นก็หยุดร้องไห้ทันที และจ้องมองเผยเฉียนด้วยสายตาอ้อนวอน

เผยเฉียนกำลังจะเข้าไปอุ้มเด็กสาวผู้นั้นออกมา แต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เขาจึงหยุดฝีเท้า แล้วหันไปเรียกลุงฝูให้มาช่วยอุ้มเด็กสาวที่สลบอยู่ไปไว้บนรถม้าของตน

สาวใช้น้อยก็รีบวิ่งตามขึ้นไปบนรถม้าอย่างรวดเร็ว

ในยุคราชวงศ์ฮั่น การแยกแยะระหว่างชายหญิงยังไม่ได้เคร่งครัดจนถึงขั้นวิปริตเหมือนในยุคราชวงศ์หลังๆ แต่ก็ควรป้องกันไว้ก่อนจะดีกว่า ถึงอย่างไรเขาก็เป็นชายหนุ่ม แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่หญิงสาววัยรุ่น แต่เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่ แต่การเข้าไปอุ้มก็อาจดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก

ส่วนลุงฝูนั้นต่างออกไป ไม่ใช่ว่าเผยเฉียนจงใจใช้คนแก่ แต่ด้วยอายุของลุงฝู การทำเช่นนี้จึงไม่เป็นที่ครหาของผู้อื่น

ในตอนนั้นเอง คนขับรถม้าที่ล้มอยู่บนพื้นก็พยายามพยุงตัวลุกขึ้น เผยเฉียนจึงรีบเข้าไปพยุงเขาไว้ แล้วเอ่ยถาม “ท่านรู้หรือไม่ว่าโรงหมออยู่ที่ใด? ไปทางไหน?”

“ระ…รู้ ตรงไปข้างหน้า แล้วเลี้ยวซ้ายที่สี่แยก… อีกไม่ไกลก็ถึง!” แม้คนขับรถม้าจะยืนไม่ค่อยมั่นคงนัก แต่สติสัมปชัญญะยังคงชัดเจน

เผยเฉียนมองดูรถม้าของตน หากต้องรับผู้ชายเพิ่มอีกสองคน ทั้งตัวเขาและคนขับรถม้า คงจะนั่งกันไม่พอแน่ จึงให้ลุงฝูขับรถม้านำหน้าไปที่โรงหมอก่อน ส่วนตัวเขาและคนขับรถม้าจะค่อยๆ เดินตามไป

โชคดีที่โรงหมอไม่ได้อยู่ไกลนัก

เมื่อเผยเฉียนประคองคนขับรถม้ามาถึงโรงหมอ เด็กสาวผู้นั้นก็ถูกส่งตัวเข้าไปรับการรักษาในห้องด้านหลังแล้ว สาวใช้น้อยก็เข้าไปด้วย ทิ้งให้ลุงฝูนั่งกระวนกระวายอยู่หน้าประตู ใจหนึ่งก็อยากจะออกไปตามหานายน้อย แต่อีกใจก็เป็นห่วงทรัพย์สินบนรถม้า และยิ่งกังวลเรื่องนายน้อยเข้าไปใหญ่…

เมื่อเห็นเผยเฉียนเดินเข้ามา ลุงฝูก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงเข้าไปในโรงหมอ

ลูกศิษย์ในโรงหมอได้เตรียมน้ำร้อนรอไว้แล้ว เมื่อเห็นเผยเฉียนและคนขับรถม้าที่หน้าเปื้อนเลือดเดินเข้ามา เขาก็รีบเข้าไปพาไปนั่งบนม้านั่งไม้ จากนั้นใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อยๆ เช็ดคราบเลือดที่แห้งกรังออกอย่างระมัดระวัง แล้วจึงตรวจดูบาดแผล

ลูกศิษย์ตรวจบาดแผลของเผยเฉียนอย่างละเอียด แล้วกล่าวว่า “คุณชายเพียงแค่หนังศีรษะแตก ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว ทายาสักหน่อยก็คงไม่มีอันตรายอันใด”

เพิ่งจะกล่าวจบ คนขับรถม้าที่กำลังเช็ดเลือดบนใบหน้าอยู่ ก็พลันอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง ร่างกายโอนเอนไปมา และกำลังจะล้มฟุบลงกับพื้น

ลูกศิษย์ในโรงหมอรีบเรียกคนมาสองคน ช่วยกันหามคนขับรถม้าเข้าไปในห้องด้านหลัง…

นี่มันอาการของโรคแทรกซ้อนจากการกระทบกระเทือนทางสมองอย่างชัดเจน…

เผยเฉียนรู้สึกเป็นห่วงคนขับรถม้า ในขณะเดียวกันก็แอบโล่งใจ โชคดีที่ตนเองกระแทกไม่แรงนัก มิฉะนั้นหากต้องมาเผชิญกับโรคแทรกซ้อนจากการกระทบกระเทือนทางสมองเหมือนคนขับรถม้าผู้นั้น ในยุคฮั่นก็คงจะรักษายากเอาการ…

แต่ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?

คนที่ก่ออุบัติเหตุ ตอนนี้ถ้าไม่นอนซมอยู่ข้างใน ก็กำลังนั่งเฝ้าอยู่ข้างใน แล้วข้าจะไปเรียกร้องค่าเสียหายจากผู้ใด?

เผยเฉียนฉุกคิดถึงปัญหาสำคัญขึ้นมาได้ คนพวกนี้เข้าไปรักษาตัวกันหมดแล้ว คงจะยังไม่ได้จ่ายค่ารักษาเป็นแน่?

เมื่อสอบถามดูก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ใจหนึ่งก็อยากจะรอต่อไป แต่เมื่อเห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหาที่พักให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นหากถูกทหารลาดตระเวนยามวิกาลจับตัวได้ คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่

กระบองห้าสีอันเลื่องชื่อของโจโฉ ก็เคยใช้ตีลุงของเกียนสิดจนตายในช่วงประกาศเคอร์ฟิวมาแล้ว…

แม้เพิ่งจะมาถึงซงหยง และบังเอิญประสบอุบัติเหตุทางรถม้าในยุคฮั่น ซึ่งพอจะอธิบายเหตุผลได้ แต่หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ทหารลาดตระเวนเหล่านั้นจะยอมรับฟังเหตุผลหรือ? การเป็นคนแปลกหน้าในถิ่นคนอื่น อาจทำให้ต้องเอาชีวิตมาทิ้งได้ง่ายๆ

จะหนีไปเลยดีหรือไม่? ลูกศิษย์ที่เพิ่งทายาและพันผ้าพันแผลให้เผยเฉียนเสร็จ ก็ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง…

ช่างเถอะ ถือเสียว่าฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน…

ข้าเป็นผู้เสียหายนะ ทำไมข้าต้องมาจ่ายเงินด้วย เผยเฉียนแทบจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา…